0 Views

GMC ตอนที่ 136 ‘I Love You So Much’

 

 

ระบบป้องกันคือมาตรการรักษาความปลอดภัยที่ติดไว้ทั่วห้องโถง

เพื่อความปลอดภัยของนักเปียโนผู้โด่งดัง ระบบความปลอดภัยถูกสร้างขึ้นด้วยมาตรการพิเศษจะมีการรับส่งสัญญาณได้ เมื่อมีการตรวจพบความสามารถที่ส่งออกมาด้วยเจตนาที่ไม่ดี ระบบจะเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติและป้องกันอันตราย นี่คือโปรแกรมที่ดีที่สุดในการป้องกันต้นกำเนิดที่มุ่งร้าย ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของมันคือ เมื่อตรวจพบพลังต้นกำเนิดที่ไม่ได้มีเจตนาร้าย มันจะไม่ส่งผลอะไร ถึงจะส่งผลต่อผู้คนก็ตาม

“อือ?”

มีประกายแสงเย็นชาของกัปตัน “ไม่มีเจตนาร้าย … ระบบอาจไม่สังเกตเห็น บันทึกข้อมูลของเขาไว้ แม้ว่าเขาจะไม่มีเจตนาร้าย แต่เราก็ยังไม่สามารถผ่อนคลายได้ หลังจากยุคความสามารถต้นกำเนิดมีความสามารถแปลกๆมากมายเกิดขึ้นในโลกนี้  ไปตรวจสอบของมูลของเขาในทันที”

ต่อมาไฟล์ข้อมูลขอลซูฮ่าวก็ถูกแสดงอยู่ตรงหน้า

กัปตันรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ดู “การวิเคราะห์แบบ เกรด E? แค่เป็นเด็กนักเรียนตัวเล็กๆ ? “

ด้วยความสามารถชนิดนี้ … อนาคตที่ดีที่สุดของเขาคงเป็นได้แค่นักออกแบบก่อสร้าง มันไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้เลย เขาคงมีความอยากรู้อยากเห็นในทางสถาปัตยกรรมของห้องโถงมากกว่าเป็นนักเปียโน

“เอาล่ะ  ไม่ต้องกังวลเรื่องของเขามากเกินไป”

กัปตันครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ถึงยังไงเขาจะยังเป็นศิษย์ของผู้เชี่ยวชาญด้านยา ถ้าเราขัดจังหวะเขาตอนนี้เขาอาจจะไม่พอใจ  ส่งคน 2 คน ไปเฝ้าระวังไว้ก็พอ เมื่อมีเจตนาร้ายใดๆ ให้หยุดและจับกุมตัวอย่างรวดเร็ว”

“ครับกัปตัน” ชายหนุ่มพยักหน้าและจากไป

ห้อง 2301

ซูฮ่าวไม่รู้เลยว่่าเขาเกือบจะถูกคุมตัวไปแล้ว

ในตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมากเนื่องจากได้มาถึงขั้นช่วงสุดท้ายของการอ่านการ์ดแล้ว

90 เปอร์เซ็นต์

98 เปอร์เซ็นต์

100 เปอร์เซ็นต์

สำเร็จ

“ตูม”

นักการ์ดเปียโนระดับเริ่มต้นได้สว่างขึ้น ความรู้ได้หลั่งไหลเข้าสู่หัวของซูฮ่าว เขาได้รับรู้เกี่ยวกับเปียโน การเล่นเปียโน เหมือนกันทักษะการควบคุมความสามารถระดับเริ่มต้นและทักษะนักดนตรีระดับผู้เริ่มต้น

มันเป็นความรู้การเล่นจังหวะ ทำนอง การใช้พลังงานต้นกำเนิดเพื่อความไพเราะของเพลง การถ่ายทอดพลังงานต้นกำเนิดลงไปในเสียงเพลง วิธีที่ดีที่สุดในการฝึกเปียโนโดยนักเปียโนนายหน้า …

รูปภาพนักไม่ถ้วนได้หลั่งไหลเข้ามาในหัว

มือของเขาขยับไปมา มันดูราวกับว่าเขากำลังนึกคิดถึงบางอย่าง ความรู้สึกของเขามันแรงกล้วอย่างมาก มือเขาได้ได้เคลื่อนไปมาในอากาศการเคลื่อนไหวที่ดูเรียบง่ายแต่กลับดูสวยงามดังนางฟ้าบนสวรรค์

ด้วยทักษะนีกเปียโนระดับเริ่มต้นทำให้เขาเข้าใจมัน

ซูฮ่าวปิดตาของเขา แล้วเรียบเรียงความรู้จากการ์ดทั้ง 3 ใบ ในขณะนี้เขาดูเหมือนเปียโนผู้ชำนาญในเรื่องเปียโน การเคลื่อนไหวมือ ความสามารถควบคุมและจังหวะของเพลง ทั้งหมดทุกจังหวะได้เคลื่อนไหวอย่างสอดคล้องลงตัวไปกับเขา

บนเวทีเพลงยังคงบรรเลงต่อไป

ซูฮ่าวได้ตระหนักว่านักเปียโนคนนั้นได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบการเล่นที่หลากหลาย  ช่วยให้เขาสามารถเข้าใจจังหวะดนตรีได้ดีขึ้น หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงพลังงานของซูฮ่าวได้ถูกปรับปรุง

“หึ?”

