0 Views

GMC ตอนที่ 150 สนามรบ

 

 

ถ้าเป็น 1 ในที่นอนอยู่นั้นจะเป็นคำอธิบายที่ดีมาก

ซูฮ่าวรู้สึกว่าการครอบครองความรู้มากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป สำหรับคนที่มีความรู้มากเขาก็สงสัยจนกว่าเขาจะวิเคราะห์ปัญหาและค้นพบวิธีที่น่าพอใจ แน่นอนว่ามันก็มีข้อดีมาก เช่นสามารถหลีกเลี่ยงปัจจัยที่ไม่คาดคิดได้

ซึ่งส่วนใหญ่คนเหล่านี่คือ……หนอนหนังสือ

ซูฮ่าวมองไปที่ผีเสื้อฝันสีฟ้า หญิงสาวคนนี้ได้รับบ่มเพราะมานานแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นกับร่างกายของเธอ เธอดูเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รูปร่างของเธอก็น่าสนใจมากขึ้น ซึ่งหาตัวจับได้ยากกับเหล่าผีเสื้อฝันสีฟ้าธรรมดาๆ ถ้าหญิงสาวในเมืองเจียงฮีเห็นรูปร่างของเธอ พวกเขาจะต้องร้องไห้ด้วยความเสียใจแน่

“แปลกจริงๆ” ซูฮ่าวพูดเบาๆ

“เกิดอะไรขึ้น?” ผีเสื้อฝันสีฟ้าไม่เข้าใจ

“โดยทั่วไปผีเสื้อส่วนใหญ่ดูสวยงามจากที่ไกลๆ แต่จะไม่น่าดูเมื่อมองใกล้ๆ แต่เธอที่เป็นผีเสื้อฝันสีฟ้าแปลกจริงๆ ไม่ว่าจะมองยังไงจากบนลงล่างทุกส่วนดูไร้ที่ติ สมบูรณ์แบบมาก” ซูฮ่าวกล่าวยกย่อง

“ไม่ขนาดนั้นหรอก” ผีเสื้อฝันสีฟ้าเธอตอบด้วยความอาย

“ฉันสามารถสัมผัสตัวคุณหน่อยได้ไหม” ซูฮ่าวพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

“…” ผีเสื้อฝันสีฟ้าชะงักไปชัวหนึ่ง ก่อนจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว ด้วยใบหน้าสีแดง เธอตะโกน “คุณ … คุณมัน … คนพาล!”

“ปัง”

ซูฮ่าวถูกเตะโดยเท้าเล็กๆของผีเสื้อฝันสีฟ้า

ซูฮาชหัวเราะอย่างขมขื่น เขาลืมไปได้ยังไง …

ถึงแม้ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอจะเป็นผีเสื้อฝันสีฟ้านี้แต่จิตใจของเธอยังเป็นมนุษย์ นอกจากนี้เธอยังเป็นหญิงสาวอีกด้วย ถ้าเขาแตะร่างกายในปัจจุบันของเธอ ก็คงจะเหมือนกับการสัมผัสรูปที่แท้จริงของเธอในตอนเปลือย

วิบ

ร่างของผีเสื้อฝันสีฟ้ากระพริบและหายตัวไป

“เฮ้   ฉันขอโทษ” ซูฮ่าวขอโทษเธอ

“…”

“เธอโกรธจริงๆเหรอ?” ซูฮ่าวถาม “สาวน้อย เธอติดตามฉันมานานแล้ว เธอไม่รู้จริงๆหรอว่าฉันเป็นคนยังไง  เอ่อ? อย่าโกรธเลยน่ะฉันรู้ว่าฉันผิด แค่รูปร่างของเธอในตอนนี้มันสวยมาก … เมื่อเทียบกับตอนที่ฉันเห็นรูปที่แท้จริงของเธอแล้วมัรไม่มีความแตกต่างกันเลย …”

“หึ ฉันเกลียดนาย หยุดพูดถึงมัน”

เสียงที่เขินอายดังขึ้นในหัวของซูฮ่าวว่า “ขอโทษ ฉันจะไม่พูดถึงเร่ืองนี้อีกแล้ว”

ปากของซูฮ่าวยกยิ้มขึ้น อืม … ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้โกรธเธอแค่อาย  จริงๆแล้วเธออายุเท่าไหร่กันแน่? เธอขี้อายมาก  ตัดสินจากรูปลักษณ์ของเธอ เธอน่าจะมีอายุ 14 – 16 ปีประมาณนี้ น่าสนใจมากทีเดียวที่จะได้หยอกล้อกับเด็กสาวๆ

สาวน้อยที่ขี้อายเธอไม่กล้าเปิดเผยตัว

ซูฮ่าวซ่อนตัวเองอยู่ใกล้กับประตูทางเข้าโรงงานผลิตไวน์และฟื้นฟูพลังงานต้นกำเนิดของเขาอย่างเงียบๆ

