0 Views

GMC ตอนที่ 157 วิกฤติชีวิตและความตาย

 

 

ซูฮ่าวมองไปที่เธอและแก้มสีแดงของเธอก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ”ฉันทำอะไร?”

“ฉันเกลียดคุณ”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าประทับตรารูปเท้าของเธอ ก่อนถามอีกครั้ง “ฉันถามว่า  คุณ…..เห็น…..ไหม …”

เมื่อท่าทางของเธอขณะที่กำปั้นด้วนความโกรธนิดๆ ลักษณะในปัจจุบันเธอไม่ว่าจะมองยังๆเธอก็ดูน่ารักมากๆ รูปร่างที่ดูน่ารักนั้นควบคู่ไปกับผ้าคลุมที่เปิดเผยออกมาจยดูเซ็กซี่ นอกจากคนที่ดูเลือดร้อนแล้ว มันไม่มีท่าทีที่ดูน่าคุกคามใดๆเลย

ซูฮ่าวส่ายหัวช้าๆขณะที่ยิ้มเล็กๆ ซูฮ่าวจับปีกของเธอและจับมาวางไว้ที่ไหล่ จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างรวดเร็ว “ถ้าฉันเห็นก็ไม่เป็นไรนิ ไม่ใช่ว่าฉันเคยเห็นมาก่อนแล้วงั้นหรอ มีอะไรที่ต้องขี้อายอีกเหล่า สาวน้อยเตรียมตัวออกเดินทางต่อได้แล้ว ไปซ่อนตัวได้แล้วตอนนี้เธอตัวใหญ่ขึ้นมาก อาจได้รับลูกหลงในการต่อสู้ล่ะกัน”

“ตกลง”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าตอบด้วยเสียงโทนต่ำ มันเป็นเหตุการณ์ที่หายากมากที่เธอไม่ปรี๊ดแตก แก้มสีนวลขาวของเธอเผยสีแดงดอกกุหลาบเล็กน้อย มองไปที่การแสดงออกของซูฮ่าว ซึ่งดูเหมือนจะไม่ได้แสดงใดๆ ความลำบากใจของเธอลดลงอย่างมาก

ซู่ม

ระลอกคลื่น  ผีเสื้อฝันสีฟ้าหายไป

“หู่ ~”

หลังจากสังเกตเห็นว่าผีเสื้อในฝันสีฟ้าไปแล้ว ซูฮ่าวก็รู้สึกโล่งใจอยู่ในใจ

เขาซึ่งแกล้งทำเป็นสงบแต่ก็เพียงผิวเผินในใจของเขาได้รับแรงกดดันหนักมากในตอนนี้  ร่างกายเปลือยกายเป็นอาหารตาที่ดีและสิ่งที่เป็นตัวกระตุ้นให้คิดมากที่สุดคือร่างกายที่ปกคลุมเพียงครึ่งส่วน มันเป็นผ้าเล็กๆมันจะปิดทั้งกายได้งั้นหรอ

นอกจากนี้ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ที่เป็นผีเสื้อฝันสีฟ้า เขาคงไม่รู้สึกอะไรมาก

แต่ในครั้งนี้ หันไปหาสาวสวยที่ดูน่ารักเซ็กซี่มากๆ นี่เป็นการทดสอบความรักและความซื่อสัตย์ของเขาต่อเฉินเยวี่ย

นี่เป็นการทรมาน ดีๆนี่เอง

เขาก็รีบสงบสติที่พุ่งส่าในหัวก่อนค่อยๆเด็กจากไป

ลมหนาวพัดผ่านมา ทำให้เขาสงบได้เร็วขึ้น

ท้องฟ้ายามเย็น

อย่างหลังยืนสงบได้ ซูฮ่าวมองย้อนกลับไปเล็กหน่อย มอนเตอร์หลายตัวกำลังมองดูอยู่ ในครั้งนี้ไม่มีไก่โยนอิฐอีกต่อไป

“ฟาร์มไก่เร็ชที่ลึกลับลึกลับแห่งนี้ … …สักวัน  ฉันจะมาที่นี่”

ปากของซูฮ่าวยิ้ม เขาโบกมือให้กับลูกไก่สีเหลืองตัวเล็กๆ แล้วเขากลับมาและเดินต่อไป

มอนเตอร์ตกใจเมื่อซูฮ่าวโบกมือให้ พวกเขารีบหลบซ่อนตัวก่อนที่จะโผล่หัวออกมาและแอบมองดูซูฮ่าว น่าแปลกใจที่ลูกไก่สีเหลืองตัวน้อย กับยืนเผชิญกับซูฮ่าวขณะโบกปีกเล็กๆของพวกมัน

“อ่าว ~”

หลังจากเพิ่งก้าวออกมาจากดินแดนของฟาร์มไก่มาได้ไม่นาน มอนเตอร์ได้ร้องเรียกเขาแล้ว

ซูฮ่าวขมวดคิ้ว เมื่อเขากระพริยตาก่อนหยิบฟันสีขาวขึ้นมาอย่างชำนาญและพุ่งไปสังหารมอนเตอร์ตัวนั้นอย่างรวดเร็ว มอนเตอร์ตายทันที

