0 Views

Chapter 38-40: สู่สวรรค์


บ้านของกิลด์ที่ตั้งอยู่ใน โยกซัมดง เขต กังนัม

มันเป็นอาคารสูงกว่า5ชั้นที่ให้สมาชิกกิลมาใช้พบปะพูดคุยหรือพักผ่อน. คิมวูยองใช้เวลาน้อยกว่า1ปีในการกอบโกยผลประโยชน์ในดันเจี้ยนจนสามารถซื้อมาได้

ด้วยเหตุผลบางอย่างสมาชิกของกิลด์หลายร้อยคนมายืนออ อยู่หน้าสมาคม.

“อเวคหมายเลข 359!อเวคหมายเลข359! โปรดเข้ามาด้านใน!”

ผู้ช่วยหลายคนที่สวมใส่เสื้อสีเหลืองคอยจัดระเบียบด้านนอก ในขณะที่คนด้านในได้ขานหมายเลขเพื่ออณุญาติให้คนเหล่านั้นเข้ามาด้านในของกิลด์.

คาซ่ามองที่พวกเขาอย่างประหลาดก่อนจะพูดว่า.

“นี่คือพื้นที่ของกิลด์สู้สวรรค์หรอ มาสเตอร์?”

“ถูกต้อง.”

ผมพยักหน้า.

ผมได้อธิบายเกียวกับกิลด์สู่สวรงสวรรค์ให้กับคาช่าตอนที่ลงมาจากเขาและเราจะต้องยู่นี่อีกนาน มันเลยทำให้คาซ่าค่อนข้างอึ้งกิมกี่ไปเลย.

มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้เก็นผู้คนจำนวนมากรายล้อมอยู่หน้าบ้านกิลด์.

‘คนเหล่านี้คืออเวค?’

ผมใช้มัทอายเพื่อยืนว่าคนเหล่านี้คือเหล่าอเวค.

‘มันคงเป็นการรับสมัคร.’

ผู้คนของกิลด์เพิ่มมากขึ้น.

ต้องขอบคุณสำหรับโซนปลอดภัยภายในดันฯที่กิลด์สู่สวรงสวรรค์ประกาศออกไป มันไม่สามารถมองข้ามได้ในเกาหลีใต้

เป็นธรรมดาที่ผู้คนจะเพิ่มขึ้น.

“โลกนี้เป็นอะไรที่ตลกมาก แต่อาคารก็ไม่ได้สูง.” (สำนวนอะไรใครรู้บอกที)

คาซ่าแสดงความชื่นชมออกมา.

เขาค่อนข้างที่จะเข้าใจธรรมเนียนนี้ตั่งแต่ลงมาจากภูเขา.

ระหว่างโลกและโลกปีศาจค่อนข้างแตกต่างกันเป็นอย่างมาก คาซ่าเคยอาศัยอยู่ในส่วนที่เลวร้ายที่สุดมันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะประหลาดใจ.

แต่เขาก็ไม่ได้ถูกครอบงำโดยอารยะธรรม นอกจากนนี้เขายังรู้ถึงคุณค่าของวิทยาศาสตร์แลัเทคโนโลยี

เขตแดนของผู้แข็งแกร่ง.คาซ่าที่เป็นถึงระดับโลกแทบทุกอย่าง(ศักยภาพ) เหล่าผู้ที่ตึงเครียดอยู่เสมอเพื่อความแข็งแกร่งมักจะผ่อนคลายและมีความสุขไปกับความสงบ

อันที่จริงมันเป็รเรื่องยากที่คาซ่าจะเจอสงครามในเกาหลีที่ไม่ใช่บ้านเกิดของเขา.

สเตตัสของเขาโดยรวมอยู่ที่362ความแข็งแกร่งของเขาเทียบเท่ากับมอนเตอร์ระดับ3ชั้นสูงเขาที่มาได้ถึงขนาดนี้ด้วยอาวุธกากๆ.

ผมบอกเขา.

“นี่มันผิดปกติ อย่างไรก็ตาม…ไปกันเถอะ.”

