0 Views

เมื่อมันมองไปยังที่มาของเสียง ซูเฉินเห็นโจรกำลังร่ำร้องอยู่ตรงนั้น มันถูกล้อมรอบด้วยสหายที่พ่ายแพ้ของพวกมัน

คนผู้นี้ยังไม่ตาย ทว่ามันอาจจะทำให้คนอื่นตามรอยมาได้ บารอนและคนอื่น ๆ จึงไม่มีเจตนาที่จะปล่อยมันไป

ไม่นึกไม่ฝันว่ามันจะจดจำซูเฉินได้

ท่ามกลางความมืดมึดยามค่ำคืน ซูเฉินมิอาจมองเห็นใบหน้าอีกฝ่ายได้ชัด และมันไม่มีทางจะได้เห็น

มันเอียงศีรษะพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำท่าราวกับกำลังค้นหาตำแหน่งผ่านการได้ยินของมัน “เจ้าเป็นใคร? เจ้ารู้จักข้าหรือ?”

โจรผู้นั้นคลานเข้าไปยังห้องรับรอง มันคว้าขาซูเฉินแล้วร่ำร้อง “นายน้อยซู ข้าน้อยชิงเหอเองขอรับ!”

“ชิงเหอ?” ซูเฉินชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะจำบางอย่างได้ “ชิงเหอ? เจ้าเป็นข้ารับใช้ของซือเหนียน ชิงเหอ?”

โจรผู้นั้นโห่ร้องออกมาด้วยความยินดี “ขอรับ ใช่แล้วขอรับ นั่นคือข้าเอง นายน้อยซูยังจำข้าได้!”

เหอซือเหนียนเป็นนายน้อยจากตระกูลเหอที่เรียนที่เดียวกับมัน

หลังจากซูเฉินสูญเสียการมองเห็นไป มันก็ไม่ได้กลับไปที่โรงเรียน มันกับเหอซือเหนียนก็ไม่ได้ติดต่อหากันอีกเลย อีกทั้งพวกมันทั้งสองก็ไม่ได้เป็นสหายที่ดีต่อกันตั้งแต่แรกแล้ว

มันไม่คาดคิดว่าจะเข้ามาพบเจอหนึ่งในข้ารับใช้ของเหอซือเหนียนที่นี่

ซูเฉินและชิงเหอไม่ได้รู้จักกัน แม้ว่าจะรู้จัก ก็ไม่ได้สนิทถึงเพียงนั้น

ชิงเหอเข้าใจดี ทว่ามันกำลังตดอยู่ในอันตราย มันไม่มีทางเลือกนอกจากทำให้ซูเฉินจดจำมันได้ แม้ว่าคนผู้นั้นจะมิใช่สหายของนายน้อยก็ตาม มันก็ยังยึดบุคคลนั้นไว้เพื่อเป็นความหวัง

ด้วยเหตุนี้มันจึงกอดขาของซูเฉินแล้วร่ำไห้ “นายน้อยซู ได้โปรดข่วยข้าน้อยด้วยขอรับ ข้าขอความเมตตาต่อท่าน โปรดเห็นแก่นายน้อยเหอด้วยนะขอรับ โปรดบอกให้พวกมันปล่อยตัวข้าไป……”

“เหอซือเหนียน?” ซูเฉินหัวเราะ “สี่ตระกูลใหญ่มักมีเรื่องขัดแย้งกันอยู่เสมอ อีกทั้งตัวมันก็มิใช่สหายของข้า นับแต่ที่ข้ากลายเป็นคนตาบอด ข้าก็ไม่เคยสนใจมัน เห็นแก่มันหรือ? เจ้ากำลังผายลมอันใด?”

ชิงเหอเริ่มตื่นตระหนก มันเริ่มตะโกนขึ้นอย่างเสียงดัง “นายน้อยซู ท่านมิอาจทำเช่นนี้ได้ ท่านและนายน้อยเหอต่างเป็นสหายร่วมชั้นกันนะขอรับ”

ถึงกระนั้น มันสามารถบอกได้จากการที่ซูเฉินไม่ได้สนใจในตัวมัน และไม่ได้สนใจในสิ่งที่มันเอ่ย

มีสายตาจ้องด้วยท่าทางโหดเหี้ยมไปที่มัน

ชิงเหอรู้แล้วว่าชีวิตของมันกำลังจะหลุดลอยไป มันตะโกน “ข้าสามารถทำทุกสิ่งให้ท่านได้ ข้าสามารถบอกท่านเกี่ยวกับแผนการของตระกูลเหอในการต่อสู้มังกรซ่อนได้ขอรับ!”

