0 Views

GMC ตอนที่ 180 เพื่อนเก่า

 

 

“มาสเตอร์เฟิง”

เฉินเยวี่ยรู้สึกยินดี เมื่อเธอเห็นคนตรงหน้า เธอไม่คิดว่าของขวัญที่ซุนเหยาเตี้ยนกล่าวถึงจะกลายเป็นมาสเตอร์เฟิง

ไม่ต้องกล่าวถึงเฉินเยวี่ยแม้กระทั้งเฉินฮ่าวเนียนและภรรยาของเขาก็ตกใจ

“มาสเตอร์เฟิง”

“นักเปียโนระดับแกรนด์มาสเตอร์ตัวจริง ตระกูลซุนจ่ายค่าตัวเขาเท่าไรกัน”

“ไม่น่าเชื่อ”

“เขาเป็นนักเปียโนชื่อดังระดับโลก”

ทั้งฝูงชนต่างปรพหลาด

ฝูงชนตกใจเมื่อเห็นคนที่มีผมสีขาว ถึงแม้ว่าเขาจะมีอายุมาก แต่การเคลื่อนไหวทุกครั้งของเขานั้นดูสง่างามและทำให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายอย่างมีความสุข ความชื่นชมค่อยๆปรากฏขึ้นทั่วใบหน้า

เยว่หยิงกัดริมฝีปากเป็นเวลานาน

มาสเตอร์เฟิง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมซุนเหยาเตี้ยนถึงมั่นใจมาก ถ้าเป็นคนอื่นก็เป็นได้ว่าเฉินเยวี่ยจะไม่สนใจใดๆ  แต่มาสเตอร์เฟิง เมื่อเฉินเยวี่ยเป็นเพียงเด็กสาว จิตใจของเธอได้ทุกข์ทรมานอย่างมากซึ่งเกือบจะจบชีวิตของเธอ หลังจากที่เฉินฮ่าวเนียนได้ยินเรื่องมาสเตอร์เฟิง เขาได้ใช้เงินมากมายเพื่อรับการรักษาจากมาสเตอร์เฟิง

ทีละก้าวๆ เฉินเยวี่ยค่อยๆก็เดินออกมาจากเงามืด นั่นเพราะเธอเคารพนับถือมาสเตอร์เฟิงอย่างมาก

เธอกลายเป็นแฟนตัวยงของมาสเตอร์เฟิง และเธอก็คอยมองโอกาสที่จะได้พบกับมาสเตอร์เฟิงอีกครั้งมาโดยตลอด  ไม่กี่วันก่อนหน้าเมื่อกลับถึงบ้านหลังจากทำภารกิจเฉินเยวี่ยได้ยินมาว่ามาสเตอร์เฟิงได้มาแสดงและสิ้นสุดไปแล้ว เธอเศร้าใจและเป็นทุกข์อยู่อย่างเงียบๆ เธอไม่คิดว่าในวันนี้เธอจะได้พบมาสเตอร์เฟิง

“หลังจากที่ไม่ได้เจอมาหลายปี  จากเด็กสาวตัวน้อยๆตอนนี้เธอโตขึ้นมาทีเดียว” มาสเตอร์เฟิงหัวเราะ “สาวน้อย เธอมีคนที่ชอบรึยัง? ถ้ายัง ฉันมีคนมาเเนะนำและฉันรู้สึกว่าเขาเหมาะมากสำหรับเธอ”

ตึง

ฝูงชนตะลึง

มาสเตอร์เฟิงคนนี้ไม่ก้าวร้าวไปหน่อยหรอ หรือเขากำลังจะเป็นพ่อสื่อ

“ฉัน….”

