0 Views

“ยัยวัวนม’ นี่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพวกเราจริงๆ แค่มาอยู่ 20 วันเท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง? ” เซียวอี้ยืนอยู่หน้าประตู เบื้องหน้ามีของซ้อนทับกันมากมาย นับว่ารถของ “sb” นี่อดทนฝ่าการจราจรในเมืองมาส่งของชิงเทียนที่พะรุงพะรังเต็มไปหมดพวกนี้

 

หลังจากเซ็นรับของเสร็จ ลีที่ตกใจเกือบฉี่ราดก็กระโดดขึ้นรถพร้อมเพื่อนร่วมงานไม่กี่คนก่อนจะแจ้นหายไปจากสายตา

“ตำแหน่งของเหยื่อถูกเปิดเผยตั้งแต่วันแรกอย่างคาดไม่ถึง ถ้าฉันเป็นนักฆ่ามืออาชีพ แค่เช็กแหล่งที่มาและหาว่าเธออยู่ที่ไหนก็จบแล้ว” ชายหนุ่มว่าทั้งเท้าสะเอว

 

“นายเชื่อว่าเป็นนักฆ่ามืออาชีพจริง ๆ ?” เซียวอี้สงสัยก่อนจะเปลี่ยนท่าทางไป

 

“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ แต่ฉันเคยจัดการพวกมันมาเยอะ บางครั้งยังรับเชิญไปเป็นนักฆ่ามืออาชีพบ้าง โลกมันกว้างนะ ไม่ว่าอะไรก็มีทั้งนั้น

 

นึกถึงว่าตอนอยู่ในกองทัพต้องเรียนรู้ทักษะการทหาร ขับยุทโธปกรณ์นับล้านบดขยี้ใส่ข้าศึกทุกวัน ตะลุยไปในฝนเลือด แต่พอกลับมาอยู่ในเมือง แค่ถ่มน้ำลายก็ถูกจับขัง ได้แต่ขับรถขุดหาเลี้ยงชีพ”

 

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ไม่สู้ทำเรื่องตื่นเต้นหรือหางานที่ชำนาญแล้วใช้ชีวิตหรูหราดีกว่า” เฉินหมิงรู้จักคนพวกนี้ดี พวกมันก็คือกลุ่มคนที่น่ากลัวที่สุดในโลก

 

“จากประสบการณ์นายที่ผ่านมา นักฆ่ามืออาชีพกลุ่มนี้ร้ายกาจมากมั้ย ?” เซียวอี้ถามอย่างเคร่งเครียด เซียวอี้ถามออกอย่างกระวนกระวายใจ

 

“นักฆ่ามืออาชีพแบ่งได้สามประเภท ตามรอยระทึกเข้าใกล้ฆ่าประชิดตัว ตามรอยหวังผลใช้ปืนยิง ตามรอยสมบูรณ์แบบกำจัดด้วยอุบัติเหตุ

 

พวกชอบตื่นเต้นส่วนใหญ่เป็นนักต่อสู้ระยะประชิดมือดี เชี่ยวชาญทักษะการปลอมแปลง สะกดรอย แปลงโฉม หลบหนี ชอบประสิทธิภาพคือยอดมือปืน ตัดใบไม้ในพันก้าว ส่วนพวกชอบอุบัติเหตุ…จึงจะอันตรายอย่างแท้จริง

 

นักฆ่าประเภทนี้มีทักษะและการลงมือที่ยากจะจับตัว มันดื่มกาแฟนั่งดูเหยื่อติดกับดักมันได้ ไม่ก็ทำตัวเป็นผู้รอดชีวิตแล้วขว้างความผิดนั้นให้เหยื่อ มันยังอยู่ทุกๆ ที่ บางทีก็ทำภารกิจสำเร็จทั้งๆ ที่ไม่ได้ออกจากบ้านเสียด้วยซ้ำ

 

ฉันรู้จักสี่คนที่พอจะก่อเหตุจนระทึกขวัญได้ สองคนเป็นมือปืนซุ่มยิงไกลซึ่งไม่น่ามาเจอกับนักฆ่ามืออาชีพโดยบังเอิญ

 