มันอาจจะไม่แปลกสำหรับเขตกังนัมอย่างไงก็แล้วแต่ถ้ามันมีโอกาศที่เจอสถานการณ์แบบนี้อีกผมจะได้ไม่ต้องตกใจ.

ผมตรงเข้าไปที่ทางเข้าประตูของกิลด์มันอาจจะแปลกๆถ้ากลุ่มriad DH จะถูกต้อนรับแบบคนปกติ.

“นั่นมันบ้าอะไรวะเนี่ย?”

“อย่ามาขวาง!”

“ไอ้หำนี่! ตามรึงตี่จนมองไม่เห็นเส้นพวกนี้หรอฟร่ะ?”

คนที่รออยู่รอบๆเขากำลังประท้วง เหล่าอเวคที่ต่อแถวอยู่ต่างด่าทอเขาต่างๆนาๆ.

“นายท่าน ผมควรทำอย่างไงดี?”

คาซ่าที่เดิมตามหลังมาถามผม.

มันเป็นสิ่งที่ดี ที่เขาไม่กระทำอะไรไปโดยพละการเขาถามความเห็นของผมถึงวิธีการที่ผมอยากจะให้เข้าทำซึ่งมันเป็นสิ่งที่เขาคงคิดได้ว่าทาสเช่นเขาไม่ควรทำอะไรโดนพลการ.

“ชั่งมันเถอะ.”

“เข้าใจแล้ว.”

ความคิดเขาค่อนข้างน่าตะหรก.

แม้ว่ามันจะเสียเวลา.(กว่าที่ไอ้คาซ่ามันจะเข้าร่องเข้ารอย)

ผมหยุเที่หน้าทางเข้าด้านหน้าของผมมีคนใส่ชุดเหลืองขวางผมอยู่.

“หากนายอยากจะเข้ากิลด์แล้วกรุณาต่อแถวด้วยครัช.”

“มึงเป็นใครวะ?”

“ข่อยเป็นคนในกิลด์นี้ชื่อคิมโชวซันหากว่านายบ่เข้าไป๋อยู่ในเส้นเหลืองนายจะบ่อได๋เข้าไป๋เน้อ”

คิมโชวซัน มันเป็นใครเนี่ย?

ผมไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนแสดงว่าเขาจะต้องเข้ามาทีหลัง หลังจากผมออกจากกิลด์ครั้งสุดท้าย.

“รัลดาล บิกิเซล. ฉันเป็นหัวหน้ากลุ่ม เดวิล ฮันเตอร์ ของกิลด์สู่สวรรค์แห่งนี้.”

“บ่มีกลุ่มนี้ในกิลสู่สวรรค์.”

“นั่นเป็นไปไม่ได้ ฉันมียุนอึนเฮและลีจีเฮอยู่ในกลุ่มของฉัน.”

“บ่มีสมาชิกกิบด์ชื่อนี้ ข่อยว่าสู่ต้องไปหาหมอแหละเน้อ?”

มันค่อนข้างแปลกๆ.

แม้ว่าผมจะไม่ค่อยได้อยู่ที่กิลด์ แต่ผมหายไปแค่เดือนเดียว แน่นอนว่ากลุ่มของผมมันหายไปได้อย่างไร?

มันค่อนข้างหน้าหนักใจ นอกจากนี้ยังมียุนอึนเฮและลีจีเฮอีก.

‘แปลก.’

มันก็แปลกแน่นอน.

มันอาจจะเป็นเรื่องปกติที่เขาจะไม่เคยได้ยินกลุ่มRaidและเขาก็ยังไม่เคยได้ยินชื่อของยุนอึนเฮและลีจีเฮอีกด้วย.

ใบหน้าของคิมโซวซันเริ่มยับย่น.

“สู่จะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานไม๊น้อ? บ่หันหร๋อกว่ามีคนยืนอยู่? อ่า ใช้ตายสิหรือว่าคุณรัลดาลเป็นชาวต่างชาติที่ฟังคำเกาหลีเพราะๆไม่ออก?”

“นายท่าน ผมควรจะนำสิ่งนี้มาใส่ใจไหมเนี่ย?”

คาซ่า ถาม.

ต่างหูเวทย์นั้นมันแปลทุกอย่างแม้กระทั่งสิ่งที่ไม่จำเป็นเพื่อที่เขาจะได้เข้าใจเวลามีใครพูดจาหยาบคายใส่.

ผมคิดสักแปป แล้วพูดว่า.

“คิมยังวูอยู่ที่นี่ไม๊?”

“ไม่ หัวกิลผมไม่ใช่เพือนของคุณ?”

“เขาไม่อยู่ข้างใน?”

“มันจะมีอะไรสำคัญขนาดนั้นถ้าเขาอยู่ข้างใน? คุณบ้าไปแล้วช่ายมั๊ย.”

คิมโซวซันคว้าไหล่ของผม.

ผมไม่ได้ขยับอะไรแม้ว่าเขาจะโยกแรงแค่ไหน.

“เอ? ทำไม? ทำไมถึงไม่ขยับเลย?”

เขาเรอ่มสงสัยในความแข็งแกร่งของตัวเองสภถานะโดยรวมของเขาไม่แม้แต่จะถึง180แต้ม ดังนั้นเขาจึงทำอะไรผมไม่ได้แน่นอน.

“หาฉันไปหาคิมยองวูหรือว่าจะให้ฉันเข้าไปหาด้วยตัวเอง.”

“เกิดอะไรขึ้น?”

คนที่มส่เสื้อสีเหลืองอีกคนพูด.

เขามองมาที่คิมโชวซัน.

คิมโชวซันเอามืออกจากไหล่ของผม.

“ไม่..ชายคนนี้เรียกชื่อหัวหน้ากิลด์ของเราเหมือนเพือนสนิท เขาเป็นหัวหน้าเดวิลฮันเตอร์? กิลด์เรามีกลุ่มraidนี้ด้วยหรอ?”

“เดวิลฮันเตอร์? ชื่อนั่นมันไม่เกินไปหน่อยหรอ?”

“พวกเขาทั้งสองคนเป็นชายต่างชาติหนึ่งผิวดำอีกหนึ่งผิวขาว พวกเขาทั้งคู่หล่อเหมือนนายแบบ เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาเข้าผิดอาคาร?”

พวกเขาไม่สนใจคำพูดของผมผมพยายามจัดการแบบเงียบๆแต่มันคงช่วยอะไรไม่ได้.

“…ฉันจะไปหาเขาด้วยตัวเอง.”

ผมเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วตามมาด้วยคาซ่า.

คาซ่าพยักหน้าและเอาหอกสีแดงเลือดออกมา.

“ฆ่าพวกมันไหม?”

“เอาแค่ปานกลางก็พออย่าให้ตาย”

“ผมเข้าใจแล้ว.”

สมาชิกหลายคนในกิลด์รวมทั้งคิมโชวซันเห็นเรื่องตรงหน้าเป็นเรื่องไร้สาระ พวกเขาถูกเลือกให้เป็นสมาชิกในกิลด์ แต่คนพวกนี้กล้าเอาหอกมาชี้ใส่พวกเขา.

คิดโชวซันและพวกเอาอาวุธออกมาเตรียมพร้อม.

“พูดดีๆด้วยไม่ชอบ? ชอบให้ใช้กำลัง.”

คิมโชวซันที่กำลังถือดาบและยิ้มเยาะอยู่ด้านหน้าเขาเป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุดในบรรดามือใหม่ซึ่งนั่นทำให้เขาได้รับดาบระดับแรร์เป็นของขวัญ.

นี่คือดาบที่มีความคมมากเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่มีความมั่นใจ.

“ดาบของแฟมมิเลี่ย.”

มันเหมือนกับดาบที่ผมโปรยไปทั่วดันเจี้ยน ผมค่อนข้างทึ่งที่เห็นเขาโม้เกี่ยวกับมัน.

“ผมเข้าใจ นายท่าน 5วิฯก็พอแล้ว.”

คาซ่าโจมตีด้วยหอกของเขา.

“โอ้ว! นี่มันคำพูดหรอกเนี่ย! แล้วแกจะเสียใจ……!”

เขาไม่ทันได้พูดจบ.

ปัง!!!

“แค่กๆ!”

คิมโชวซันถูกตีด้วยปลายหอกหน้าจิ้มดินอีกสองคนก็มีสะภาพไม่ต่างกัน.

3คนนั้นทรุดลงแทบจะในทันทีเขาบอกว่าต้องใช้5วิฯแต่เอาเข้าจริงมันน้อยกว่านั้นถ้าสังเกตแบบจริงจัง!

มันเกิดต่อหน้าผู้ที่มาสมัครรอบๆที่ยืนดูหลายร้อยคน.

“นายท่าน ถ้ากระดูกของเขานั้นผมทำมันหักนี่จะเป็นอะไรมั๊ย ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปดี?”

คาซ่าพูดขณะที่เหยียบอยู่บนแขนของคิมโซวชัน.

เขาสามารถกะความแรงของหอกโดยให้มันสามารถโจมตีกระดูกได้โดยตรง.

การกระทำของเขาค่อนข้างระมัดระวัง.

ผมพยกห้นา

มันก็ดีอยู่นะ ไปกันเถอะ.”

* * *

ใบหน้าที่คุ้นตาเริ่มมีให้เห็นบ้างประปรายหลังจากที่ผมเข้ามาข้างใน.

พวกเขาดูเหมือนจะประหลาดใจอย่างกับเห็นคนตายไปแล้วกลับมาอีกครั้ง.

‘ฉันดูเหมือนคนตายยังงั้นหรอ.’

ผมเก็บปฏิกิริยาของพวกเขาไว้ในหัวของฉัน.

ดูเหมือนกับว่าที่ผมหายไปนานๆโดยไม่ได้ติดต่อกลับมานั้นจะมาย้อนแทงกลับมาโดยที่พวกเขาคิดว่าผมตายไปแล้ว.

แน่นอนว่ากลุ่มของผมมันอาจจะยกเลิกแต่ ที่น่าสงสารก็คือยุนอึนเฮและลีจีเฮที่ไม่มีที่ไป

ผมไปที่ลิฟฟ์และกดไปที่ชั้น5ที่เดียวกับที่เมมเบอร์อื่นๆไปกัน.

“คะ คุณ คือ?”

ในกลุ่มนั่นมีชายคนนึงหันมาเห็นผม เขาอ้าปากค้าง.

เขาทักทายผมเบาๆ.

“คุณคือคิมแทฮวาน ? เราเคยเจอกันครั้งนึง.”

ผมตอบกลับไป.

เขาเป็น1ใน12คนที่ผมนำทีมพาไปเครียร์ดันเจี้ยนชั้น1เมื่อครั้งก่อน บุคคลคนที่มีสเตเตัสระดับปานกลาง.

นอกจากนี้เขายังได้รับการเทรนนรกในดันเจี้ยนเพื่อทำให้เขาเป็นที่นิยมขึ้นอีก.

เขาเปิดปากและขมวดคิ้ว.

“คุณยังไม่ตาย?”

ผมก้าวออกไปอย่างรวดเร็วและคิมแทฮวานก็ไปทางเดียวกับผม.

แล้วผมก็ตอบด้วยรอยยิ้ม.

“คุรพูดถึงอะไร?”

“มีคนในกิลด์เห็นคุณเข้าไปในดันเจี้ยน.”

“พวกโง่ คุณรู้สกิลของผมหรอ?”

“มันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะคิดว่าคุณตายหลังจากที่คุณเข้าไปในดันเจี้ยนเดือนกว่า.”

“นั่นเป็นเหตุผลที่กลุ่มDHได้ถูกปิด?”

คิมแทฮวานเลิกคิ้วขึ้น.

“ดูเมหือนว่าคุณกำลังจะไปหากิลด์มาสเตอร์ แต่ในห้องนั้นมีคนที่มาใหม่เสมอและทักษะดีๆขึ้นไปอีก ผมยังมีสกิลหายากที่เป็นที่นินยมในหมู่อเวค ในตอนนี้ผมสามารถล้มออคลงได้ในการต่อสู้คนเดียว.”

เขาพยายามจะโม้เกี่ยวกับเขา.

จัดการออคสองตัว.

ความคิดของคิมแทฮวานค่อนข้างน่าอึดอัดเล็กน้อย.