0 Views

GMC ตอนที่ 145 ใครคือนักฆ่าขาว

 

 

“อย่าลืมมา”

เมื่อสังเกตเห็นความลังเลของเขา ซุนเหยาเตี้ยนก็หัวเราะออกมาดังๆ “เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน หากคุณมีปัญหาใดๆ เช่นการซื้อของขวัญ ติดต่อฉันได้”

หลังจากที่ซุนเหยาเตี้ยนพูดจบเขาก็เดินออกไป

แต่ซูฮ่าวจับมือของเขาไว้ก่อน

“หืม” ซุนเหยาเตี้ยนกระวนกระวาย

ซูฮ่าวเดินมาอย่างช้าๆและจ้องเข้าไปที่ดวงตามองเขา ดวงตาที่เย็นชาคู่นี้ทำให้ซุนเหยาเตี้ยนเหลือตก “คุณกำลังพยายามทำอะไร?”

ซูฮ่าวหัวเราะ

ซุนเหยาเตี้ยน … เขาดูเหมือนจะมีชีวิตชีวามาก

น่าสนใจ

หลังจากที่เขาเริ่มสร้างเงาลงในใจของซุนเหยาเตี้ยน ซุนเหยาเตี้ยนก็ไม่มีความกล้าที่จะยั่วยุเขาอีกเป็นช่วงเวลาหนึ่ง หลังจากที่ได้กำจัดเงาในใจไปแล้ว เขาไม่เพียงแต่ต้องการจะท้าทายซูฮ่าว แต่เขาก็ใช้วิธีการมากมาย การกระทำเหล่านั้นทำให้ซูฮ่าวแปลกใจและสมเพชในเวลาเดียวกัน

เมื่อเทียบกับซุนเหยาเตี้ยนในปัจจุบัน ซูฮ่าวชอบก่อนหน้านี้มากกว่า

สงสัย ฉันคงต้องเพิ่มเชื้อเพลิงลงในกองไฟบ้างแล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ปากของซูฮ่าวได้ยกยิ้มขึ้นกล่าว “ในคืนนั้นที่โกลเด้นไนท์คลับ หญิงสาวคนนั้นสวยมาก แต่มันแย่มากที่เธอมีรอยสักผีเสื้อบนร่าง”

หลังจากพูดจบ ซูฮ่าวก็เดินออกไป

ซุนเหยาเตี้ยนงุนงง

ซูฮ่าวหยุดเขาไว้ทำไมและเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร

โกลเด้นไนท์คลับ … หญิงสาว … คืนนั้น … รอยสักผีเสื้อ … ซุนเหยาเตี้ยนรู้สึกว่าเหมือนจิตวิญญาณของเขากำลังจะออกจากร่างกาย สิ่งเหล่านี้…เขาจะรู้ได้ยังไง

เว้นแต่ … เว้นแต่ … ซูฮ่าวคือนักฆ่าชุดขาว

ซุนเหยาเตี้ยนสั่นสะเทือน ใบหน้าของเขาซีดเผือก

นักฆ่าชุดขาว … คือซูฮ่าว

ในขณะที่เขานึกถึงการจ้องมองที่เย็นชาของซูฮ่าว ร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อ ไม่…เป็นไปไม่ได้มันเป็นไปไม่ได้  ซูฮาวจะเป็นนักฆ่าชุดขาวได้ยังไง

นักฆ่าชุดขาวคนนั้นเป็นไวเปอร์มืออาชีพ

ซุนเหยาเตี้ยนเก็บความคิดเหล่านี้ไว้ในใจ แต่มันเขาได้คิดถึงมันแล้วก็เป็นเรื่องยากที่จะเก็บไว้ เขาไม่สามารถหยุดคิดได้อีกต่อไป  ใช่..สิ่งนี่เป็นจุดเชื่อมต่อทุกสิ่งทุกอย่างให้เข้ากัน  ซูฮ่าวเป็นบุคคลที่รัทำให้ตระกูลซุนประสบภัยพิบัตินี้ ขณะที่เขานอนสติซูฮ่าวได้ลักพาตัวเข้าไป

