0 Views

ในขณะนี้ได้มีผู้คนมากมายถอยออกมาจากรอบๆ พวกเขาอยู่ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ขึ้นแต่ไม่มีใครที่จะกล้าไปยุ่งกับเจียงหมิง แต่ตอนนี้มีคนที่อยากจะก้าวออกมาดูการแสดงดีๆนี้ สำหรับบรรดาผู้คนที่รู้จักเฉิงหยู พวกเขาสมควรรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงอาหารรวมถึงได้ยินเกี่ยวกับความขัดแย้งของเขาเจียงหมิง

 

“จริงๆแล้วเนี่ยฉันมักจะมีอารมณ์ขันเสมอ แต่ใช่ว่าฉันกลัวพวกนายจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ขันของฉันได้น่ะสิ แค่นั้น!” เฉิงหยูหัวเราะเบาเบา

 

“เฉิงหยู ดูเหมือนนายจะไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้นะนายรู้ไหมว่าคนพวกนี้เป็นใคร? เขาคือพี่เต๋า เป็นคนระดับสูงของแก๊งหมาป่าสีเลือดทุกคนในเมืองนี้ย่อมรู้จักชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วสวรรค์และบนโลกมนุษย์นายคิดว่าพี่เต๋าจะเป็นใครที่จัดการง่ายๆเหมือนกับเจ้าอันธพาลซูตงหยวนรึไง? ไม่เป็นไรแม้นายจะไม่รู้จักชื่อเสียงของเขาแต่แต่นายจะได้รับรู้มันในไม่ช้านี้” เจียงหมิงยิ้มแย้มแจ่มใส

 

เฉิงหยูเห็นว่าหลินยู่หานยังยังคงถูกเจียงหมิงจับมือไว้ เธอแสดงออกถึงความกังวลและความไม่เป็นธรรม เขามองไปที่เจียงหมิงและพูดว่า “‘งั้น? นายตั้งใจจะฆ่าฉัน?”

 

“แล้ว…ถ้าฉันจะฆ่านาย? นายจะทำอะไรกับฉันล่ะ?”

 

เฉิงหยูหรี่ตาของเขา ทันใดนั้นเขาก็ปรากฏตัวต่อเจียงหมิงและคว้าตัวเขา เขาคว้ามือไปจับเจียงหมิงทันใดนั้นก็มีเสียงกระดูกแตกเกิดขึ้นขนาดเจียงหมิงกรีดร้องเขาถูกเตะที่ท้องโดยเฉิงหยู เขา กระเด็นบินไปเหมือนว่าวที่ไม่มีเชือกผูกด้วยท่าเดียวกับซูตงหยวน

 

เฉิงหยูนำหลินยู่หานมาไว้ด้านหลังเจ้าอ้วนเชี่ยน พี่เต๋าก็ตกตะลึงกับความว่องไวของเขาเมื่อเขาตระหนักได้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเขาก็บอกกับพี่น้องด้านหลังของเขา “จัดกการ!” พี่น้องหลายสิบคนรีบวิ่งเข้าจัดการทันทีเฉิงหยูไม่ต้องการให้หลินยู่หานเข้ามาพัวพันเขาจึงก้าวไปเผชิญหน้าด้วยตัวคนเดียว เพียงการเตะและต่อยไม่กี่ครั้ง พวกมันก็กรีดร้องอย่างน่าอนาถ พวกเขาถูกส่งลอยกระเด็นกลับมาจากคู่ต่อสู้เพียงคนเดียว จนซ้อนกันเป็นพีระมิดมนุษย์ พี่เต๋าเห็นพี่น้องของเขาต่างแขนหักและขาหัก

 

พี่เต๋าได้สติขึ้นมาจากเหงื่อที่หนาวเย็น ตอนนี้เขาตระหนักได้ว่ครานี้เขาได้เดือนชนกำแพงเหล็กเข้าให้ซะแล้ว เจียงหมิงหวาดกลัวและร่างกายของเขาก็เริ่มซีดลง

 

“ฮี่ๆ มุกตลกของฉันเป็นยังไงบ้าง? ตลกรึเปล่า? ถ้าไม่ นายก็เดินมาข้างหน้าและลองมันอีกคนมั้ย?”

