0 Views

สามวันต่อมา หลงเฉิน ยืนอยู่หน้าหินสูง 2 เมตร

ด้านซ้ายของเขาคือป่าและด้านขวาของเขาคือแม่น้ำริมแม่น้ำโขดหินขนาดมหึมาสามารถมองเห็นได้ทุกแห่ง

หลงเฉิน สูดดมลึกทำให้ ฉี ระเบิดไปทั่วร่างของเขาร่างกายของเขาเคลื่อนไหวเร็วเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่และรีบวิ่งไปหาก้อนหินขนาดใหญ่เขาตะโกนอย่างรุนแรงแล้วต่อย กำปั้นของเขาราวกับว่าเป็นดาวฤกษ์ที่ร่วงหล่นลงมาที่โขดหินและถูกทุบ!

บูม!

ก้อนหินขนาดใหญ่แตกเป็นชิ้นหลาย หลังจากที่พวกเขาถูกกวาดไปโดยลมขนาดใหญ่ที่มาพร้อมกับหมัด ประมาณครึ่งหนึ่งของหินที่เหลือลอยในน้ำระเบิดกระเซ็นไปทั่ว

” ร่างกายเหมือนดาวกลางคืน , หมัดเหมือนอุกกาบาต , หนักเท่าภูเขา เร็วปานสายฟ้าแลบ . . . . . [หมัดดาวตก]มีทั้งความเร็วและน้ำหนักหมัด ดังนั้นจึงสามารถแสดงความแข็งแก่รง ตอนนี้ข้าอยู่ในระดับสองของอาณาจักรชีพจรมังกรจึงยังคงเป็นเรื่องยากที่จะแสดงพลังที่แท้จริงของ[หมัดดาวตก] ตาของหลงเฉินประกายความเย็นชาว่า ‘ถ้าข้าพบเฉินหลิวคราวหน้าแน่นอนข้าจะฆ่าเขามีเพียงระเบิดนี้!’

” ภายใน 3 วัน หลงเฉินสามารถควบคุม. [หมัดดาวตก] ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน ข้าคิดว่าพวกเขาจะต้องตะลึง ”

เดินไปตามริมฝั่งแม่น้ำหลงเฉินล้างหน้าของเขากับน้ำในแม่น้ำและมองไปที่ตัวเองผ่านการสะท้อน

” วันนี้ข้าได้ฝึกอย่างบ้าคลั่ง และร่างกายอ่อนนุ่มมากผิวสีเข้มเล็ก ๆ น้อย ๆแต่ข้าก็หล่อยังดังนั้นข้าจะจะต้องมีสาวในอนาคต ”

หลงเฉินยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

ทันใดนั้นมีมาเสียงพึมพำอยู่ข้างหลังเขาซึ่งทำให้หลงเฉินตกใจเขารีบถอยแต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือความรู้สึกขาของเขาถูกกับสิ่งที่อ่อนนุ่มและเด้ง.หลังจากนั้น ร่างที่บินผ่านเขา ตะโกนออกมาและตกลงไปในแม่น้ำ

หลงเฉินลุกขึ้นยืนและเห็นว่ามีคนจะทำร้ายเขา แต่กลับถูกเขาเตะลงในแม่น้ำเป็นเด็กสาวที่ดูไม่ได้อ่อนแอ และถูกเตะลงไปในแม่น้ำก็เพราะความประมาท .

ใบหน้าของเธอแสดงถึงความโกรธและไม่นานก็รีบกระโดดขึ้นจากแม่น้ำเธอเม้มริมฝีปากของเธอด้วยความโกรธมองมาที่หลงเฉินกับแววตาที่ดูเหมือนจะกินหลงเฉิน

หญิงสาวผู้นี้อายุเท่ากับหลงเฉิน เธอมีรูปร่างที่สง่างาม ดวงตาสดใสใบหน้าเหมือนหยก เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน และนางก็เป็นสาวงามหายาก . หลง เฉิน ไม่เคยเห็นผู้หญิงสวยคนนี้มาก่อนและรู้สึกตะลึง