เฉินเยวี่ยรู้สึกไม่สบายใจและไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เธอถามใจตัวเอง เธอไม่อยากที่จะโกหกเขา คนที่ดึงเธอออกมาจากลุมนรก

“ฮ่า ฉันแค่ล้อเล่น จากสาวน้อยตัวเล็กๆเธอโตขึ้นมากจริงๆ”มาสเตอร์เฟิงหัวเราะก่อนกล่าวต่อ “ดูเหมือนว่าเธอจะหายดีแล้วจริงๆ”

“มาสเตอร์เฟิง”

เฉินฮ่าวเนียนและภรรยา ทั้งสองรีบวิ่งไปเพื่อแสดงความนับถือ

“ฮ่าๆ ฮ่าวเนียนเป็นเวลานานแล้วที่ไม่เจอกัน” มาสเตอร์เฟิงหัวเราะเมื่อเขาเห็นเฉินฮ่าวเนียน ในตอนที่เฉินฮ่าวเนียนได้มาร้องขอให้เขาไปรักษา เฉินฮ่าวเนียนเขาเป็นเพียงนักธุรกิจตัวเล็กๆ เขาไม่คิดเลยว่าหลังจากหลายปีมาไป  เฉินฮ่าวเนียนจะกลายเป็น 1 ใน 4 ยักษ์ใหญ่ของเจียงฮี

“มาสเตอร์เฟิง คุณดูมีสุขภาพแข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน” เซ่า ยี่หลู่กล่าวด้วยความเคารพ

“ฮ่าฮ่า ฉันอายุมากแล้ว” มาสเตอร์เฟิงหัวเราะและพูดว่า “ในเมื่อวันนี้เป็นวันพิธีครบรอบอายุของสาวน้อยเฉิน ก่อนหน้านี้เธอดูไม่ค่อยดีนักและฉันได้เตรียมของขวัญเล็กๆน้อยๆไว้เพื่อเป็นพรจากฉัน “

เมื่อมาสเตอร์เฟิงพูด ฝูงชนก็ตื่นเต้นอย่างมาก

เป็นไปได้ไหมที่มาสเตอร์เฟิงจะแสดงการบรรเลงเปียโน

เสียงเปียโนเป็นประโยชน์อย่างมากต่อสภาพจิตใจของมนุษย์และไม่มีใครรู้สึกเบื่อหน่ายถึงว่าพวกเขาจะฟังมันมันมาเป็นร้อยครั้ง ถ้าวันนี้พวกเขาโชคดีได้ฟังผลงานของมาสเตอร์เฟิงซึ่งแน่นอนว่าจะเป็นประโยชน์อย่างมาก

ตระกูลซุนทรงอำนาจแค่ไหนกัน พวกเขาสามารถเชิญมาสเตอร์เฟิงมาได้ นี่ต้องเป็นอำนาจที่ไม่ธรรมดาแน่นอน

“มาสเตอร์เฟิง คุณจะแสดงบทเพลง” ฝูงชนถามอย่างตื่นเต้น

“ไม่” มาสเตอร์เฟิงโบกมือและหัวเราะ “ฉันอายุมากแล้ว คอนเสิร์ตที่ฉันจัดขึ้นเมื่อ 2 วันก่อนก็ทำให้ฉันต้องพักผ่อนเป็นเวลานาน วันนี้ฉันไม่ได้แสดง แต่ฉันมีเพื่อนที่รู้จักเพลงนี้ด้วย ดังนั้นฉันจะปล่อยให้เขาแสดงมันให้ทุกคนได้ฟัง “

“เร็ว เตรียมเปียโนต้นกำเนิดมา”

พ่อบ้านตระกูลเฉินรีบยกเปียโนมาอย่างรวดเร็ว

เพื่อนแนะนำโดยมาสเตอร์เฟิง เขาจะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง ไม่ว่าจะเป็นเพียงทักษะเปียโนใดๆ แต่คนธรรมดาก็ไม่สามารถที่จะเข้าใจมันได้ พวกเขาสามารถบอกได้เลยว่าเขาคนนั้นจะต้องเป็นระดับมาสเตอร์คนอื่น มีนักเป็นโนต้นแบบมาที่นี่และมีถึง 2 คน งานครั้งนี้เป็นเกียรติเป็นมาก

ซุนเหยาเตี้ยนกล่าวอย่างชัยชนะ  “เยวี่ย คุณพอใจกับของขวัญชิ้นนี้ไหม”

เฉินเยวี่ยเหลือบมองเขาและตอบ “ขอบคุณ!”

