0 Views

หน้าปัดบอกความเร็วของรถจักรยานยนต์พุ่งขึ้นไปร่วม 100 กม.ต่อชั่วโมง สายลมแรงกรรโชกกระโปรงพลีทในชุดเครื่องแบบนักเรียนปลิวไสว ไม่นานฟางเยวี่ยนก็มาต่อท้ายรถบรรทุกคันหนึ่ง ขณะเร่งความเร็วคิดแซงออกซ้าย รถ SUV คันหนึ่งก็มาขวางทางไว้พอดี

 

ฟางเยวี่ยนเบี่ยงคันบังคับ คิดเร่งเครื่องแซงออกอีกด้าน พลันปรากฏรถ SUV แบบเดียวกันบล็อกทางไว้ พร้อมกับรถ SUV คันที่สามปิดท้ายของเธอ เมื่อรวมกับรถบรรทุกทางด้านหน้า ตอนนี้หญิงสาวถูกขังแล้ว

 

ต่อให้ปฏิกิริยาช้าขนาดไหน ฟางเยวี่ยนในตอนนี้เริ่มรู้ตัวแล้วว่าไม่ถูกต้อง

 

รถบรรทุกชะลอความเร็ว ประตูคอนเทนเนอร์ด้านหลังค่อยๆ เลื่อนขึ้น ปรากฏแผ่นโลหะยาวทอดลงมาทางท้าย บนรถมีอันธพาลประมาณ20กว่าคนถือไม้กระบองแสยะยิ้มรอคอยอย่างดุร้าย

 

 

“ไอ้เอทีเอ็มบัดซบเอ๊ย หาเรื่องให้ชั้นอีกแล้ว..” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของฟางเยวี่ยนกับการถูกลักพาตัว ตั้งแต่เล็กเธอเคยประสบเหตุมาสามครั้ง นี่เป็นอีกเหตุผลที่พ่อแม่ของเธอไม่ห้ามเธอฝึกมวยไทย

 

“คัมม่อมเบบี้ มาสู่อ้อมอกของคุณลุงเร้ว!” อันธพาลหัวโตเปลือยท่อนบนคนหนึ่งตะโกน กล้ามเนื้อบนร่างของมันราวกับสัตว์ประหลาด  ในมือยังถือเลื่อยยนต์ บนหน้าสวมหน้ากากไอซ์ฮอกกี้ ย่อตัวตรงปลายแผ่นโลหะ เผชิญหน้ากับฟางเยวี่ยน

 

ไม่รอให้ฟางเยวี่ยนมีโอกาส รถ SUV คันหลังกระทืบคันเร่ง

กดดันไปข้างหน้า ตอนนี้ระดับความเร็วของรถอยู่ที่ประมาณ 80กม.ต่อชั่วโมง เกรงว่าเพียงกระแทกเบาๆ ฟางเยวี่ยนคงต้องร่วงจากรถแน่

 

 รอบนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนหน้า ฟางเยวี่ยนมีความรู้สึกว่าคนพวกนี้ไม่ได้ต้องการเงินของพ่อเธอ ที่พวกมันต้องการ..คือชีวิต!

 

“เรียกหาชั้นใช่มั้ย…ได้เลยไอ้บัดซบ!!” ฟางเยวี่ยนบิดคันเร่ง จักรยานยนต์ EBR ทะยานขึ้นตามแผ่นโลหะ ทะลวงเข้าสู่ภายในคอนเทนเนอร์ ล้อหน้ากระแทกเข้าใส่หน้าของอันธพาลหัวโตคนเมื่อครู่ ทั้งคนทั้งรถถูกชนหลุดออกจากท้ายคอนเทนเนอร์ เกิดประกายไฟแลบตามติดราวดอกไม้ไฟ

 

ฟางเยวี่ยนหลุดเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์ เหวี่ยงศอกฟาดลงอย่างจัง เจ้าอันธพาลลงกองกับพื้นทันที

 

“คิดฆ่าชั้นเหรอ…ชีวิตชั้นราคาแพงแค่ไหน พวกแกทั้งหมดตายรวมกัน 10 รอบก็จ่ายไม่หมดเว้ย!”