ด้วยเหตุนี้เขาจึงไปปรากฏตัวในที่เกิดเหตุโดยที่ไม่รู้อะไร ซูฮ่าวกำลังเริ่มต้นการแก้แค้นของเขา

เหตุการณ์ผีเสื้อฝันสีฟ้าทำให้ตระกูลซุนประสบกับปัญหาอย่างมาก

ซูฮ่าว … นักฆ่าชุดขาว …

ซุนเหยาเตี้ยนยืนนิ่งเป็นเวลานาน ปากของเขาพึมพำราวกับว่าเขาพูดคนเดียว

“บอส  บอสมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ”

เจ้าเตี้ยแต่งตัวประหลาดถามอย่างกระวนกระวาย

“ถอยไป”

ซุนเหยาเตี้ยนตะโกนและผลักเขาไปด้านข้าง “ฉันต้องไปบอกพ่อของฉัน! ฉันต้องบอกเขา”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซุนเหยาเตี้ยนก็วิ่งออกไปข้างนอกเหมือนคนบ้า

ทั้งสามคนที่อยู่ในอาคารมองไปที่กันและกัน

เกิดขึ้นอะไร

ซุนเหยาเตี้ยนมีอาการเช่นนี้หลายครั้งแล้วหลังจากที่เขาโดยทรมาณโดยซูฮ่าวจนทำให้จิตใจของเขาแบจะพังทลายลง  แต่หลังจากจบคอนเสิร์ตเปียโนเมื่อวานนี้เขาก็ได้ฟื้นตัวอย่างเต็มที่

แล้วในตอนนี้เขามีปัญหาอะไรอีก

ซูฮ่าวได้พูดอะไรกับเขาถึงทำให้เขาเป็นบ้าถึงเพียงนี้

ทั้งสามคนยิ่งขมขื่นและวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

เมืองเจียงฮี

มีรถลอยพุ่งผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงทิ้งให้เห็นแต่แสงด้านหลัง ด้วยโลโก้แบรนด์ดังที่แสดงอยู่หน้ารถทำให้ทุกคนรักษาระยะของพวกเขาเอาไว้ มีคนน้อยมากสามารถที่จะนั่งรถคันนี้ได้ในเจียงฮี และทุกคนมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดามันไม่ใช่คนที่พวกเขาไปยุ่งเกี่ยวได้

และคนๆนั้นก็ไม่ใช่ใครนอกจาก…

“ตูม”

ประตูของบ้านถูกเปิดอย่างแรงโดยซุนเหยาเตี้ยน ขณะที่เขาวิ่งเข้าไปในบ้าน

ห้องนั่งเล่น

ซุนเบเตี้ยนกำลังจิบชา เมื่อได้ยินเสียงดัง มือของเขาสั่นเล็กน้อย ชาจำนวนหนึ่งได้หก เขาเงยหน้าขึ้นเขารู้สึกตกใจเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือลูกชายคนเล็กของเขา

ขณะนี้ซุนเหยาเตี้ยนกำลังสวมเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือด เขาดูคล้ายกับคนที่เพิ่งรอดพ้นมาจากดงตรีน คู่กับหน้าซีดเผือกของเขา ถ้าซุนเบเตี้ยนกล่าวว่าเขาไม่ได้อายกับภาพตรงหน้านี้คงไม่มีใครเชื่อเขา

“เกิดอะไรขึ้น เหยาเตี้ยน “ซุนเบเตี้ยนถาม

“พ่อ..พ่อ … “

ซุนเหยาเตี้ยนรียกล่าวอย่างรวดเร็ว เขาจับมือพ่อของเขา และเปิดปากที่สั่น ขณะที่เขาพูด “พ่อ…ซูฮ่าว … ซูฮ่าวเป็นนักฆ่าชุดขาว”

ซุนเบเตี้ยนตะลึง “ลูกพูดอะไร?”