 

“ฮ่าๆ คุณครับ อารมณ์ขันของคุณแสดงได้อย่างแจ่มชัดจริงๆ เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด สถานการณ์ตรงหน้านี้เป็นเพราะเราโดนเขาปั่นหัว“ พี่เต๋าตอนนี่้เกลียดเจียงหมิงเป็นอย่างมาก  เขาไม่มีหนทางที่จะต่อกรกับศัตรูของตนเอง และเรียกพวกเขามาช่วย!

 

“ฮิๆ จริงๆแล้วฉันก็เป็นคนง่ายๆเนื่องจากเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันพวกเราทุกคนเข้าใจมันดี” เฉิงหยูหัวเราะขณะที่เขายิ้มอย่างน่ารักและจริงใจ แม้แต่หลินยู่หานและเจ้าอ้วนที่อยู่ด้านหลังก็ตกตะลึงเป็นอย่างมากผู้คนที่อยู่ไม่ไกลมากและได้ยินการสนทนาพวกเขารู้สึกงงงวยอย่างแน่นอน เพลย์บอยหัวรุนแรงคนดังกลายเป็นคนง่ายๆไปตั้งแต่เมื่อไร?

 

“ใช่ๆๆๆ มันเป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้นในอนาคตผมจะพาบรรดาพี่น้องผมไปขอโทษคุณพร้อมกับของขวัญอย่างแน่นอน”  เมื่อเขาเฉิงหยูยังมีอัธยาศัยดีอยู่ พวกเขาทันทีว่ารู้สึกว่าเรื่องวันนี้มันมากเกินไปจริงๆ เขามองไปที่ด้านข้างและเห็นเจียงหมิงที่เหงื่อตกอย่างหนาวเย็น เรานี่มันโง่จริงๆ ทำไมถึงต้องไปช่วยมันจัดการกับเรื่องแบบนี้!

 

“ฮ่าๆ ไม่จำเป็นที่จะต้องขอโ?ษ แต่คุณก็เห็นว่าคุณทำให้แฟนผมหวาดกลัว คุณจะจัดการเรื่องนี้ยังไง?” หลินยู่หานหน้าแดงเมื่อเธอได้ยินเฉิงหยูเรียกเธอว่าแฟน

 

พี่เต๋าหยุดไปชั่วครูก่อนที่จะยิ้ม “ใช่ๆๆๆ นี่เป็นความผิดของผมเอง นี่คือเงิน1000ดอลลาร์เป็นค่ารักษาสำหรับการที่ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจ ขอให้แฟนของคุณรับไว้เถอะ” พี่เต๋าหยิบแบงค์ออกมาจากกระเป๋าขณะที่เดินไปมอบให้หลินยู่หาน

 

หลินยู่หานมองไปที่เงินข้างหน้าเธอไม่กล้ายอมรับมันแต่เฉิงหยูนำเงินจากพี่เต๋ายัดเข้าไปในกระเป๋าของหลินยู่หาน “เมื่อมีคนให้เงิน รับไว้ ถ้าเธอไม่รับไป มันเหมือนเธอไม่ไว้หน้า เสี่ยวเต๋าเต๋า ไม่งั้นเขาจะไปสู่หน้าคนอื่นได้ยังไง?”