 

ฟางเยวี่ยนถอดหมวกกันน็อคของเธอออก เหวี่ยงลงไปใส่กระจกกันลมหน้ารถ SUV ทำให้มันต้องลดความเร็วลงจอดข้างทาง

 

“นังโสโครกเอ๊ย ทำรถชั้นซะได้ รอก่อนเถอะ เดี๋ยวจะจัดการให้ยับเลย!” คนขับรถดึงหมวกกันน็อคออกจากหน้าต่างรถ ขณะที่มันกำลังจะขับไล่ตาม กลับมีเสียงเคาะกระจกข้างรถดังมา

 

 คนขับไม่ทันเห็นหน้าผู้มา กำปั้นข้างหนึ่งก็พุ่งข้ามหน้าต่างมาถึงกรามอันโชคร้ายจนหลุดจากที่ทันที จากนั้นก็ลากคนขับดวงกุดออกจากรถทางหน้าต่าง

 

  เฉินหมิงเร่งเครื่องตามรถคอนเทนเนอร์ไปทันที ไม่ทันเห็นว่าที่นั่งด้านหลังยังมีอันธพาลพร้อมมีดสามคนนั่งอยู่

 

 “เฮ้ย ไอ้น้อง อยากตายหรอ กล้าปล้นรถพวกเรา !” มีดเล่มหนึ่งพาดอยู่ตรงคอหอยเฉินหมิง

 

“พวกนายซื้อตั๋วแล้วยัง?” เฉินหมิงถามคำถามประหลาด

 

“ฮ่าอ่า ไอ้บ้านี่นึกว่าตัวเองเป็นคนขับรถรับจ้างรึไง” อันธพาลคนหนึ่งหัวเราะ

 

15 วินาทีต่อมา ประตูรถเอสยูวีด้านข้างเลื่อนเปิดออก ร่างอันธพาลสามคนถูกทิ้งกลิ้งหลุนๆราวลูกบอลออกจากรถที่กำลังวิ่งอยู่

 

“แค่นี้ก็เรียบร้อย” เฉินหมิงคาดเข็มขัดนิรภัย ก่อนกระทืบคันเร่งเต็มเท้า

 

ในตู้คอนเทนเนอร์ความเร็วเกือบร้อย ฟางเยวี่ยนเผชิญหน้ากับอันธพาลติดอาวุธร่วม 20 คน  ปล่อยกระบวนท่าสังหารออกต่อเนื่อง อันธพาลพวกนี้ไม่ใช่คู่มือเธออยู่แล้ว แต่วีรบุรุษแพ้พวกมาก  ฟางเยวี่ยนถูกฟาดเข้ากลางหลังไปหลายที เจ็บปวดจนต้องกัดฟัน แต่ยังคงไม่ยอมแพ้

 

“มาเลย ไอ้สวะ!” ฟางเยวี่ยนเหนี่ยวลำคออันธพาลคนหนึ่งกระโดดขึ้นร่วมสองเมตร ยัดเข่าเข้าใส่ใบหน้ามันเต็มๆ เลือดกำเดาสีแดงสดทะลักออกเปรอะลงบนเลกกิ้ง

 

เหล่าอันธพาลถูกล้มลงไม่หยุด ฟางเยวี่ยนเองก็รับกระบองเข้าไปไม่น้อย ทั้งขาและเท้าคล้ายไร้ความรู้สึก การเคลื่อนไหวเริ่มขาดความแม่นยำ ปฏิกริยาโต้ตอบเริ่มเชื่องช้า ภายในหัวสมองเริ่มปรากฏภาพ ที่ลอยขึ้นมากลับไม่ใช่ภาพของแม่ แต่เป็นสีหน้าผิดหวังเสียใจของฟางซื่อฉวน

 

ถ้าชั้นตายล่ะ? พ่อจะตรอมใจตายตามมั้ย? นี่ถือว่าแก้แค้นได้แล้วรึเปล่า?