 1 ชั่วโมงผ่านไปในพริบตา

“ถึงเวลาแล้ว”

ดวงตาของซูฮ่างเป็นปรกาย “ได้เวลาที่จะเก็บเกี่ยวแล้ว”

เขาเข้าโรงงานผลิตไวน์อีกครั้ง ดูเหมือนจะมีหนูมึนเมาจำนวนมากเดินรอบๆโรงงาน ดูเหมือนว่าหลังจากซูฮ่าวสังหาหนูเมาไปในครั้งนั้น ทำให้พวกมันส่งหนูเมามาลาดตระเวนมากขึ้นเพียงไม่เข้ามาทีละเกิน 10 ตัว ถึงจะมากขึ้นยังไงมันก็ไม่ตางไปจากปลาที่อยู่หน้าแมว

“ตูม”

กำเขี้ยวของแจ็คเคลสีเดลือดไว้ในมือซูฮ่าวดูเหมือนเทพเจ้าแห่งความตาย ทุกครั้งที่เขาพุ่งผ่าน เขาจะเปิดแผลที่หน้าท้องของหนูเมา พวกมันถูกสังหารอย่างง่าย

 5 นาทีผ่านไปโรงงานผลิตไวน์เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเลือด

หนูเมาทั้งหมดโดยกวาดล้างหมดแล้ว

กลิ่นเลือดที่โชยมาในอากาศ ซูฮ่าวมุ่งหน้าไปยังคลังสินค้าที่ด้านหลังและได้รับการต้อนรับด้วยหนูเมามากมาย

หนูเมา 2 ตัวนอนอยู่บนพื้นเมีฟองแแกมาจากปากของมัน

พิษได้ผล

ซูฮ่าวเดินผ่านศัพหนูเามไป เขาได้สำรวจอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่สามารถระบุได้ว่าตัวไหนเป็นกษัตริย์หรือเป็นหนูเมาธรรมดา ความสงสัยทั้งหมดของเขาได้คลี่คลายลงจากกองศพเหล่านี้

เพื่อจัดการกับกองกำลังหนูเมาที่น่ากลัวเหล่านี้ ดูเหมือนว่าซูฮ่าวได้ใช้วิธีที่ยากที่สุด ยาเบื่อหนู

ในก่อนยุคความสามารถต้นกำเนิด  วิธีที่ดีที่สุดในการกำจัดหนูคือการใช้ยาเบื่อหนู แต่หลังจากเกิดการกลายพันธุ์เมื่อมาถึงยุคความสามารถต้นกำเนิด ยาเบื่อหนูไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง พวกชาวบ้านที่อยู่ที่นี่ไม่สามารถกำจักพวกมันได้และถูกบังคับให้ย้ายออกจากไป

สำหรับมอนเตอร์เหล่านี้ยาธรรมดาจะไม่มีผลต่อมัน แต่ถ้าใช้ยาที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษจะเป็นผลที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

จางซงเตี่ยนมียาพิษมากมายในร้านของเขา ซูฮ่าวหยิบมาสองสามขวด นี่คือเหตุผลที่ใบหน้าของจางซงเตี่ยนซีด

“มันจบลงแล้ว … “

ซูฮ่าวเดินไปประตูทางออกอย่างไม่แยแส

ไม่นานซูฮ่าวก็ออกจากโรงงานผลิตไวน์

ขณะที่เดินออกไปด้านนอก อากาศที่บริสุทธิ์ช่วยให้ซูฮ่าวถอนหายใจ การเดินทางภายในวันนี้เป็นไปอย่างราบรื่น เขาไม่เจออุปสรรคใดๆ

หลังจากเปิดดูแผนที่บนหน้าจอ ซูฮ่าวได้ตรวจสอบเส้นทางที่เลือกไว้แล้วเดินไปตามเส้นทางที่กำหนดเพื่อไปยังจุดหมายต่อไป

โรงงานผลิตไวน์เป็นจุดหลักของเขตชานเมือง ตราบใดที่เขาสามารถผ่านพื้นที่นี้ไปได้ สิ่งต่างๆก็จะเป็นเรื่องง่ายขึ้น การเดินทางไปตามชายแดนของดินแดนมอนเตอร์ที่น่ากลัว ทำให้เขาสามารถเดินทางผ่านเขตชานเมืองได้อย่างราบรื่น

“วูป!”

