0 Views

ตงชวนเริ่มฝึกฝนบราซิลยิวยิตสูตั้งแต่อายุ 12 และสามารถหักแขนอาจารย์ได้ตอนอายุ 18 เพราะร่างกายที่เล็กเตี้ยของมัน ความขยันจึงห่างไกลนักเรียนคนอื่นนัก เนื่องจากสมองของตงชวนไม่ได้ดีเลิศ คนอื่นฝึก 200 ครั้ง ตงชวนต้องฝึก 400 ครั้ง

 

ชายหนุ่มนั้นต้องการเป็นผู้ที่แข็งแกร่งขึ้นและพยายามค้นหาความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่บนโลกที่ความสูงของตนนั้นเฉลี่ยอยู่ที่ครึ่งหัวของคนทั่วไป

 

และในที่สุดชายหนุ่มก็ได้ฝึกร่างกายของเขาจนแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าและเปลี่ยนพฤกติกรรมดั่งเช่นกระต่ายที่มากด้วยเล่ห์กลต่าง ๆ และนั่นทำให้ชายผู้นี้กลายเป็น แชมป์เปี้ยน เมื่อมันรู้ตัว ที่รอบกายก็มีแต่เหล่าอันธพาล ไม่ว่าสหายหรือฝ่ายตรงข้าม ขอเพียงมันออกแรงเล็กน้อย พวกมันก็ต้องก้มหัวที่สูงกว่าของพวกมันลงให้กับตงชวน ให้พวกมันคุกเช่าให้ได้ง่ายดายยิ่งกว่าตัดหัวพวกมันทิ้งเสียอีก

 

ตงชวนไม่ได้สัมผัสถึงความกลัวมาอย่างยาวนานแม้กระทั่งบนเวทีมวยใต้ดิน ฝ่ายตรงข้ามแม้จะมีเทคนิคที่ดีแต่ก็ขาดประสบการณ์

 

แต่ไอ้ปีศาจข้างหน้ามันคนนี้เป็นใครกัน มันล็อคข้อศอกหมอนี่ได้แล้ว ใช้ท่า thunderbolt ดีดตัวขึ้นจากพื้น สองขารัดคอด้วยท่าล็อคไขว้ ใช้ออกด้วยท่า triangle choke อันสมบูรณ์แบบ

 

คนปกติสิบวินาทีต้องขาดออกซิเจนและหมดสติ กระทั่งคนที่แข็งแกร่งและอึดที่สุดยังอยู่ได้ไม่เกินยี่สิบวิ แต่ไอ้หมอนี่มันกำลังกวาดตามองไปรอบๆหาตัวช่วย สองเท้ากระเสือกกระสนลากร่างตงชวนไปเบื้องหน้าเตาหลอมโลหะ

 

ถึงตอนนี้ผ่านมาสามสิบวินาทีแล้ว ทว่าเฉินหมิงแข็งแรงเหมือนวัวบ้า เขายกตัวตงชวนที่หนักร่วม 80 กก.ขึ้นมาจากพื้นจนเส้นปูดแทบระเบิด

 

“สลบสิ!สลบสิโว้ย !” ช่วงขาแข็งแกร่งราวเหล็กของตงชวนยิ่งออกแรงหนักขึ้น

 

โครม!!!

 

เฉินหมิงวาดแขนฟาดตงชวนเข้าใส่เตาหลอมโลหะอย่างแรงจนสแตนเลสบุบลงทันที

 

ตงชวนกระอีกเลือดออกจากปาก กล้ามเนื้อทั่วร่างคลายออก คนร่วงลงสู่พื้น เฉินหมิงถอยหลังไปสามก้าว เหยียบลงบนพื้นลื่นก่อนร่วงลงพื้นเช่นกัน

 

สมองขาดออกซิเจนไป 40 วิ เฉินหมิงเองถือว่าทำลายสถิติ “บทเรียนแกล้งตาย” ของตัวเองลงไปด้วย ถ้าตอนนี้ยังอยู่ที่นิรวาน ตัวเองคงได้ช่อดอกไม้แสดงความยินดีจากผู้พันแน่ๆ