 

ฟางเยวี่ยนถูกความคิดชั่วแล่นหัวเราะออกมา เสียสมาธิชั่ววูบ กระบองหนักด้ามหนึ่งฟาดลงบนศีรษะ นักมวยหญิงใจสู้ร่วงลงกองกับพื้นคอนเทนเนอร์

 

“ต้องตายตั้งแต่อายุเท่านี้? แม้แต่เฟิร์สคิสยังไม่เคยเลยแท้ๆ… ” ฟางเยวี่ยนแน่นิ่ง คิดสู้ต่อแต่ไม่สามารถขยับตัวได้

 

“นังแพศยา แผลงฤทธิ์อีกสิ? แม่งเอ๊ย วันนี้ชั้นจะลงแขกแกที่นี่ล่ะ!แล้วค่อยเอาแกไปทิ้งทะเลเป็นอาหารฉลาม!” อันธพาลที่เหลือ 10 คนยืนล้อมร่างหัวโจก ถ่มน้ำลายปนเลือดออก ปรากฏว่ามีฟันหลุดออกมาด้วย 2 ซี่ เป็นเพราะศอกของฟางเยวี่ยนเอง

 

 “อย่า..แตะต้องชั้น…” ฟางเยวี่ยนกลั้นน้ำตาไม่อยู่อีกต่อไป ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเสียใจที่ต้องมาตายเพราะสวะพวกนี้

 

เฉินหมิงอยู่ห่างจากรถบรรทุกไม่ถึง 50 เมตร ปรากฏรถมอเตอร์ไซค์แข่งยี่ห้อซูซูกิไฟแดงโร่เฉียดผ่านไปไม่ถึง 5 เซ็นติเมตร เร่งเครื่องยนต์ไต่แผ่นกระดานขึ้นสู่ตู้คอนเทนเนอร์

 

ฮีโร่ขี่ม้าขาวสูง 180 เซ็นติเมตร รูปร่างภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังแข็งแกร่งบึกบึน ใช้วิชามวยไทยเช่นเดียวกับฟางเยวี่ยน สองหมัดสองเท้าตวัดซ้ายป่ายขวา อันธพาลที่เหลือไม่ทันได้ร้องสักแอะก็ล้มลง

 

ฟางเยวี่ยนนอนแน่นิ่งกับพื้น มองอย่างพร่าเลือนไปยังเงาร่างใต้เสื้อแจ็คเก็ต กลับพลันรู้สึกคุ้นตาขึ้นมา

 

ท้ายที่สุด รถบรรทุกและรถSUVหยุดลง อัศวินขี่ม้าขาวจัดการอันธพาลคนสุดท้ายร่วงลงข้างกายฟางเยวี่ยนพอดี

 

 “เจ้าหญิงน้อย ฝีมืออ่อนลงรึไง แค่กุ๊ยไม่กี่คนก็เอาตัวไม่รอด สมควรถูกตีก้นจริงๆ” อัศวินถอดหมวกกันน็อค เผยใบหน้าหล่อออกมา

 

“รุ่น…รุ่นพี่ !?” ฟางเยวี่ยนเห็นใบหน้าผู้มาช่วยชัดๆ สุดท้ายต้องปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

 

“ไม่เป็นไรแล้ว มีพี่อยู่ จะไม่ให้ใครมาทำอะไรเธอได้”  ศิษย์พี่ยกร่างของฟางเยวี่ยนขึ้นด้วยท่าทางเข้มแข็ง เหยียบลงบนร่างอันธพาลพวกนั้น เดินออกจากตู้คอนเทนเนอร์

 