 

“ใช่ๆๆๆ พี่ชายพูดถูกแล้ว ถ้างั้น ผมขอตัวลาก่อน” เมื่อเขาได้ยินเฉิงหยูเรียกเขาว่า เสี่ยวเต๋าเต๋า ความภาคภูมิใจของเขาก็แตกกระจายเป็นชิ้นๆ แต่เขายังคงยิ้ม หลังจากนั้นเขาก็นำพี่น้องของเขาที่โดนซับหมอบไปมากมายออกไปจากที่นั่น

 

“รอเดี๋ยว ฉันเกือบลืมที่จะบอกนายว่า ฉันเป็นคนรักษาสัญญาเสมอ ดังนั้นฉันจะทำมันอย่างแน่นอน ฉันเชื่อว่าเสี่ยวเต๋าเต๋าคงไม่อยากจะทำลายคำสัญญาของฉันใช่มั้ย?”

 

“พี่ชายพูดถูกแล้วแต่ผมไม่รู้ว่าพี่ชายหมายถึงเรื่องอะไร?” พี่เต๋ายิ้มอย่างอ่อนโบนในขณะที่เขาไม่รู้ว่าคำพูดเฉิงหยูหมายความว่ายังไง

 

“ก่อนหน้านี้ฉันพูดว่าถ้าพวกนายปล่อยแฟนฉันฉันจะปล่อยให้ทุกคนออกไปอย่างปลอดภัย เช่นนั้นแล้ว…ฉันเดาว่าคงไม่ต้องอธิบายอีกแล้วละมั้ง? ตอนนี้ทุกคนก็บาดเจ็บกันทั่วหน้าแล้ว แต่เสี่ยวเต๋าๆยังคงแข็งแรงสมบูรณ์ดี นายไม่คิดว่านี่จะทำให้คนอื่นดูหมิ่นคำสัญญาที่มีเกียรติของฉันเหรอ ฉันตัดสินใจแล้วว่าเมื่อฉันเหยียบย่ำใครสักคนฉันไม่สามารถเหยียบย่ำเพียงครึ่งหนึ่งของพวกมันและปล่อยให้อีกครึ่งรอดไปได้” หลังจากที่พูดร่างของเขาก็ไปอยู่ที่ด้านหน้าของพี่เต๋าก่อนที่จะได้ตอบโต้ทันก่อนที่จะได้หยุดร้องซะอีก เฉิงหยูหวนกลับไปที่หลินยู่หาน ขณะที่เมือของพี่เต๋าบิดงอ

 

“คุณ! ดี! ฉัน เต๋าจิ่ว จะจำสิ่งนี้ไว้!” เต๋าจิ่วมองเฉิงหยูอย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะนำคนของเขาออกไป เจียงหมิงก็หวาดกลัวมากขึ้น เขามองไปที่เฉิงหยูและเต๋าจิ่วที่กอดแขนที่หักของเขาอยู่ และตามเขาออกไป

 

เฉิงหยูไม่พูดอะไรอีกต่อไปขอแค่อยากจะสอนบทเรียนไม่ได้ต้องการที่จะฆ่าพวกเขาหลังจากที่เขา กลับมาอยู่ที่โลกนี้เป็นเวลานานเขาก็รู้ว่าอะไรผิดกฎหมายแม้ว่าเขาไม่กลัวที่จะฆ่าคนแต่เขาก็อยากที่จะใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบต่อไปดังนั้นจึงเป็นการดีที่จะหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น

 

เมื่อผู้เห็นเหตุการณ์เห็นว่าโชว์อันยอดเยี่ยมนี้จบลงพวกเขาก็แยกย้ายกันไปอย่างไรก็ตามสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้พวกเขาได้เปิดโลกพวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าเพบอยหัวรุนแรงในตำนานจะโหดเหี้ยมอย่างแท้จริงแม้แต่กลับพวกที่ท่าทางโหดเหี้ยยมดุร้ายเมื่อเขาอยู่ต่อหน้านายน้อยเพลย์บอยพวกเขานั้นกลายเป็นเหมือนราเมงที่เขาจะกินเมื่อไหร่ก็ได้เมื่อเขาต้องการ

 