 

อาการข้างเคียงของเฉินหมิงตอนนี้คือหัวใจเต้นผิดจังหวะ แม้แต่สัญชาตญาณการทรงตัวก็ไม่ทำงานชั่วคราว

 

 

“ชั้นไม่เคยเจอใครที่ทนท่า triangle ได้นานถึงครึ่งนาทีและสามารถโจมตีกลับ แกมาจากนรกจริงงั้นรึ ?” ตงชวนพยุงตัวขึ้นมา กระดูกสันหลังยังคงกระตุกอย่างต่อเนื่อง

 

“บราซิลเลี่ยนยิวยิตสูระดับนี้ ชั้นละอยากแนะนำเพื่อนชั้นคนนึงให้แกเชือดเสียจริงๆ…” เฉินหมิงคว้าผ้าใบข้างหลังเพื่อพยุงตัวขึ้นมาด้วยใบหน้าที่สงบจนน่ากลัว

 

ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่ามือของตัวเองคล้ายคว้าลงไปบนซี่กรง แต่ยังไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นความจริง เฉินหมิงพลันหันหลังและดึงผ้าใบกันน้ำออก ด้านหลังเป็นกรงทำด้วยเหล็กหนาขนาดใหญ่ ข้างในกรงเป็นเด็กทั้งหมด !

 

พื้นที่ 10 ตารางเมตรขังเด็กไว้ราว 30 คน เด็กทั้งหมดนั้นสกปรกและไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า สิ่งเดียวที่อยู่บนร่างกายคือปลอกคอไฟฟ้า

 

เห็นได้ชัดว่าเด็กกลุ่มนี้ไม่มีแม้เรี่ยวแรงที่จะยืนขึ้นทั้งใบหน้ายังแสดงถึงความเจ็บปวด

อาหารที่กระจัดกระจายอยู่รอบตัวพวกเด็ก ๆ มีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อแรคคูณ

 

“พวกแกใช้เด็กเป็นตัวลองยา?” เฉินหมิงเหนี่ยวราวเหล็กจนส่งเสียงเสียดหู

 

“พวกมันถูกลิ่วล้อชั้นพามาจากข้างถนน ก่อนมาที่นี่ พวกมันเป็นขอทานข้างถนน มานี่มีที่กินที่อยู่ ดีจะตายไป?” ตงชวนปวดหลังจนสุดทน ยืมเวลาช่วงนี้สูดผงเข้าไปอีกสองเฮือก

 

เมื่อมองใบหน้าของเด็กๆ ที่อายุมากสุดสมควรไม่เกินแปดเก้าขวบ ไม่มีทั้งความกลัว ความยินดี ไม่มีอนาคต ในหนังสือมักบรรยายว่าแววตาของเด็กๆมักเปล่งประกาย แต่เด็กๆพวกนี้ กระทั่งคำว่า “วันข้างหน้า” ยังไม่รู้จัก เพียงแค่อยู่ในกรงไปวันๆ  กินอย่างว่างเปล่า มีชีวิตอยู่อย่างว่างเปล่า และตายลงอย่างว่างเปล่า….

 

ซินเหลียงเซิ่งไม่ใช่องค์กรใจบุญ ย่อมไม่มีทางมอบหน้ากากกนแก๊สให้เด็กๆพวกนี้ตอนสกัดยา  เมื่อเดินเครื่อง สิ่งที่เด็กๆมีไว้เพื่อป้องกันแน่นอนว่ามีแค่ผ้าปิดปากอันละหยวนเท่านั้น

 

เมื่อสูดเอาอากาศเสียเข้าไป ร่างกายของเด็กพวกนี้จะค่อยๆ อ่อนแอลง เด็กทั่วไปจะยังมีชีวิตอยู่ได้สองถึงสี่เดือน จากนั้นจะถูกบรรจุใส่ถุงขยะและนำออกไปทิ้ง นั่นก็คือทางเดียวที่จะสามารถไปจากที่นี่ได้