ไม่ดีเลยสักนิด จากข้อมูลที่ผู้การเจ้าให้มา นี่น่าจะเป็นแบบประเภทสุดท้าย”

 

“นายรู้ว่ามันอันตราย ยังจะรับมาอีก?” เซียวอี้ประหลาดใจ

 

“ช่วยไม่ได้นี่ฉันติดหนี้เธอ เธอคิดว่าฉันติดกินหญ้าเป็นนิสัยหรือไง? อย่ารีบน่า ฉันจ่ายเธอแน่ จะทำให้เสร็จภายสองสามเดือนนี้แหละ” ชายหนุ่มบ่นพลางจ้องมองไปที่ด้านข้างเซียวอี้

 

“ได้ยินงั้นก็ดี” เซียวอี้ดึงใบแจ้งหนี้ออกมาร้อยดอลล่าร์

 

“ก็เหมือนคำกล่าวที่ว่า ข้าไม่ลงนรกผู้ใดลงนรก มาตุภูมิเลี้ยงดูผมมาจนโตป่านนี้  หากพบอุปสรรคก็ล่าถอยจะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษได้ยังไง? ไม่มีอุปสรรคจนเกิดอุปสรรคก็ต้องเผชิญไปต่อ นี่ถึงจะเรียกว่าลูกผู้ชาย” เฉินหมิงตบอกตัวเอง

 

“ฉันล่ะชอบพวกทหารเกษียณแบบนี้ล่ะ ไม่มีเงิน ตอแหลเก่ง แถมปากดีอีกด้วย” พอเซียวอี้ให้รางวัลอีก 100 หยวน ในที่สุดเฉินหมิงก็สามารถกินซาลาเปาแทนหมั่นโถวในเวลา 20 วันนี้ได้แล้ว!        

 

“ของมาส่งหมดแล้ว? sbทำงานดีนี่ แต่ปล่อยให้ของวางมั่วไปหมดแบบนี้ ต้องโทรไปบ่นซะแล้ว!” ชิงเทียนอยู่ในชุดนอนของเธอ ซึ่งเธอถือว่ามันคือเสื้อผ้า  เป็นเพียงเชือกลายลูกไม้พาดที่ปิดแค่ส่วนหน้าอกกับส่วนล่างไว้ ส่วนเนื้อผ้านอกนั้นเป็นลายลูกไม้ที่เชื่อมกันราวกับภาพโมเสคตามบนทีวี

 

“พี่สาว คุณออกมาด้วยชุดแบบนี้?” เซียวอี้หน้าบาง พนักงานเงินเดือนสองสามคนเดินผ่านแล้วเห็นเธอถึงกับเดินชนเสาโทรศัพท์

 

“อย่ามาตั้งคำถามกับชุดที่ฉันใส่ นี่มันรสนิยมฉัน ผู้หญิงมีกล้ามแบบเธอไม่มีวันเข้าใจ” ชิงเทียนมองเหยียดก่อนจะทักทายคนสัญจรไปมาด้วยรอยยิ้ม ซ้ำมีเด็กหนุ่มเผลอเดินชนถังขยะเข้า “อย่าพูดมากน่า เอาของฉันทั้งหมดเข้าไปได้แล้ว!”

 

“เกรงว่าจะไม่ได้ จนกว่าจะตรวจสอบของทั้งหมดของคุณเสร็จ” เฉินหมิงกล่าวเสียงนิ่งและหนักแน่น

“ของพวกนี้มันของส่วนตัวฉัน นายแน่ใจว่าอยากเห็นจริงๆ ?” ชิงเทียนว่าอย่างหมดความอดทน

 

“พัสดุที่มาพร้อมระเบิดน่ะต่างประเทศชอบทำกัน เธอคิดว่าพวกเราชอบทำแบบนี้เหรอ? คิดว่าชีวิตพวกเราไม่มีค่าหรือไง?” เซียวอี้หมดความอดทนมากกว่า

 

แม้ว่าเซียวอี้จะใช้คำว่า “เรา” เพื่อระบุการตรวจสอบ แต่เธอก็สวมหน้ากากกันแก๊สและหลบอยู่หลังโล่กันระเบิด ชิงเทียนก็เช่นเดียวกัน สองสาวมองดูเฉินหมิงตรวจสอบของทีละชิ้น