หญิงสาวเพิ่งขึ้นจากแม่น้ำ เสื้อผ้าเธอเปียก จุดนี้สามารถมองเห็นร่างกายของหญิงสาว ผิวหิมะของเธอและเส้นโค้งของร่างกายของเธอมีเสน่ห์และแม้กระทั่งชุดชั้นในก็ถูกปักด้วยรูปสุนัข ทั้งหมดถูกจับจ้องภายใต้สายตาของหลงเฉินและบริเวณหน้าอกที่โดดเด่นของเธอได้ทำให้หลงเฉินคอแห้ง

เมื่อเห็นสายตาของหลงเฉิน หญิงสาวทำตัวไม่ถูกเธอเลยโกรธและด่า ” ไอ้โรคจิต ”

พลังฉีของเธอระเบิด คลื่นพลังฉีผลักหลงเฉินถอยหลังไปหลายก้าวและเสื้อผ้าที่เปียกกลับกลายเป็นแห้งทันทีหญิงสาวจ้องมองหลงเฉินอย่างฉุนเฉียว เธอกัดฟันและกล่าวว่า : ” เจ้า . . . . . . . เจ้าเห็นอะไรก่อนหน้านี้ ? ”

หลงเฉินรีบตอบ ” ไม่มีอะไร ข้าไม่เห็นอะไรเลย . . . . . . . ”

มองสีหน้าจริงจังของหลงเฉิน แล้วเธอก็ยกโทษให้เขา แต่คิดถึงมัน เธอแค้นใจว่า ” ดีมาก หยางเฉิน พี่สาวคนนี้ก็แค่อยากให้เจ้ากลัว แต่เจ้ากับผลักข้าลงแม่น้ำ , ไอ้เจ้าบ้า! ”

พี่สาว ?

แต่หลงเฉินไม่รู้จักหญิงสาวคนนี้เขาจึงถาม:“เจ้าเป็นใคร”

ภายใต้คำถามดังกล่าวโดยตรง หญิงสาวโกรธและตำหนิ : ” เจ้าโง่ แกไม่รู้จักพี่สาวข้าหยางหลิงชิง ลูกสาวคนที่สองของลุงสองเจ้าหยาง หยุนเทียน . ”

“โอ้นี่เป็นเจ้า …… ”

หลงเฉินได้นึกถึงสาวน้อยคนนี้เธอมีชะตากรรมบางอย่างกับเขาเพราะพวกเขาเกิดในปีเดียวกันเดือนเดียวกันและในวันเดียวกันและในขณะที่ หลงเฉินเกิดมามันเป็นช่วงเวลาของปีมะโรง

หยาง หลิงฉิง มักจะซ่อนตัวอยู่ในบ้านไม่ออกไปใหนและหลงเฉินเห็นเธอเพียงไม่กี่ครั้ง ดังนั้นเขาคงลืมแต่คิดถึงสิ่งหนึ่งหลงเฉินยิ้ม” เจ้าบอกให้ข้าเรียกพี่หรือถึงแม้ว่าเราจะเกิดปีเดียวกัน เดือนเดียวกันและวันเดียวกัน แต่ข้าเกิดในปีมะโรงขณะที่เจ้าเกินในปีระกา ซึ่งข้าควรจะเป็นพี่ชาย . . . . . . . ”

หลังจากพูดแล้วเขาไม่ได้กังวลกับโกรธของหยาง หลิงฉิง ตรงในป่าเขาพบหินที่จะนั่ง

” เจ้าคนบ้า หยุดอยู่ตรงนั้นนะ ! ”

” หยาง หลิงฉิง เดินไปหน้าหลงเฉินและกล่าวว่า ” เอาล่ะเรื่องเกี่ยวกับผู้ที่มีอายุมากกว่านี้อย่าพูดถึงมัน เราทั้งสองคนเกิดในวันเดียวกัน เอาเป็นว่า เราอายุเท่ากัน ตอนที่ข้าบังเอิญเดินผ่านมาเห็นเจ้าใช้ [หมัดดาวตก] และเจ้าฝึกได้ดี จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น ? ”

เธอเห็น!

หลง เฉิน คิดเกี่ยวกับมันคิดว่ามันไม่สำคัญหรอกถ้าเธอเห็นเขา ในขณะที่หญิงสาวนี้ หยิ่งนิดๆ แต่เธอก็ไม่เคยแกล้งหลงเฉินมาก่อน เธอไม่ได้เหยียดหยามเหมือนคนอื่น หลงเฉินจึงมีความรู้สึกที่ดีต่อเธอ เขายังคงยินดีที่พูดคุยกับเธอต่อ

เขายิ้มกล่าวว่า : ” ทำไม ? ข้าไม่สามารถฝึก [หมัดดาวตก] ข้าทำให้เจ้าอิจฉา? น่าเสียดาย เจ้ากับข้ามีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ดังนั้นจึงไม่ใช่สัญญาณที่ดีถ้า เจ้าเป็นคนอื่น บางทีข้าอาจจะสอนเจ้าได้ ”

หยาง หลิงฉิง หลังจากที่บอกไปเธอก็โกรธและหน้าตาเฉยชกหมัดออกไป และก้อนหินที่ใหญ่ มันถูกเป่าไปเป็นชิ้นๆ

“เจ้าเห็นว่าข้ารู้เกินไปเกี่ยวกับ[หมัดดาวตก]นอกจากนี้ข้าอยู่ในระดับห้าอาณาจักรชีพจรมังกร แข็งแกร่งมากเมื่อเทียบกับเจ้า”

หลงเฉินตะลึง ที่รู้ว่าหญิงสาวที่อายุพอๆกับเขามีระดับการเพาะปลูกที่ดีกว่าพี่ชายของเธอหยางจ้าง

เขารู้เป้าหมายของเธอ ศักดิ์ศรีของหญิงสาวไม่ดีที่จะตอแยเขาจึงกล่าวว่า “แน่นอน เจ้าก็รู้ [หมัดดาวตก] แต่ข้าไม่เชี่ยวชาญ ไม่สามารถเข้าไปในร่างกายที่เต็มไปด้วยดวงดาว หมัดเหมือนอุกกาบาต ถ้าข้ามีระดับของฉีพลังของ [หมัดดาวตก] ของข้าจะมีพลังเท่ากับพลังของเจ้าถึงสองเท่าโอ้ดี วันนี้ข้ารู้สึกดีและอธิบายบางสิ่งบางอย่าง. ”

หยาง หลิงฉิง ก็ตกใจและคิดว่า”ผู้ชายคนนี้ดูข้าแค่ออกหมัดเท่านั้น เขาสามารถเห็นว่าข้าไม่ได้เชี่ยวชาญ [หมัดดาวตก]”

“เอาล่ะเห็นว่าเจ้ามีความกระตือรือร้นมากแค่ไหนข้าจะยอมรับข้อเสนอของเจ้าแต่สิ่งเหล่านี้ได้รับการสอนอย่างเต็มใจจากข้า ขอให้ข้าบอกก่อนว่าตัวข้าเองจนมากข้าเกือบจะตาย …… ”

” เด็กบ้านนอก ข้าเป็นพี่ชายของเจ้าสอนเจ้าอย่างถูกต้องใครต้องการอะไรจากเจ้า? ”

อะไร

หยาง หลิงฉิง โกรธปากเธอบิดเบี้ยว เติบโตมาจนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ใครบางคนเรียกเธอว่าคนบ้านนอก

” ตอนนี้ข้าจะให้เจ้าเป็นคนอวดดีไปก่อน และหลังจากที่เจ้าสอนข้า ข้าจะทำให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานก่อนที่จะจากไป!”