 

“พวกแกกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!เดรัจฉาน!” เสียงตะโกนจากกรงฟางเยวี่ยน ผู้ซึ่งคิดว่าชีวิตตนเองเลวร้าย แต่เมื่อเทียบกับเด็กพวกนี้ ชีวิตของเธอช่างสุขสโมสรยิ่ง

 

“ชั้นมันคนเลวอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่ได้อยากให้พวกแกเรียกชั้นว่านักบุญอยู่แล้วนี่?” ตงชวนสะบัดคอ ความเจ็บปวดของมันเริ่มทุเลาลง “ต้องขอบคุณคนดีๆ อย่างพวกแก ทำให้ไอ้เด็กพวกนี้เห็นหน้าชั้นแล้ว รอจัดการพวกแกก่อน ค่อยฝังพวกมันไปด้วย แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่พร้อมกัน ไม่เป็นไร เด็กแบบนี้แค่ไม่กี่เดือนก็หามายัดได้เต็มกรงแล้ว”

 

“ชั้นเคยเจอคนที่เชื่อว่ากินเนื้อเด็กแล้วจะเป็นอมตะ เจอนักบวชที่คุกคามทางเพศเด็กอายุไม่ถึงห้าขวบ ผบ.ที่บังคับเด็กยิงพ่อแม่ตัวเองตายด้วยปืน AK …แต่ทั้งหมดนั่นมันในนรก ชั้นคิดว่าทุกอย่างมันเป็นเพียงฝันร้าย” แผ่นหลังเฉินหมิงค่อยๆสั่นสะท้านขึ้น ผ่านมาหลายปีแล้ว นานจนตนเองแทบลืมเลือนความโกรธแค้นที่วิ่งพล่านไปตามเส้นเลือดทุกเส้นเช่นนี้ไป “ชั้นเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม เมื่อหลุดพ้นจากนิรวานแล้ว เมื่อกลับมาถึงเมืองมนุษย์แล้ว ฝันร้ายพวกนั้นคงหายไป…ขอบใจแกด้วยที่ทำให้ชั้นได้เห็นนรกนั้นอีกครั้ง

 

เพื่อเป็นการตอบแทน ชั้นจะให้แกได้เห็นตัวชั้นยามอยู่ในนรกนั่นก็แล้วกัน…”

เฉินหมิงกระชับมือที่ทาบอยู่บนซี่ลูกกรงแน่น กระทั่งบนซี่เหล็กปรากฏรอยมือ ชั่วเวลานี้เอง นิ้วเล็กๆ เหนี่ยวลงบนมือของชายหนุ่ม สายตามึนงงสงสัยของเด็กหญิงตัวน้อยส่งมา แววตาที่สะท้อนใส่คล้ายคิดว่าพี่ชายที่น้ำตาคลอดวงตาที่เบื้องหน้าคงเป็นคนดี

 

“พล่ามอะไรมากมาย? เข้ามาเลย!” ตงชวนเตะใส่โต๊ะที่ด้านหน้า  กระจกแตกเกลื่อนกลาด

 

“ฟางเยวี่ยน หลับตาซะ สภาพชั้นในตอนนี้…ไม่ต้องการให้เธอได้เห็น” เฉินหมิงหันหลังกลับมา

ฟางเยวี่ยนปิดตาลงอย่างเชื่อฟัง ภายในใจยังภาวนาให้เฉินหมิงสู้ๆ

 

ร่างกายของเฉินหมิงผ่อนคลายลง ราวกับไร้ซึ่งอาการเจ็บของกระดูก เมื่อรอจนจังหวะลมหายใจของฟางเยวี่ยนช้าลงจนถึงที่สุดแล้ว ชายหนุ่มยกเท้าก้าวเดินตรงไปยังตงชวน

 

