0 Views

Chapter 100: Dubolong’s Request (1)

[TL Note: For those who haven’t read it yet, please read this announcement post about the chapter numbering.]

ผลสกิลของวาธก็สิ้นสุดลงในไม่ช้าหลังจากนั้น

มันเร็วมาก ผลของการต่อสู้จบลงแล้วตอนนี้ก็มาถึงเวลาในการหาค่าเสียหายจากเหตุการณ์นี้กัน

นอกจากนี้…การต่อสู้กับโอคูลอสจบลงอย่างราบลื่น แต่มันยังไม่ถึงที่สุด เราได้ต่อสู้กันเสร็จแล้วแต่อาวุธของพวกเรา1ชิ้นก็ได้เสียหาย ผมยังสามารถกำหนดอะไรบางอย่างได้ แต่ผมยังพอเตรียมการณ์กับมันได้ และยังยืนยันได้ว่าแกร์นดยุคจะไม่เข้าไปร่วมเป็นพัธมิตรกับอีกฝ่าย

โอคูลอสไม่มีการติดต่อกับพวกเขาเลย เขาเหมือนกกับจะอยู่ตรงกลางเป็นพื้นที่สีเทาของเขา อย่างไรก็ตามเขาก็ได้พูดออกมาตอนท้ายว่า เขาได้รับข้อมูลบางส่วนทียิ่งใหญ่ เป็นไปได้ว่านี่เป็นทางตันของเขาแล้ว แต่ท่าทีของเขาก็ไม่อาจที่จะคาดเดาได้.

‘ตอนนี้ต้องปลุกหัวใจให้ตื่นอย่างถูกต้องซะก่อน’

ผมถามผู้บัญชาการแม้ว่ามันจะมีความเสี่ยง ผมอาจจะถูกแทงที่คอหากไม่เตรียมพร้อมไว้ก่อน.

แม๊กซิมั่มกังวลใจ เขายื่นดาบออกจากฝัก.

“จักรพรรดิมอบดาบนี้ให้กับผม.”

ผมหยิบปลอกดาบขึ้นมา.

และในขณะเดียวกันผมก็ใช้มัทอาย.

-ชื่อ – ดาบแห่งจักพรรดิ (Epic, Ego)

รายละเอียด:ดาบที่จักพรรดิเงาชื่นชอบ มันถูกสร้างขึ้นมาจากเหล็ก,มาทาเนี่ยมและคาถาเวทย์มนต์เพื่อให้มันโดดเด่น.

* ไม่สามารถทำลายได้ ศักดิ์ศรีจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก สามารถใช้ ‘กองทัพจักพรรดิ’ ได้ทุกๆ 10 ปี.

*** จิตวิญญาณของดาบไม่สามารถใช้งานได้.

คำอธิบายไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับการตื่น ส่วนตัวตนของดาบยังอยู่และผมอยากรู้เกี่ยวกับกองทัพของจักรพรรดิ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

“ดาบนี่คือ?”

ผมถามแม๊กซิมั่มพร้อมกับขมวดคิ้วไปด้วย

“ดาบเล่มนี้มีวิญญาณอยู่ข้างใน มันสามารถเลือกนายด้วยตัวเอง ผมไม่สามารถใช้มันได้ แต่มันอาจจะเปิดใช้งานหากอยู่ภายในมือของจักพรรดิ.”

“วิญญาณดาบ…”

“จักรพรรดิได้มอบหมายให้ผมรักษาด้วยดาบเล่มนี้ก่อนที่จะไปพักผ่อนที่นิรันดร์ของเขา เขาขอให้ผมคืนเมื่อเขากลับมา ดาบไม่สมบูรณ์ดังนั้นมันอาจจะทำให้คุณสมบูรณ์.”

มีการวางแผนสำหรับการกระตุ้น.

ผมดึงดาบออกมาทันที ดาบสีทองส่องแสงได้ถูกเปิดออก

วิ้งงงง!

ดาบเริ่มสั่นสะเทือน มันพยายามทำให้ผมตกหลุมพลางของมัน

แต่ในขณะเดียวกัน…

-ดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งเอกภพ (Ex U, Passive) ถูกใช้งาน จิตวิญญาณภายในดาบได้ถูกสยบแล้ว.

ตัวตนของมันอ่อนลงจากสกิลดาบศักดิ์แห่งเอกภพ มันหยุดสั่นและทำหน้าที่ของมันอย่างดีเยี่ยม.

หลังจากที่มันถูกสยบแล้วแต่ผมก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง แต่นั่นมันอาจจะเป็นสิ่งที่ผมได้เจอมาก่อน ตัวตนของมันไม่ได้คุยกับผม.

‘แต่เดิมมันเป็นแบบนี้?’

ดาบที่มีตัวตน มันมีอยู่จำนวนมากในโลกดีม่อนแต่มันมีระดับต่ำมาก และตัวตนในดาบเล่มนี้ก็ไม่ได้แสดงการตอบสนองใดๆผมแตะมันด้วยมือของผมแต่มันก็ไม่มีการตอบสนอง.

“อ่า! ตามคาด…คุณได้รับการยอมรับจากดาบ! ผมเชื่อแบบนั้น!”

อย่างไรก็ตามแม๊กซิมั่มร้องไห้ออกมาด้วยความยินดีข้างๆผม เขาดูเหมือนดีใจและกำหมัดแน่น ผมขมวดคิ้วแล้วถาม.

“ตอนนี้มันคืออะไร?”

“ผมไม่รู้รายละเอียด เพียงแค่คืนดาบนี้ ผมได้รับยอนุญาตให้ใช้มันเท่านั้น”

“นั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย.”

“ผะ-ผมเสียใจจริงๆ”

แม๊กซิมั่มคำนับลงมา.

ชิ.ผมเดาะลิ้น.

มันมีเงื่อนงำ แต่ผมไม่ทราบวิธีการทำงาน อย่างไรก็ตามผมก็ดีใจ ที่ได้รับดาบระดับอีปริก แม้ว่าจะมีปัญหาหลายๆอย่าง.

อย่างไรก็ตามจักรพรรดิเงาได้ทิ้งดาบไว้ข้างหลังเพื่อให้เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่าง.

‘กองทัพจักพรรดิ.’

ตอนผมตรวจสอบดาบมันสามารถใช้งานได้ทุกๆ10ปีดังนั้นผมต้องการรายละเอียด.

-ชื่อ – กองทัพจักพรรดิ (???)

รายละเอียด: มี ‘ทหารม้าผีดิบ’ กว่า100,000ตัวอยู่ในคลังใต้ดิน.และทหารม้าผีดิบเหล่านี้จะทำลายล้างเหล่าศัตรูของผู้ใช้ พวกเขาจะกลับไปหลังจากผ่านไป90วัน

ทหารทั้งหมดนี้ที่แม๊กซิมั่มเรียกมายังไม่ใช่ทั้งหมด ผมตระหนักได้ถึงคุณภาพของทหารจักพรรดิเหล่านี้ และยังรู้ด้วยว่าทำไมเขาจึงยังกลัวๆอยู่.

ในเวลานนั้นแม๊กซิมั่มได้คุกเข่าขอร้องผม.

“ฝ่ายาท ถึงเวลาสร้างอาณาจักรใหม่แล้วเมื่อคุณกลับไปทวีปเดิมผมจะช่วยคุณทวงตำแหน่งคืนเอง”

“นั่นไม่ใช่ปัญหา.”

ผมไม่สามารถเดินทางไปยังทวีปของจักพรรดิเงาได้.

จากนั้นแม๊กซิมั่มก็เหลือบไปทางผม.

“ผมจะทิ้งคุณไว้เบื้องหลังได้อย่างไร? นี่เป็นโลกของโจร มันอาจจะแตกต่างกันแต่นี่มันไม่ต่างจากโลกของดีม่อน.”

“ผมมีบางอย่างที่จะต้องทำสำเร็จที่นี่ จนกว่าจะบรรลุเป้าหมายนั้น ผมไม่มีทางที่จะจากไป.”

“มันคืออะไร? ผมไม่สามารถช่วยคุณได้?”

“คุณไม่สามารถอยู่ที่นี่เป็นเวลานานได้ใช่มั๊ย?”

“…ถูกต้อง.มันมีพลังเวทย์กระจัดกระจายอยู่เล็กน้อยหลังจากนั้นพวกเขาจะกลับไปอยู่ที่คลัง.”

แม๊กซิมั่มแสดงความไม่พอใจในขณะที่เขาพูด.

มันเป็นไปตามคาดเขาไม่ชอบระบบเหมือนผม

“แต่! กระหม่อมยังคงช่วยเหลือฝ่าทาทได้แม้ว่าจะเป็นระยะเวลาสั้นๆ แม๊กซิมั่มและทหารเต็มใจจะช่วย.”

แม๊กซิมั่มร้องออกมาในที่สุด

ยังเหลือเวลาอีกหน่อย

มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ว่าทหารกระดูกจะไม่ทำงาน พวกเขาแสดงความตั้งใจที่จะช่วยเหลืออย่าไม่มีข้อแม้

‘การที่จะเอาดันเจี้ยนเพิ่มขึ้นมันไม่ค่อยฉลาดในตอนนี้.’

ฝ่ายยูป้าได้ตระหนักแล้วว่าเขาได้เสียดันเจี้ยนไปดังนั้นเขาจะเอะใจหลังจากที่เสียดันเจี้ยนไป2-3คน และจะโจมตีดันเจี้ยนที่อยู่เมืองจีนทั้งหมด

อย่างน้อยที่สุดต้องดูความเคลื่อนไหวดันเจี้ยนที่จีน

‘แต่มันก็ดีที่จะได้มีความเสียหายบางอย่าง.’

ผมพยักหน้าเบา ๆ

“ผมจะให้คุณบุกดันเจี้ยน ทำให้พวกเขาเสียสิ่งมีชีวิตนั่นก็พอที่จะช่วยผมได้.”

ผมพูดอย่างเรียบๆ

อย่างไรก็ตามกองทัพจะกลับไปในท้ายที่สุด มันไม่สำคัญว่าจะเสียทหารกระดูกกี่ตัว

“เราจะทำตามคำพูดของคุณ.”

แมีกซิมั่มตอบโดยไม่มีข้อสงสัยใด ๆ.

*     *     *

แม๊กซิมั่มและกองทัพของเขาปรากฏตัวครบ 90 วัน.

แม๊กซิมั่มหยุดการฆ่ามนุษย์และสัตว์พวกเขาจดจ่อกับการบุกดันเจี้ยน ทั้งหมดเป็นดันเจี้ยนของฝ่ายยูป้า เขาหลงใหลกับการทำตามคำสั่งเป็นอย่างมาก ในที่สุดเขาก็มีทหารเหลืออีกไม่กี่คน.

ผมได้รับแต้มอย่างน้อยกว่า4ล้านแต้ม ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับดีม่อนและได้แต้มมากว่า2ล้าน ผมได้รับดันเจี้ยนด้วยมือของผมและดาบระดับอีปริก.

นอกจากนี้ยังได้ข้อมูลจากการ ปลุก มันเพิ่มความฉลาดอีก2แต้ม ผมไม่รู้ว่ามันหมดแล้วหรือไม่ แต่ดาบของจักพรรดิเป็นกุญแจอย่างถูกต้อง เพียงแค่ถือมันไว้และกระตุ้นมันเข้ากับหัวใจ ก็เพิ่มสถานะของผมแล้ว มันเชื่อมต่อกันและกัน

อย่างไรก็ตามเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและในที่สุดก็มาถึงวันสุดท้าย

แม๊กซิมั่มและทหารที่นับพันหลังจากที่เขาโจมตีดันเจี้ยนฝ่ายดยุคยูป้าในประเทศจีนมีหน้าตาเศร้าสร้อย.

“ฝ่าบาท…”

“ทำงานดีมาก.”

“จะไม่กลับไปพร้อมพวกเราหรอ?”

“ผมได้บอกไปแล้ว ว่าผมจะต้องทำความสำเร็จที่นี่.”

แม๊กซิมั่มได้ถือว่าผมเป็นจักรพรรดิของเขา เขามองว่าผมเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผมถูกมองว่าเป็นดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ดังนั้น แม๊กซิมั่มกังวลเกี่ยวกับผมตลอด และในที่สุดเขาก็เชื่อในตัวผม นอกจากนี้เขายังอยากจะทำให้ผมพอใจ

การแสดงออกของแม๊กซิมั่มเปลี่ยนไป รูปร่างหน้าตาของเขาไม่เหมาะกับชื่อผู้บัญชาการที่โหดร้ายเลย เขาล้มลงคุกเข่า.

“แม๊กซิมั่มหวังว่าสักวันจักพรรดิจะกลับมา.”

ร่างของทหารที่เหลือและแม๊กซิมั่มเบลอ พลังวิเศษของพวกเขากระจัดกระจายและถูกส่งผ่านประตูมิติ.

หลังจากนั้นสักครู่พวกเขาก็หายตัวไปอย่างสมบูรณ์

“……”

ซากปรักหักพักที่มากมาย

มีผมอยู่ที่นั่นเพียงคนเดียว.