ศิษย์พี่ของฟางเยวี่ยนคนนี้ชื่อหลินฟาน เป็นรุ่นพี่ที่เรียนมวยไทยมาด้วยกัน อายุมากกว่าเธอสี่ปี สองคนฝึกมวยร่วมกันมาตั้งแต่เล็กจนโต บนโลกนี้คนที่เธอเชื่อใจที่สุดมีสองคน หนึ่งคือมารดาผู้ล่วงลับ สองก็คือศิษย์พี่ผู้ชอบจงใจยอมแพ้เธอเสมอคนนี้เอง

 

“ขอบคุณ ถ้าไม่มีพี่ วันนี้ชั้นคงตายอยู่ที่นี่” ฟางเยวี่ยนอิงซบบ่าหลินฟาน กล่าวคำขอบคุณออกอย่างไร้เรี่ยวแรง

 

“ฮ่าฮ่า ไม่อยู่สามปี ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าหญิงน้อยผู้เย่อหยิ่งจะรู้จักพูดขอบคุณแล้ว แต่ครั้งนี้น่าจะเป็นชั้นวุ่นวายไปเอง บอดี้การ์ดประจำตัวของเธอฝีมือไม่เลวเลย ถึงไม่มีชั้นสอดเข้ามา เธอก็ไม่เป็นไรหรอก” หลินฟานอุ้มฟางเยวี่ยนเดินออกมาจากตู้

 

บนพื้นถนนเกลื่อนไปด้วยร่างอันธพาลกว่าสิบคน เฉินหมิงที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟร่างโชกไปด้วยเลือดของคนอื่น สองมือรั้งคอเสื้อชายร่างใหญ่กว่า 190 ซม. ยกมันขึ้นมาครึ่งร่าง

 

เห็นฟางเยวี่ยนปลอดภัยไร้อันตราย เฉินหมิงวางใจ ยามปล่อยมือยังฉวยโอกาสส่งหมดฮุคตามน้ำไปอีกที ชายร่างยักษ์คนนั้นปลิวออกไป สลบไสลในทันที

 

“เฉิน….ซาน!?” ฟางเยวี่ยนดิ้นรนจนลงจากอกของหลินฟาน เดินตัวสั่นเข้าหาเฉินหมิง สั่นศีรษะน้ำตาคลอด้วยความไม่อยากเฃื่อ

 

“บอกมา นายไม่ใช่สุนัขรับเงินฟางซื่อฉวน…” ฟางเยวี่ยนวิงวอน ท่าทางของเธอตอนนี้ เกรงว่าต่อให้เฉินหมิงบอกว่าไม่ใช่ เธอก็ยินยอมเชื่อ

 

“ชั้นรับมาแล้ว แต่ชั้นไม่ใช่สุนัข และไม่ได้ชื่อเฉินซาน ชั้นชื่อว่าเฉินหมิง…” เฉินหมิงไม่ทันกล่าวอธิบายจบ ฟางเยวี่ยนเหวี่ยงลูกตบที่แรงจนแทบหูดับใส่ใบหน้าชายหนุ่ม

 

“สารเลว!เดรัจฉาน!มาหลอกชั้นทำไม!ชั้นเชื่อใจนายขนาดนี้!คิดว่านายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด!ถึงกับ…!ถึงกับ..!” ฟางเยวี่ยนกลืนคำว่า “ชอบ” กลับลงท้องไป

 

“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ชั้นเป็นบอดี้การ์ดมืออาชีพ ชั้นอยู่ที่นี่ ก็เพื่อปกป้องเธอ” ใบหน้าเฉินหมิงบวมขึ้นมาทันที ฟางเยวี่ยนไม่ใช่หยกฝัน มือไม้มีเรี่ยวแรงพอทำร้ายชายหนุ่มได้จริงๆ

 

