0 Views

TL Note : เจ้าอ้วนEngมันเปลี่ยนชื่อให้เองเฉยเลย เป็นเชียน จินเป่า เป็น เชี่ยน เจี๋ยนโป

 

เข้าห้องเรียนมา เจ้าอ้วน เชี่ยน เจี๋ยนโปก็หัวเราะและวิ่งมามาต้อนรับเฉิงหยู “พี่หยู พี่มียาอมตะรึเปล่าเนี่ย ทำไมร่างกายพี่ดูแข็งแรงแถมมีกล้ามด้วย? ผมโคตรอิจฉาเลย”

 

“ฮ่าๆ เจ้าอ้วน มีอะไรรึเปล่า? ฉันไม่เคยเห็นนายมาเช้าขนาดนี้เพื่อประจบฉันแบบนี้?”

 

“ฮิๆ พี่หยู พูดเรื่องอะไรกัน ผมเหมือนคนชอบเลียแข้งเลียขารึไง ด้วยความสัตย์จริง ถ้าใครกล้าว่าพี่ไม่แข็งแรงและมีกล้ามเนื้อมากกว่าเดิมแล้วล่ะก็ ผมจะไปซัดมันเอง”  เจ้าอ้วนพูดพร้อมกับไขมันอันหย่อยคล้อยของเขาส่ายไปมา

 

“ฮ่าๆ เอาล่ะ มีอะไรล่ะ? บอกพี่ชายคนนี้มา ฉันจะช่วยแก้ปัญหาให้”

 

“ตามคาด พี่หยูนี่มีความชอบธรรมจริงๆ ผมไม่ได้มาขอความช่วยเหลือจากพี่ แต่ว่าผมอยากจะเป็นลูกน้องพี่ ได้มั้ย?”

 

“ลูกน้อง? อืมม ฉันไม่เคยคิดจะรับลูกน้องมาก่อน” เฉิงหยูกล่าว

 

“พี่หยู พี่ทั้งหล่อเหลาและชื่อเสียงพี่ พี่จะไม่มีลูกน้องได้ยังไง แม้ว่าผมจะมีไขมันและไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก แต่ว่าผมจะอยู่เสมอเมื่อพี่ต้องการ แม้ว่าจะให้ผมเป็นคนให้อาหารสัตว์ก็ตามผมก็พร้อมจะทำ” เชี่ยน เจี๋ยนโปกล่าวอย่างจริงจัง

 

“ฉันบอกได้เลยว่าการสัญชาติญาณของนายมันพิเศษ เอาล่ะเพราะว่านายจริงใจ งั้นจะรับนายไว้ ไว้ไปกินข้าวด้วยกัน”

 

“ฮื่ม!” ขณะที่เฉิงหยูนั่งลง หลินยู่หานส่งเสียงในคอและหันหัวไป

 

“อะไร? หานหาน เธอก็รู้สึกถึงความรู้สึกแบบราชาด้วยสินะ” เฉิงหยูหัวเราะ

 

“ไม่ว่าจะความรู้สึกราชาบ้าบออะไรฉันก็ไม่แน่ใจ แต่ฉันรู้สึกถึงอารมณ์กวนประสาทของนายได้”

 

“ฮ่าๆ หานหาน ทำไมถึงทำท่าอย่างนั้นล่ะเพราะว่าฉันไม่ได้มาโรงเรียนเมื่อวานเธอได้รู้สึกคิดถึงสินะ งั้นวันนี้ฉันจะอยู่กับเธอทั้งวันเลย”

 

“หน้าด้าน!”

 

“หานหาน ฉันไม่ได้อ่านหนังสือมานานแล้วร่างกายรู้สึกอึดอัดมากเลยเธอให้ฉันยืมหนังสือหน่อยได้ไหม?”

 

หลินยู่หานขี้เกียจเกินไปที่จะให้ความสนใจกับไอ้คนโกหกนี่เธอก้มหัวลงและอ่านหนังสือต่อไป

 

เฉิงหยูไม่มีความคิดอื่นและตัดสินใจที่จะช่วยเหลือตัวเองเขาเยียดมือไปคว้าหนังสือเล่มนึง ด้านหน้าหลินยู่หานเมื่อหลินยู่หาน เห็นดังนั้นเธอก็รีบคว้ามันกลับมาและพูดอย่างโกรธว่า “นายพยายามจะทำอะไร!?”

 

“ก็ยืมหนังสือไง เธอไม่เห็นด้วยเหรอ”

 

“ฉันไปให้นายยืมตอนไหน?”

 

“ก็ฉันขอแล้วเธอก็เงียบฉันเลยคิดว่าเธอให้ยืม”

 

“มีใครไร้ยางอายกว่าเขาอีกไหม?” หลินยู่หานรู้สึกโกรธ

 

“ถ้าฉันเงียบแปลว่าฉันปฏิเสธ!”