“ซูฮ่าว  เขาเป็นนักฆ่าชุดขาว วันนั้น ผีเสื้อฝันสีฟ้า นักฆ่าคนนั้นคือเขา “ซุนเหยาเตี้ยนยังคงกระวนกระวายใจ ” มันเป็นความจริง ครั้งนี้ฉันไม่ได้โกหก ซูฮ่าวยอมรับเอง “

“ยอมรับเอง?”

ซุนเบเตี้ยนยังคงเงียบ “ลูกพบเขา? แล้วบาดเจ็บนั้น … “

“ฉันได้ต่อสู้กับเขา ฉันแพ้และได้รับบาดเจ็บในการต่อสู้ “

หลังจากพูด เขาก็กังวลใจในขณะที่เขามองดูการแสดงออกของซุนเบเตี้ยนว่า “พ่อนี่ไม่ใช่ประเด็นหลัก เขาเป็นนักฆ่าชุดขาวจริงๆ! “

“เฮ้อ…” ซุนเบเตี้ยนถอนหายใจ “เขาบอกลูก?”

“ใช่” ซุนเหยาเตี้ยนพยักหน้า

ซุนเบเตี้ยนหัวเราะอย่างขมขื่น “ถ้าลูกณเป็นซูฮ่าว ลูกจะเปิดเผยตัวตนของลูกกับคนอื่น”

“ผม…” ซุนเหยาเตี้ยนตะลึงและนิ่งเงียบ

จริง ถ้าเขาเป็นนักฆ่าชุดขาว เขาจะบอกคนอื่นทำไม นอกจากนี้ยังเป็นศัตรูของเขา คนที่อยากให้เขาตาย เขาเป็นคนปัญญาอ่อน? ซูฮ่าวจะเป็นอย่างนั้นหรอ?

ความคิดหลายๆอย่างเกิดขึ้นในหัวของเขา

ซุนเหยาเตี้ยนเปิดปากและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อ “อย่าบอกน่ะว่า เขาโกหก”

ซุนเบเตี้ยนมวดคิ้วและถอนหายใจ

เขารู้สึกหนักใจจริงๆ

ถึงแม้ว่าเขาจะมีอำนาจมากมายในเจียงฮี แต่เขาไม่มีอำนาจพอจะช่วยลูกเขาได้ แต่เขายังไม่โตอีกรึไง เขามักจะเล่นไปตามแผนของศัตรูของเขา ซึ่งทำให้ซุนเบเตี้ยนนั้นผิดหวังมาก …

“ไม่นี่ไม่ถูกต้อง ซูฮ่าวรู้เรื่องรอยสักของผู้หญิงคนนั้นที่ไนท์คลับโกลเด้น … “ซุนเหยาเตี้ยนกล่าวอย่างรวดเร็ว

“รอยสักผีเสื้อ?” ซุนเบเตี้ยนกล่าวด้วยเสียงเรียบเฉย

“ใช่” ซุนเหยาเตี้ยนพยักหน้า และก็ต้องตกใจ “เอ๊ะ  พ่อรู้ได้ยังไง”

ซุนเบเตี้ยนเคาะที่หน้าจอเสมือนไม่กี่ครั้งและวางไว้ด้านหน้าของซุนเหยาเตี้ยน

ซุนเหยาเตี้ยนมองและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

นั่นคือรายงานข่าว รายงานฉบับนี้มีรายละเอียดเกี่ยวกับผู้หญิงที่ซุนเหยาเตี้ยนไปยุ่งเกี่ยวและเหตุการณ์เกี่ยวผีเสื้อฝันสีฟ้นครั้งนั้น นี่เป็นการทำงานของแผนกประชาสัมพันธ์ของตระกูลซุน เพื่อให้ซุนเหยาเตี้ยนหลุดพ้นความสงสัย รายละเอียดของคืนนั้นจึงถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน ซุนเหยาเตี้ยนเป็นเพียงคนนอกที่เป็นแพะรับบาปและไม่ได้มีส่วนร่วมเกี่ยวในการทดลอง

