0 Views

บทที่ 216 ความตกใจของไป่เฟิง

ไป่เฟิงตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับด้วยความกระปรี้กระเปร่าแม้ว่าจะมีเสียงดังรบกวนเขาในตอนกลางคืน เขามุ่งไปยอดเขาตามปกติก่อนจะเริ่มฝึกการหายใจด้วยแสง

หากพูดถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เขาสามารถบอกได้เลยว่ามีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในขณะที่เขาฝึก แต่ในปัจจุบันเขายังไม่รู้ว่าสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปคืออะไร

”ดูเหมือนการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้จะไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงธรรมดา ๆ ดูเหมือนว่าบางอย่างที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้จะมีประโยชน์กับฉันมาก อย่างน้อยแสงสีม่วงที่ดูดซับเข้ามามันจะต้องไม่สูญเปล่าแน่นอน

ชุดหิมะสีขาวของไป่เฟิงกระพือไปตามสายลมช้า ๆ ถึงแม้จะฝึกฝนปกติแต่เขาก็ชอบใส่ชุดสบาย ๆ เพื่อแสดงให้ถึงบุคลิกที่อ่อนโยนและตรงไปตรงมาของเขา [what ?]

การเคลื่อนไหวของเขาเหมือนเมฆที่เบาบาง เหมือนกระแสน้ำที่ไหลสบาย ๆ เพียงแค่ได้มองดูเขาก็จะส่งผลให้คนที่มองรู้สึกสบายใจ การเคลื่อนไหวของเขามันราวกับเขาได้เป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์และโลก

ถึงแม้ว่าจะมองเห็นตัวตนของเขาได้อย่างชัดเจน แต่มันก็รู้สึกราวกับเขาสามารถหายไปได้ตลอดเวลา มันราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนและสามารถหลอมรวมไปกับสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตัวของเขาได้ตลอดเวลา

หลังจากเสร็จการฝึกตอนเช้า ไป่เฟิงก็ไม่ได้เดินลงจากภูเขาในทันที เขาเริ่มฝึกเทคนิคหมีจากเทคนิคสัตว์อสูรต่อทันที !

ในขณะที่เขากำลังทำท่าทาง ก็ปรากฏหมีหิมะสีขาวขนาดใหญ่ด้านหลังของเขา แรงกดดันของมันเต็มไปด้วยความดุร้าย !

พลังค่อย ๆ ถูกรวบรวมไว้ในร่างของเขา มันทำให้เขารู้สึกราวกับการย้อนกลับของแม่น้ำที่ปรากฏในจิตใจ ไป่เฟิงควบคุมพลังในร่างไม่ให้มันระเบิดออกมา ไม่อย่างนั้นภูเขาที่มีความกว้างไม่กี่สิบเมตรคงถูกทำลายยับย่อยเป็นที่แน่นอน !

ในขณะที่เขากำลังฝึก ไป่เฟิงรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นอย่างช้า ๆ

เหตุผลที่เทคนิคสัตว์อสูรเป็นสมบัติหายากนั่นไม่ใช่เพราะเทคนิคการต่อสู้เพียงอย่างเดียว

เหตุผลที่แท้จริงนั่นคือมันเป็นเทคนิคที่ใช้หมัด ! เทคนิคที่ทรงพลังจนได้รับขนานนามว่าเทคนิคการต่อสู้ชั้นยอด !

“ถึงแม้ว่าร่างกายของฉันจะแข็งแกร่งขึ้นด้วยเทคนิคนี้อย่างช้า ๆ แต่สำหรับคนอื่นนั่นถือได้ว่าเป็นความเร็วที่มหาศาลอย่างมาก” ไป่เฟิงหยุดฝึกและพูดพึมพำพร้อมกับมองขึ้นไปยังดวงอาทิตย์ที่อยู่บนฟ้า

เพราะเขามีเทคนิคการหายใจด้วยแสงมันจึงไม่แปลกที่เขาสามารถฝึกรูปแบบหมีได้รวดเร็วเช่นนี้

ยิ่งกว่านั่นเขายังมีเทคนิคการปรับอุณหภูมิในร่างมันยิ่งทำให้เขาฝึกพวกมันได้ชำนาญขึ้นมาก ทักษะที่เกี่ยวกับร่างกายมันทำให้พลังฉีและเลือดของเขาไร้ขีดจำกัด !