เธอระงับความโกรธของเธอลง

แน่นอนว่าความคิดของเธอไม่สามารถได้ยิน หลงเฉินเขามองภาพที่น่ารื่นรมย์และเขาก็ไม่ได้มีเพื่อนมากมาย วันนี้เขาทำอย่างนี้ด้วยความตั้งใจและมีความสามารถเพียงพอใน [หมัดดาวตก]เพื่อให้เขาสามารถแสดงให้เห็นรายละเอียด

“…… [หมัดดาวตก] สิ่งสำคัญที่สุดคือท่าทาง มองดวงดาวในท้องฟ้าพวกมันล้วนก้าวหน้าไปเรื่อย ๆและไม่มีอะไรสามารถหยุดเส้นทางของพวกมันได้ . . . . . . . ”

“เมื่อเจ้าใช้หมัด เจ้าไม่ต้องลังเลใด ๆมองข้ามสิ่งชีวิตใจคิดอยากทำลายและพิชิตศัตรู ก้าวไปข้างหน้าเท่านั้น แล้วเจ้าจะสามารถเข้าใจความหมายที่แท้จริงของ [หมัดดาวตก]…”

หลังจากอธิบายเป็นเวลานาน หยางหลิงฉิง ก็รู้แจ้ง อย่างไรก็ตามหยางหลิงฉิง เปลี่ยนทัศนคติต่อหลงเฉินเป็นชื่นชม

เธอนึกไม่ถึง ระดับสองอาณาจักรชีพจรมังกรมีความรู้สู่วิถีของทักษะ

เมื่อพวกเขาแยกกัน หยาง หลิงฉิงกล่าวว่า: “เฮ้ ข้าต้องขอบคุณเจ้า ทั้งหมดนี้การเรียนรู้ [หมัดดาวตก] มีโอกาสสูงในการแข่งขันกับพี่ หลิงหยู่ ในการแข่งขันในครอบครัว ใครจะรู้ข้าอาจสามารถเอาชนะครอบครัวของเราได้รับทักษะ [ตราประทับของมังกร]

ได้ยินเกี่ยวกับ [ตราประทับมังกร] สายตาของหลงเฉินประกายและถาม”การแข่งขันในครอบครัวจะจัดขึ้นที่ใด?”

” น่าจะประมาณครึ่งเดือนแต่เจ้าไม่ต้องคิดเกี่ยวกับมันอีก พี่ หลิงหยู่ ได้เข้าสู่ระดับ 6 อาณาจักรชีพจรมังกรในหมู่คนรุ่นเยาว์นอกเหนือจากพี่หยางหวู่ข้ากลัวไม่มีใครสามารถจับคู่กับเธอได้ พี่หยางหวู่ ได้รับรางวัล [ตราประทับมังกร] มานานดังนั้นในรอบนี้ผู้ชนะที่เห็นได้ชัดอาจจะเป็นพี่หลิงหยู่ . . . . เอาล่ะ ข้าจะไม่พูดกับเจ้าอีกแล้ว ข้าต้องรีบกลับ และฝึกฝน ต้องทำงานอย่างหนักเพื่อเข้าสู่ระดับหกอาณาจักรชีพจรมังกร ”

หญิงสาววิ่งหนีออกมา ภาพชุดยาวสีฟ้าของเธอแกว่งอยู่ด้านหลังเธอมันค่อนข้างน่ารัก

หลงเฉินดูเธอกลับกลืนน้ำลายลงไป

“นางทำตัวแบบนี้และบุคลิกแบบนี้เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่สวรรค์ตาบอดหรือยังไง ทำให้เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า ไม่มีโอกาสเลยรึ น่าเสียดาย ”

นั่งอยู่บนก้อนหินหลงเฉินมองไปยังทิศทางของตระกูลหยาง

” ระดับ 6 อาณาจักรชีพจรมังกร . . . . . . . ครึ่งเดือนต่อมาข้าคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้สำหรับข้าหลังจากทั้งหมด แต่พ่อก็เตือนข้าหลายครั้ง ข้าจะพยายาม [ตราประทับมังกร]ข้าจะต้องมุ่งมั่นอย่างหนักเพื่อที่ข้าจะทะลวงผ่านระดับ6อาณาจักรชีพจรมังกร หลังงจากผ่านระดับ 6 ข้าจะฝึกฝนและปลูกฝังราวกับว่าชีวิตของข้าขึ้นอยู่กับมัน”

” ฝึกฝน ! มุ่งมั่น ! พยายาม ! ”

เม็ดเหงื่อหยดลง

ตลอดทาง จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืด หลง เฉิน จึงกลับไปพักที่ตระกูลหยางตอนนี้ได้จุดโคมทำให้สว่าง

เขาก็เดินเข้ามาในกลุ่มคนเหล่านี้ที่กำลังคุยกันอย่างสนุก สังเกตเห็นเขาทันที

หัวหน้ากลุ่มเป็นผู้หญิงที่สวยและเป็นผู้ใหญ่เธอคือ หยาง เสวี่ยฉิง, แม่ของ หลงเฉิน

หยาง เสวี่ยฉิงเป็นผู้หญิงที่ยั่วยวนผู้ชายอีกคนหนึ่ง หยาง หลิงฉิง ผู้อยู่ในระดับ 6 อาณาจักรชีพจรมังกร หยาง หลิงหยู่ อายุสิบแปดปี ลูกสาวของ พี่ชายของหยาง เสวี่ยฉิง หยางฉิงเสวียน.

บุตรชายคนโตของตระกูลหยาง ชื่อหยาง ฉิงเสวียน; เขาเป็นตัวแทนในกิจการทั่วไป ลูกคนที่สองหยางหยุนเทียน รับผิดชอบด้านการเงินในตระกูลและลูกสาวคนที่สาม หยาง เสวี่ยฉิง มอบหมายให้สอนการเพาะปลูกให้รุ่นเยาว์

บุตรชายคนโตของตระกูลหยาง หยาง ฉิงเสวียน มีลูกชายและลูกสาว ชื่อหยางหวู่และหยาง หลิงหยู่ ตามลำดับ หยางหวู่ได้ดีสุดของตระกูลหยางในรุ่นเยาว์ ขณะที่หยาง หลิงหยู่ จะเป็นสุภาพสตรีที่อ่อนนุ่ม

บุตรคนที่สองของตระกูลหยาง หยางหยุนเทียน ก็มีลูกชายและลูกสาว หยาง จ้างที่ฃกลั่นแกล้งหลงเฉินตลอดเวลา รวมทั้งยัง หยาง หลิงฉิง ที่เขาได้พบก่อนหน้านี้

หยาง เสวี่ยฉิง เป็นผู้อาวุโสรุ่นที่มีการปลูกลึกซึ้ง ดังนั้น หยางหลิงหยู่ ที่คอยติดตาม หยาง เสวี่ยฉิง อยู่ตลอดเวลาจึงถือได้ว่าเป็นลูกสาวคนหนึ่งของเธอ

ขณะที่ด้านนี้มีสองสาว , อีกด้านหนึ่งมีชายสองคน

หนึ่งในนั้นสนทนากับหยาง เสวี่ยฉิง อย่างมีความสุขเป็นชายหล่อวัยกลางพร้อมกับเครายาวและอาภรณ์สีขาวดูสง่างาม และข้างหลังเขาเป็นชายหนุ่มลักษณะท่าทางของเขาก็เต็มไปด้วยพลังคล้ายกับชายวัยกลางคนมาก .

ผู้ชายสองคนนี้หน้าจะเป็นพ่อกับลูก

เมื่อพวกเขาพบหลงเฉินยืนอยู่ในด้านหน้า หยาง เสวี่ยฉิง ตะลึงเล็กน้อยและรีบหันหน้าไปทางชายแก่วัยกลางคนและหัวเราะ: ” พี่ชายไป๋ข้าต้องการให้ท่านชื่นชมกล้วยไม้ตระกูลหยางของเราและสระบงกช แต่ท้องฟ้ามืดแล้ว … ”

ไม่ต้องกังวล น้องฉิง ข้าทั้งสองอาศัยอยู่ในเมืองไป๋หยาง เราสามารถเห็นกันได้เสมอถ้ามีเวลาว่างข้าจะมาเยี่ยมท่านที่นี่อีกครั้งหลังจากได้ยินชื่อเสียงของกล้วยไม้และสระบงกชของตระกูลหยาง ค่อนข้างดังมาก”

ทั้งคู่ยังคงพูดออกมาอย่างร่าเริง ภายใต้การคุ้มครองของพวกทหาร พวกเขาเดินผ่าน หลง เฉิน
หยาง หลิงหยู่ หันไปรอบ ๆจ้องมองหลงเฉินจากนั้นก็กลับมาสนทนากับชายหนุ่มข้างๆเธอ

” ดีมาก ไม่สนใจของข้า ดูเหมือนว่าข้าเป็นอากาศ.” ” .

หลงเฉินค่อยๆกำหมัดไว้แน่น

“เห็นว่าพ่อของข้าเสียชีวิต แต่ท่านรอที่จะพบความรักใหม่ แต่ไป๋เจิ้นซ้ง ข้าจะไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับท่าน แม้ว่าท่านจะใจร้ายกับข้า แต่ข้าหลงเฉินเป็นคนชอบธรรมหลังจากเลือดและเนื้อของข้าได้รับจากท่าน . . . . . . . ”

” ไป๋เจิ้นซ้ง ด้านนอกดูเหมือนสุภาพบุรุษแต่ความจริงแล้วเขาเป็นคนไม่ดีเมื่อครั้งที่นายทหารจากบ้านหยกมรกตถูกสังหารโดยเขา …… ”

ดูชายวัยกลางคนที่กำลังหัวเราะกับหยาง เสวี่ยฉิง หลงเฉินระลึกความทรงจำอันแสนไกล และบ้านหยกมรกต นางโลมทั้งหมดเป็นเพื่อนของเขา เขาเป็นคนลักพาตัว ถ้าหลงเฉินไม่ได้เห็นฉากนี้ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ได้ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไปเขารู้ว่า ไป๋เจิ้นซ้ง เป็นสัตว์เดรัจฉาน

” ด้านหน้าไป๋เจิ้นซ้ง ท่านรังเกียจข้ามากขนาดนี้ ไม่สนใจชีวิตของข้า แต่ข้าหลง เฉินเป็นคนที่กลัวความเหงา ยิ่งท่านอยากให้ข้าหายไป ข้ายิ่งต้องการที่จะอยู่ต่อหน้าท่าน ถ้าท่านว่าเราทั้งสองเป็นพ่อและลูกชายไร้ประโยชน์ข้าก็จะแข็งแกร่งขึ้น ”

” คงจะมีสักวัน ที่ข้ายืนอยู่ตรงหน้าท่าน และท่านจะไม่กล้าดูถูกข้าและท่ายจะสำนึกผิดแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าข้า ท่านเป็นแม่ไม่เคยทำอะไรที่แม่ควรจะทำ! ข้าเกลียดท่าน! แต่ข้าไม่สามารถละเลยแบบเดียวกับท่านที่ท่านทำกับข้า! ”

ในขณะนี้ กลุ่มคนได้ผ่านไป หลง เฉิน เขาโค้งคำนับ ,กำหมัดแน่นเล็บขุดลึกเข้าไปในเนื้อเลือดจนไหลออก

ร่างกายของเขารู้สึกราวกับคลื่นขนาดใหญ่

หัวใจเขาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายคำรามด้วยความดุร้าย .

กลับไปที่พำนักของเขาหลงเฉินเริ่มเตรียมตัวอาบน้ำ รวมทั้งเตรียมการฝึก
ทันใดนั้นเขาเห็นจดหมายภายใต้ถ้วยชาบนโต๊ะ หยิบมันขึ้นมาชั่วครู่เขาโกรธ

จดหมายเขียนว่า:” ถ้าเจ้าต้องการให้เสี่ยวหวางชีวิตอยู่ ขึ้นมาบนชั้น2ของโรงเตี๊ยม ห้องเเรกอย่ามาสายละ ! “