เพื่อที่จะทำให้ข่าวมันเป็นประจักษ์ทุกรายละเอียดจึงได้รับการเผยแพร่ทั้งหมด ในข่าวเหล่านั้นมีรูปถ่ายของหญิงสาวจากโกลเด้นไนท์คลับ … รูปร่าง  หน้าตาและรอยสักรูปผีเสื้อที่อยู่แผ่นหลังของหญิงสาว มันมองเห็นอย่างชัดเจน

ซุนเหยาเตี้ยนตกตะลึง

รอยสักผีเสื้อ..

“เข้าใจรึยัง” ซุนเบเตี้ยนพูดไม่ออกจริงๆ ไม่แม้กระทั่งตำหนิลูกชายของตน เขาไม่รู้ข่าวรายงานที่เกี่ยวกับตัวเขาเอง เขาไม่ได้แม้แต่ชำเรืองมองมัน แม้แต่ซูฮ่าวรู้เรื่องนี้ แต่ลูกชายของเขากลับไม่สนใจอะไรเลย ลูกชายคนนี้…..เฮ้อ….. คือความผิดหวังอย่างแท้จริง

“ใช่ๆ”

ซุนเหยาเตี้ยนพยักหน้าอย่างเงียบๆและสีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก

เขารู้ว่าตำแหน่งของเขาภายในหัวใจของพ่อนั้นได้อยู่ในจุดที่ตกต่ำอีกครั้ง เขาจะเข้ามาอย่างงี้ได้ยังถ้าไม่ใช่เพราะซูฮ่าว…ซูฮ่าว แก

ซุนเหยาเตี้ยนเริ่มตื่นตัว เขากังวลเรื่องนี้ไม่ได้เพราะคำพูดของซูฮ่าว แต่เพราะท่าทางที่ซูฮ่าวแสดงออกมาในระหว่างการต่อสู้และดวงตานั้น

คืนนั้น ที่ไนท์คลับโกลเด้นถึงแม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นชัดเจน แต่เขาก็สามารถมองเห็นดวงตาของผู้โจมตีได้ สัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่อยู่ในสายตาของนักฆ่าชุดขาวมันเหมือนกับซูฮ่าว

มันยังไงกันแน่

ซุนเหยาเตี้ยนหันกลับมาและจะพูดกับซุนเหยาเตี้ยนอีกครั้ง แต่เขาก็ลังเล ตอนนี้พ่อของเขารู้สึกผิดหวังอย่างมากกับเขา บางทีสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้คงไม่อยู่ในหูของพ่อเขาแน่

แต่ถ้าซูฮ่าวเป็นนักฆ่าในชุดเสื้อคลุมสีขาวจริงๆ เขาจะปกปิดตัวตนจากซุนเบเตี้ยนได้ยังไง นั่นเป็นไปไม่ได้แน่

บางที … ฉันคงคิดมากเกินไปเลยตกลงไปสู้กับดักของซูฮ่าว

ซุนเหยาเตี้ยนปลอบโยนตัวเอง

ในอนาคตเขาจะไม่หลงกลอีกต่อไป เมื่อคิดได้ว่าทั้งๆเขาเพิ่งจะลบเงาในใจออกไปได้ไม่นานกลับปรากฏตัวก่อนพูดอย่างโง่ๆหน้าต่อพ่อของเขาและสังเกตเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของพ่อเขา เขารู้สึกละอายใจต่อตัวเองมาก

“ซูฮ่าว … “

ซุนเหยาเตี้ยนกำหมัดด้วยความเกลียดชัง “ฉันจะรอดูว่าแกจะทำยังไงกับบัตรงานวันเกิดของเฉินเยวี่ย”

ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย  มีกลุ่มลับ