ข้อเสียอย่างเดียวคือหลังจากที่ไป่เฟิงก้าวมายังระดับเจียนเทียน เส้นเลือดและหลอดเลือดทั้งหมดของเขามันถูกชำระล้างไปจำนวนมากแล้ว ดังนั้นความยากลำบากในการชำระล้างพวกมันจึงยากกว่าเดิมหลาย 10 เท่า !

แน่นอนว่ามันมีประโยชน์กับเขาด้วยเช่นกัน เมื่อใดก็ตามที่ไป่เฟิงคิดถึงเส้นเลือดและหลอดเลือดจำนวนมากในร่าง มันทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจที่จะฝึกฝนมากขึ้น

นอกจากนี้มันยังมีข้อเสียอีกข้อนั่นก็คือเมื่อเขาก้าวมายังระดับเจียนเทียน ทรัพยาการที่ใช้ในการฝึกฝนก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน หากไม่มีทรัพยากรมากพอเขาก็ไม่สามารถฝึกเทคนิคต่าง ๆ ได้ !

ไป่เฟิงพ่นลมหายใจออกมาไกลถึง 3 เมตรก่อนจะเดินลงภูเขา

‘ไม่รู้จักพอกับหลุมดำมันหอนทั้งคืน ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าพวกมันวิวัฒนาการเสร็จหรือยัง ? ฉันอยากรู้จริง ๆ แหะ …’

ไป่เฟิงเดินไปที่สวนเพื่อดูหมาทั้ง 2 ของเขา

“โฮ่ง !”

หัวตรงกลางเห่าออกมาด้วยความหงุดหงิด ‘นายท่านผู้นี้เพียงแค่ต้องการลุกไปฉี่เท่านั้น แต่ไอ้หน้าโง่ 2 ตัวก็ยังพยายามจะกัดข้า !’

‘เอ๊ะ ? มันวิวัฒนาการเสร็จแล้ว ? เสียงคำรามของมันไม่เหมือนเสียงปกติเลยซักนิด !’

ปากของไป่เฟิงขดเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนหน้าของเขา ความคิดที่ว่าทั้ง 2 ตัวจะโจมตีเขาหลังจากเปลี่ยนเป็นสัตว์อสูรไม่ได้อยู่ในหัวเขาเลย นั่นก็เพราะพวกมันทั้ง 2 เป็นเขาที่เลี้ยงดูพวกมันตั้งแต่ยังเป็นลูกหมา !

เขาเดินตรงไปยังแหล่งที่มาของเขา ในขณะเดียวกันหลุมดำและไม่รู้จักพอก็เงยหัวขึ้นอย่างตื่นเต้นก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนและรีบวิ่งอย่างมีความสุขไปที่ทิศทางของไป่เฟิง

‘ฉันเสร็จแน่ ๆ’

หัวตรงกลางเศร้าใจ สุดท้ายมันก็ไม่สามารถควบคุมโชคชะตาได้ มันปล่อยให้หลุมดำและไม่รู้จักพอควบคุมร่างกายพวกมันตามใจชอบ

“โฮ่ง !”

สายตาของหลุมดำหรี่พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ๆ และหางหนา ๆ ที่สั่นไปมาบนร่างของเคอร์เบอรอสเมื่อมันมองเห็นชายตรงหน้า

“เอ๊ะ ? นี้มันนรกอะไร ? หมาฉันอยู่ไหน ?”

ดวงตาของไป่เฟิงเบิกกว้างเมื่อมองเห็นหมาล่าเนื้อที่มี 3 หัวตรงหน้าที่อยู่ข้าง ๆ ดอกกุหลาบขนาดใหญ่ที่กำลังวิ่งมาหาเขาอย่างน่ารัก

“ไม่รู้จักพอ ?” ไป่เฟิงเรียกด้วยความไม่แน่ใจในขณะที่หันไปมองหัวซ้ายสุด

“โฮ่ง !”

เมื่อได้ยินไป่เฟิงเรียกชื่อมัน ไม่รู้จักพอก็เห่าอย่างตื่นเต้นพร้อมเลียไป่เฟิงจนหน้าเขามีแต่น้ำลาย

“หลุมดำ ?” ไป่เฟิงพูดออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับมองไปยังหัวขวาสุด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“โฮ่ง !”

หลุมดำก็เห่ากลับมาด้วยท่าทางน่ากลัว

‘น่าอาย ! น่าอายจริง ๆ ข้าไม่รู้จักพวกแก !’

หัวกลางใบหน้าเต็มไปด้วยความดำมืดพร้อมกับมองไปยังไม่รู้จักพอและหลุมดำที่ยอมจำนนกับมนุษย์ตรงหน้า

“แล้วไอ้นี้มันคือ ?”

หลังจากยืนยันได้ว่าทั้ง 2 หัวเป็นหมาของเขา ไป่เฟิงก็หันมามองหัวตรงกลาง

“มันมีอยู่จริง ๆ ด้วย พวกสิ่งมหัศจรรย์ในโลก … หมาสองตัวที่กำลังอยู่ระหว่างวิวัฒนาการได้รวมตัวกันเป็นร่างเดียว ? นอกจากนี้ยังมีอีกหัวโผล่มา ?”

ไม่ว่าเขาจะคิดยังไง เขาก็ไม่สามารถทำความเข้าใจได้ว่าหมาทั้ง 2 ตัวเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ?

ไป่เฟิงลูบหัวทั้ง 2 ตัวเบา ๆ เขารู้สึกได้ว่าแต่ละหัวมีเลือดและพลังฉีในร่างเท่ากับผู้ที่อีกครึ่งก้าวก็ก้าวไปยังระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการ !

เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จักพอและหลุมดำยังฉลาดเหมือนเดิม เนื่องจากพวกมันเลือกที่จะอยู่กับเขาเหมือนเดิม

ความรู้สึกที่คุ้นเคยได้ไหลทะลักเขามาในจิตใจของเคอร์เบอรอสเมื่อไป่เฟิงลูบหัวไม่รู้จักพอและหลุมดำ มันรู้สึกอบอุ่นและสบายใจอย่างไม่น่าเชื่อ !

‘บัดซบ ! รอข้าหาวิธีกำจัดไอ้หมาหน้าโง่ทั้ง 2 ตัวนี้ได้ก่อน คนแรกที่ข้าจะฆ่าคือแก !’

ทันทีที่รู้สึกถึงความอบอุ่น เคอร์เบอรอสก็รู้สึกอับอายที่จะยอมรับความรู้สึกที่ได้รับจากมนุษย์ตรงหน้า

เป็นธรรมดาที่เคอร์เบอรอสจะได้รับผลกระทบไปด้วยเพราะว่ามันได้เชื่อมจิตใจและร่างของไม่รู้จักพอและหลุมดำ ถึงอย่างนั่นมันก็ไม่มีทางยินยอมที่จะลดความภาคภูมิใจของมันและยอมจำนนกับมนุษย์ตรงหน้า !

มันมองไป่เฟิงด้วยความเกลียดชังและความต้องการในการฆ่า !

“กรร !”

เสียงคำรามดังออกมาข้างหูทำให้เคอร์เบอรอสหันไปมองด้วยความตกใจ ไม่รู้จักพอและหลุมดำมันกำลังโกรธพร้อมกับการเปิดปากและคำรามใส่มัน !

ทั้งสามหัวนั่นมีการเชื่อมต่อถึงกัน ดังนั้นไม่รู้จักพอและหลุมดำจึงรู้สึกได้ถึงความปฏิปักษ์ของเคอร์เบอรอสที่มีต่อไป่เฟิง นั่นคือสิ่งที่พวกมันไม่ต้องการที่สุด !

ไป่เฟิงรู้สึกได้ถึงปฏิปักษ์ของหัวตรงกลาง มีรอยยิ้มบาง ๆ บนหน้าของเขาพร้อมกับพูดกับตัวเอง “ดูเหมือนว่าหัวใหม่นี้น่าจะไม่พอใจฉัน แต่ช่างมันสุดท้ายมันคงเชื่องกับฉันเอง”

ไป่เฟิงสันนิษฐานและคิดว่าหัวใหม่น่าจะเหมือนทารกแรกเกิดที่ไม่เข้าใจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ หากมันได้อยู่อาศัยที่นี่ต่อไปเรื่อย ๆ มันน่าจะคุ้นเคยกับเขาในไม่ช้า

แต่ในขณะเดียวกันเมื่อเขาเห็นถึงการแสดงออกที่เหมือนมนุษย์บนหน้าของหัวใหม่ ไป่เฟิงรู้สึกแปลก ๆ จนไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ มีนเหมือนกับว่าหัวใหม่มันมีสติปัญญาที่สูงมาก และยิ่งกว่านั้นดูเหมือนมันจะคุ้นเคยกับเขาราวกับเขาเคยเจอมันที่ไหนมาก่อน !