“ไม่เป็นไร ฉันยินดี” ซุนเหยาเตี้ยนรู้สึกดีใจแม้ว่าน้ำเสียงจะเย็นชาแต่มันเป็นการเริ่มต้นที่ดีมาก เขาเห็นว่าเฉินเยวี่ยยินดีเป็นอย่างยิ่งก่อนหน้านี้ เขารู้ดีว่าเธอมีความสุขกับของขวัญชิ้นนี้ ตามประสบการณ์ที่ผ่านมาของเขาในการไล่ล่าหญิงสาว ตราบใดที่มีน้ำแข็งบางส่วนละลายลง ส่วนที่เหลือจะค่อยละลายลงไปอย่างช้าๆ … และมันเกิดขึ้นกับเฉินเยวี่ยในตอนนี้

ไม่ว่าเธอจะดื้อรั้นมากแต่ไหนก็ตาม เธอก็ไม่สามารถหนีจากฝ่ามือข้า คนนี้ได้

ซุนเหยาเตี้ยนรู้สึกภูมิใจในตัวเอง ขณะที่เขาเห็นท่าทีที่อิจฉาของฝูงชน เขารีบหันหลังทันที ถูกตัอง! เขารอคอยมานานแล้ว ด้วยความมั่นใจที่เกือบจะพังทลายไป เมื่อได้มาอยู่ต่อหน้าสายตาของผู้คนที่กำลังอิจฉาเขา กลัวเขา เขารู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

แต่น่าเสียดายที่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ว่าการมาที่นี่ครั้งนี้ของมาสเตอร์เฟิงไม่ใช้เพราะตระกูลซุนและไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆจากตระกูลซุน

เมื่อมาสเตอร์เฟิงได้ยินว่าเป็นการเฉลิมฉลองของเฉินเยวี่ย เขาตัดสินใจที่จะเข้าร่วมทันทีและไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆจากตระกูลซุน แต่หลังจากรับได้คำคำวิงวอนนับไม่ถ้วนจากซุนเหยาเตี้ยน ในที่สุดมาสเตอร์เฟิงก็ตกลงว่าเขาจะปรากฏตัวตามแผน เพื่อแสดงให้เห็นถึงความฉลาด ความยิ่งใหญ่และความโดดเด่นของซุนเหยาเตี้ยน

แม้ซุนเหยาเตี้ยนที่ดูยืนจะยืนอย่างไม่แยแส แต่ภายในเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

อย่างไรก็ตาม สิ่งเดียวที่ทำให้เขาต้องแปลกใจคือในตอนที่มาสเตอร์เฟิงกล่าวว่านำเพื่อนที่สามารถแสดงทักษะเปียโนต้นกำเนิดมาด้วย

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเขา ฝูงชนมองต่อไปที่กลุ่มตระกูลซุนและกระซิบ

ต้องกล่าวว่าครั้งนี้ ตระกูลซุนเป็นคนใจกว้างอย่างมาก

แต่ไม่นานฝูงชนก็นึกถึงบางสิ่ง  การตายอย่างลึกลับของกรีนสเน็คหลังจากที่ติดต่อกับตระกูลซุน และในการที่มาสเตอร์เฟิงปรากฏตัวขึ้น เมื่อพวกเขาเชื่อมเรื่องพวกนี้เข้าด้วยกัน ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น

ตระกูลซุนคือผู้บงการเบื้องหลังจริงๆ

หึหึหึ

อะไรคือไวน์ปลอม  ไวน์ปลอมตูดแกสิ

ถ้าเป็นไวน์ปลอม คุณทำอย่างไรให้มาสเตอร์เฟิงมา ทุกคนรู้ว่าซุนเหยาเตี้ยนไม่ได้เรียนเปียโนเพราะในช่วง 2 – 3 วันที่ผ่านมานี้ เขาได้เดินป้วนเปี้ยนรอบๆ พื้นที่ตระกูลเฉิน เพื่อเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับพิธีครบรอบอายุของเฉินเยวี่ย ชัดเจนแล้ว เห็นได้ชัดว่าซุนเหยาเตี้ยนได้แลกเปลี่ยนรางวัลงานมาสเตอร์เฟิงเป็นการมาพิธีครบรอบอายุของเฉินเยวี่ยแทน

