0 Views

GMC ตอนที่ 117 การเกิดของความรัก

 

 

มีแสงสีฟ้าประกาย ราวกับถูกห่อด้วยคริสตัลสีฟ้า ผีเสื้อที่สวยงามนั่งลงไหล่ของซูฮ่าว มันไม่ใช่ใครอื่นใดเธอคือผีเสื้อฝันสีฟ้า

“เธอกลับมาแล้ว” ซูฮ่าวมองเธอด้วยความประหลาดใจ

ผีเสื้อตัวเล็กๆ นี่ไม่สามารถตามเขาเข้ามาในการต่อสู้แห่งเกียรติยศได้ นั่นคือเหตุผลที่เขาปล่อยให้เธอไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกด้วยตัวเธอเอง ซึ่งเธอเองก็ดูเหมือนจะมีความสุขมาก เขาไม่เลยคิดว่าเธอจะสนุกสนานมากจนลืมวันที่จะกลับมา แต่ซูฮ่าวก็ไม่ได้ห่วงเรื่องความปลอดภัยของเธอมากนัก หลังจากที่เธออาศัยอยู่ในป่าเป็นเวลาหลายปี การรับรู้ต่ออันตรายอขงเธอควรสูงกว่าซูฮ่าว

“อืม อืม”

เด็กน้อยคนนี้พยักหน้าและรายงานเรื่องราวการผจญภัยของเธอจากสองสามวันที่ผ่านมา ซูฮ่าวหัวเราะอย่างขมขื่นหลังจากที่เขาฟังเสร็จ … พื้นที่นอกเขตโรงเรียนได้กลายเป็นเหมือนสวนเล็กๆ ของเธอ

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน สาวน้อยคนนี้ก็สามารถตรวจสอบพื้นที่โดยรอบได้แล้ว เธอมีความรู้มากกว่าซูฮ่าวเกี่ยวกับจุดที่มีสิ่งมีชีวิตและเป็นประเภทใด

“ต่อไประวังให้มากกว่านี้ละ” ซูฮ่าวลูบปีกเล็กๆของเธอ “ช่วงนี้อย่างพึ่งออกไปไหน มีคนที่แข็งแกร่งจำนวนมากอยู่แล้วพวกเขากำลังออกเดินทางอีกครั้ง”

“อืม  อืม”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าพยักหน้า เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเขียน ” 2 วันที่ผ่านมา ฉันนึกถึงอะไรบางอย่างได้ คุณช่วยฉันตรวจสอบได้ไหม”

“หืม ได้สิ”

ตาของซูฮ่าวเป็นประกายขึ้น “เธอจำที่อยู่บ้านของคุณได้”

“ไม่ใช่”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าส่ายหัวและเขียนต่อ “ฉันจำได้ว่าฉันหน้าตาแบบไหน”

“รูปลักษณ์ของคุณ”

ซูฮ่าวนึกขึ้นได้  “ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณสามารถเปลี่ยนร่างได้ใช่ไหม  คุณจำลองรูปลักษณ์ดั้งเดิมของคุณและฉันจะช่วยคุณตรวจสอบ”

“อืม”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าพยักหน้า เธอบินตรงหน้าซูฮ่าว ร่างของเธอถูกปกคลุมไปด้วยแสงคริสตัลสีฟ้าจากนั้นแสงค่อยๆจางลง พร้อมกับ ร่างมนุษย์ตัวเล็กๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงด้านหน้าของซูฮ่าว

ซูฮ่าวรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่เขาเห็น

เธอเป็นหญิงสาวที่มีความสวยงามมากเปรียนเหมือนทพธิดาบนสวรรค์ลงมาบนโลก ผมยาวตรงสลวยถูกวางไว้บนไหล่ของเธอ น่าหน้าของเธอดูสดใสราวกับเด็กปฐมพร้อมกับขนคิ้วที่โค้งงออย่างสวยงามและขนตาที่ยาวแบบพอดีๆซึ่งกำลังสั่นไหวอยู่ ผิวขาวดูอ่อนนุ่มของเธอเผยให้เห็นโครงร่างที่สวยงามของเธอที่รไ้สิ่งใดปกผิด ซึ่งทำให้ซูฮ่าวแถบหลับตา หุบปากไม่ได้

“อึก”

ซูฮ่าวตกตะลึง เขาพยายามอย่างสุดกำลังที่จะนึกถึงเฉินเยวี่ย แต่เขาก็ไม่สามารถระงับไฟภายในใจของเขาได้  นี้ … นี่คือหยางติง

“เป็นไง  ฉันดูดีรึป่าว “

เธอถามด้วยน้ำเสียงหวานๆ

เสียงใสๆกังวานอยู่ในหูของซูฮ่าว ขณะที่มองไปที่ริมฝีปากอันอวบแดงของเธอ ซูฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกๆๆๆๆ น้องชายของเขากำลังเตรียมตัวออกรบแล้ว