“นายไม่ต้องการล๊อคแล้วหรอ ? มาสิ เข้ามาล็อคชั้นเลย”  เฉินหมิงยื่นมือขวาออกไปยังตงชวนเสมือนยื่นเนื้อสดไปให้ปลาฉลาม

 

ตงชวนตกตะลึงและไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ มันเฝ้าดูท่าทีสิบวินาที เมื่อร่างกายเฉินหมิงผ่อนคลายปราศจากการระแวดระวัง นัยน์ตาของตงชวนวาบขึ้นด้วยประกายอำมหิต มันยื่นยมืออกคว้าข้อศอกของเฉินหมิงทันที

 

แต่แขนข้างนั้นพลันหายวับไปในชั่วขณะที่ตงชวนออกกระบวนท่า  การโจมตีพุ่งมาจากด้านล่าง กระแทกใส่ตำแหน่งศอกของมันทันที

 

ตงชวนพบว่าแขนของมันนั้นงอขึ้นและบิดลงจากตรงกลางแขน นั่นเป็นลักษณธซึ่งไม่น่าเกิดขึ้นได้กับแขนของมนุษย์ เศษชิ้นส่วนกระดูกข้อต่อที่แตกหักระเบิดกระเด็นออกจากผิวหนังของมันราวป๊อปคอร์น

 

“อ๊ากกก !!!!!!!”

 

ตงชวนกรีดร้องอย่างทรมานพร้อมลงไปดิ้นกับพื้น เลือดไหลออกนองไปทั่ว

 

“ไม่ใช่บอกว่าชั้นงุ่มง่ามหรอกหรือ ?” เฉินหมิงก้าวเข้าไปหาตงชวน บรรยากาศทั่วตัวเปลี่ยนแปลงไปสิ้นเชิง ไม่ใช่รังสีฆ่าฟัน หรือรังสีอำมหิตยามต่อสู้ แต่เป็น…การมองข้าม

 

ตงชวนสามารถสังหารคนอย่างโหดร้ายได้ แต่ไม่สามารถแบบผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าคนนี้ ทำสีหน้าสงบเรียบนิ่ง คล้ายกับว่าการฆ่าคนสำหรับเฉินหมิงก็แค่เรื่องปกติทั่วไป

 

“เวรเอ้ย ! มาสิ เข้ามาอีก” ตงชวนลงตั้งท่านอนตะแคงพร้อมสู้อีกครั้ง เงยหน้าขึ้นไปเพื่อยั่วยุเฉินหมิง แต่เฉินหมิงที่อยู่ห่างจากมันเพียง 5 เมตรเมื่อกี้ พริบตาเดียวได้หายตัวไป

 

“ชั้นมาตั้งนานแล้ว” พริบตาเฉินหมิงปรากฏตัวข้างตงชวน ทิ่มสองนิ้วทะลวงใส่รูจมูกทั้งสองของตงชวนก่อนยกขึ้นคล้ายขอเกี่ยวหมูก่อนถูกแล่เนื้อ ชายหนุ่มยกมันขึ้นจากพื้นและฟาดลงบนโต๊ะเหล็กด้านข้างอย่างรุนแรง

 

เฉินหมิงยังคงไม่หยุด ลากตงชวนฟาดกระหน่ำลงบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยเครื่องแก้วอีกครั้ง เศษแก้วที่แตกฝังลงบนผิวหนังและกล้ามเนื้อของตงชวนจนเนื้อเปิด บนโต๊ะยาวสิบเมตรอาบเต็มไปด้วยเลือด

 

เฉินหมิงลากตงชวนมาจนสุดโต๊ะและโยนตงชวนออกไปราวกับโยนโบว์ลิ่งคนแคระ

 

ชายเตี้ยล่ำกลิ้งหลุนๆไป 3 เมตร กระแทกเข้ากับเครื่องสกัดยาเสพติดก่อนหยุดลง

 

ทั้งหมดนี่เกิดขึ้นภายใน 1.5 วินาที!