ขณะที่ซูฮ่าวปิดตา เขารูสึกว่าในขณะนี้ทั้งโกลเด้นฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบ

แม้แต่เสียงปรบมือ เสีนบงพูดคุยของผู้ชมก็หายไป ทั้งห้องโถงเงียบสนิท

ซูฮ่าวมองลงไปยังบนเวที แสงสีฟ้าจางหายบนเวที จากนั้นหน้าจอขนาดใหญ่บนเวทีก็ค่อยๆเปล่งแสงออกมา

ในปีนั้น … ตอนที่ต้นเชอร์รี่เบ่งบาน ฉันยืนอยู่ข้างๆคุณ

ในปีนั้น … ช่วงฤดูร้อน เราได้ปรารถนากับหมู่ดาว

ในปีนั้น … กับใบเมเปิ้ลสีแดงสด ฉันได้ขอให้สวรรค์อวยพรแก่คุณ

ในปีนั้น … ท่ามกลางหิมะขาว เราได้ทิ้งร่องรอยระหว่างเรา

60 ปีในรอบ 60 ปี

60 ปี แม้จะกลายเป็นวิญญาณ

เมื่อผมของผมเปลี่ยนเป็นสีเทา ผมก็จะไม่ลืมฝบหน้านั้นของคุณ ตลอดไป

โอ้ ที่รักของฉัน

คุณมีช่วงเวลาที่ดีไหมในตอนนั้น

ขณะนี้ที่ฉันยังมีชีวิตอยู่

เพียงเพราะฉันรักคุณมาก

แสงสีฟ้ามืดลง ข้อความนั้นทำให้ฝูงชนรู้สึกทั้งความเศร้าและหวงหาความรัก

ซูฮ่าวรู้สึกถึงเคลื่อนไหวบนไหล่  เขาเห็นผีเสื้อฝันสีฟ้าที่ไม่รู้ต่ืนขึ้นมาในตอนไหน

เมื่อข้อความที่ลอยอยู่กลางอากาศหายไป ชายชราคนหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากความมืด เขามาพร้อมกับผมสีขาวและชุดทักซิโด้ที่รีบร้อย เขาเดินไปยังใจกลางและนั่งอยู่ตรงหน้าเปียโน

“ตึ่ง ~!”

ชายชรากดเบาๆ รู้สึกที่หนักแน่นได้ส่งตรงเข้าไปในหัวใจของเขา

ทีละโน้ตที่ถูกบรรเลงเล่นภายใต้นิ้วมือของชายชรา เสียงของมันเดินทางผ่านอากาศตรงเข้าไปในหัวของทุกคน  ซูฮาวตกใจอย่างมาก  ในขณะนี้จิตใจของเขาดูเหมือนจะได้รับการกระตุ้นความทรงจำที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ภายในหัวใจของเขา เริ่มที่จะแสดงมันออกมา

ในปีที่ครั้งแรกที่เขาได้พบกับเฉินเยวี่ยด้วยท่าทางที่น่ากลัวของเธอ ซูฮ่าวไม่กล้าที่จะจ้องมองเจ้าหญิงที่สวยงามอย่างเธอ

ปีนั้นเขาและเฉินเยวี่ยได้พูดคุยกันเพื่อบรรเทาอาการความเศร้าของเขาที่ได้รับความสามารถเกรด E

ปีนั้นเขาและเฉินเยวี่ยได้เดินเล่นในสวนสาธารณะ และฝึกฝนกด้วยกันที่นั้นและนั่งพูดคุยกันอย่างใกล้ชิด

ทุกความทรงจำจาก 2 ปี ที่ผ่านมาเริ่มโผล่แสดงออกมาจากหัวใจของเขา

ซูฮ่าวตระหนักว่าเขามีความทรงจำที่ดีมากมาย

เฉินเยวี่ย …

“ปาบ”

ซูฮ่าวที่จมอยู่ในความทรงจำที่ดี ถูกขัดจังหวะอย่างขึ้นกะทันหัน เขาสังเกตเห็นว่าผีเสื้อฝันสีฟ้ามองเขาด้วยความไม่พอใจ

