0 Views

“นี่มันเป็นยาเซียนอมตะจริงๆ เพียงแค่กลิ่นหอมของมันก็ช่วยเยียวยาจิตใจได้แล้ว” หยางกั๋วหมินถือยาไว้ขณะที่เขาโห่ร้องด้วยความประหลาดใจ

 

“ครานี้เราติดค้างเขามากจริงๆ” หยางเทียนหูมองไปที่ยาอมตะในขณะที่พูด

 

“พ่อ ลองคิดอีกมุมสิ สำหรับเรายานี่หายากและมีค่าอย่างมาก แต่สำหรับเขา นี่เป็นเพียงยาปกติ เขาสามารถปรุงมันได้ทุกครั้งที่ต้องการ ที่สำคัญ ดูเหมือนว่าเขาสนใจเสี่ยวเสวี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวเสวี่ยพ่อคิดจริงๆเหรอ? ว่าเขาจะช่วยเรักษาให้โดยไม่แม้แต่จะเอาซักหยวนเดียวและให้ยาอายุวัฒนะกับเราอีก” หยางกั๋วหมินวิเคราะห์

 

“ถูกต้อง! เห็นได้ชัดเลยว่าเขาให้ยานี่กับเราเพราะเสี่ยวเสวี่ย เนื่องจากเขาสนใจเสี่ยวเสวี่ย เราจึงไม่ควรปล่อยโอกาสดีๆแบบนี้หลุดลอยไป ให้เขากับเรามีสัมพันธ์กัน ไม่ว่ายังไง เราก็ต้องทำให้เสี่ยวเสวี่ยคว้าโอกาสนี้ไว้ เธอคิดยังไงล่ะ น้องสะใภ้?” ภรรยาของหยางกั๋วหมิน หลิวหยุนถาม

 

“ฮ่าฮ่า แม้ฉันจะพึงพอใจกับเสี่ยวหยูมาก แต่ฉันก็บอกได้ว่า เสี่ยวเสวี่ยไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร” แม่ของหยางรั่วเสวี่ย ฉินเหม่ยตอบ

 

“นั่นเป็นเหตุผลที่เธอต้องชักจูงเธอ แม้ว่าเสี่ยวเสวี่ยจะงดงามและมีความสามารถ แต่สเปคเธอนั้นก็สูงเกินไป และมีหลายคนที่ไม่สามารถจะคู่กับเธอได้ อย่างไรก็ตามมีเซียนอมตะสนใจเธออยู่ แม้ว่าเสี่ยวหยูจะยังเด็ก แต่ก็ไม่ต้องกังวล นอกจากนี่้ด้วยสเน่ห์ของเขา สาวๆที่โรงเรียนควรจะไล่ตามเสี่ยวหยูเป็นจำนวนมาก อัตราส่วนของผู้หญิงกับผู้ชายในโรงเรียนมันต่างกันมากไป ถ้าเสี่ยวหยูโดนโขมยไปจริงๆมันคงเป็นความสูญเสียที่ใหญ่หลวงของเราเลยใช่มั้ย?”

 

“รั่วเสวี่ย” เฉิงหยูนั่งบนโซฟาและเรียกหยางรั่วเสวี่ยอย่างสนิทสนม

 

“ฮึ่ม นายไม่ได้รับอนุญาติให้เรียกชั้นสนิทสนิมแบบนี้” เมื่อได้ยินเฉิงหยูกำลังเรียกเธออย่างสนิทสนม เธอกล่าวตอบอย่างไม่พอใจ

 

“รั่วเสวี่ย ที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้คือทำลายสะพานหลังข้ามแม่น้ำเสร็จแล้ว นอกจากนี่้ฉันก็ส่งของหมั้นให้ครอบครัวเธอแล้วพวกเขาก็ยอมรับ จากนี้เราควรเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ของเรา เธอคิดว่าไง?”  เฉิงหยูไม่สนใจที่หยางรั่วเสวี่ยระเบิดใส่เขา เขาถามอย่างคาดหวัง

 

“ใครจะพัฒนาความสัมพันธ์กับนาย! หยุดทำตัวไร้ยางอายได้แล้ว? นายบอกแล้วไม่ได้เหรอว่ามันไม่ใช่ของหมั้น แต่มันเป็นของขวัญอวยพร มันจะเกี่ยวกับฉันได้ยังไง!?”