 

เฉิงหยูวางหนังสือเล่มนี้ลงขณะที่เขามองไปที่หลินยูหาน และพูดว่า ”หานหาน ที่เธอทำมันดูไม่ดีเลยนะ สาวๆจะต้องใจกว้าง ถ้าแบบนั้นฉันจะชอบเธอมากขึ้นอีก”

 

“ฉันไม่ได้ต้องการให้นายมาชอบมากขึ้น”

 

“เธอไม่คิดว่ามันไม่เข้าท่ามากๆเลยเหรอถ้าฉันหลับขณะที่กำลังเรียนอยู่ข้างๆเธอเนี่ยถ้าฉันจำไม่ผิดเธอเป็นสมาชิกกรรมการนักเรียนใช่ไหมจากการที่เธอปฏิบัติต่อฉันเนี่ยเธอรู้ไหมว่าที่เธอกำลังทำอยู่เนี่ยอาจจะทำให้ประเทศเราเสียนักการเมืองเป็นคนนึงเลยนะเธอจะรับผิดชอบยังไง?” เฉิงหยูยืดอก ของเขาและพูดอย่างไร้ยางอาย

หลินยู่หานโกรธจนหน้าเธอเป็นสีเขียว และร่างกายเธอก็สั่น หลินยู่หานหงุดหงิดขณะที่สีผิวของเธอกลายเป็นซีดขาว หลังเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นขนาดที่เธอล้มลงบนพื้น

 

เฉิงหยูก้าวไปข้างหน้าแต่เธอเขาใช้ปราณเซียนของเจาไหลไปทั่วร่างของเธอก่อนที่จะสมัครว่าระบบทางเดินหายใจของเธอมีปัญหาบางอย่างเขารีบใช้ ปราณเซียนเพื่อปกป้องระบบทางเดินหายใจของเธอซึ่งสามารถทำให้เธอหายใจต่อได้ตามปกติ ทันใดนั้นหลินยู่หานก็รู้สึกอบอุ่นความรู้สึกมันส่งผ่านมาจากมือของเฉิงหยูผ่านลำคอและหน้าอกของเธอ ทันใดนั้นการหายใจของเธอก็กลับมาสู่สภาวะปกติ

 

“ทำไมเธอถึงมีอาการป่วยแบบนี้” เฉิงหยูถามขนาดที่ใช้แขนของเขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเธอ

 

หลินยู่หาน น้องมีผัวของเธอออกไปและเงียบ แม่ของเธอนั้นเป็นโรคหอบหืดเธอก็ได้รับมาจากแม่(TL : ไอ้โรคนี้มันพันธุกรรมด้วยเรอะ?)  ตั้งแต่ยังเด็กเธอไม่สามารถเล่นได้อย่างที่ต้องการช่วงเวลาที่เธอตื่นเต้นมากๆหอบหืดของเธอก็จะกลับมาอีกครั้งเธอไม่ทราบถึงแรงกดดันที่แม่ของเธอนั้นต้องเผชิญแม่ของเธอไม่เพียงต้องจ่ายค่ายา 2 เท่าแต่ก็ยังต้องเสียค่าเล่าเรียนให้เธอเมื่อหลินยู่หานคิดถึงเรื่องนี้ตาของเธอก็เริ่มแดง

 

“เธอร้องไห้ทำไม? ฉันรู้ว่านี่เป็นความผิดของฉันเองฉันไม่ควรทำให้เธอโกรธฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอกลัวอีกแล้ว” เมื่อเขาเห็นหลินยู่หานน้ำตาซึมเฉิงหยูคิดว่าเป็นเพราะเขาหยอกล้อเธอมากไปซึ่งทำให้เธอโกรธมากเกินไป

 

เฉิงหยูนำขวดยาออกมาจากแหวนมิติและเทเม็ดยาสีน้ำตาลลงมา “นี่ กินนี่”

 

หลินยู่หานมองไปที่เม็ดยาบนมือเฉิงหยู มันมีกลิ่นหอมมากขณะที่เธอถามว่า “นี่มันคืออะไร?”

 

“บางสิ่งที่สามารถรักษาเธอได้ตอนนี้ฉันเพียงแค่ช่วยบรรเทาอาการของเธอเฉยๆเป็นไปไม่ได้ที่จะหายขาดแต่หลังจากที่เธอกินยาเม็ดนี้เธอจะหายเป็นปกติเธอสามารถทำกิจกรรมประเภทที่ใช้แรงมากๆได้หรือแม้แต่ฉันจะยั่วโมโหเธออีกก็ตามอาการก็จะไม่กำเริบแม้แต่น้อย”

 

“ยานี้รักษาฉันได้เหรอ?”