“อะไร?” ซูฮ่าวถาม

“เฮง  คุณคิดอะไรอยู่ น่ารังเกียจจริงๆ “ผีเสื้อฝันสีฟ้าพูดด้วยความโกรธ(อิจฉา?) ซูฮ่าวเริ่มสังเกตเห็นว่าพลังในการสื่อสารของเธอดีขึ้น

“ไม่มีอะไร” ซูฮ่าวส่ายหัวและมองดูผู้ชมที่จมอยู่ในความทรงจำที่มีความสุขของตัวเอง

ความรู้สึกนี้มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ซูฮ่าวต้องการเข้าสู่สภาวะนั้นอีกครั้ง แต่เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้  มันก็เหมือนกับตื่นขึ้นมาจากความฝัน และพยายามกลับไปนอนหลับอีกต่อให้ทำยังไงมันก็ไม่สำเร็จ

ดูเหมือนว่ายัยผีเสื้อฝันสีฟ้าตัวน้อยนี้ ได้ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นอย่างไม่มีทางกลับ

“ฉันสงสัยจริงว่านักเปียโนคนั้น ชื่อคืออะไร ” ซูฮ่าวถอนหายใจ

“มันไม่ได้แค่เขียนบอกที่นั่นหรอ?” ผีเสื้อฝันสีฟ้าชี้และอ่าน “นี่เป็นผลงานชิ้นเอกของผู้เชี่ยวชาญเฟิงเยาจือ ‘I Love You So Much’ “

“อืม”

นี่เป็นผลงานชิ้นเอกที่สร้างขึ้นโดยเฟิงเยาจือ การแสดงเปียโนครั้งนี้ดีกว่าก่อนหน้านี้มาก ไม่น่าแปลกใจว่าเขาอยู่ในระดับผู้เชี่ยวชาญ(มาสเตอร์)

“ดูเหมือนว่าเฟิงเยาจือเองก็มีความรักที่สวยงามเป็นของตนเอง” ซูฮ่าวถอนหายใจ

“ผลงานชิ้นนี้เป็นสิ่งที่เขาเขียนถึงภรรยาของเขา และในทุกๆวันเขาก็เล่น ‘I Love You So Much’ เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของเขาไปหใ้ภรรยา เพราะภรรยาของเขามาจากเมืองเจียงฮี เขาถึงจะมาที่นี่ทุกปี” ผีเสื้อฝันสีฟ้าเขียน

“อืม” ซูฮ่าวพยักหน้า “ผู้เชี่ยวชาญเฟิง คนนี้เป็นคนอ่อนไหว”

“มันไม่ใช้เพราะความรู้สึกซาบซึ้งของเขา ภายใต้อิทธิพลความสามารถต้นกำเนิด มันจะมีผลทำให้จิตใจของคุณสงบสุขและใสสอาด  อาจถือว่าเป็นการรักษาทางจิตวิญญาณที่มีประสิทธิภาพมาก คนนับไม่ถ้วนสามารถกำจัดเงาในหัวใจของพวกเขา และคืนสู้ตัวตนจริงของพวกเขา”

“จริงๆ?” ซูฮ่าวบ่น เขาตกใจมาก

เทคโนโลยีของทุกวันนี้ก้าวหน้าไปอย่างมากสามารถทำให้เปลี่ยนแขนขาที่สูญหายได้ แต่ความเจ็บป่วยทางจิตวิทยาเป็นเรื่องยากที่จะรักษาได้ เขาไม่คิดเลยว่ามันจะรักษาหายได้โดยวิธีนี้ ไม่น่าแปลกใจว่าเลยทำผู้เชี่ยวชาญเฟิงถึงดูส่งเกียรติเช่นนี้ เกียรติพวกนี้เขา มันสมควรได้รับ

“เอ้ย….เดี่ยวมีบางอย่างไม่ถูกต้อง”

ซูฮ่าวสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแปล ๆ และหันไปหาผีเสื้อฝันสีฟ้า “คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าชะงักและสับสน “อืม … ฉันรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้? แปลก … เมื่อฉันฟังการบบรรเลงนี้ ฉันรู้สึกว่ามันคุ้นเคยมาและตื่นขึ้นมาจากการบ่มเพาะ”

“ถ้าผู้เชี่ยวชาญเฟิงจะปรากฏตัวที่นี่ทุกปี ถ้าคุณเป็นคนในเมืองเจียงฮีก็ไม่แปลกใจเท่าไร แต่คุณไม่ได้เป็นคนของที่นี่ จากข้อมูลไม่พบตัวคุณในฐานข้อมูลของตำรวจ ” ด้วยสายตาที่สงสัย ซูฮ่าวจ้องมองผีเสื้อฝังสีฟ้า

“ผีเสื้อฝันสีฟ้า ในที่สุดก็รู้ว่าเธอเป็นใคร?”

ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย  มีกลุ่มลับ