 

“ฮี่ๆ ฉันพูดเองว่ามันไม่ใช่ของหมั้น ยังไงก็ตาม ฉันคิดว่าครอบครัวเธอประทับใจกับฉันมากและปู่ของเธอคงคิดว่านี่เป็นของหมั้น บางทีพวกเขาอาจจะคุยเรื่องการแต่งงานของเราอยู่” เฉิงหยูหัวเราะ

 

“ฮึ่ม! คนเลว! ฉันจะไม่แต่งกับนาย!” หลังจากได้ยินเฉิงหยูพูด เธอรู้สึกว่ามันคงจะจริงเมื่อเธอนึกถึงใบหน้าของทุกคนก่อนไป เหมือนทุกคนจะพอใจเฉิงหยูมาก เมื่อเธอเห็นหน้าอิ่มเอมใจของเฉิงหยู เธอก็จับหมอนที่โซฟาอละฟาดไปที่เขารัวๆ

 

“อ๊ะ! พี่สาว ถ้าคุณอยากจะพลอดรักกับสามี คุณไม่ควรทำต่อหน้าพวกเรา! มันจำทำให้ผมหลงผิด!” ในขณะนี้ เจิ้งจี้กล่าวอย่างไร้ความสุข

 

หยางรั่วเสวี่ยกลายเป็นโกรธกว่าเดิมเมื่อน้องชายของเธอเอ่ย เธอเอาหมอนฟาดและตำหนิว่า “ไอ้หนุ่ม! นี่แกช่วยคนแปลกหน้าแกล้งพี่สาวของนายงั้นเหรอ! ในอนาคต อย่ามาขอเงินฉันอีก ! ฉันจะไม่ให้นายแม้แต่หยวนเดียว!”

 

“อิ๊ย๊า ย๊าา ย๊า ไม่ยุติธรรมเลย! ผมจะไปบอกปู่! พี่เขย พี่สาวผมรุนแรงยิ่งนัก ผมไม่รู้จริงๆว่าเธอมีดีอะไร รู้งี้ก่อนหน้านี้ผมน่าจะขอให้คุณทิ้งเธอไปดีกว่า” เมื่อได้ยินว่าพี่สาวของเขาจะไม่ให้เงินเพิ่มอีกเขาก็โกรธทันที

 

“หนุ่มน้อย แม้นายจะไปบ่นกับปู่ก็ไร้ประโยชน์ วันนี้ฉันจะกำราบนาย!” หยางรั่วเสวี่ยวิ่งไปหาน้องชายเธอที่น้องชายเธอวิ่งหนีออกจากบ้าน “พี่จบแล้ววว ผมจะกลับไปบอกปู่ถึงการกระทำอันป่าเถื่อนของพี่กับผม ผมจะทำให้พี่ขายหน้าต่อหน้าทุกคน!”

 

หลังจากนั้นไม่นาน หยางรั่วเสวี่ยก็หอบและโกรธเมื่อกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เฉิงหยูดื่มยาและหัวเราะ “เขาเป็นน้องชายเธอจริง? เขาเปลี่ยนสีไวมาก ฉันเริ่มชอบเขาแล้วสิ”

 

“ถ้านายไม่มีธุระอื่นอีกก็ออกจากบ้านไปได้แล้ว!” หยางรั่วเสวี่ยโกรธทะลุจุดไปแล้ว เธอไม่อยากเชื่อว่าตั้งแต่เธอเจอกับคนเลวร้ายนี่เธอไม่เคยหยุดโมโหเลย

 

“เอาล่ะ ฉันไม่ล้อเธอแล้วก็ได้ มาคุยเรื่องธุรกิจกัน เธอได้ร่างสัญญาแล้วรึยัง?”

 

“ทำแล้ว” หยางรั่วเสวี่ยสงบลงเมื่อหัวข้อเปลี่ยนไป เธอนำสัญญาออกมาสองฉบับ “ฉันเซ็นไปแล้ว นายควรอ่านก่อนที่จะเซ็นมัน”

 

เฉิงหยูไม่ได้แม้แต่ดูสัญญาเขาเซ็นลงไปทันที “นายไม่กลัวที่ฉันจะโกงนาย?”

 

“แม้ว่าเธอจะโกงฉัน ฉันก็ยินดี”

 

“คนโง่!!” หยางรั่วเสวี่ยเบ้ปากก่อนที่จะหันหัวไปอีกทาง

 

“ฉันจะอยู่นี่และปรุงยาบางอย่าง ช่วยฉันส่งคนไปหาหญ้าจิวหยาง และหญ้าจินกัง ยังไงก็ตาม ช่วยฉันดูหน่อยว่ามีที่ไหนขายเหล็กอุกาบาต” เฉิงหยูถามหยางรั่วเสวี่ยเพื่อขอความช่วยเหลือในสิ่งที่เขาต้องการ จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องปรุงยา หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าวเข้าก็ไมได้รับคำตอบใดๆๆ เมื่อหันกลับมาหยางรั่วเสวี่ยก็เต็มไปด้วยความโกรธ ร่างกายของเธอสั่น เฉิงหยูถามอย่างงงงวย “เธอเป็นอะไร?”