 

“ตอนนี้เธอรู้สึกยังไงเหมือนกับต้อนไปหาหมอคนอื่นที่เคยไปมาก่อนรึเปล่า? นอกจากนี้ฉันจะทนทำร้ายเธอได้ยังไง?”

 

“งั้นฉันจะกินมัน” หลินยู่หานลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะกลืนยา ทันทีเธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอเปลี่ยนไปตอนนี้มันทั้งอบอุ่นและสบายเป็นอย่างมาก

 

“นายให้ฉันอีกเม็ดได้ไหม?” หลินยู่หานถามอย่างอายๆ

 

“อีกเม็ด? ทำไมล่ะไม่มีประโยชน์หรอกถ้าเธอจะกินมันอีกเม็ด” เฉิงหยูตอบขณะที่เขาสับสน

 

“ฉันจะเอาไปให้แม่เธอก็เป็นโรคหอบหืดเหมือนกัน” หลินยู่หานกล่าวเบาๆ

 

“โอ้! ไม่น่าแปลกใจที่ตอนเด็กเธอจะมีอาการแบบนี้เดี๋ยวฉันจะให้เธอตอนกลางคืนหลังเลิกเรียนถ้าเธอถือมันเดินไปทั่วเธอเดี๋ยวเธอจะทำมันหาย”

 

“ขอบคุณ..นี่ฉันหายแล้วจริงๆ?” หลินยู่หานถามด้วยความซึ้งใจ แม้ว่าเธอจะไม่หายขาดแต่เธอก็รู้สึกขอบคุณเฉิงหยูอย่างมาก

 

“ฮ่าๆ แน่นอนเธอต้องการให้ฉันลองกวนประสาทเธออีกหรือเปล่าลองดูว่าอาการจะกลับมากำเริบอีกรอบหรือไม่” เฉิงหยูหัวเราะ

 

หลินยู่หานมองอย่างเย็นชาไปที่เฉิงหยู

 

“หานหาน มันคงจะดีมากถ้าเธออ่อนโยนกับฉันแบบนี้ตลอดไป ตอนนี้เธอดูน่ารักมากกว่าเดิมอีก”

 

“ได้ยาตัวนี้มาจากไหนมันต้องแพงมากแน่ๆรอจนกว่าฉันจะมีรายได้ฉันจะคืนเงินให้นาย”

“ดูเธอสินี่ฉันเพิ่งชมเธอไปแต่เธอก็กลับไปเป็นเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้วนี่ฉันดูเหมือนคนที่ขาดเงินหรือไง?”

 

“ฉันรู้ว่านายไม่ได้ขาดเงินแต่ยาเม็ดนี้ลึกลับเป็นอย่างมากนายต้องจ่ายไปเป็นจำนวนมากใช่ไหม?”

 

“ฉันเป็นคนปรุงมันเองแล้วมันมีราคาถูกมากถ้าเธออยากตอบแทนฉันเธอก็ทำได้โดยการยิ้มให้บ่อยขึ้นฉันรักที่จะมองรอยยิ้มของเธอ”

 

เมื่อเธอได้ยินแบบนั้นหลินยู่หานก็รถหัวเธอลงและก้มหน้าลงเธอหน้าแดงด้วยความเขินอายเมื่อเฉิงหยู เห็นด้านนี้ขอหลินยู่หานเขารู้สึกมีความสุขมาก นี่มันน่าขบขันจริงๆ

 

“หานหาน ฉันยืมหนังสือได้แล้วใช่มั้ย?” เฉิงหยูหัวเราะ

 

คราวนี้หลินยู่หานไม่ตอบ

 

“ฉันเข้าใจว่าเธอตกลง” เฉิงหยูรีบคว้าหนังสือและพูดคราวนี้หลินยู่หานไม่ได้พยายามแย่งมันกลับไป

 

ตอนเช้าก็ผ่านไป เมื่อคาบเรียนจบลง เฉิงหยูก็เดินตามหลินยู่หานไปที่โรงอาหาร (TL : น่าจะเป็นคาบเรียนแบบ เรียนด้วยตัวเองมั้ง)

 

“นายตามฉันมาทำไม?” หลินยู่หานถามด้วยใบหน้าสีแดง

 

“ฉันไม่ได้บอกว่าจะตามเธอในทั้งวันในโรงเรียนรึไง ฉันเป็นคนรักษาสัญญาไงล่ะ”

 

หลินยู่หานไม่สนใจเขา ก่อนที่จะรีบเดินไปที่โรงอาหาร เจ้าอ้วนรีบวิ่งมาหาเฉิงหยู “บอส! คุณน่าเกรงขามมาก แม่แต่เจ้าหญิงสูงส่งของโรงเรียนเราก็ถูกคุณพิชิตลงได้! ไม่ผิดหวังเลยที่ผมเลือกที่จะเรียนรู้จากคุณ”

