0 Views

Chapter 104: Abnormal Proliferation (1)

ชั้น 18 ของดันเจี้ยนพื้นที่ของเสือเขี้ยวดาบ.

มีเสือเขี้ยวดาบอยู่รอบๆกว่า600ตัว มีกลุ่มที่มีขนาดแตกต่างกันกว่า50กลุ่มเพื่อเอาไปวางตำแหน่งอื่น.

และมีเสือเขียวดาบอยู่ตัวนึงที่ถูกเรียกว่าBoosมันมีลูกสมุนกว่า100ตัวและประสบความสำเร็จในการผสมพันธุ์

หลังจากการหว่านเมล็ดพันธุ์ที่ยังไม่สมบูรณ์เท่าไรนัก จนมันกระทั่งได้อยู่กับเสือตัวเมียและได้กำเนิดออกมาหลังจากนั้น3เดือนจึงออกจากครรภ์ มันมีสุขภาพดีมาก.

ปัญหาคือ..เสือเขี้ยวดาบมีสีน้ำตาล แต่มีหนึ่งในนั้นออกมาเป็นสีขาว มันมีลักษณะที่แตกต่างจากตัวอื่นเป็นอย่างมาก

เสือเขี้ยวดาบมีความว่องไวและสามารถจับเหยื่อได้ในเงามืด สีขาวจึงมีลักษณะเป็นผู้นำ.

เมื่อบอสจัดการตัดสินใจมันเป็นไปได้ยากที่กลุ่มของมันจะไม่ทำตาม มันยังใช้โอกาศนี้ในการกีดกันตัวผู้อื่นๆในการผสมพันธุ์ และมันก็ไล่ตามล่ากลุ่มของออคอย่างไม่ลดละอีกด้วย

ลูกเสือตัวเติบโตมาอย่างดี และหลังจากผ่านไปไม่กี่เดือนบอสก็พบว่าเขาถูกหลอกลวง

แต่ลูกเสือตัวนี้ไม่เหมือนกับเสือเขี้ยวดาบทั่วๆไป มันทำท่าเหมือนกับว่าเป็นราชาของเสือเขี้ยวดาบ แต่เป็นราชาที่ยังไม่โดดเด่นนัก ระดับของมันยังไม่เพียงพอที่จะท้าทายดันเจี้ยนมาสเตอร์.

เสือเขี้ยวดาบสีขาว ทำไมถึงเรียกว่าสีขาว มันโตเต็มวัยในเพียงไม่กี่เดือน และมันยังให้กำเนิดเสือเขี้ยวดาบรุ่นใหม่มาอีกด้วย

หลังจากเจ้าขาวเกิดอัตตราการสืบพันธุ์ก็เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก จำนวนของมันมีมากกว่า300ตัว แน่นอนว่ามันต้องโตมาด้วยการแก่งแย่งชิงดี เจ้าขาวได้แสดงให้เห็นว่ามันไม่ธรรมดาในการสู้ครั้งสุดท้าย.

แต่..เจ้าขาวไม่รู้สึกเบื่อหน่าย นี่เป็นเรื่องธรรมชาติเมื่อพิจารณาจากตำแหน่งของมัน มันยังเรียกร้องให้มีอีกต่างหาก.

ก่อนอื่นมันมีความฉลาดเป็นอย่างมาก แค่นี้มันก็เพียงพอที่จะต่างจากตัวอื่นๆ มันแข็งแกร่งและว่องไว มีเพียงตัวผู้เต็มวัย5ตัวเท่านั้นที่จะสู้เขาได้ ความแตกต่างเหล่านี้ยิ่งมีขนาดใหญ่หลังจากที่มันเติบโตเรื่อยๆ

มันไม่ต้องการที่จะครองอยู่แค่ชั้นนี้เท่านั้น เจ้าขาวมันคิดว่าที่นี่แคบเกินไปกับระดับของมัน.

ใช่ มันแคบมาก มันต้องการออกไปจากชั้นนี้

แต่พวกตัวเต็มวัยห้ามมัน พวกมันบอกว่า คำสั่งของดันเจี้ยนมาสเตอร์ไม่สามารถฝ่าฝืนได้ ถ้าพวกมันอยู่ต่อหน้าดันเจี้ยนมาสเตอร์พวกมันจะต้องทำตามสัญชาตญาณ

ไร้สาระ มันป็นกษัตริย์ เป็นสัญลักษณ์ของอิสระภาพ ไม่มีใครสามารถกดขี่มันได้

โฮกกกก!

เจ้าขาวคำราม.

มันจะต้องรวบรวมเสือตัวอื่นๆเข้าร่วมกลุ่มของมัน นี่เป็นสิ่งที่จะต้องทำเป็นอันดับแรก ราชาที่แท้จริงของเสือเขี้ยวดาบจะออกจากชั้นนี้ มันจะขยายกองกำลังและมันจะกลายเป็นเจ้าของดันเจี้ยนแห่งนี้

เจ้าขาวได้ประกาศว่ามันเป็นราชาที่แท้จริงของดันเจี้ยนแห่งนี้ ตัวเลขในกลุ่มค่อยๆเพิ่ม เจ้าขาวได้แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและสง่างาม มันพยายามที่จะทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในอุ้งมือมันภายในเวลาครึ่งปี

การดำรงอยู่ของมันมีไว้เพื่อพุ่งชน.

ไอ้ดำสารเลวเอ้ย! มีเสือเขี้ยวดาบสีดำที่เกิดขึ้นมาในช่วงเวลานี้.

ก่อนที่มันจะรู้ว่าเจ้าดำก็เพิ่มกองกำลังของมันในระดับเดียวกัน และมันก็แข็งแรงมาก เจ้าขาวยอมรับมัน.

แต่ไม่มีราชาสองตัวในถ้ำเดียวกัน พวกมันไม่สามารถหลีกเลี่ยงในการสู้รบกันได้.

การต่อสู้ของบอสทั้งสองตัวเต็มไปด้วยความดุเดือด พวกมันต่อสู้กันจนฟันสีขาวของมันถูกย้อมเป็นสีแดง แต่เจ้าขาวก็ชนะ

เจ้าดำยอมรับความพ่ายแพ้ เจ้าขาวจึงขึ้นสู่ตำแหน่งราชา

แต่มันไม่ได้จบที่นี่ มันประกาศไว้ว่าจะเป็นเจ้าของดันเจีเยนนี้ และจะทิ้งพื้นที่ส่วนใหญ่ให้กับเหล่าเสือเขี้ยวดาบ.

พวกมันปีนขึ้นไปอีกชั้นนึงและหมีดำก็ปรากฎ จำนวนของพวกมันไม่มากนักทำให้มันชนะได้ง่ายๆ แต่ชั้นที่20เป็นทะเล เจ้าขาวเป็นทุกข์เพราะว่ามันไม่สามารถหาทางไปได้.

มันได้หาวิธีการที่จะข้ามทะเลลงไปชั้นล่าง มันจะกอบกู้ศักดิ์ศรีของมันและลงไปที่ชั้น15.

นี่เป็นสถานที่ดาร์กเอลฟ์อาศัยอยู่เจ้าขาวมีความสุข พวกเขาสามารถบอกได้ว่าพวกมันจะข้ามทะเลได้อย่างไร แต่เจ้าขาวไม่ประณีประนอม ทุกคนที่ไม่ใช่กลุ่มของมันเป็นศัตรู มันจะใช้กำลังจนพวกนี้คายมันออกมา

ในไม่ช้ามันก็พบกับดาร์กเอลฟ์

“อันที่จริงแฟร์รี่ก็ไปแล้วและมาสเตอร์ก็ยุ่งๆอยู่…”

ดาร์กเอลฟ์ที่น่าจะเป็นผู้นำ

ผู้หญิง เธอแตกต่างจากคนอื่นๆและนี่เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกกดดัน.

กรรร!

ยอมจำนน

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกออกจากชั้น18ได้อย่างไง แต่มันเป็นเพราะอิทธิพลจากการเติบโตที่ผิดแปลก มันไม่สามารถช่วยได้ ฉันต้องลงโทษพวกสัตว์ร้ายเหล่านี้.”

“พระราชินี เราจะจัดการเรื่องนี้.”

“ไม่, ท่านผู้เฒ่า.เจ้าตัวสีขาวมีความแข็งแกร่งจากเสือเขี้ยวดาบทั่วๆไป โชคดีที่มันยังไม่โตเต็มที่ ในที่นี้..ขอโทษด้วย แต่ฉันต้องทำ”

ฉัวะ ฉัวะ.

คริสปี้เดินไปข้างหน้าด้วยไม้เท้าและสปาร์ตอย

“ฉันจะปล่อยให้พวกเขาไปรบกวนดันเจี้ยนมาสเตอร์ได้อย่างไร?”

“แล้วฉันจะพูดอะไรกับแกได้บ้าง?”

เป้ง!

กล้าที่จะผ่อนคลายต่อหน้าเขา?

เจ้าขาวหงุดหงิด แต่มันก็พูดด้วยรอยยิ้มบนหน้าของมัน.

“รู้จักที่ของคุณ นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการจะพูด.”

*     *     *

ชั้นบนสุด.

ผมกอดอกอยู่หน้าแกนดันเจี้ยนและมองไปที่ยิฮิ

ยิฮิทรุดตัวลง ร่างกายของเธอทรุดตัวลงเหมือนกับลมหายใจของเธอ แม้ว่าร่างกายของเธอจะเป็นวิญญาณและแฟร์รี่ก็ไม่ต้องหายใจ แต่พวกเขาก็จะกลับไปยังแหล่งพลังงานหลังจากที่พวกเขาหยุดหายใจ.

ตัวตนที่ทำให้ยิฮิเป็นอย่างนี้ ยิฮิกำลังที่จะสูญเสียมัน.

“โฮฮฮฮ…”

ร่างกายของยิฮิสั่น

ผมเอื้อมมือออกไปอังหน้าผากของเธอและอาการของเธอก็ลดลงเล็กน้อย

‘การขยายตัวผิดปกติ นับตั้งแต่ระบบนิเวศของดันเจี้ยนได้รับความเสียหายยิฮิและแกนดันเจี้ยนก็เริ่มทรุดลง.’

มันเกิดขึ้นไม่กี่วันหลังจากที่ผมไปโลกสปิริต อัตตราการขยายพันธุ์เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน เนื่องจากการแทรกแทรงการไหลเวียนของพลังเวทย์ มันเป็นปรากฎการสั้นๆที่ผิดพลาด.

ผมตอบสนองอย่างรวดเร็วเมื่อยิฮิบ่นเรื่องความเจ็บปวด

ผมเรียบเรียงความทรงจำในชีวิตก่อนหน้า.

‘มาสเตอร์ ยิฮิคิดว่าตัวเองป่วยนิดหน่อย.’

‘……’

‘เวียนหัว ร่างกายของฉันสั่น เป็นเพราะคุณปิดกกั้น? อ๊าห์! หรือว่านี่บางทีอาจจะเป็นความรัก?’

‘……’

‘ฮึ หรือว่าอาจจะป่วยจริงๆ แม้แต่จะบินยิฮิยังไม่อยากจะทำ ยิฮิอยาจะนอนอยู่บนบ่าของมาสเตอร์.’

มันเป็นสัญญาณอย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่เรื่องตลก เพราะฉะนั้นผมต้องทำการตรวจสอบ

แต่สถานการณ์ปัจจุบันไม่ง่ายนัก

อัตราการสืบพันธุ์ เพิ่มขึ้น 500% เมื่อเทียบกับอัตราก่อนหน้าแกนดันเจี้ยนได้รับการแทรกแซงจากพลังเวทมนตร์ของสัตว์ประหลาด.

ไม่ว่าจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องกังวลเมื่อดันเจี้ยนปรับพลังเวทมนตร์ ในตอนท้ายผมจำเป็นต้องปรับแต่งเพื่อให้ดันเจี้ยนสามารถปรับตัวเข้ากับสิ่งมีชีวิตได้

‘ให้ฉันเดา มันอาจจะมาจากต้นไม้ดั้งเดิม.’

ถูกตัอง. ต้นดั้งเดิมมีผลต่ออัตราการเจริญพันธุ์อย่างมีนัยสำคัญ แต่รู้สึกว่าเขาเพียงแค่แตกตื่น.

‘ฉันได้ใช้พรแต่มันก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในการขยายตัว.’

พรจากรูปปั้นแห่งความอุดมสมบูรณ์ยังคงดำเนินต่อไป เขาหยุดพรและรอสักครู่ แต่ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง อัตราการขยายตัวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“มาสเตอร์…”

ยิฮิน้ำลายไหลและพึมพำ

อุ๊ก!

ผมขบฟันแน่น ยิฮิมีความสำคัญกับผมมาก ในชีวิตก่อนหน้านี้ของผมเธอทุ่มเทกับผมมาก แต่ผมก็โยนเธออกไป.

ตอนนี้มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับยิฮิอยู่ข้างหน้าผมและผมไม่สามารถหยุดมันได้.

“มาสเตอร์ของฉัน.”

“คริสปี้.”

ฉันหันไปหาคริสปี้ที่เดินเข้ามาใกล้ผม.

“ฉันมีอะไรให้คุณดู จะเป็นไรไหม?”

“ไม่เป็นไร เกิดอะไรขึ้น?”

“เสือเขี้ยวดาบสีขาวและกลุ่มของมันได้เดินออกมาจากชั้น15.”

“อ่า พวกมันลงไปถึงชั้น15เพื่อหลบหนีหรอ?”

ผมรู้เรื่องการเกิดของเจ้าขาวและเจ้าดำ การเติบโตของพวกมันสูงเยี่ยมและระดับของมันก็เป็นขั้นสูงเลเวล5และ4ตามลำดับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าขาวเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีอยู่ในร้านค้าทุกอย่าง

แต่การลงไปที่ชั้น15เพื่อทำการหลบหนี? มันไม่ดีเท่าไร ตอนนี้แกนดันเจี้ยนกำลังทำงานไม่ถูกต้อง นอกจากนี้ผมได้บอกอย่างชัดเจนแล้วว่าห้ามออกจากชั้นของมัน.

ผมสับสนในขณะที่คริสปี้ตอบ.

“นี่น่าจะเป็นจากการขยายตัวที่ผิดปกติ ฉันคิดแบบนั้น พวกเขายังไม่ซ่อนเขี้ยวเล็บของเขาอีกด้วย.”

“ผมคิดว่าผมต้องไปดู.”

“มาสเตอร์ของฉัน มันไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน.”

คริสปี้ดูเหมือนกับว่าเธอจะกังวลกับยิฮิในขณะที่เธอหันไปมองแกนดันเจี้ยน

แต่ผมส่ายหัว

“ไม่. ผมจะไปดู.”

ผลกระทบจากแกนดันเจี้ยนและสิ่งมีชีวิต ผมอยากรู้ว่าพวกมันจะออกจากพื้นที่และเข้าโจมตี แน่นอนว่าพวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ธรรมดา.

ชั้น15 เจ้าขาวและดำถูกมัดติดกัน ส่วนเสือเขี้ยวดาบที่เหลือถูกไล่ให้กลับไปชั้น18เหลือแค่ผู้ร้ายสองตัว

กรรร!

แง่งงง!

“ขาวและดำ”

ผมมองไปที่พวกมันทั้งสอง.

เจ้าขาวและดำเผยให้เห็นฟันซี่ขาวๆของมันด้วยอาการที่หงุดหงิด แต่ผมเห็นความกลัวภายในดวงตาของเขา.

เนื่องจากพวกมันได้หลบหนีลงมาตอนที่แกนดันเจี้ยนทำงานไม่ปกติ พวกมันเลยไม่ได้รับความประทับใจจากผมเท่าไร

“ดุเหมือนว่าพวกแกจะเกลียดชังผมมากเลยนะ…”

สิ่งมีชีวิตเหล่านี้กล้ากบฏในดันเจี้ยนของผมเอง มันอุกอาจเป็นอย่างมาก แต่ยังตลก.

ในขณะเดียวกันเจ้าขาวก็พยายามที่จะกัดผม.

กรรง!

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ใช่ ไม่สามารถมีราชา2องค์บนเขาแห่งนี้.”

ผมเริ่มหัวเราะ ผมเข้าใจทัศนคติของเขาได้

แทนที่จะเป็นชั้น18 แต่เขาต้องการที่จะควบคุมทั้งดันเจี้ยนเสียเอง

ผมไม่สามารถให้มันทำได้ เจ้าของดันเจี้ยนนี้เป็นของผม โดยปกติเจ้าขาว

“มาสเตอร์ของฉัน ฉันจะฆ่าพวกมันเอง? เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยไอ้สัตว์เนรคุณนี้เอาไว้.”

คริสปี้เดิมเข้ามาหาผมด้วยท่าทางโกรธ แต่ผมยกมือขวางเธอเอาไว้

“ผมรู้ว่ามันยากที่จะเป็นกษัตริย์และผมต้องการที่จะบอกพวกเขาด้วยตัวเอง.”

ผมเอาวาธออกมา.

“คุณรู้ท่าทางนี้ไม๊.”

เจ้าขาวก็ไม่ได้ยอมง่ายๆ แม้ว่าจะใช้ฟันที่แข็งแรงที่สุดกับชายคนนั้น มันก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ แม้ว่ามันจะเคยเป็นราชา แต่ฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งเกินไป.

ร่างกายของมันอยู่ในความเจ็บปวด มันเป็นฝีมือของหนึ่งในดาร์กเอลฟ์ผู้หญิงคนนั้น มันจะสู้อีกครั้งหลังจากที่มันหายดี.

แต่การต่อสู้ไม่ว่ากี่ครั้งมันก็เหมือนเดิม ต่อสู้กับดาบของดันเจี้ยนมาสเตอร์ มันบาดเจ็บและได้รับการรักษาอีกครั้ง.

เมื่อมันเกิดเหตุการณ์แบบเดิมอีก2-3ครั้ง มันก็ยอมลดหางจำนนต่อความแข็งแกร่ง

กรร…

ไอ้โหดเหี้ยม!

เจ้าขาวร้องไห้ออกมา มันป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกลำบากขนาดนี้ เขาเป็นเสือเขี้ยวดาบและเป็นราชา มันไม่เคยคิดเลยว่าจะมาจบลงที่ตรงแบบนี้ ฝ่ายตรงข้ามโหดร้ายเกิดไป.

“คริสปี้ ฮิวเจ้าขาว.”

ดันเจี้ยนมาสเตอร์พูดและชี้ไปที่เจ้าขาว คริสปี้แสดงความคิดเห็นของเธออย่างระมัดระวัง.

“มาสเตอร์ของฉัน โพชั่นมีจำนวนจำกัดในการเพิ่มพลังชีวิต…”

“มองไปที่ตาของมัน มันยังไม่เพียงพอ.”

แง่งงง!

มันพอแล้ว!

เขาร้องไห้อย่างโศกเศร้า การลดหางแสดงว่าเขาไม่ใช่ศัตรูอีกต่อไป.

“ดู! ท่าทางของมันกำลังพยายามที่กระโดด มันพยายามจะทำอะไรบางอบ่าง.”

“…ยังไม่ยอมแพ้?”

ในตอนนี้เจ้าขาวจะตายจริงๆหากมันยังไม่ยอมแพ้.

มันหันหลังและเปิดหน้าท้องขึ้น.

“แกกำลังให้ฉันเฝ้าแกงั้นหรอ? ทำไมไม่ทำงาน.”

การหาข้อผิดพลาด เจ้าขาวไม่ชอบความอ่อนแอ เจ้าขาวไม่สามารถยอมรับได้ ในท้ายที่สุดมันก็เข้าต่อสู้และเลือดนองอีกครั้ง เจ้าขาวตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง.

เหนือฟ้ายังมีฟ้า ราชาที่แท้จริง! มันไม่ได้เป็นราชา มันเป็นเพียงสัตว์ร้ายที่ติดตามราชา.

ราชาที่แท้จริงเก็บดาบของเขาไว้ในฝัก

ชิ้งงง!

ตอนนี้ท่าทางของเขากำลังถูกกำหนด

ดันเจี้ยนมาสเตอร์บอกกับเขา

“ผมจำเป็นต้องใช้พวกมันเป็นสุนัขล่าเนื้อ.”

ผมได้วางแผนโดยใช้เจ้าขาวและเสือเขี้ยวดาบ

มีการแพร่พันธุ์ที่ผิดปกติดังนั้นผมจึงจำเป็นต้องเก็บตัวเลขไว้ให้น้อยที่สุด พวกเขาจะเป็นนักล่า และผู้นำเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับนักล่า.

เสือเขี้ยวดาบเป็นเพียงชนิดเดียวที่ขยายพันธุ์ มันจะเป็นงานที่โหดร้าย อย่างไรก็ตามการรักษาดันเจี้ยนเป็นสิ่งที่จำเป็น มันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับระบบนิเวศ.

‘ไม่เพียงพอ.’

แต่อัตราความคืบหน้าของพวกเขาไม่สามารถให้ทันกับอัตราการสืบพันธุ์

เขาได้รับความสำเร็จระดับกลาง แต่…

-ความสำเร็จที่ยอดเยี่ยม!

ดันเจี้ยนที่ไร้เหตุผล! สิ่งมีชีวิตกว่า 2,000 ถูกสังหารแล้ว.

จะได้รับ 200,000แต้ม.

คะแนนความสำเร็จ 800 คะแนนจะถูกเพิ่ม.

 

ความสำเร็จดังกล่าวนี้ไม่ได้สำคัญเท่าไร ผมยืนอยู่ตรงทางแยกในดันเจี้ยน ว่าจะไปทาง รักษา หรือ ฆ่ามัน.

เสื้อเขี้ยวดาบถูกบอกว่ามันเป็นน่าล่าที่ดีที่สุดแต่มันก็ยังไม่เพียงพอ.

‘ฉันจำเป็นต้องใช้แกนดันเจี้ยนเพื่อสร้างมอนเตอร์เวฟ.’

ถ้าผมไม่สามารถแก้ไขได้ภายในผมจำเป็นต้องส่งออก.

ผมจำเป็นต้องทำหน้าที่อย่างรวดเร็ว.

จำนวนของสิ่งมีชีวิตได้มาถึง 7,000.

สิ่งมีชีวิตเหล่านี่จะสุ่มออกมาจากดันเจี้ยน พวกเขาสั่งกันเอง พวกเขาสามารถล่าเหยื่อได้ทุกอย่างรอบๆตนเอง นอกจากนี้สิ่งมีชีวิตและดีม่อนก็อาจจะถูกจัดการ สิ่งมีชีวิตที่เหลืออยู่จะแตกต่างโดยสิ้นเชิง มีตั้งแต่ระดับต่ำไปจนถึงปานกลาง.

อย่างไรก็ตามมนุษย์ไม่สามารถจัดการได้ง่ายๆ ยังมียุนอึนเฮและเอ็ดเวิร์ดในแถวหน้า.

“ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!”

“นูน่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ผม.”

พวกเขาทั้งสองคนได้มีการเปลี่ยนแปลงในเรื่องของจังหวะและขอบเขตดัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอึนเฮได้เปลี่ยนไปอย่างมากในสนามรบแห่งนี้ เธอเดินอยู่ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตที่วุ่นวาย เอ็ดเวิร์ดก็เต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ดีต่อสิ่งมีชีวิตและสามารถอยู่ร่วมกับคนที่อยู่ตรงกลาง(อึนเฮ)นั่นได้

เพิ่ม… อเวคในกิลดิ์เพิ่มความสามารถได้อย่างรวดเร็ว.

ศัตรูของมนุษยชาติ ความโกรธที่มากกว่าศัตรูทั่วๆไป! พวกเขาใช้สิ่งนั้นมาผลักดัน.

ในการเจอกันครั้งนี้ของกิลด์สู่สวรรค์ คิมยองวูได้มีดาบขนาดใหญ่ อยู่เคียงข้างเขา.

“เราสามารถชนะ! เราจะชนะ! พวกเราาจะไม่พ่ายแพ้เขา!”

‘นั่นคือจุดเริ่มต้น.’

ฮีโร่ที่ตายไป พวกเขาได้ปิดกั้นสัตว์พวกนั้นไว้.

ภัยคุกคามที่เต็มเปี่ยมได้เปลี่ยนไป อเวคชาวเกาหลีใต้ไม่ยืนนิ่งหรือวิ่งหนี.

————————————-

ตอนแรกก็เป็นดิคอรฟ์เวอร์รี่ ไปๆมาเหมือนกับดูหนังสาระคดี