ที่สำคัญ เพล์บอยหัวรุนแรงคนนี้นั้นไร้ยางอายอย่างมากความหน้าด้านของทุกคนล้วนมีขีดจำกัดแต่ความละอายใจของเขาอยู่ในระดับอื่น แม้ว่าเขาจะหลอกลวงคนอื่นแต่เขาก็สามารถพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นเรื่องที่เหมาะสมที่จะหลอกลวงคนอื่นได้ ทุกคนที่ยืนอยู่ที่นั่นรู้สึกว่าพวกเขาควรจะเรียนรู้จากเขา

เมื่อเขามองที่หลินยู่หาน เธอพยายามนำเงิน1000ดอลลาร์ให้เขาแต่เฉิงหยู กล้าผักมันกลับไปให้เธอและกล่าวว่า “นี่เป็นความลำบากของเธอ จะเอามาให้ฉันทำไม? รับไปซะ”

 

“ฉันไม่ต้องการ”

 

“ทำไม?”

 

“พวกมันไม่ใช่คนดีและเงินนี้ก็ไม่ใช่เงินสะอาด”

 

“แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนดีหรือไม่แต่พวกเขาก็ทำให้เธอลำบากเพราะฉะนั้นเงินนี่เธอควรได้รับเป็นค่าทำขวัญ”

 

“ฉันก็ยังไม่ต้องการอยู่ดี” หลินยู่หานปฎิเสธอีกครั้ง

 

“เธอคิดว่าฉันเป็นคนง่ายๆที่จะให้เธอทำอะไรก็ตามที่เธอชอบอย่างนั้น? เธอเชื่อไหมว่าฉันจะถอดกางเกงของเธอและตีก้นเธอต่อหน้าทุกคน?” เฉิงหยูยิ้มมุมปากและกระซิบไปที่ข้างหยูของหลินยู่หาน

 

“นายมันไร้ยางอาย!” หลินยู่หานพูดอย่างเกรี้ยวกราด แต่เธอก็เก็บเงินไว้ เธอรู้ว่าเฉิงหยูจะทำตามที่ขู่ไว้จริงๆเพราะความไร้ยางอายของเขามันเลยระดับนั้นไปแล้ว

 

“บอส ตอนนี้คุณโคตรเท่เลย! ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ด้วย! นี่มันทำให้ผมเคารพคุณขึ้นไปอีก!!” เจ้าอ้วนเชี่ยหัวเราะ

 

“ฮี่ๆ บอสของนายยังมีคงามสามารถอีกมาก ตั้งแต่นายตัดสินใจจะติดตามฉัน ซักวันนายจะเข้าใจว่านายกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่นำนายไปสู่ความอมตะ”

 

“เสี่ยวหาน!” ขณะนี้มีเสี่ยงที่วิตกกังวลมาจากไกลๆ ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วก้าวเข้ามาหาทั้งสามคน

 

“แม่มาที่นี่ได้ยังไง?” หลินยู่หานถามแปลกๆ

 

“ตอนนี้ฉันได้ยินจากลูกค้าว่าถูกรังแกที่นี่” แม่หลินมองไปที่เฉิงหยู เธอเป็นคนรังแกเสี่ยวหานใช่มั้ย? ฮึ่ม! หนุ่มสาววัยแค่นี้เธอก็เริ่มที่จะรังแกคนอื่นแล้ว ฉันจะพาเธอไปหาอาจารย์เพื่อไล่เธอออก!