ขณะที่พวกเขามองไปที่ซุนเหยาเตี้ยนซึ่งทำท่าทีเย่อหยิ่ง ผู้คนได้แบ่งปันความคิดต่างๆและตัดสินใจในใจ

เมื่อใดก็ตามที่เราทำธุรกิจกับตระกูลซุนเราต้องระวัง

พวกเขาอาจจะโกงคุณเป็น 2 เท่า ดูเหมือนว่าเนื่องจากหลายสิ่งหลายอย่างทำให้ตระกูลซุนเปลี่ยนไป

เมื่อพวกเขาคิดไปมากเท่าไร พวกเขายิ่งระแวงมากเท่านั้น

ตระกูลซุนอันตรายเกินไป!

ขณะที่แม่บ้านได้ยกเปียโนต้นกำเนิด  เยว่หยิงวิ่งไปที่ด้านของเฉินเยวี่ย “สาวน้อย เธอดูเหมือนจะมีความสุขน่ะ”

“ใช่”

เฉินเยวี่ยพยักหน้าอย่างมีความสุข “มาสเตอร์เฟิงเป็นผู้ช่วยชีวิตฉัน  น่าเสียดายถ้าเขาอยู่ที่นี่ด้วยก็จะดีมากกว่านี้”

เมื่อเห็นเฉินเยวี่ยรู้สึกหดหู่ใจเ เยว่หยิงรีบเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว “ย้าย้า มิสเฉิน เธอดูหลงใหลเขาอย่างมาก แล้วพ่อแม่ของเธอรู้เรื่องนี้ไหม  ถ้าหนุ่มซุนค้นพบว่าหลังจากที่เขาได้ลงทุนไปอย่างมากมาย แต่หัวใจของคนที่อยากให้ดูกลับยังคิดถึงคนรัก ฉันกลัวว่าเขาจะกระอักเลือดตายคาที่ “

เฉินเยวี่ยจ้องเธอ “ฉันไม่สามารถแต่งงานกับทุกคนที่ให้ของขวัญแก่ฉันได้ หรือจะให้ฉันมอบนายหนุ่มซุนท่านนี้ ให้แก่ มิสเยว่ที่สวยดังทูตสวรรค์ ฉันคิดว่าเขาคงจะมีความสุขมากๆ “

“อิอิ”  เยว่หยิงหัวเราะ “สาวน้อยเธอท้าใคร ถ้าเป็นคนที่ฉันจะฉกคงเป็นซูฮ่าวหนุ่มน้อยของเธอ”

“น่าขยะแขยง!”

อารมณ์ของเฉินเยวี่ยดีขึ้นเล็กน้อย เยว่หยิงก็ได้แต่ถอนหายใจ ดูเหมือนว่าในอนาคตหากมีโอกาสที่เธอจะต้องพูดคุยกับเขา  ถ้าคุณต้องการที่จะปล่อยมือก็จงทำ แต่ถ้าคุณต้องการที่จะคว้าต่อไปคุณก็ต้องคว้ามันเอาไว้ให้แน่น

พฤติกรรมเช่นนี้ ทำให้เธออารมณ์ไม่ดี

โด – เร – มี – ฟา เสียงเปียโนดังออกมา แม่บ้านเล่นกันเพื่อทดสอบเสียงและก็เดินลงมา

“เปียโนตัวนี้มีด้วยมีพลังมาก?” เยว่หยิงพูดออกมา

“ใช่” เฉินเยวี่ยพยักหน้า “มันมีประโยชน์มาก นอกเหนือจากการรักษาทางจิตวิทยาแล้วยังสามารถปรับสภาวะทางจิตใจและฝึกฝนได้ นอกจากนี้มันยังมีความหนาแน่นสูงมาก มันเหมือนกับความโรแมนติคในหนังที่มีฉากเลิฟซีนมากๆ “

“จริง … ”  เยว่หยิงกระซิบ

“ฮึ   มีนักเปียโนอยู่ที่นี่อยู่แล้ว เมื่อเธอได้ฟังเธอจะรู้เอง” เฉินเยวี่ยยกนิ้วขึ้นและชี้ไป

เยว่หยิงเงียบลงทันที

แม่บ้านตบมือและไฟในห้องโผล่ขึ้นมา จู่ ๆเสียงพูดคุยก็หายไป สิ่งที่เหลืออยู่คือแสงไฟสีฟ้าซึ่งยิงมาจากหลังคา ลงไปยังตัวเปียโนต้นกำเนิดและเติมความงามด้วยความเงียบ

แสงไปสีฟ้าจางๆ กระพริบเมื่อกระจัดกระจายบนท้องฟ้า มีประกายแสงชัดเจน มันทิ้งประโยคไว้บนท้องฟ้า

 สุขสันต์วันเกิด เฉินเยวี่ย

“สวยจัง” เยว่หยิงจับจ้องอย่างแปลกใจ

เฉินเยวี่ยรู้สึกประหลาดใจ เธอปิดปากของเธอด้วยความตื่นเต้นกับฉากอันน่าทึ่งนี้  มันถูกจัดโดยมาสเตอร์เฟิง? หรือถูกจัดโดยเพื่อนของมาสเตอร์เฟิง?

วูป แสงหายไปและกระจายตัวไปสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

ท่ามกลางแสงไฟสีน้ำเงินสลัว มีร่างที่สวมเสื้อสูดปรากฏตัวอย่างช้าๆในความมืด ก้าวทีละก้าวตรงไปยังเปียโนต้นกำเนิด

เพราะแสงสีฟ้าจางๆ จึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้

สิ่งที่มองเห็นได้จากระยะไกลคือเงาที่สลัวๆสง่างามของมนุษย์เท่านั้น อย่างช้าๆ เงานั้นเดินไปที่ด้านหน้าเปียโน ในที่สุดลักษณ์ของชายคนนั้นก็ได้เผยออกมา

เขาอายุน้อยไม่หล่อมาก แต่รูปใบหน้าของเขาเหมือนประติมากรรม ใบหน้าของเขามีความชัดเจนและเป็นรูปทรงและเต็มไปด้วยความเป็นชายที่ไม่ธรรมดา! ดวงตาสีเข้มเข้มเต็มไปด้วยอารมณ์ที่แข็งแกร่งควบคู่ไปกับชุดสูดที่หรูหราและสง่างาม ทำให้เขาดูน่าสนใจเป็นอย่างมาก

เขามองไปทางเฉินเยวี่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้กสึกอันล้นหลา ราวกับว่ามีเพียงพวกเขา 2 คน

เด็กหนุ่มโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนนั่งลงที่เก้าอี้เปียโน

ไม่ไกลนัก เฉินเยวี่ยก็ตะลึง

เธอไม่อยากจะเชื่อ ขณะมองที่ดูไปทางเด็กหนุ่ม  เฉินเยวี่ยกระพริบตาหลายครั้ง เธอคิดว่าเธอบ้าเพราะความหลงใหล  หรือมันคือความจริง ไม่…

จริง?

เธอหยิกเยว่หยิงจากนั้นได้ยินเธอร้องด้วยความเจ็บปวด เฉินเยวี่ยก็เผยภาพท่าทีที่แปลกใจ   มันไม่ใช่ความฝัน

(555 หยิกเพื่อนเฉยเลย ปกติเขาให้เพื่อนหยิกไม่ใช่หรอ)

คนโง่ …

เฉินเยวี่ยปิดปากของเธอลง พร้อมมีหยดน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

ในขณะนี้เยว่หลิงทั้งช็อคทั้งเจ็บปวด “อะไรกัย สาวน้อยเฉิน คนที่ควรร้องไห้คือฉัน การหยิกของเธอมันเจ็บปวดมากๆ เป็นเพราะผู้ชายที่หล่อเหลาตรงหน้าใช่ไหม ฉันรู้ว่าชายหล่อคนนี้น่าสนใจมาก แต่เเธอไม่จำเป็นต้องร้องไห้ใช่มั้ย  อืมฉันคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ถ้าเธอจะมีเขาอีกคน “

เฉินเยวี่ยหัวเราะกับการหยอกล้อของเธอ โดยไม่สนใจเยว่หยิง  เฉินเยวี่ยพึมพำกับตัวเองว่า “มันเป็นเขา … ในที่สุดเขาก็มา … “

ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย มีกลุ่มลับ