“ฟันของกษัตริย์หนูเมามันคมมากจริงๆ”

ซูฮ่าวพูดอย่างนั้นด้วยความพึงพอใจ เขาเดินทางต่อไปตามทางเส้นบนแผนที่

 5 ชั่วโมงต่อมา

ซูฮ่าวปรากฏตัวที่ขอบของดินแดนรกร้าง  เสื้อผ้าบนของเขาตอนนี้ตกแต่งด้วยรูหลายๆขนาด เสื้อผ้าของเขาในตอนนี้เป็นเหมือนคนขอทานที่ไม่ได้อาบน้ำมาหลานวัน ทั้งตัวของเขามันไม่มีอะไรปิดบัง

ในเรื่องนี้ซูฮ่าวยิ้มอย่างขมขื่นได้เท่านั้น

เช่ยเถอะ  ในทางทฤษฎีเราควรมีเสื้อทางชนิดพิเศษก่อนออกเดินมาภายนอก

นี่เป็นความผิดของซูฮ่าวที่เขาไม่ได้เตรียมมา

เขาได้เจอกับความสามารถแปลกๆมามาก ทั้งไฟ  ทั้งน้ำ  ในระหว่างทางมานี้ชุดของเจาดูโซมขึ้นเรื่อยๆ

ซูฮ่าวไม่มีอะไรให้กลัวในที่นี่

ที่นี่ไม่มอนเตอร์ที่มีความแข็งแกร่งสูงกว่า 15 จุด ซูฮ่าวได้เผชิญหน้ากับพวกมันอย่างสนุก แน่นอนว่าผล คือ….

เสื้อผ้าที่เป็นรูๆเหล่านี้

“ถุ้ย”

ซูฮ่าวถ่มน้ำลายเพราะเขารู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ในปาก ซูฮ่าวได้เปิดใช้งานหน้าจอเสมือนของเขา

วูป

แผนที่กำลังกระพริบ

ปรากฏเป็นแผนที่ 3D  ที่มีเส้นลากไปทั่วทั้งแผนที่โดยมีจุดกำหนดไว้ ซูฮ่าวกำลังยืนอยู่ที่จุดนั้นในตอนนี้

ตามเส้นทางที่เขาเลือก ด้านหน้าต่อไปจะไม่มีอะไรอันตรายอะไรแล้ว สิ่งที่จะปรากฏคือป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้มันไม่ได้อยู่ภายใต้อำนาจของผู้ใด เพราะมันตั้งอยู่ระหว่างดินแดนของมอนเตอร์ 2 ตัวทำให้การเดินทางของเขาจะราบรื่นมากขึ้น หลังจากนั้นเขาก็จะไปถึงหมู่บ้านเฟิงซาน

กล่าวได้ว่า เส้นทางที่เขาต้องเดินทางจากเมืองมาถึงหมู่บ้าน เขาเดินทางไปแล้วกว่า 90 เปอร์เซ็นต์

“อย่างน้อย 1 วันครึ่ง ดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะดูราบรื่นมาก”

ซูฮ่าวคำนวณอย่างคราวๆ ใช้ยาพิษผ่านโรงงานผลิตไวน์ได้อย่างง่ายดาย สำหรับฟาร์มเลี้ยงไก่เร็ชก็ไม่จำเป็นต้องพูด เขาใช้เวลาทั้งคืนที่นั่น นั่นเป็นเหตุผลที่การเดินทางของเขาเร็วกว่าที่เขาวางแผนไว้ ถ้าเขายังเดินทางราบรื่นต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ บางทีคืนนี้เขาจะได้ไวน์มา

ซูฮ่าวปิดแผนที่และมองไปที่ป่าด้านหน้า

“ซู่ม”

ซูฮ่าวเดินทางผ่าป่าได้อย่างง่ายดาย ถึงบางครั้งจะมอนเตอร์ปรากฏขึ้น แต่พวกมันก็ไม่สามารถสร้างแรงกดดันใดให้เขาได้เลย  ในการที่ไม่มีมอนเตอร์ขนาดใหญ่การเดินทางเป็นไปอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ

ซูฮ่าวเริ่มค่อยๆสงสัย

แปลก

ป่าแห่งนี้มันเงียบมากและเงียบมากก็จะน่ากลัวเกินไป

ตอนนี้เวลาประมาณ 13.00 น. ขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า เขาพบว่ามีมอนเตอร์น้อยมากมันน้อยเกินไป ถึงแม้นี่จะเป็นพรมแดนระหว่างดินแดนแห่งมอนเตอร์ทั้งสอง แต่มอนเตอร์อยู่ที่นี่ไม่ควรน้อยเช่นนี้

นอกจากต่อแต่ครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมากเขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกมัน

“บางทีอาจจะมีมอนเตอร์ที่แข็งแกร่งมาอยู่หรือมอนเตอร์ที่เป็นเจ้าของดินแดนทั้งสองกำลังทำสงครามกัน”

ซูฮ่าวกังวลใจและตื่นตัวมากขึ้น

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ มีเสียงหวานใสดังกึกก้องอยู่ในหัวของเขา “ซูฮ่าวหลบเร็วๆ”

“เสียงนี้ … “

ดวงตาของซูฮ่าวเบิกกว้าง  โดยไม่ลังเลเขารีบพุ่งไปทางขวาและกลิ้งตัวไปด้านข้าง

ขณะที่เขาหันศีรษะ ระหว่างที่เขากำลังหลบ เขาได้ยินเสียงของบางอย่างเดินทางเฉียดหูของเขาไปและพุ่งเข้าไปยังต้นไม้ที่อยู่เบื้องหลังจนเกิดรู

การโจมตีมาจากที่ไหนกัน ซูฮ่าวรู้สึกหวาดกลัวจึงลุกขึ้นสยดสยอง

มองไปรอบๆ แต่เขาก็ไม่พบอะไร

อยู่ที่ไหนกัน

หลังจากนั้นไม่นานเท่าไร ซูฮ่าวก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

“เพ้ง”

เสียงนี่…..ปืน

มันคือปืนแน่ๆ

สายตาของซูฮ่าวไป เขามองอย่างระมัดระวังที่รูในต้นไม้ ต้นก่อนที่ตนซ่อนอยู่

ห่างออกไป 1 กิโลเมตร

ชายวัยกลางคนที่มีแผลเป็นบนใบหน้าถือปืนไรเฟิล เขากำลังเล็งไปที่บางแห่งภายในป่า ผ่านเลนส์กล้องเขาสามารถมองเห็นเงามนุษย์ภายในป่าได้อย่างชัดเจน

“เฮ้ยเป็นเพียงแค่เด็กนักเรียนตัวเล็กๆ แต่พยายามที่จะแย่งภารกิจไปจากฉัน” เตาปาหัวเราะ “ตลกจริงๆ ฉันก็นึกว่ามันจะเป็นผู้เชี่ยวชาญเนื่องจากมันสามารถหลบได้ในครั้งแรก แต่มันกลับไม่ทราบวิธีการซ่อนตัวเองจากมุมมองของนักแม่นปืนซะได้  นี่เป็นปืนไรเฟิลชนิดใหม่ มันคิดว่ามันจะสามารถหลบวิถิกระสุนได้อย่างง่ายๆ”

เขาเห็นเงาสีแดงภายในป่า ปืนไรเฟิลรุ่นล่าสุดมีเซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนด้วยพลังความสามารถต้นกำเนิด นั่นคือเหตุผลที่เขาสามารถตรวจจับสิ่งมีชีวิตใดๆ ได้โดยง่ายด้วยคลื่นความร้อนที่แพร่ออกมาจากร่างกาย  ด้วยตัวอาวุธที่มีขนาดใหญ่มันเกินพอที่จะเจาะทะลุทุกสิ่งที่ขวางทางมัน

ระยะ 3000 เมตรเป็นระยะหวังผลของมัน

จากกระเป๋าสะพายหลัง เขาหยิบขวดฟื้นร่างกายออกมา เตาปาดื่มลงไปก่อนครึ่งขวด รอยของเลือดในมือของเขาหายไปอย่างช้าๆและในไม่ช้าบาดแผลก็หายไป

“ฮิฮิ”

เตาปายิ้ม เขาเล็งปืนไปที่เงาสีแดงอีกครั้ง เป้าเล็งไปที่เป้าหมายตรงกลางตัวขณะที่เขาค่อยๆนับเวลา

“หมดเวลา!”

เตาปาโดยไม่รอช้า

“เพ้ง”

พลังที่ดูอันตรายขนาดใหญ่ เคลื่อนนที่ออกมาจากปากกระบอกปืนของปืนไรเฟิล

“ตูม”

หินที่ด้านล่างปืนไรเฟิลแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แรงดีดสูงมาก

แรงดีดที่เกิดขึ้นจากการยิงปืน เขาต้องทนรับมันจ

มือของเตาปาเผยให้เห็นรอยเลือด

“กระสุนที่เร็วยิ่งกว่าเสียง” ปากของเตาปาเผยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมขณะที่เขาดื่มยาที่เหลืออยู่ในขวด “เด็กน้อย ขอให้แกสนุกกับช่วงเวลาสุดท้ายก่อนตาย”

ในป่า

หลังต้นไม้ ซูฮ่าวที่เพิ่งหลบกระสุนจากการยิงครั้งแรก ถูกปกคลุมด้วยเหงื่อเย็น

เขาไม่เคยคิดว่าในเวลานี้และสถานที่แห่งนี้ เขาจะพบกับมือปืน ถ้าไม่ใช่เพราะคำเตือนของผีเสื้อสีฟ้า ในตอนนี้เขาคงจะกลายเป็นศพไปแล้ว

ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย