0 Views

Chapter 1: Prologue


“ในโลกนี้ ถ้าคุณไม่แข็งแกร่ง คุณจะตาย!”

เขาคือใคร?

ในสนามรบที่โหดร้าย

คำพูดของชายคนหนึ่งที่กำลังจะตาย ผมจำไม่ได้ว่าเขาชื่ออะไร ขณะที่เขาพูดออกมาเหมือนกับถ่มน้ำลายลงพิ้น ร่างกายของผมสั่นสะท้านหลังจากได้ยินคำนั้น ราวกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่ไม่นาน

อายุ 13 ปี.

หลังจากที่ผมถูกโยนเข้ามาในสนามรบ ผมทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ ศัตรูเหล่านั้นไม่สนว่าผมจะเป็นเด็ก พวกเขาจะฆ่าผมทันทีที่มีโอกาศ

ดังนั้นผมถึงหมดหวัง ผมคิดถึงทุกอย่างที่ผมจะสามารถปกป้องชีวิตน้อยๆของผมเท่านั้น ผมหาอาวุธโดยการแย่งมันจากศพอย่างมีชั้นเชิง

ผมเฝ้าดูพวกเขาสู้กันในคูน้ำ การเล่นกับความตาย พวกเขาฉีกเนื้อซึ่งกันและกัน กินเนื้อของศัตรู

เด็กปีศาจที่อยู่คนเดียวท่ามกลางสนามรบอันโหดร้ายและไร้ความปราณีในโลกปีศาจนี้. โลกปีศาจมักจะเกิดสงครามอยู่เสมอดังนั้นผมจึงมักอยู่ในสมรภูมิตลอด

เมื่อเวลาผ่านไป.

ทัศนคติและการเจริญเติบโตของผมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เหมือนกับตอนที่ผมจ้องมองขุนเขาครั้งแรก ผมไม่ได้อ่อนแออีกต่อไป(ใครงงตรงนี้ มันจะสื่อว่าความสามารถต่างๆนั้นมันรู้อย่างรวดเร็วเหมือนเด็กที่หัดจำนั่นแหละ)

ปีศาจส่วนใหญ่มักจะไม่สู้กับผม พวกมันมักจะหลีกเลี่ยงที่จะเจอผม ผมบั่นคอศัตรูไปมากมาย.

ดังนั้นผมจึงได้เลื่อนขั้นเป็น เอิร์ล (Earl)

ขุนนาง. แน่นอนว่าพวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนสุดของพีรามิด

ผมไม่ได้รู้สึกว่ามีความสุขกับการได้เป็นขุนนางเท่าไรนัก ในโลกปีศาจส่วนใหญ่พวกเขามักจะตัดสินจากความแข็งแกร่ง มันเป็นธรรมดาถ้าพวกเขาแข็งแกร่ง พวกเขาก็สามารถครอบครองต้ำแหน่งนั้นได้

‘แข็งแกร่ง!’

มันไม่เพียงพอต่อความต้องการของผม

มันเหมือนกับการกระหายน้ำ

โลกปีศาจมี 12 ดุ๊ค และ 4 แกร์นดุ๊ก นั่นคือเป้าหมายที่แท้จริงของผม

ถ้าที่พวกเขาหายไปสักคน ผมก็จะได้นั่งบนที่ว่างในตำแหน่งนั้น นั่นคือความฝันของผม ผมจะนั่งอยู่บนจุดสูงสุดและหัวเราะในขณะที่ทุกคนเชื่อฟัง

เมื่อเวลาผ่านไป ผมค่อนข้างที่มีชื่อเสียงในโลกปีศาจ ชื่อของผมเปรียบได้กับพลัง.