 

หลินฟานที่ถูกเฉินหมิงยิงตะปูตอกตรึงเท้าของมันกับพื้นถึงกับทรุดลงนั่งเหมือมองราวคนบ้า มันไม่เคยเห็นใครใช้วิธีการนี้บดขยี้ตงชวนมาก่อน

 

การเคลื่อนไหวที่เฉินหมิงใช้ คือพลัง ความเร็ว ปฏิกิริยาที่ได้มาจากนิรวาน ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นปฏิกิริยาทางร่างกายที่ชายหนุ่มใช้ความตายและเลือดเนื้อของตนเข้าแลกมา

 

กล้ามเนื้อของผู้คนทั่วไปแบ่งออกเป็นสองประเภท 1. กล้ามเนื้อกระดูกหรือกล้ามเนื้อลาย เป็นกล้ามเนื้อที่คนบังคับในการเคลื่อนไหว มนุษย์บังคับให้หดยืดได้ด้วยการสั่งการของสมอง ทั้งยังเป็นแหล่งพลังความแข็งแกร่งของมนุษย์ 2. กล้ามเนื้อเรียบ  เช่นเส้นเลือด กระเพาะ อวัยวะภายใน และกล้ามเนื้ออื่นๆ ที่ไม่อาจบังคับสั่งการโดยสมอง แต่สั่งการด้วยระบบประสาทอัตโนมัติ ดังนั้นย่อมหดตัวคลายตัวเป็นจังหวะ แต่การหดคลายไม่มาก ทั้งยังใช้เวลานาน เคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องไปเรื่อยๆ

 

ไม่ว่านักสู้หรือนักกีฬา ไม่ว่าออกกำลังหนักหนาแค่ไหน มนุษย์เพียงสามารถเพาะสร้างกล้ามเนื้อลายเท่านั้น

 

แต่ที่นิรวาน การฝึกควบคุมกล้ามเนื้อเรียบคือคอร์สพื้นฐานของเหล่าสัตว์ประหลาดที่นั่น  พวกเขาใช้วิธีการต่างๆนาๆ เพื่อฝึกควบคุมทุกส่วนของร่างกาย ควบคุมกล้ามเนื้อหัวใจเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตอย่างฉับพลัน  ควบคุมให้ปอดดูดซับออกซิเจนให้มากขึ้น ให้เลือดไปเลี้ยงเซลล์เนื้อเยื่อหรือเส้นประสาทส่วนปลาย เพื่อแลกกับการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วเกินมนุษย์ หรือการระเบิดพลังเหนือความคาดหมาย

 

ไม่คิดมาก่อนว่าต้องมาใช้วิชานี้หลังกลับเข้าเมือง ต้องโทษไอ้ชั่วนี่ ทำให้ตนเองต้องคิดถึงฝันร้ายนั่นอีกครั้ง

 

“อยากตาย ก็ต้องหาคนไปด้วย…” ตงชวนที่กลายเป็นมนุษย์โลหิต กระทั่งในปากยังเต็มไปด้วยเศษกระจก มือสั่นเทิ้มข้างที่ยังเหลือเอื้อมไปดึงรีโมทออกมาจากระเป๋า

 

แต่ก่อนที่มันจะทันกดปุ่ม กลับถูกเฉินหมิงที่นั่งย่อตัวอยู่ด้านหน้าคว้าไว้ ชายหนุ่มหยิบมีดทำครัวขึ้นมาฟันฉับลงไปตรงข้อมือ

 

“อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!”

 

ตงชวนร้องลั่นราวหมูถูกเชือด แต่ที่ถูกตัดออกไม่ใช่มือของมัน แต่เป็น…เฉินหมิงใช้สันมีดสับลงบนกระดูกของมัน รับประกันว่าเนื้อหนังยังติดกันดีอยู่ ต้องแบบนี้ถึงจะสามารถฟันได้อีกหลายๆ ที ให้ไอ้สารเลวนี่ได้รับความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นอีกนิด