 

“ฮ่าๆ ตั้งแต่ที่นายยอมรับฉันเป็นบอสงั้น ซักวันฉันจะช่วยนายหาสาวสวยละกัน” เฉิงหยูพูดอย่างใจกว้าง

 

พวกเขาเดินมาถึงโรงอาหารเฉิงหยูกวาดตามองไปที่โต๊ะพบว่ามีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับหลินยู่หาน ผู้ชายคนนั้นกำลังหัวเราะดุ๊กดิ๊กขนาดที่คุยกับเธอเขาสั่งให้เจ้าอ้วนไปเอาอาหารมาให้และเดินไปที่โต๊ะ

 

เมื่อมาถึงโต๊ะเขาได้ยินชายคนนั้นพูดว่า “ยู่หาน ฉันซื้อตั๋วหนักสองใบของ ‘ความฝันในหอแดง’ ไว้ หนังเรื่องนี้ดังมากเลยนะ หลังเลิกเรียนเราไปดูกันเถอะ”

 

“เจียงหมิง ให้ฉันบอกนายอีกรอบเรียกฉันว่า หลินยู่หาน หรือไม่ก็ นักเรียนหลิน”

หลินยู ่หานกล่าวตอบทันที

 

เมื่อเขาเห็นเจ้าอ้วนถืออาหารมา 2 จานเฉิงหยูหยิบของหลินยู่หานมาจานนึงจากมือของเจ้าอ้วนและวางไว้ข้างหน้าเธอ “กินนี่”

 

“ไม่” ยู่หานมองอาหารที่ฟุ่มเฟือยด้านหน้าเธอและขมวดคิ้ว

 

“ถ้าเธอไม่กินฉันก็ไม่ให้ยา” เฉิงหยูขู่

 

หลินยู่หานมองไปที่เฉิงหยูด้วยความโกรธ

 

“ฉันตัดสินใจแล้วจะกินหรือไม่กินก็เรื่องของเธอ” เฉิงหยูกล่าวอย่างเฉยเมย

 

เมื่อเขาเห็นหลินยู่หาน เชื่อฟังเฉิงหยูเธอกำลังกินอาหารที่อยู่ข้างหน้าเธอเจียงหมิงเต็มไปด้วยความโกรธ เหี้ย! เมื่อเธออยู่ต่อหน้าเขาเธอเหมือนแมวที่ดุร้ายแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉิงหยูเธอแลดูเหมือนกับเด็กน้อยที่เชื่อฟัง

 

“เฉิงหยู นายใช้วิธีที่น่ารังเกียจบางอย่างในการข่มขู่ยู่หานใช่มั้ย!? ยู่หาน อย่ากลัวบอกฉันได้เลยมันใช้อะไรเพื่อคู่เธอฉันจะจับมันเข้าคุกให้สำนึกผิดเอง” เจียงหมิงพูดอย่างดังเป็นผลให้ทุกคนรอบตัวเขาเริ่มแอบฟังกันสนทนาของพวกเขา

 

สถานการณ์นี้มันอะไรกัน หัวหน้าหนุ่มสองคนนี้กำลังจะสู้กันเพื่อแย่งเจ้าหญิงของโรงเรียนงั้นหรือ? แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่นี่มันก็น่าสนใจมากและเมื่อพวกเขาเห็นเจียงหมิงโกรธพวกเขาก็รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นดูเหมือน ฟอรั่ม ของโรงเรียนกำลังจะครึกครื้นอีกครั้ง *ปักหมุด!* “เรื่องลับๆระหว่างสองผู้นำชายหนุ่มและเจ้าหญิงของโรงเรียน!” อืม…คำอธิบายนี้มันดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมาก

 

อย่างไรก็ตามบรรยากาศตอนนี้ค่อนข้างน่าอึดอัด ทำไมน่ะหรือ? เป็นเพราะหลินยู่หานและเฉิงหยูต่างก็ไม่สนใจเขาส่วนเจ้าอ้วนเชี่ยน กำลังยุ่งอยู่กับอาหารอันพุ่งเฟือยของเขา

 

ความโกรธของเจียงหมิงกลายขึ้นหน้าจนกลายสีกลายเป็นขี้เถ้า เขากำหมัดแน่น  “รอก่อนเถอะ! ฉันจะให้แกได้รู้ถึงผลของการมารุกรานฉัน!” เจียงหมิงพูดอย่างโกรธก่อนที่จะจ้ำเท้าออกไป

กลุ่มลับเปิดตอนที่ 15 นะครับ