 

“ฮัลโหล นี่จำเป็นต้องไปยืนอยู่ไกลขนาดนั้นมั้ย?” เฉินหมิงจับกล่องกระดาษแข็งขนาดเล็กไว้ก่อนจะมองไปไกลประมาน 6 เมตร ตั้งใจว่าจะปิดแต่เซียวอี้กลับไม่ช่วยตรวจอะไรเลย

 

“เถอะน่า เราสนับสนุนนายด้วยจิตวิญญาณได้!” เซียวอี้ยิ้มร้ายภายใต้หน้ากาก ไม่มีทางซะหรอก เฉินหมิงเองนั่นล่ะที่สอนเธอว่ามีพิษมากกว่าร้อยชนิดบนโลกนี้ที่ทำให้คนตายภายในสองวิ ห้ามกลืน ห้ามจับ แม้แต่หายใจ หรือเคยจับอยู่จุดที่ใกล้กับมัน

 

บริการขนส่งถูกพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ จนช่วยทำให้องค์กรนักฆ่ามีหนทางใหม่ เดี๋ยวนี้นักฆ่ามืออาชีพมากมายที่ชอบใช้วิธีลงมือกับเหยื่อโดยบริการขนส่ง เช่นส่งระเบิดให้หรือของที่เต็มไปด้วยพิษ เพียง 22 หยวนก็เอาชีวิตเป้าหมายได้สำเร็จ

 

เฉินหมิงตรวจสอบอย่างรอบคอบ เช็กกล่องใส่ของ กลิ่น น้ำหนัก และอีกหลายอย่าง

 

นี่นับว่าเป็นงานอันตรายถึงชีวิตมากที่สุด ถ้าเป็นเมื่อก่อน พวกเขาเจอของต้องสงสัยน่าจะอันตรายก็โยน c4 ใส่ระเบิดมันขึ้นฟ้าไปสิ้นเรื่องราว ดูๆแล้ว  เป็นบอดี้การ์ดนี่อันตรายมากกว่าฆ่าคนเสียอีก

 

ชายหนุ่มเอาชีวิตเข้าเสี่ยงยามแกะพัสดูแต่ละกล่อง ทว่าผลลัพธ์ของการเสี่ยงชีวิตนี้ทำให้ผู้คนต้องหมดคำพูด…

 

“มีกล่องหนึ่ง…ที่เป็นไข่สั่น ไร้สาย 6 อัน มีสาย 13 อัน ส่วนอีกกล่องก็…ไวเบรเตอร์ มีตั้งแต่แบบเอเชียถึงแอฟริกา อีกกล่องเป็นไวเบรเตอร์แบบสองด้าน พวกนี้มันบ้าอะไรกันเนี่ย!” เซียวอี้ที่จดรายละเอียดอยู่โกรธขึ้นมา

 

“ลูกค้าหลายคนไม่ชอบสอดใส่ แต่ชอบดูมากกว่า ชั้นเป็นถึงควีนแห่งของเล่นพวกนี้ แน่นอนว่าไม่อาจทำให้ลูกค้าผิดหวัง” ชิงเทียนพูดออกมาอย่างเที่ยงตรง

 

“ชิ้นต่อไป!” เซียวอี้ช้อนสายตาขึ้นจากสมุด แต่เมื่อมองไปเห็นของที่อยู่ในมือ เส้นเลือดในดวงตาปูดโปนออก “โลมาไวเบรเตอร์!? เธอมันยัยวิปริต!ขนาดสัตว์โลกน่ารักอย่างนี้ยังทำได้ลงคอ!แถมยังใหญ่ขนาดนี้!เธอยัดลงไปได้รึไง!?”