 

แม่หลินโกรธมาก ตอนที่เธอตั้งแผงขายของเธอได้ยินว่าลูกสาวของเธอถูกล้อมไปด้วยผู้ชายน่ากลัว เธอรู้สึกกังวลเป็นอบ่างมาก เธอรีบบอกให้คนขายข้างๆเธอช่วยดูแลแผง ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งมาที่นี่

 

เมื่อเธอมาเธอรู้สึกไม่สบายทใจที่เห็นเฉิงหยูยื่นหน้าไปกระซิบอะไรบางอย่างที่หูของลูกสาวเธอก่อนที่จะทำให้ลูกสาวเธอโกรธมาก ดังนั้นเธอจึงรีบวิ่งมาและคิดว่าเฉิงหยูกับเจ้าอ้วนเชี่ยนเป็นอันธพาล เธอจึงต้องการสอนบทเรียน

 

“แม่! เข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่พวกเขา พวกเขาเป็นเพื่อนรวมชั้นที่ช่วยไล่พวกมันไป”

 

“อ้า! เป็นแบบนี้นี่เอง ขอโทษขริงๆ เมื่อกี๊ฉันกังวลกับเสี่ยวหานมากไป ดังนั้น…” แม่หลินได้ยินคำอธิบายของรู้สาวเธอก็รู้สึกอับอายและพูดอย่างงุ่มง่าม

 

“ฮ่าฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับ คุณป้าแค่ไม่อยากจะให้มีอะไรเกิดขึ้นกับหานหาน”

 

เมื่อแม้หลินเห็นเฉิงหยูเรียกลูกสาวของเธออย่างสนิทสนิม และเห็นลูกสาวของเธอหน้าแดงจากอาการเขินอาย เธอก็เลือกที่จะไม่ขุดคุ้ย เพราะเธอพึ่งเข้าใจผิดเขา เมื่อพวกเธอกลับถึงบ้านเธอจะถามลูกสาวเธอว่า เธอกำลังคบกับคนพาลตัวน้อยนี่รึเปล่า

 

ลูกสาวของเธองดงามอย่างแท้จริงๆ แน่นอนว่าอันธพาลน้อยคนนี้เหมือนจะดูดี แต่เมื่อเธอมองไปที่เขา เธอรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นนายน้อยที่ร่ำรวย บางทีเขาอาจจะเป็็นหนึ่งในเหล่าน้ายน้อยที่เชี่ยวชาญในการหลอกสาวน้อยไร้เดียวสาอย่างลูกสาวเธอ พวกเขายังเด็กอยู่จะรู้อะไรเกี่ยวกับความรัก?  นอกจากนี้ลูกสาวของเธอยังซื่อเกินไป และไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับความสัมพันธ์แบบนี้ รักครั้งแรกของเธออาจจะถูกหลอกโดยนายน้อยผู้ร่ำรวยได้

 

“ฉันขอบคุณพวกเธอทั้งคู่ที่ช่วยลูกสาวของฉัน หลัวจากโรงเรียนเลิกพวกเธอควรกลับย้านไวๆไม่งั้นครอบครัวจะเป็นห่วงได้” แม่หลินไม่รอเฉิงหยูและเจ้าอ้วนตอบก่อนที่จะดึงหลินยู่หานกลับไป

 

เธอทิ้งเฉิงหยูและเจ้าอ้วนตะลึง “บอส ดูเหมือนแม่เธอจะไม่ค่อยชอบคุณ ตอนแรกมันก็สมบูรณ์แบบ แต่ทำไมเธอกลายเป็นไม่เป็นมิตรไปได้?” เจ้าอ้วนเชี่ยนถามอย่างงุนงง

 

เฉิงหยูมองเงาของพวกเขาและสับสนมาก เขาถูจมูกและคิดว่าทำไมแม่เธอถึงทำตัวไม่เป็นมิตร? หลากจากนั้นเขาก็ตระหนักถึงปัญหา ทั้งหมดที่เป็นเพราะปากที่พล่ามไม่หยุดของเขา เขาแกล้งลูกสาวของเธอต่อหน้าเธอ เธอจะไม่รู้สึกโกรธได้ยังไง?

 

กลุ่มเปิดแล้วนะครับ เริ่มลงวันนี้วันแรก สามารถติดต่อเข้าได้ที่เพจ Godly student – นิยายแปล