 

“นี่นายคิดว่าฉันเป็นแม่บ้านหรือพี่เลี้ยงของนายรึไง? ทำไมฉันต้องช่วยนายช้อปปิ้งด้วย? และฉันก็เป็นคนจ่ายเงินอีก!”

 

“แน่นอน ว่าเธอเป็นคนสนิทฉันไง”

 

“ขอบคุณ แต่ทีหลังไม่ต้อง!”

 

“แล้วฉันต้องทำยังไงให้เธอช่วย?”

 

“ประการแรก ต่อไปนายต้องพูดกับฉันด้วยความเคารพ นายไม่ได้รับอนุญาติให้พูดเรื่องไร้สาระใดๆ” สิ่งแรกคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เพราะในไม่ช้าก็เร็ว เธอจะต้องโมโหตายเพราะเขาแน่นอน

“แน่นอน ว่าต่อไป” เฉิงหยูหัวเราะอย่างร้ายกาจในใจ “ไร้สาระ? ฉันไม่เคยคิดว่าฉันพูดไร้สาระนะ?”

“ประการที่สอง นายต้องให้ยาที่นายปรุงกับฉันครึ่งนึง” สหายคนนี้ซนเกินไป เมื่อวานนี้เขาปรุงยาจำนวนมาก แต่เขาฮุบไปทั้งหมด ถ้าเขาไม่ได้นำยาอายุวัฒนะออกมาในวันนี้ เธอคงไม่รู้แน่ว่าเขามียาที่มีค่าขนาดนี้ แม้ว่าสหายคนนี้จะดูเหมือนไม่มีพิษมีภัย แต่ใครจะรู้ ว่าเขาเก็บความลับไว้แค่ไหน? ในอนาคตเขาอาจปรุงยามหัศจรรย์บางอย่างขึ้น แน่นอนว่าเธอต้องคว้าโอกาสนี้ในการเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากเขา

 

“เป็นไปไม่ได้!” เฉิงหยูปฎิเสธทันที เรื่องตลกอะไรกัน! ถ้าเป็นแบบนั้นอีกไม่นานเธอก็ต้องรู้ความลับทั้งหมดของเขาแน่ๆ  ผู้ชายควรจะลึกลับ และไม่ควรปล่อยให้ผู้หญิงเข้าใจความลับของพวกเขา มันจะทำให้ผู้หญิงสนใจเขามากขึ้น

 

“ทำไมล่ะ? ฉันจะทำตามทำแนะนำของนายทุกอย่าง นอกจากนี้ฉันจะหามันมาให้ไวที่สุดเท่าที่เป็นไปได้เลย หรือว่าครึ่งนึงมันมากเกินไป?”

 

“มันไม่เกี่ยวกับว่ามากเกินไปหรือไม่ ปัญหาอยู่ที่ว่ายาที่ฉันกำลังจะปรุงนี้มันไร้ประโยชนืกับเธอ แม้ว่าฉันจะให้เธอไป แต่มันก็เสียของ แล้วเธอนึกว่าปรุงยามันเป็นเรื่องง่าย? เธอรู้มั้ยว่าฉันใช้ปราณจิตวิญญาณของฉันทุกครั้งที่ปรุงมัน”

 

เมื่อเธอเห็นเฉิงหยูจริงจังหยางรั่วเสวี่ยก็ตอบกลับ “งั้นในอนาคต นายต้องบอกฉันว่านายจะปรุงยาแบบไหน ถ้าฉันรู้สึกว่ามันไม่มีประโยชน์กับฉันจริงๆ ฉันจะไม่เอามัน แบบนี้จะได้มั้ย?”

 

“รั่วเสวี่ย”

 

“หยุด ฉันบอกให้นายเคารพฉันไง! นายไม่ได้รับอนุญาติให้เรียกฉันอย่างสนิทสนมแบบนั้น!” เฉิงหยูพึ่งเริ่มพูดแต่หยางรั่วเสวี่ยประท้วง

 

“ฉันควรจะเรียกเธอยังไง? เธอควรจะให้ฉันมีความลับเอาไว้บ้าง ทุกคนต้องมีความลับของตนเอง แบบนี้มันเกินไป”

 

“นายไม่ได้บอกว่านายชอบฉันเหรอ ?  ถ้านายชอบฉันนายไม่ควรบอกเรื่องทุกอย่างของนายกับฉันรึไง”

 