โอ้ มาย ก็อดดดดดดดดดด

นี่คือลักษณะของหยางติง เมื่อรวมกันแสงสว่างไสวนิดเล็กเป็นฉากหลัง มันดูราวกับเธอเปล่งประกายอยู่บนโลก ซูฮ่าวยังคงนิ่งเงียบและไม่ได้ขยับเป็นเวลานาน

“เอ๊ะ”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าน้อยใจ “บางทีฉันอาจดูไม่ดี … “

เธอจำได้เพียงส่วนน้อยของความทรงจำของเธอในฐานะมนุษย์  ส่วนที่เหลือยังคงเลืองลางอยู่ซึ่งเป็นผลข้างเคียงของการทดลอง  เธอกำลังยังยกเลิกการจำลองรูปร่างเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเงียบของซูฮ่าว

“ไม่ เดี๋ยวก่อน”

ซูฮ่าวส่ายหน้าอย่างรุนแรง ในขณะที่เขากำลังต่อสู้กลับภัยร้ายภายในหัวใจของเขา เขาชี้เธอด้วยนิ้วที่สั่นๆและพูด “คุณสามารถใส่เสื้อผ้าก่อนได้ไหม”

“หืม”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าก้มลง เธอสังเกตเห็นร่างกายในปัจจุบันของเธอและซูฮ่าวที่กำลังมองจนเข้าใจว่าทำไมเขาถึงตกตะลึงจนไม่สามารถพูดอะไรได้ในเวลานี้

“กริ๊ดด”

เสีนงกรีดร้องดังไปทั่ว ก่อนที่ตัวเธอจะหายไปจากด้านหน้าของซูฮ่าว เธอบินไปอยู่ด้านหลังม่านโดยการโผล่แค่หัวของเธอออกมาด้วยความอัยอาย หัวใจของเธอเต้นรัว หลังจากที่เป็นผีเสื้อมานานแล้วเธอก็ลืมเรื่องเสื้อผ้าไปแล้ว แล้วยิ่งเพราะเธอได้กู้คืนความทรงจำบางส่วนได้ จึงรีบมาหาซูฮ่าวเ พื่อขอความช่วยเหลือโดยไม่ได้คิดให้ดีเท่าไร

“ย้า~~~ นี่น่าอายจัง”

“เฮ้อ ~” ซูฮ่าวถอยหายใจ  ถ้ามันเป็นแค่ผีเสื้อสามัญธรรมดาทั่วไปเขาคงไม่คิดอะไรมาก แต่นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นร่างของจิตวิญญาณของมนุษย์ ธรรมชาติที่เขาจะเขินอายเมื่อเห็นร่างกายของเธอ มันไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก แต่ถ้าเขาสามารถควบคุมตัวเองได้เมื่อเผชิญหน้ากับสาวสวยคนหนึ่งที่เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าละก็  ตอนนั้นล่ะเขาคงแปลกมาก…

ซูฮ่าวก็สงบลง

ขณะที่เขามองไปที่ผีเสื้อฝันสีฟ้าซึ่งซ่อนตัวอยู่ในผ้าม่าน เขาก็มีรอยยิ้มเล็กๆ  “ตอนนั้ผมยังไม่ได้บันทึกอะไรเลย มาเริ่มใหม่ ฉันจะเตรียมตัวและถ่ายรูปเพื่อเปรียบเทียบกับฐานข้อมูลที่สถานีตำรวจ … “

ปัง

เงาสีฟ้าบินไปชนเข้าที่ท้องของซูฮ่าวทำให้เขากระเด็นและกระแทกเข้ากับประตู

ผีเสื้อฝันสีฟ้าบินอยู่ตรงหน้าซูฮ่าวด้วยอาการโกรธ เธอพิมประโยคกลางอากาศ “คนนิสัยเสีย คุณ … คุณต้องการถ่ายรูปฉันจริงๆ … ”

ซูฮ่าวยิ้ม “สาวน้อย ถ้าฉันไม่มีรูปถ่ายฉันจะตรวจสอบได้อย่างไร เพียงแค่ให้ฉันถ่ายภาพเพื่อเป็นรูปไว้ดูก็พอ ”

“….” ผีเสื้อฝันสีฟ้าเข้าใจ   ซูฮ่าวต้องการเพียงแค่ถ่ายรูปถ่าย แต่..

“เฮ้อ (ถอนหายใจ)~” ผีเสื้อฝันสีฟ้านึกคิด นี้มันน่าอายมาก

ถ้าตอนนี้เธออยู่ในรูปของผีเสื้อคงไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเธออายหรือไม่ อย่างไรก็ตามด้วยความสามารถในการวิเคราะห์ที่แข็งแกร่งของซูฮ่าว เขาสามารถอ่านการเคลื่อนไหวของหยางติงได้ด้วยรูปลักษณ์มนุยษ์ของเธอ   เธอกล่าว”ฉันเกลียดคุณ”

ฉันผิดอะไร

เรื่องอะไรกันเนี่ยย

ซูฮ่าวเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา สำหรับหนุ่มพรหมจารีเช่นเขา ผลกระทบจากการได้เห็นร่างเปลือยเปล่าของสาวสวยเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสมาก

ถึงเขาเคยจูบเฉินเยวี่ยมาก่อน

แต่ตอนนี้ ใบหน้าที่สวยงามของหยางติง ร่างกายที่สวยขาวและยอดเขาสีชมพูนั้นและ

“คนเลว … คุณ … คุณ … คุณไม่ได้รับอนุญาตให้คิดถึงมันอีก”

ขณะที่เธอมองไปที่การแสดงออกของซูฮ่าว เธอก็สามารถเดาได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอกล่าวด้วยความโกรธ เสียงของสาวน้อยได้ขัดจังหวะความคิดของซูฮ่าว

“เปล้ง!”