ความเชื่อและหยิ่งเติบโตขึ้น

ผมรู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ผมท้าทาย 4 แกร์นดุ๊คของโลกปีศาจ(โครตข้ามขั้นอะ มันเป็นขุนนางชั้น3 แต่ไปท้าขั้น 5)

แต่พวกเขาแข็งแกร่งจริงๆ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกถึงความต่าง

ผมหลบหลีกให้ไกลจากสายตาของพวกเขา ดังนั้นผมจึงเอาร่างกายหลบหนีไปอยู่ในมุมมืดในพื้นที่ห่างไกล

“คุณคือรัลดาล?”

ในพื้นที่ที่แตกระแหง มันเป็นสถานที่ๆไม่ค่อยมีสิ่งชีวิตอาศัยอยู่มากมายนัก แต่วันนี้มีคนมาที่นี่ในวันนี้

ผมเป็นศัตรูกลับคนที่หัวเราะและพูดมาก

“ผมปีศาจความตายสว่างไสว.”

“…”

ผมหมดคำพูด.ผมไม่เคยเจอปีศาจตัวอื่น แต่แน่นอนผมเคยได้ยินชื่อปีศาจความตายสว่างไสว.

“รัลดาล. รันดาล บิกิเซล.  ผมกำลังให้โอกาศคุณ ที่จะได้เป็นปีศาจที่แท้จริง!”(ตอนแรกมันเปนDemonตอนนี้เป็นDevilผมเลยปรับรูปประโยคเพื่อความเข้าใจ)

“คุณบ้าไปแล้ว.”

ผมถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความขมขื่นกับไอ้ปีศาจที่ผมกำลังคุยด้วย ขนามสุนัขที่เดินผ่านไปมายังหัวเราะกับข้อเสนอนี้

“จากนี้ไปคุณจะต้องเข้าร่วมเล่นเกมส์ที่ผมสร้างขึ้นเพื่อทำลายโลกนี้ ทำลายดินแดนมนุษย์ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ทั้งที่ขึ้นอยู่กลับว่าคุณจะสามารถเป็นปีศาจที่แท้จริงได้หรือไม่ ถ้าคุณเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งแล้วหล่ะก็คุณก็จะอยู่บนจุดสูงสุดได้”

Devil!

ผมกลืนน้ำลาย สิ่งนี้ชางหอมหวลนัก ผมไม่เข้าใจเกมส์ แต่ผมพอจะจับใจความได้

แม้ผมจะล้มเหลวแต่มันยังไม่เคยหายไปจากความฝันของผม ผมยังคงรอโอกาศที่ผมจะได้ท้าทายเหล่าแกร์นดุ๊กอีกครั้ง

“แน่นอน ว่าคุณสามารถปฎิเสธได้”

คนตรงหน้ามองมาและยิ้มเยาะผม

“ผมต้องถามคำถามบางอย่าง มันอาจจะน่ารำคาญ ตอนนี้คุณผมอยากให้คุณพยักหน้าถ้าคุณตกลง ถ้า ไม่ ก็แค่ส่ายหัวแล้วผมจะหายไป.”

ชายคนนั้นจ้องมองมาที่ผม

ผมไม่มีความกล้าในสายตาเขา ในขณะที่เขาจ้องมองมาที่ผม ร่างกายของนั้นเหมือนถูกมองทะลุลึกลงไปในจิตวิญญาณ ผมไม่สามารถขยับอะไรได้ต่อหน้าการจ้องมองของงู

ผมไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ ผมไม่เคยรู้สึกดีกับแกร์นดุ๊กขนาดนี้ ทั้งหมดที่ผมได้ทำเพียงพยักหน้า และเป็นเรื่องง่ายมากจากก้นบึ้งของจิตใจของผมที่จะพยักหน้า

ใช่.ไม่มีตัวเลือกอื่นในหัว.ดังนั้น

*     *     *

ตอนนี้ผมอยู่ในถ้ำขนาดใหญ่

และสิ่งที่ผมได้รับคือการที่ผมไม่สามารถเป็นปีศาจได้

แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องปกติ ผมตัดตัวเลือกอื่นๆออกไปจากความคิด ผมมีความตั้งใจที่จะใช้ความพ่ายแพ้ที่ผ่านมาปรับปรุงตัวเอง