“ปกป้องชั้น? ปกป้องชั้นเลยมาทำกับข้าวให้ชั้นกิน? มาช่วยชั้นซ่อมเฟอร์นิเจอร์? ตอนชั้นเมาสลบไปยังคอยมาดูแลเหรอ? นายมันโคตรสุดยอดบอดี้การ์ดประเทศไหนกัน ทำท่าทีเป็นห่วงเป็นใยชั้นซะเป็นจริงเป็นจัง ทำท่าเป็นพวกไม่เห็นแก่เงิน ชั้นคิดว่า…คิดว่าบนโลกนี้ยังมีเพื่อนที่ชอบชั้นจากใจ ไม่ใช่เพราะเงิน ขอบคุณนะที่นายมาคุ้มครองชั้น ทำให้ชั้นได้รู้แล้ว เงินนี่ล่ะที่บันดาลได้ทุกอย่าง แม้แต่เพื่อนก็ซื้อได้” ฟางเยวี่ยนแค่นหัวเราะเสียงเย็นทั้งน้ำตา

 

“เธอบาดเจ็บ สภาพจิตใจไม่มั่นคง ชั้นจะพาเธอไปโรงพยาบาล” เฉินหมิงคว้ามือฟางเยวี่ยน กลับถูกเธอสะบัดออก

 

“ถุ้ย!” ฟางเยวี่ยนถ่มน้ำลายปนเลือดใส่หน้าเฉินหมิงคำหนึ่ง “ใครให้นายแตะตัวชั้น!นายมันไอ้พวกสุนัขหิวเงิน!ชั้น…”

 

ฟางเยวี่ยนไม่ทันกล่าวจบ คนล้มลงบนพื้นยางมะตอย เฉินหมิงโอบกระชับร่างเธอไว้ก่อนกระแทกพื้น

 

“เธอไม่เป็นไรหรอก เมื่อก่อนพวกเราก็เคยเจอเรื่องแบบนี้ ครั้งนั้นเธอเพิ่งได้ 15 ปี สุดท้ายก็ผ่านมาได้” หลินฟานก้าวออกมา กล่าวปลอบโยน

 

“ชั้นไม่สนว่านายเป็นใคร ไม่สนว่ารับเงินมาเท่าไหร่ ถ้ากล้าทำร้ายเธอ ชั้นจะใช้คีมหนีบคีบเล็บนิ้วของแกออกมาทีละนิ้ว ใช้เข็มร้อยสอยปากของแกทีละเข็ม ใช้ช้อนควักลูกตาของแกออกมาทีละข้าง ใช้มีดหั่นสเต็กเชือดลูกกระเดือกแก

 

ชั้นมีวิธีการนับร้อย ทำให้คนทนทรมาณแต่ไม่ตายหลายๆชั่วโมง เชื่อชั้นสิ ชั้นทำได้”  เฉินหมิงสายตาเย็นเยียบ จับจ้องไปยังผู้ชายคนนั้น รังสีอำมหิตพลุ่งพล่าน ประดุจดังพยัคฆ์ปกป้องลูก

 

“นายเข้าใจผิดแล้ว ชั้นเป็นศิษย์พี่ของเธอ พอดีกลับมาหาเธอ เลยพบเหตุเข้าพอดี” หลินฟานกล่าวอธิบายจริงจัง

 

“ชั้นจะไม่เถียงกับนาย ฟางเยวี่ยนต้องหาหมอ ชั้นจะพาเธอส่งโรงพยาบาล จำคำชั้น แม้จะเป็นบอดี้การ์ด แต่ไม่นานมานี้ ชั้นคือนักเก็บศพมืออาชีพ เพื่อเธอ ชั้นยอมฝืนกฏ ฆ่าคนเพิ่มอีกคนหนึ่ง”

 

เฉินหมิงอุ้มร่างฟางเยวี่ยนขึ้นรถSUVคันหนึ่ง ขับออกไปในความมืด

 

“สายตาของมันร้ายกาจไม่เบา  คิดว่าต้องตายจริงๆซะแล้ว” หลินฟานกระตุกยิ้มก่อนยกโทรศัพท์ “ตงชวน ชั้นพบเธอแล้ว ถ้าถึงเวลา “ส่งของ” เมื่อไหร่ ชั้นจะบอกอีกที ”