 

“สมองเธอเพี้ยนไปแล้วรึไง? นี่มันเครื่องนวดไหล่ของชั้น” ชิงเทียนคว้าโลมาไวเบรเตอร์มา ไม่ถูกต้อง คว้าโลมานวดไหล่ของเธอมา ก่อนเปิดสวิตช์นวดไหล่

 

เช้าจรดเย็น เฉินหมิงกับเซียวอี้ถึงนับกองพัสดุเสร็จ หญิงสาวมองสิ่งแปลกปลอมมากมาย รู้สึกเหมือนกลับไปดูหนังแอคชั่นในห้องเล็กๆ แต่ไม่ได้อ้วกออกมาเพราะเธอโตแล้ว

 

โชคดีที่ไม่มียาพิษมากับกล่อง ทั้งไม่มีเครื่องดักฟังหรือระเบิดด้วย

 

“เธอไม่ธรรมดาเลย ทำไมเครื่องมือหากินพวกนี้ถึงซื้อมาแบบกล่องต่อกล่องเลย?” เฉินหมิงทิ้งก้นลงนั่งโซฟาอย่างหมดแรง ปากเคี้ยวซาลาเปาพลางถาม

 

“เด็กน้อย ของแบบนี้นายไม่เข้าใจหรอก ซื้อแบบนี้จะได้ราคาส่ง ไม่แค่ถูกกว่า แต่เวลาของเสียหายยังส่งเปลี่ยนคืนได้สะดวกกว่าด้วย” ชิงเทียนลงมือรับประทานซูชิเซ็ตที่ตัวเองสั่งมา แน่นอนว่าเด็กส่งอาหารเองก็ได้รับทราบประสบการณ์ถูกปืนจ่อหัวไปเหมือนกัน “พวกน้ำยาหล่อลื่นพวกนี้ก็เหมือนกัน ใช้ดีมาก ไม่ใช่แค่ใช้ตอนจะตับตับตับกันเท่านั้น ยังมีประสิทธิภาพในการนวดตัว บำรุงผิวได้อีกด้วย”

 

“โม้รึเปล่า? หรือว่ายังจะกินได้ด้วย?” เซียวอี้ซื้อแพนเค้กผลไม้มาชิ้นหนึ่ง แถมยังเพิ่มไข่สองฟองเป็นพิเศษ

 

“ได้สิ น้ำยาหล่อลื่นว่านหางจระเข้แบบนี้ทานได้ไม่เป็นอันตราย ชั้นใช้ออกบ่อย” ชิงเทียนหยิบขวดเล็กๆ สีเขียวขวดหนึ่งขึ้นมาโฆษณา

 

“เชี่ยยย ถือว่าเธอไม่ธรรมดา…..เฉินหมิง!?นายทำอะไรน่ะ?” เซียวอี้มองไปที่เฉินหมิงที่กำลังหยิบขวดแบบเดียวกันขึ้นมาลองกัด

 

“ก็แค่ลองน่า รสชาติไม่เลวนะ คล้ายๆเจลลี่” ในฐานะชายผู้สามารถรับประทานหญ้าเป็นประจำ การทดลองความเป็นไปได้ในแหล่งอาหารพิเศษใหม่เป็นหนึ่งในสัญชาตญาณการเอาตัวรอด “อันนี้เธอยังต้องใช้มั้ย?” เฉินหมิงส่งขวดน้ำยาหล่อลื่นที่ตนเองเลียฝาไปแล้วคืนให้ชิงเทียน

 

“ไม่ต้องแล้ว ชั้นมีอีกเยอะ ถ้านายชอบก็เอาไว้กินเถอะ” ชิงเทียนขมวดคิ้วอย่างกระดาก เธอเจอผู้ชายพิลึกมาหลากหลายรูปแบบ แต่ยังอดรังเกียจผู้ชายที่เลียกินเจลว่านหางจระเข้ไม่ได้

 

อีกทางด้านหนึ่ง ในห้องสอบปากคำสถานีตำรวจ ฆาตกรที่ยังไม่ได้ทางข้าวถูกใส่กุญแจมือทั้งสองนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองจากท่าทางปลอดโปร่งสบายของมันแล้ว คาดว่าคงเคยชินกับวิธีการทั้งหมดนี้มานานแล้ว

 

ในระยะเวลาสี่วันที่ผ่านมา เขานอกจากนอนและเข้าห้องน้ำล้วนถูกสอบสวนตลอดเวลา ผู้ชายคนนี้แม้จะมาจากประเทศญี่ปุ่น แต่กลับพูดภาษาจีนได้คล่อง แถมยังชอบพูดไม่น้อย เขาพูดแทบทุกสิ่งทุกอย่างจนเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด แต่ไม่มีสักคำที่เป็นประโยชน์

 

การสอบปากคำวันนี้ไม่เหมือนวันอื่น เพราะเป็นผู้การเจ้าที่นั่งตรงข้ามเขา    

 

“คุโด้ คาเนดะ นายรู้มั้ยว่าตัวเองทำความผิดอะไร?” ผู้การเจ้ากล่าวถามอย่างสงบ

 

“รู้สิ มั่วสุมเซ็กซ์ ไม่นานมานี้ผมได้อ่านกฏหมายราชวงศ์ของพวกคุณ ที่แท้เมื่อก่อนพวกคุณก็มีกฏหมายล้าหลังและโบราณขนาดนั้น คุณควรจะรู้นะ ในโลกแห่งธรรมชาติแล้ว สิงโตตัวผู้มีสิทธิ์ครอบครองตัวเมียทุกตัวในฝูงได้ หรือยกตัวอย่างอย่างชิมแปนซีที่ใกล้กับพวกเราที่สุดก็ได้ พวกมันก็ยังมีธรรมเนียมในการมีเมียเป็นฝูง….” ชายผู้ “มีจิตวิญญาณนักสืบ” คนนี้พูดจนน้ำลายแตกฟอง ยังไม่พอ เขายังขยับมือที่ถูกสวมกุญแจทำท่าทางไม่หยุด คล้ายคิดอธิบายให้กระจ่าง

 

“พอแล้ว ไม่ต้องพูดเพ้อเจ้อไร้สาระ  แกทำความผิดฆ่าคนตาย!เด็กผู้หญิงคนที่ตายคนนั้น ถูกแกบีบคอฆ่าทิ้งกับมือ!” ผู้การเจ้าตะคอกด้วยความโกรธ

 

“ฆ่าคน? นะนะนะ คุณเข้าใจผิดแน่ๆ” คุโด้เอ่ย “ผมอย่างมากก็จ้างนางแบบไซด์ไลน์ไม่กี่คนมาปาร์ตี้ แต่ไม่ได้ฆ่าคน คนที่ตายน่ะหัวใจวายตายไปเอลตะหาก แผนกชันสูตรของพวกแกไม่มีหลักฐานเหรอ?”

 

“ดูแล้วแกจะรู้ดีว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง…” ผู้การเจ้าพูดด้วยน้ำเสียงเครียดเคร่งสุดขีด “พวกเราตรวจสอบแกแล้ว สามปีที่ผ่านมา แกเกี่ยวพันกับคดีการตายของหญิงสาวหกรายในญี่ปุ่น ทั้งหมดถ้าไม่ศพหาย ก็พยานหายหรือตายจากอุบัติเหตุทั้งสิ้น ทำให้ผลออกมาเป็นหลักฐานไม่เพียงพอจนต้องปล่อยตัวแกออกมา”

 

“พูดมา นายที่จริงจ้างนักฆ่ามากี่คนเพื่อเก็บกวาดหลักฐานของแก”

 

“นักฆ่า? ผมถูกพวกคุณจับออกมาจากโรงแรมทันที จะเอาเวลาที่ไหนไปจ้างนักฆ่า? ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว แต่ว่า คุณผู้การ คุณเชื่อมั้ยว่าในโลกนี้มีสัตว์ประหลาด?” หน้าของคุโด้พลันเผยยิ้มเย็น “ในประเทศของเรา มีสัตว์ประหลาดที่เรียกว่า “เจตภูติ” มันบางครั้งก็ติดตามตัวเรามาตั้งแต่เกิด ไม่ต่างจากคำสาป มันจะปกป้องเราจากโลกภายนอกที่ทำร้ายเรา แต่มันก็จะสาปแช่งให้เราไม่สามารถมีชีวิตปกติได้

 

ผมน่ะ เหมือนจะมีเจตภูติชายติดตามตัวอยู่นะ…”