0 Views

GMC ตอนที่ 108 การตัดสินใจของเฉินเยวี่ย

 

 

จุดรับของ

นักเรียนคนหนึ่งยืนจ้องซุนเหยาเตี้ยน ด้วยอาการเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขา “เจ้าหลานชาย เจ้ากล้ามากที่มาต่อกรกับปู่ของเจ้า  เจ้าเบื่อที่จะใช้ชีวิตแล้วหรอ”

ซุนเหยาเตี้ยนเต็มไปด้วยความโกรธ ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขายอมรับความอัปยศแบบนี้

การที่เขาได้รับความอัปยศจากฝีมือของซูฮ่าวก็ทำให้เขาแทบคลั่งแล้ว ตอนนี้ไอ้สุนัขตัวนี้บังอาจไม่คุนคามเขา เขาจะยอมทนงั้นหรอ แค่ผู้เรียนซ้ำที่ไม่สามารถผ่านการสอบของมหาวิทยาลัยซานเซียงได้ บังอาจมากที่กล้าที่เล่นกับเขา

“ไปซะก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว ถ้าแกยังทำแบบนี้ฉันจะทำให้รู้ว้านรกเป็นยังไง แกต้องการลองไหม “

“ฮ่าๆๆ หลานชายคนนี้เป็นคนตลกมาก คุณยังกล้าที่จะล้อเลียนฉัน “นักเรียนเก่าคนนั้นโกรธ

ป่าบ

เขาตบลงใบหน้าของซุนเหยาเตี้ยน ซุนเหยาเตี้ยนตกตะลึง ทำให้เขาต้องมองไปที่นักเรียนคนที่อยู่ด้านหน้าด้วยความไม่เชื่อ ชายคนนี้ … กล้าที่จะตบเขา? เขาเป็นถึงลูกชายของตะกูลซุนจากเมืองเจียงฮี

“โxตรแx่ง แกกล้าที่จะตีฉัน”

โดยไม่สามารถคุมความโกรธได้อีกต่อไป พลังความสามารถต้นกำเนิดของเขาปะทุออกมาจากร่างกาย ร่างกายของเขากลายเป็นเหล็ก ด้วยร่างที่ปกคลุมไปด้วยเหล็ก เขาชกไปที่ผู้เรียนซ้ำภายใต้เหล็กที่มันวาว หมัดนี้เต็มไปด้วยพลัง

อย่างไรก็ตาม …

“จึบ”

หมัดของเขาถูกจับได้อย่างง่ายดายโดยผู้เรียนซ้ำคนนั้น ซุนเหยาเตี้ยนไม่สามารถขยับมือออกมาได้ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนแค่ไหน

“น้องชายด้วยพลังเท่านั้น แกกลับกล้าที่จะท้าทายฉันผู้นี้” นักเรียนคนนั้นหัวเราะ

“แก๊ก”

“อ้า ~”

เสียงกรีดร้อง ซุนเหยาเตี้ยนล้มลงกับพื้น เขากุมมือขวาของเขาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด กระดูกที่มือของเขาถูกทำลาย จดแหลกระเอียดไปทั้งมือ

“หืม?”

ซูฮ่าวแปลกใจ ขณะที่เขาเฝ้าดูทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

จากการสนทนา เขาสามารถคาดเดาได้ว่า ผู้เรียนซ้ำได้มาที่นี่เพื่อแลกกับสิ่งของหรือทักษะบางอย่าง แต่เพราะด้วยมันเหลือน้อยและด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก ซุนเหยาเตี้ยนได้พยายามที่จะซื้อชิ้นสุดท้ายไปจากเขา

แต่ซุนเหยาเตี้ยนคงไปทำอะไรที่ขณะชายคนนั้นอารมณ์ไม่ดี ควบคู่ไปกับความเจ็บซ้ำใจ ปากของเขาคงไปพูดอะไรที่ไม่เข้าท่าหรืออวด จนเป็นเหมือนการราดน้ำมันลงบนเปลวไฟ

แม้ว่านี่จะเป็นเพียงการวิเคราะห์ของซูฮ่าว แต่เขาก็มั่นใจว่ามันไม่ได้แต่ต่างไปจากความจริงนัก