ร่างของซูฮาวเป็นเหมือนลมที่เคลื่อนที่ผ่านอย่างรวดเร็ว

ส่วนนี้เป็นจุดตัดของดินแดนมอนเตอร์ 2 ชนิด ในพื้นที่นี้มักจะไม่ค่อยมีมอนเตอร์ เนื่องจากหนูเมาได้โดยกำจัดไปทั้งหมดแล้ว เขาคงจะสามารถผ่านเส้นทางนี้ได้อย่างราบรื่น

ซูฮ่าวคิดขณะที่ก้าวไปด้านหน้า

แต่ก่อนที่เขาจะไปถึง 1000 เมตรตรงหน้า ใบหน้าของซูฮ่าวเคร่งเครียด ที่ซากปรักหักพังออกไปในระยะทางมีมอนเตอร์ พวกมันรูปร่างใหญ่ แต่ซูฮ่าวไม่สามารถระบุชนิดได้เนื่องจากมีสิ่งกีดขวางมากเกินไป แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก

ปัญหาหลักคือมอนเตอร์เหล่านี้กำลังปิดกั้นเส้นทางของเขา

เพื่อที่จะเดินทางไปต่อได้ เขาต้องใช้สเ้นทางแห่งนี้

“ห่าเอ้ย” ซูฮ่าวสถบ สถานที่แห่งนี้ไม่ควรมีมอนเตอร์มาวุ่นวาย นอกจากนี้ที่นี่ยังคงเป็นดินแดนของหนูเมา ถึงแม้จะมีบ้างบางครั้งที่มอสเตอร์ชนิดอื่นๆมาอาศัยอยู่แต่เขาก็ไม่คิดว่ามันจะมาในตอนที่เขาเดินทางผ่านจุดนี้  เขาไม่ถึงวางแผนล้วงหน้าไปด้วย เขาจะผ่านเส้นทางนี้ดีไหม

ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะเดินต่อไป

ถ้าเขาไม่ได้เดินทางผ่านที่นี่ เขาก็จินตนาการไม่ออกจริงๆว่าจะต้องใช้ทางอ้อมที่ไกลและนานแค่ไหน นอกจากนี้เขายังไม่รู้ว่าจะมีมอนเตอร์ชนิดใดอาศัพอยู่ แต่ที่ด้านหน้าเขาเป็นมอนเตอร์เพียงไม่กี่ตัว ตราบเท่าที่เขาผ่านไปอย่างเงียบๆ มันควรจะสามารถหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจของพวกมันได้

ถ้าเขาถูกพบ เขาคงอธิษฐานให้พวกมมันไม่แข็งแกร่งมาก็พอ

นี่คือพื้นที่ชานเมือง การใช้บ้านเป็นที่กำบังเพื่อเดินหน้าต่อไปไม่ใช่เรื่องยาก ปัญหาคือการห้ามมีเสียงรบกวน เนี่องจากมีเศษเล็กเศษน้อยกระจายอยู่ทั่วบรเวณพื้น  อย่างไรก็ตามในขณะที่เป็นเรื่องยากสำหรับคนอื่นๆ แตามันง่ายมากสำหรับซูฮ่าว

การวิเคราะห์แบบจำลอง เริ่มต้น

จำลองภูมิประเทศ

วูป

เขาจะเดินตามเส้นทางที่เลือกออกมาจากโมเดล

3 วินาที โมเดลภูมิประเทศล้มเหลว

ซูฮ่าวเปิดตาขึ้น ตอนนี้เขารู้ถึงสถานที่ที่เขาสามารถหลบเลี่ยงมอนเตอร์และสถานที่ที่เขาต้องหลบหลีกแล้ว

ตราบเท่าที่เขาผ่านส่วนนี้ไปได้ การเดินทางต่อไปที่เหลือยู่ก็เป็นเรื่องง่ายๆ เมื่อเขามาถึงที่เนินเขาแห่งนี้เขาต้องผ่านทั้งดินแดนของหนูเมาและมอนเตอร์ที่มาจากไหนไม่รู้

“ไปกันเถอะ”

เหมือนกับโจร ซูฮ่าวค่อยๆเล็ดลอดไปตามกำแพง ด้วยความพยายามเล็กน้อย เขามาถึงศูนย์กลางของซากหังพัง ด้วยการสร้างแบบจำลองภูมิประเทศเขาสามารถเข้าถึงสถานที่แห่งนี้ได้อย่างเงียบสงบ ราวกับว่าเขาได้รับคำแนะนำจากพระเจ้า ตราบเท่าที่เขาหลีกเลี่ยงมอนเตอร์หล่านี้ตรงหน้าเขาได้ เขาก็จะปลอดภัย

“สูด …”

ซูฮ่าวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง  ซูฮ่าวเดินไปอย่างเงียบแม้กระทั่งเสียลมหายใจจก็ไม่ได้ยิน

1 ก้าว

2 ก้าว

3 ก้าว

ซูฮ่าวค่อยๆ คลานไป ตำแหน่งปัจจุบันของเขาอยู่ไม่ไกลจากเนินเขา ในตอนนี้เขากำลังอยู่ห่างจากมอนเตอร์ประมาณ 4 ถึง 5 เมตร ทำให้เขาได้ยินเสียงหายใจ

เสียงการหายใจแบบแปลกๆ

การแสดงออกของซูฮ่าวเปลี่ยนไป

F * c k

มอสเตอร์เหล่านี้ … มันกำลัง…

ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย