0 Views

GMC ตอนที่ 100 สุนัทไม่รับประทาน

 

 

สังหารในการโจมตีเดียว!

คอเป็นสถานที่ที่อ่อนแอที่สุดและมันเป็นไปอย่างราบรื่น ถ้าเป็นคอของตนเองล่ะ …

ทั้งคู่มองไปที่ซูฮ่าวและรีบหดคอของตัวเองลง

“วุ้ย ~ จบแล้ว”

ซูฮ่าวถอนหายใจ แม้จะมีข้อได้เปรียบในการโจมตีแบบซุ่ม แต่เป้าหมายก็ยังคือผู้เรียนซ้ำ ถ้าเขาพลาดในช่วงเวลาใดเพียงวินาทีเดียว ศัตรูจะสามารถตอบโต้ได้ทัน เขารู้สึกกังวลมากในขณะที่เดินหน้า

หลังจากปรับจิตใจของเขาในช่วงเวลาสั้นๆ เขาสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆจากโจววังและไป่หลู่เฟิง

“มีอะไรผิดพลาดงั้นหรอ”

“ไม่ … ไม่มีอะไร” ไป่หลู่เฟิงไอและพยายามที่จะเปลี่ยนหัวข้อ “ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่”

ซูฮ่าวยักไหล่ของเขา “ฉันได้ยินเสียงการต่อสู้ที่มาจากสถานที่แห่งนี้และรีบวิ่งมาที่นี่ แล้วพวกนายล่ะ”

“เหมือนกัน.”

ไป่หลู่เฟิงพยักหน้าและยิ้ม “ฉันมาที่นี่หลังจากได้ยินเสียงการต่อสู้บางอย่าง หลังจากที่ฉันมาถึงโจวเว้งถูกกดดันอยู่แล้ว … ดังนั้นฉันจึงเข้าร่วม ไม่คิดเลยว่า … เอ่อด้วยเราสองคนเรายังไม่สามารถถึงชัยชนะที่เหนือกว่าได้ “

โจวเว้งเขม็งตา

“ผู้เรียนซ้ำมีความแข็งแกร่งมากเกินไป พวกนายคิดยังไงกับการรวมตัวกัน” ซูฮ่าวคิดอย่างรอบคอบ” เมื่อเราสามคนร่วมมือกันเราอาจจะได้แต้มจำนวนมาก ส่วนเรื่องการแบ่งค่อนตัดสินใจกันอีกที พวกนายคิดยังไงกับเรื่องนี้”

“เยี่ยม! แต่ทุกคนต้องไว้ใจซึ่งกันและกัน “ไป่หลู่เฟิงได้กล่าวถึงปัญหานี้ ซูฮ่าวรู้สึกโล่งใจ

ความหวาดระแวงจะก่อให้เกิดปัญหามากมาย ซูฮ่าวและโจวเว้ง เป็นนักเรียนใหม่คนแรกที่เขาได้เจอจะไม่มีปัญหาเการไม่สามารถไว้ใจซึ่งกันแน่นอน ส่วนไป่หลู่เฟิง ซูฮ่าวยังไม่สนิทกับเขา เขาเพียงรู้ว่าไป่หลู่เฟิงเป็นหนึ่งในนักเรียนชั้นยอดในกลุ่มของพวกเขาเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะ ไป่หลู่เฟิง ซูฮ่าวจะไม่เข้าร่วมการต่อสู้ก่อนหน้านี้

โจวเว้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผมเชื่อใจคุณทั้งสองคน”

“ฉันไว้ใจโจววัง” ไป่หลู่เฟิงคิดและตอบอย่างจริงจัง

“ฉันเชื่อเขาเช่นกัน” ซูฮ่าวพยักหน้า

โจวเว้งเป็นเสาหลักที่เชื่อมโยงกลุ่มนี้ ดูเหมือนว่าพันธมิตรชั่วคราวของพวกเขาจะตั้งได้ในตอนนี้

โจวเว้งรู้สึกประทับใจอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งแต่เพื่อนก็เป็นสิ่งที่เขาขาดไม่ได้ “พวกคุณ … ทำไมถึงเชื่อใจฉัน”

ไป่หลู่เฟิงหยุดชั่วขณะก่อนที่จะกล่าวว่า “เพราะคุณเรียบง่าย”

ง่าย …

การแสดงออกที่น่าเศร้าเห็นได้จากโจวเว้ง เขาได้รับการพิจารณาแบบง่ายๆโดยคนอื่น ด้วยหน้าตาเศร้าเขามองไปที่ซูฮ่าว ซูฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่า “คุณไม่ง่าย”

โจววังรู้สึกโล่งใจและเผยรอยยิ้ม

ซูฮ่าวกล่าวต่อ “ควรเป็นใจง่ายแทน”

“ฮึ!”

การแสดงออกทางของโจวเว้งแข็งค้าง

ดวงตาของไป่หลู่เฟิประกายขึ้นและเขาก็เสนอจับมือกับซูฮ่าว “ฉันเห็นด้วย เพื่อความร่วมมือของเรา “

“เพื่อความร่วมมือของเรา!”

ทั้งสองคนยิ้มขณะมองดูกันและกัน พวกเขามีความคิดเดียวกัน สำหรับโจวเว้ง…..เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดหวังว่าเพื่อนสองคนนี้ของเขาจะกลายเป็นเพื่อนที่ส่งผลกระทบต่อวัยเยาว์และบริสุทธิ์ของเขา จิตใจได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากอาการช็อกที่รุนแรงนี้ เขารู้สึกหดหู่ใจ เขาอยากอยู่คนเดียวที่มุมห้องแล้ววาดรูปวงกลมอยู่ที่นั้น

ในระยะนี้ ทีมชั่วคราวได้รับการจัดตั้งขึ้น

ทั้งสามคนไม่ได้เห็นนักเรียนใหม่แล้ว  ราวกับว่ามีแค่พวกเขาเป็นนักเรียนใหม่ที่เหลืออยู่ เพียง 3 ชั่วโมงผ่านไปนับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้รแห่งเกียรติยศ!

ล่า!

ทีมเล็กๆ 3 คนนี้ ก้าวไปในป่าอย่างเงียบๆ ด้วยความสามารถในการตรวจจับสิ่งมีชีวิตของซูฮ่าว พวกเขาก็เหมือนปลาในน้ำและเริ่มล่าสัตว์ใหญ่  อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่รู้ว่ามีนักเรียนใหม่อีกคน ืั้กำลังดิ้นรนต่อสู้ในป่ามืด

“ซู่ม ~”

ในป่ามืดมี ร่างหนึ่งกำลังหนีอยู่ในสภาพที่น่าสงสาร เฉพาะหลังจากที่หนีกว่า 10 นาทีเขาก็หยุดลง

แล้วตรวจสอบทิศรอบตัวทั้งหมดอย่างรวดเร็วเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครไล่ตามเขา เขาถอนหายใจด้วยความโล่งใจก่อนที่จะสาบาน “คุณลุงเหล่านักเลงทั้งหลาย คุณใช้ชีวิตไปนานกว่าปีที่นี่นานยิ่งกว่านายน้อยคนนี้ ให้ฉัน 3 เดือน ฉันจะทำให้คุณรู้จักสีดำ สีฟ้า”

จะมีใครที่มีความคิดแบบนี้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านกัเรียนใหม่คนนี้ไม่ใช่ใครนอกจากหลี่ซิน เมื่อเทียบกับโจวเว้งผู้ชายคนนี้โง่ยิ่งกว่า ช่วงเวลาที่เขาเข้าไปในป่ามืด หลี่ซินได้ไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับผู้เรียนซ้ำ ผลคือ … ไม่ต้องพูด

เขาถูกตีอย่างน่ารังเกียจ

สิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือการที่เขาสามารถหลบหนีเอาชีวิตรอดมาได้!

แต่โชคร้ายสำหรับเขา … เขาได้พบกับผู้เรียนซ้ำมากขึ้น หลังจากที่ถูกทำร้ายอีกครั้ง เขาก็สามารถหลบหนีได้ รอบนี้เขาก็เบาะซ้ำไปทั้งตัว หลี่ซินมีแรงดึงดูดที่น่าอัศจรรย์มากแต่เขาก็อยู่รอดมาได้

“เฮ้อ อย่าบอกนะว่าฉันเป็นนักเรียนใหม่คนเดียวที่เหลืออยู่” หลี่ซินถอนหายใจ ใบหน้าของเขาค่อนข้างซีด “ครั้งนี้ฉันอยู่ในบ่ออึลึก หันหน้าไปทางไหนก็มีผู้เรียนซ้ำจำนวนมาก … “

อย่างไรก็ตาม หลี่ซินไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีกเป็นครั้งที่สอง ในเวลาต่อมาหลี่ซินกล่าว “ฮ่าฮ่าๆ ถ้าฉันเป็นนักเรียนใหม่เพียงคนเดียวที่เหลือยู่ แม้แต่ซูฮ่าวก็ถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้ฉัน “

หลี่ซินรู้สึกกระตือรือร้นยิ้มบ้าคลั่ง “ไปเถอะแล้วหาผู้เรียนซ้ำ!”

วลีนี้เรียกว่าอย่างไร

โลกของคนโง่เง่า มันเป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่มีทางเข้าใจ โลกของหลี่ซินไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาสามารถสัมผัสได้ แม้ว่าปากของเขาได้จะระบุเป้าหมายไว้ แต่น่าเสียดายหลังเดินออกไปไม่นาน

“ผู้เรียนซ้ำ?” หลี่ซินรู้สึกตกใจและเตรียมหันตัวหนี

วูป!

เงาสีดำพุ่งออกมา  ผู้เรียนซ้ำตัวอื่นสกัดกั้นเส้นทางหลบหนีของเขา เส้นทางของเขาไปข้างหน้าผิดกั้น “คราวนี้ลองดูหน่อยสิว่าแกจะหนีไปยังไง”

“พวกคุณหาฉันเจอได้ยังไง” หลี่ซินขมวดคิ้ว

“เราพบคุณได้ยังไง?” ผู้เรียนซ้ำหัวเราะออกมาดังๆ “ครั้งต่อไปเมื่อคุณสบถกับตัวเอง พยายามลดระดับเสียงลงหน่อย ด้วยเสียงอันดังแบบนั้นเราได้ยินเสียงคุณ ถึงอยู่ห่างไกลออกไป 100 เมตร! “

“ฮ่าๆ มันเป็นแบบนี้เองสินะ” หลี่ซินขมวดคิ้ว “ครั้งหน้าดูเหมือนว่าฉันต้องไปไกลก่อนที่จะสบถ”

“…”

ผู้เรียนซ้ำพูดไม่ออก

ห่างออกไป …

ไกลขึ้น …

ไป …

?

ภายใต้สถานการณ์ปกติคนธรรมดาเขาจะไม่ทำเช่นนี้และต้องการที่จะหลบหนี การสบถเสียงดังในป่ามืดเช่นนี้ไม่ต่างไปจากการฆ่าตัวตายหรอก ผู้เรียนซ้ำขบขันกันความคิดของหลี่ซิน

“ปัญญาอ่อน”

มีเสีนงเยาะเย้ยมาจากด้านหลัง “ฉันพูดไปแล้วว่าฉันจะไปหาคุณ ฉันไม่เคยคิดว่าฉันจะได้ตัวคุณที่นี่! “

“หือ?” หลี่ซินหันกลับไปอย่างแปลกประหลาด ในหมู่ผู้เรียนซ้ำมีใครบางคนที่รู้จักเขาอยู่งั้นหรอ?

“คุณคือ…?  อย่าบอกนะว่าชื่อเสียงของฉันได้แผ่กระจายไปถึงกลุ่มผู้เรียนซ้ำแล้ว?” หลี่ซินรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ใบหน้าของผู้เรียนซ้ำเริ่มบูดบึ้ง เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ภูมิใจของหลี่ซินเขาก็ตะโกนว่า “แกไม่รู้จักฉันหรอ! แกไม่รู้จักฉัน นี่แกไม่รู้ฉันจริงๆ “

เสียงคำรามดังก้องอยู่ในป่า ผู้เรียนซ้ำที่อยู่ใกล้เคียงได้ปิดหูอย่างรวดเร็ว

หลี่ซินมองเขาอย่างแปลกใจ “ฉันควรจะรู้จักคุณใช่ไหม?”

หน้าของผู้เรียนซ้ำเต็มไปด้วยความโกรธ จ้องมองหลี่ซิน เขาค่อยๆกล่าวคำทีละคำ “ฉัน! คือ! หยาง! ไป่! หมิง! ตอนที่แกอยู่ที่อาคารการต่อสู้คุ ณไม่ได้บอกว่าจะสอนฉันบทเรียน? “

“หืม?”

หลี่ซินงุนงงก่อนที่จะนึกถึงบางอย่าง ใบหน้าของเขากลับตื่นเต้นอีกครั้ง “ใช่ ตอนนี้ฉันจำได้แล้ว คุณเป็นขยะที่ฉันเรียกว่าสุนัข! “

“…”

ขยะที่ถูกเรียกว่าสุนัข …

เรียกว่าสุนัข …

ขยะ …

หน้าของหยางไป่หมิงเริ่มบิดเบี้ยว ตั้งแต่ยังเยาว์วัยเขาเป็นที่รู้จักในฐานะอัจฉริยะ หลังจากประสบความสำเร็จในการเข้าชั้นเรียนการเลือกอัจฉริยะ เป้าหมายของเขาคือการก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยซานเซียง เขาจำเป็นต้องซ้ำชั้นหนึ่งปีและพยายามอย่างหนักเพื่อลงทะเบียนเรียนในมหาวิทยาลัยนี้ เขาถูกมองว่าเป็นลูกชายที่น่าภาคภูมิใจในอนาคตของครอบครัวของเขา เมื่อไหร่กันที่เขาเคยถูกดูถูกแบบนี้?

“อย่าหลบหลี! ถ้าฉันไม่ฆ่าแกในวันนี้ ฉันไม่ใช่ฉันอีกต่อไป! “

หยางไป่หมิงคำรามและรีบวิ่งไปหาหลี่ซินทันที

“ตูม”

หลี่ซินรู้สึกหวาดกลัวว่า “คุณก็เป็นแค่ นักเรียนชั้นยอดในเหล่าผู้ซ้ำชั้น … เป็นแค่คนที่ไม่กล้าแก้แค้นหลังจากที่ฉันเรียกคุณว่าหมา ทำไมฉันถึงต้องกลัวคุณ “

หลังจากที่ยิ้มอย่างเยาะเย้ยหลี่ซินก็เดินไปข้างหน้า

ผู้เรียนซ้ำใกล้ๆ ถอนหายใจ เขายืนอยู่ที่ด้านข้างเพื่อป้องกันไม่ให้หลี่ซินหนีออกมาหยางไป่หมิงมีระดับพลัง 15 จุด การฆ่านักเรียนใหม่ควรเป็นเรื่องเรื่องง่าย

“ตูม”

การปะทะของหยางไป่หมิงและหลี่ซินเกิดขึ้นในที่สุด มีเสียงดังก้องทั่วบริเวณ พลังความสามารถที่แข็งแกร่งแพร่กระจาบออกมา  กำปั้นของหยางไป่หมิงกลายเป็นนุ่มส่งผลให้หลี่ซินชกเข้าที่หน้าอกของเขา ร่างกายของเขาบินไปด้านหลังชนเข้ากับต้นไม้ 3 ต้น ตายทันที!

ติดตามผลงานผมได้ที่ เพจฝึกหัดแปลนิยาย  มีกลุ่มลับ