สงครามครั้งสุดท้ายจบลงด้วนการล่มสลายของโลกปีศาจ และ เอเรียล ก้าวขึ้นมามีอำนาจมากที่สุด

ไม่…ผมยังมีชีวิตอยู่และผมกำลังจะตายในไม่ช้า ผมเสียแขนและขา ในท้ายที่สุดผมพยายามที่จะแก้ปัญหาเหล่านั้นด้วยตัวผมคนเดียวและได้รับบาดเจ็บจากมัน ผมรับรู้ข้อจำกัด ของการอยู่คนเดียวมากมายนัก

“เช่นเดียวกับการผิดพลาด สัญชาติญาณของคุณมันยิ่งกว่าปีศาจ(Demon)ทั่วไปมาก.”

เดอะ แกรณ์ดุ๊ก บอกผมด้วยความเกลียดชังด้วยสายตา

ผมหัวเราะอย่างขมขื่น ถ้ามีโอกาศที่จะอยู่รอด ผมจะหาช่วงเวลาในการเพิ่มความแข็งแกร่ง นั่นเป็นการจัดการกับความเป็นอยู่ในตอนนี้.

แต่มันก็มีที่สิ้นสุด สัญชาตญาณในการอยู่รอดของผมทำได้แค่นำผมไปสู่ความตาย

มันขึ้นอยู่กับที่นี่? ในท้ายที่สุดผมก็ไม่ได้เป็นเพียงหินก้อนหนึ่งในสายตาของปีศาจ(Devil)

บ้าเอ้ย. ถ้าผมได้รับโอกาศอีกครั้ง ขอโอกาศเพิ่มอีกสักครั้ง

ความตายกำลังต้อนรับผม และมีแสงสีขาวปกคลุมตัวของผม ผมสับสนและผมก็รู้ความหมายของแสงนั่น

แสงของพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่

โลกได้กลายเป็นเวที สำหรับการแข่งขันของปีศาจ โดยมีพระเจ้าปกป้อง.

มนุษย์ปฏิเสธพวกเขาเนื่องจากการพัฒนาอย่างรวดเร็วของวิทยาศาสตร์ แต่พระเจ้ายังคงรักพวกเขา

พวกเขาเล่าเรื่องราวมากมาย แต่ผมเข้าใจได้สิ่งหนึ่ง ผมไม่ได้ตอบสนองมัน ทันทีที่เรื่องจบลงผมก็เพียงพยักหน้าให้กับผู้หญิงตรงหน้าเท่านั้น(อารมณ์ว่า ตอนนี้มันอยู่เส้นทางที่จะไปสวรรค์หรือนรก)

ขณะที่มีลำแสงอาบไล้ไปบนร่างกายของผม

-อาชีพ: ปีศาจขุนนางเอิร์ล (Demon Earl) (ดันเจี้ยนมาสเตอร์) ได้รับการปรับปรุง.
-ศักดิ์ศรีของเอิร์ล! ได้รับแต้ม 200,000pt .
-จำนวนของมานาแห่งความชั่วร้ายเข้มข้นขึ้นกองกำลังขนาดใหญ่ต้องถูกกำจัด
-การคุ้มครองเริ่มต้น(240วัน)ได้ถูกใช้
-อัญเชิญสิ่งมีชีวิตระดับสูงแบบสุ่ม ที่ชั้น 1 ของดันเจี้ยนสิ่งมีชีวิตนี้จะหายไปหลังจากหมดเวลาคุ้มครอง

ระวัง! สิ่งมีชีวิตที่สุ่มมานั้นจะไม่ฟังคำสั่งของดันเจี้ยนมาสเตอร์.

ผมได้กลับมาในอดีตอย่างปลอดภัย.