“แม้ว่าสิ่งที่เธอพูดมันจะพูดสมเหตุสมผลแต่ความสัมพันธ์ของพวกเรามันยังไม่ถึงขั้นนั้นถ้าเธอตกลงที่จะเป็นภรรยาของฉันละก็ฉันจะบอกเธอให้หมดเปลือกเลย”

 

“ฮึ่ม! นั่นเป็นไปไม่ได้”

 

“งั้นก็เป็นไปไม่ได้สำหรับฉันเช่นกัน”

 

“ Hunt ฉันจะไม่ช่วยนายหาวัตถุดิบอีกต่อไป”

 

“รั่วเสวี่ยเธอรู้อะไรไหมตอนนี้เธอทำตัวไม่น่ารักเลย”

 

“ฮึ่ม” หยางรั่วเสวี่ยครางในลำคอ

“เอางี้เป็นไงถ้าฉันปรุงยาที่มันเป็นประโยชน์ต่อเธอฉันจะบอกเธอตกลงไหม? ถ้าเธอไม่เห็นด้วยฉันก็คงจะต้องไปหาวัตถุดิบด้วยตัวเองแล้วแหละ” เฉิงหยูยื่นคำขาด

 

หยางรั่วเสวี่ยมองไปที่เฉิงหยูครู่นึง ก่อนที่จะตกลงกับเขา

 

วันรุ่งขึ้นเฉิงหยูรีบไปที่บ้านของหยางรั่วเสวี่ยอย่างไรก็ตามหยางรั่วเสวี่ยไม่อยู่ ป้าจางบอกเขาว่าเธอไปที่ออฟฟิศก่อนหน้านี้เนื่องจากอาการของปู่เธอนั้นแย่ลงเรื่อยๆเธอจึงต้องหาหมอดังนั้นเธอจึงไม่เคยกลับไปที่บริษัทเลยตอนนี้เนื่องจากปู่ของเธอหายดีแล้วเธอจึงต้องกลับไปทำงานที่บริษัทเพราะมีงานรอเธออีกมาก เธอบอกเฉิงหยู ให้รอในบ้านเนื่องจากจะมีคนส่งสิ่งของที่เขาต้องการมาก่อนหน้านี้เฉิงหยู รู้สึกแปลกๆเนื่องจากเขาเห็นหยางรั่วเสวี่ย อยู่แต่บ้านถึงแม้จะเป็นประธานก็ตาม มันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

หลังจากที่เขาให้สูตรยาคืนความเยาว์วัยและยาเยาว์วัยชั่วนิรันดร์แก่เธอเธอก็ต้องไปที่บริษัทเพื่อจัดการกระบวนการผลิต

 

เฉิงหยู รอจนถึงเที่ยงก่อนที่วัสดุที่เขาต้องการจะมาส่งก่อนที่เขาจะไปที่ห้องปรุงยาจากนั้นประมาณ 5 โมงเย็นเฉิงหยูได้ออกจากห้องปรุงยาอย่างมีความสุขและกลับไปที่บ้าน

 

เฉิงหยูนั่งอยู่บนเตียงขณะที่มองไปที่แหวนมิติอันใหม่ของเขาบนนิ้วมือ หัวใจของเขารู้สึกมีความสุขสิ่งนี้จะทำให้เขาสะดวกสบายมากขึ้นเขาหยิบขวดยามาจากแหวนมิติและเริ่มบ่มเพาะ  เขานำยาเสริมสร้างร่างกายใส่ปาก จากนั้นก็ใช้ปราณจิตวิญญาณของเขาเพื่อละลายมัน ทันทีเขารู้สึกซาบซาบกระจายไปทั่วร่างกาย ร่างกายของเขาค่อยๆโตขึ้น สี่ชั่วโมงต่อมา เฉิงหยูลืมขาตื่นเขาต่อยออกไปสองหมัด “ความแข็งแกร่งพอใช้ได้ ร่างกายของฉันคงจะเริ่มฟื่นฟูให้ดีขึ้น แต่ยังไม่ดีพอที่จะใช้ยาก่อตั้งรากฐาน” เฉิงหยูกินยาเม็ดเดิมอีกครั้ง เมื่อเขาลืมตามาอีกครั้ง ตอน6โมงเช้า เขารู้สึกว่าเขาล้มเหลวในการสร้างรากฐาน เขารู้ว่าการจะก่อตั้งรากฐานนั้นสามารถทำได้แค่ในเวลากลางคืนเขานั้น เขาลุกขึ้นยืนและรู้สึกว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่ง เขาพอใจเป็นอย่างมาก ร่างกายนี้คงพอที่จะรับมือกับยาก่อตั้งรากฐานได้

 

กลุ่มเปิดตอนที่ 15 นะครับ