ไม่น่ะ ยัยผีเสื้อฝันสีฟ้าน้อย

วูป

จินตนาการของซูฮ่าวแตกเป็นเสี่ยงๆ  ผีดิบที่น่าสะพรึงกลัวปีนขึ้นไปจากพื้นและมุ่งหน้าไปยังเขา ร่างของมันเต็มไปด้วยความน่าเกียจ มีหลุมเล็กใหญ่เต็มร่างของมัน ของเหลวไลหออกมาจากร่างกายของมัน ซูฮ่าวถอยหลังไปหลายก้าว

จิตใจของเขาตื่นขึ้น จากฝันที่สีสวยอย่างเทพธิดาไหงกลับเป็นตกนรกทันใด

นี่คือความสามารถของผีเสื้อฝันสีฟ้า

ซูฮ่าวหัวเราะอย่างขมขื่น ขณะที่เขามองไปที่ผีเสื้อฝันสีฟ้าที่อยุ่ตรงหน้าเขา สาวน้อยโปรดอย่าเล่นแบบนี้อีก จากรูปลักษณ์เปลือยเปล่าของสาวสวยแล้วจู่ๆก็ให้ฉันเจอกับซอมบี้ น่ากลัวจริงๆนะเนี่ย

“ฉันขอโทษ ฉันเอง”

ซูฮ่าวยอมจำนน “ฉันไม่ควรทำอย่างนั้น … ”

“ย้า  อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก”

ผีเสื้อฝันสีฟ้าได้ขัดขวางเขาอย่างรวดเร็ว เธอสร้าง 2 นิ้วเพื่อเขียนตอบด้วยอุปกรณ์การสื่อสารของซูฮ่าว แล้วเธอก็ไปที่ไหล่ของเขา “ตอนนี้ฉันพูดมากเกินไปแล้ว พลังงานของฉันแทบหมดแล้ว ฉันจะพักฟื้นตัวดังนั้นอย่ารบกวนฉัน”

วูป

ผีเสื้อฝันสีฟ้าหายไปลงในเสื้อผ้าของซูฮ่าว

ซูฮ่าวยิ้ม สาวน้อยคนนี้ต้องขี้อายแน่ๆ โชคดีที่เธอเป็นผีเสื้อ ถ้าตอนนี้เธออยู่ในร่างมนุษย์ละก็…

เฮ้อ…วันนี้เป็นวันที่ซวนจริงๆ  เมื่อเช้าฉันถูกปั่นหัวโดนซูเวิ้น พอมาช่วงบ่ายก็สาวน้อยตัวนี้  แต่จริงๆแล้วแม้ว่าร่างกายของจะเล็กๆ แต่มันก็ดึงดูดใจมากกว่าซูเวิ้นจริงๆนั้นแหละ

รูปที่สวยงามปรากฏขึ้นภายในจิตใจของซูฮ่าว หน้าอกอันใหญ่สีขาว … ต่อไปก็เป็นร่างเปลือกปล่อยของหยางติง ฉากเปลี่ยนไปอีกครั้ง เฉินเยวี่ยโผล่ออกมาด้วยรอยยิ้มของเธอ

“วูบ”

มีน้ำเย็นๆ ไหลผ่านความคิดของเขา ความหนาวเหน็บกระจายไปทั้งตัว

“การฝึกฝนของเรายังไม่ดีพอ เราต้องให้หนักกว่านี้”

ซูฮ่าวล้างหน้า ร่างกายของเขารู้สึกสบายอย่างไม่น่าเชื่อ

ถึงแม้ว่าเหตุการณ์นี้จะไม่ค่อยรายลื่นนัก แต่เขาก็ได้รับภาพถ่ายของเธอในรูปร่างมนุษย์ เขาจะหาทางตรวจสอบหาข้อมูลของเธอในสถานีตำรวจ อย่างน้อยที่สุดเขาต้องการตรวจสอบว่าเธอเป็นใคร เธออยู่ที่เมื่องเจียงฮีไหม  แต่ในตอนนี้เขาอยากนะเสริมความแข็งแกร่งของเขาก่อน

เขาเปิดหน้าจอเสมือนจริงและมองไปที่ภารกิจของโรงเรียน ไม่มีอะไรที่เหมาะสำหรับเขา

ซูฮ่าวคิดถึงบางอย่าง “10 วันแล้ว ฉันสงสัยจังว่าการทดลองของอาจารย์ มีความคืบหน้าถึงไหนแล้ว ”

ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย  มีกลุ่มลับ