เหตุผลที่ว่าทำไมผู้เรียนซ้ำนี้ถึงมีอารมณ์ไม่ดี … เพราะชายคนที่ส่งเสียงดัง เป็นคนที่ถูกสังหารโดยซูฮ่าวในป่ามืด แม้เขาจะมีการจัดอันดับที่สูงมากในแง่ของสมรรถภาพทางกายและทักษะการต่อสู้ แต่เขากลับกูกสังหารเร็วเกินไปจนไม่ได้แสดงพลังอย่างเต็มที่ โดยการทำงานเป็นทีมของซูฮ่าวและวังเลียน ซูฮ่าวได้สังหารเขาโดยการเจาะทรวงหน้าอกของเขา

เขาคงจะได้รับคะแนนมากมาย แต่เนื่องจากการปรากฎตัวของซูฮ่าวและวังเลียน เขาจึงต้องหายไปจากป่าโดยไม่มีชื่อขึ้นอันดับ นี่เป็นสิ่งที่เหลือทนสำหรับเขาและเขาโกรธมาก

“ใคร … แกเป็นใคร!” ซุนเหยาเตี้ยนร้องถามอย่างเจ็บปวด แล้วหยิบเอายาลดความเจ็บออกมากิน ก่อนที่อาการเจ็บปวดจากมือของเขาหายไป  ด้วยจิตสังหาร เขาจ้องไปที่ผู้เรียนซ้ำคนที่อยู่ด้านหน้าเขา ตั้งแต่เด็กนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความอัปยศถึงเพียงนี้

“ฉัน?”

ผู้เรียนซ้ำหัวเราะเยาะ ก่อนกล่าวอย่างเสียงดัง “พ่อของแกคนนี้ชื่อว่า กวานยานซวน ระดับพลังของฉันคือ 15 จุด พี่ชายคนนี้อยากเห็นจังว่าคุณจะแก้แค้นยังไง “

“แล้วแกจะเสียใจ” ซุนเหยาเตี้ยนจ้องมองเขาด้วยความโกรธและจิตสังหาร

“งั้นเหรอ”

กวานยานซวนยิ้ม “แกรู้ไหม? ในชั้นเรียนการคัดเลือกอัจฉริยะ ตราบเท่าใดที่คุณไม่ไปฆ่าใครก็ไม่มีใครควบคุมคุณได้ ฉันรู้ว่าแกมาจากตระกูลซุนแต่แกจะทำอะไรฉันได้ ถ้าตระกูลซุนต้องการแก้แค้นให้กับแกมันก็ไม้ส่งผลอันใดต่อฉันมากนั้น เนื่องจากฉันไม่ใช่คนจากเมืองเจัยงฮี ถ้าแกกล้ามาถึงเขตเมืองของฉันฉันจะตรวจสอบให้แน่ใจเลยว่าตระกูลซุนจะไม่สามารถกลับไปได้ “

ฝูงชนโดยรอบกำลังตกอยู่ในความเงียบขณจ้องมองไปที่ซุนเหยาเตี้ยน

ซุนเหยาเตี้ยน อึ่งอยู่สักพัก

ชานคนนี้นอกเหนือจากการผายลมแล้วเขามีอะไรอีก นอกจากตะโกนว่าพ่อของเขาคือซุนเบเตี้ยน นี่เป็นเครื่องมือที่ยอดเยี่ยม! อิทธิพลของตระกูลซุนนั้นเป็นใหญ่มาก… แต่ฉพาะเมืองเจียงฮีเท่านั้น

นี่คือยุคของความสามารถต้นกำเนิด!

เพราะมอนเตอร์ที่โหดร้ายนอกเมือง ทุกเมืองจึงมีตระกูลที่แข็งแกร่งหลายตระกูล ตระกูลซุนเป็นกษัตริย์ในเจียงฮี แต่ที่อื่นๆ พวกเขาไม่เป็นแม้แต่ขี้เล็บ นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมชานคนนั้นถึงกล้าตีซุนเหยาเตี้ยน

นี่เป็นชั้นเรียนการคัดเลือกอัจฉริยะเป็นทางผ่านสำหรับการลงทะเบียนเรียนในซานเซียง

ทุกคนที่เข้ามาที่นี่เพื่อจะก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยซานเซียง ซุนเบเตี้ยนไม่ได้รับความทุกข์ทรมานหรือพยายามหนักอะไรเพราะมีทรัพยากรที่ไม่จำกัด เขารู้เพียงกับเล่นกับเด็กๆหรือเที่ยวเตรไปวันๆ คนเช่นนี้จะมีประโยชน์อันใดที่จะไปครบเป็นเพื่อน

ดังนั้น นับตั้งแต่ที่มาถึงชั้นเรียนการคัดเลือกอัจฉิรยะ ซุนเหยาเตี้ยน ไม่สามารถหาเพื่อนได้เลย! เขามักจะมีเพียงแต่ลูกน้องอยู่รอบๆตัวเขา แต่ก็ไม่เห็นเงาในขณะนี้ เมื่อมันมาถึงจุดหนึ่งมักจะหนีไปไม่มีใครยินดีที่จะช่วยเขา ไม้แม้แต่คนเดียว

การรุกรานคนที่มีระดับพลัง 15 จุด  มีแต่คนโง่ที่ทำแบบนั้น

“ซุนเหยาเตี้ยน ครอบครัวของแกรวย?” กวานยานซวนหัวเราะเยาะ “ฉันได้ยินมาว่าดวงตาของแกถูกทำลายและแทนที่ด้วยดวงตาเทียม ไม่น่าแปลกใจที่แกยังดูเหมือนสุนัข เดี๋ยวฉันช่วงเอาออกอีกข้างมันค่อยจะได้เหมือนๆกัน”

กวานยานซวนยิ้ม ก้าวเท้าไปด้านหน้าขณะจ้องไปที่ดวงตาของซุนเหยาเตี้ยน

ในที่ไกลออกไป ชายวัยกลางคนยืนมองอย่างเย็นชา นักเรียนคนที่อยู่ข้างๆเขายิ้มขมขื่น “อาจารย์ถึงแม้สถานการณ์จะก้าวไปถึงขนาดนี้แล้ว แต่คุณจะไม่เข้าไปห้ามหน่อยหรอ?”

ชายวัยกลางคนพูด “ทำไมต้องสนใจ ตราบใดที่ไม่มีผู้เสียชีวิตใดๆ ทางโรงเรียนก็ไม่เข้าไปแซก แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไรถ้ามีคนตายเพราะถึงยังไงในชั้นเรียนการคัดเลือกอัจฉริยะการตายไปปีละ 2 – 3 คนเป็นเรื่องปกติไม่ใช่ร้ายแรงอะไร”

นักเรียนหลั่งเหงื่อออกมา … ทุกปีจะมีคนตาย …

เมื่อนึกถึงภาพนั้น นักเรียนคนนี้อธิษฐานตั้งมั่นว่าถ้าเขาตกอยู่ในอันตรายใดๆเขาจะใช้ชีวิตและคำสั่งตายอย่างรวดเร็ว! มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่ใช้มัน ถ้าคุณตกลงในอันตรายใดๆราบที่คุณใช้มันจะมีครูไปช่วงไว้เจ้าโง่ไหนกัยที่ไม่คิดใช้มัน

แต่น่าเสียดายที่คำอธิษฐานของนักเรียนคนนี้ไม่ได้รับคำตอบ

นักเรียนใหม่ส่วนใหญ่คิดว่าคำสั่งชีวิตและความตาย จะใช้เฉพาะในระหว่างการสำรวจพื้นที่เท่านั้น พวกเขาไม่ทราบว่าคำสั่งชีวิตและความตายสามารถใช้ที่ใดก็ได้

“ไม่”

ซุนเหยาเตี้ยนพยายามที่จะหนีเนื่องจากตกใจ แต่ซูฮ่าวรู้สึกทึ่ง เขาสังเกตเห็นว่าเฉินเยวี่ยไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ

เขาเงยหน้ามองไปที่เฉินเยวี่ย เฉินเยวี่ยก็มองมาที่เขา ในขณะนั้นทั้งสองได้ติดต่อทางตา ซูฮ่าวก็เข้าใจทันทีจากสายตาขอเฉินเยวี่ย ทั

“ยัยโง่ … “

เฉินเยวี่ยไม่ได้ทำอะไรเป็นเพราะเขา

เฉินเยวี่ย,ซูฮ่าวและซุนเหยาเตี้ยน โดยทั่วไปทุกคนจะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสามคน ถ้าเฉินเยวี่ยเข้าช่วยเหลือซุนเหยาเตี้ยนก็จะคล้ายกับบอกทุกคนว่าเธอเลือกซุนเหยาเตี้ยน ซูฮ่าวจะอยู่ในสถานการณ์ที่อับอาย

ดังนั้นเฉินเยวี่ย ได้ตัดสินใจที่จไม่สนใจมัน

ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มตระกูลซุนและกลุ่มตระกูลเฉินจะดียังไง มันก็ไม่สามารถบังคับเธอได้ แต่เธอก็ไม่ต้องการทำอะไรบางอย่างให้ซูฮ่าวอย่างเปิดเผย  แม้ว่าจะสร้างความเข้าใจผิดให้คนอื่นก็ตาม

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเต็มไปด้วยปัญหา เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเธอ ในการช่วยซูฮ่าวโดยไม่เปิดเผยนัก แม้พวกเขาคุยกันแค่ไม่กี่คำก็อาจสร้างปัญหาให้กัยซูฮ่าวได้แล้ว

ในเวลาที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้ หัวใจของเธอก็ทำได้แต่เพียงทนต่อความเจ็บปวดทรมาณ

ดังนั้นเวลานี้แม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายจะดีหรือไม่  แต่ซุนเหยาเตี้ยนดก็ไม่ได้รับความสนใจเช่นเดิม แม้ว่ามันจะทำให้เธอต้องเดือนร้อน เธอก็ไม่สนใจมัน ‘ซูฮ่าวนี่คือทั้งหมดที่ฉันสามารถทำได้ สำหรับคุณ’

“หยุด!”

ปัง

มีเงาสีขาววิ่งมา กวานยานซวนตื่นตระหนกและรีบป้องกัน อย่างไรก็ตามเขาต้องถอยไป 2 ก้าวเนื่องจากกำลังของศัตรู อย่างไรก็ตามมันไม่ได้สร้างอาการบาดเจ็บใดๆ กวานยานซวนมองไปที่คนที่อยู่ด้านหน้าเขาว่า “ซูฮ่าว? คุณต้องการเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องของฉัน? “

ทุกคนมองช็อต

ซูฮ่าว

ไม่มีใครคิดว่า ในเวลานี้ผู้ที่เคลื่อนไหวกลับเป็นซูฮ่าว!

ทุกคนมีความชัดเจนอย่างชัดเจนในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างซูฮ่าวและซุนเหยาเตี้ยน

ความขัดแย้งระหว่างซูฮ่าวและซุนเหยาเตี้ยนเป็นเรื่องที่โหดเหี้ยมมาก  มันยิ่งกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในปัจจุบันกับกวานหยวนซวน  อย่างไรก็ตามซูฮ่าวกลับมาช่วยซุนเหยาเตี้ยน?

เกิดอะไรขึ้น?

หลังจากที่ซูฮ่าวได้พูดคุยกับเฉินเยวี่ยทางสายตา ซูฮ่าวก็เผยรอยยิ้ม การตัดสินใจของเฉินเยวี่ยทำให้เขาดีใจมากๆ  หญิงสาวในฝันของเขาได้เลือกที่จะไม่สนใจซุนเหยาเตี้ยน เพื่อตัวเขา เขาไม่สามารถปล่อยเฉินเยวี่ยให้รับผลกรรมคนเดียวแน่

การที่เขาเป็นผู้ชาย เขาจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงของเขาจะประเผชิญกัยอันตรายใดๆ

เรื่องนี้เขาจะจัดการกับมันเอง

ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย  มีกลุ่มลับ