ซูเฉินส่ายศีรษะ “ข้าไม่สนใจ”

อารอนยกดาบขึ้นก่อนที่จะเดินไปหามัน

“ไม่นะขอรับ!” ชิงเหอตะโกนด้วยความหวาดกลัว มันเห็นอารอนยกดาบของมันขึ้นก่อนที่จะตวัดออกมากลางอากาศลงมาที่ตัวมัน ทันใดนั้นเอง มันตระหนักถึงบางอย่างก่อนที่จะตะโกนออกมา “ท่านลุงสองของท่าน ข้ารู้แผนการของท่านลุงสองข้าท่าน!”

“หืม?” ซูเฉินคว้าผมของชิงเหอแล้วดึงออกมา ประกายดาบชะงักกลางอากาศ

“เอ่ยอีกครั้ง!” น้ำเสียงของซูเฉินเริ่มหนักแน่น

ชิงเหอตะโกน “ข้ารู้แผนการของท่านลุงสองของท่าน ข้ารู้แผนการที่จะใช้จัดการกับท่านขอรับ”

ซูเฉินคว้าลำคอของชิงเหอแล้วเอ่ย “แผนเป็นอย่างไร? บอกแก่ข้า หากมันมีประโยชน์แก่ข้า ข้าจะพิจารณาเรื่องปล่อยเจ้าไป”

ชิงเหอตะโกน “ยาพลังต้นกำเนิดและยาปิดกั้นการรับรู้ขอรับ มันได้ซื้อทั้งสองอย่างไปเมื่อไม่กี่วันก่อน”

“ยาพลังต้นกำเนิดและยาปิดกั้นการรับรู้หรือ?” ท่าทางของซูเฉินลดน้อยลง

ยาพลังต้นกำเนิด คุณสมบัติเสมือนดังนามของมัน เป็นยาที่บรรจุพลังต้นกำเนิดจำนวนมากเอาไว้ หลังจากใช้มันแล้วดูดซับพลังต้นกำเนิดทั้งหมด มันจะช่วยในการยกระดับฐานการเพาะปลูกบุคคลที่ใช้ อย่างไรก็ตาม ราคาที่ต้องจ่ายนั้นสูงมาก ขวดยาพลังต้นกำเนิดทั่วไปมีราคาถึงห้าพันหินต้นกำเนิด จำนวนที่เพิ่มขึ้นย่อมขึ้นอยู่กับฐานการบ่มเพาะของผู้ใช้ ยิ่งระดับสูงก็จะยิ่งเพิ่มได้ช้า อีกทั้งยังใช้ผู้บ่มเพาะพลังชีขอบเขตบ่มเพาะพลังชีถึงห้าร้อยวันในการสร้างหินต้นกำเนิดให้ได้จำนวนนั้น หากคำนวณตามอัตราการผลิตทั่วไปที่สิบเท่า นอกจากนี้จำนวนเท่าที่ยาพลังต้นกำเนิดสามารถช่วยลดได้ไม่แม้จะถึงหนึ่งในสี่ ด้วยเหตุนี้ หากมองจากมุมของผลตอบแทนจากที่ลงทุนไปแล้ว นับว่าไม่คุ้มกันเลย เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นนิกายขนาดใหญ่ที่นิยมใช้เงินของพวกมัน นั่นเพราะไม่มีผู้ใดยินดีที่จะซื้อยาประเภทนี้ สำหรับซูเค่อจีแล้ว คงเป็นการซื้อเพื่อมอบให้แก่บุตรชายของมัน ในการโผบินต้านลม

ยาปิดกั้นการรับรู้เป็นยาชาที่มีพิษ หลังจากที่ดื่มเข้าไปจะไม่ทำให้ความแข็งแกร่งลดลง ทว่ามันส่งผลต่อสติและการตอบสนองที่จะลดลงอย่างมาก นั่นจะทำให้พวกมันกลายเป็นคนที่เคลื่อนไหวได้ช้ามาก ข้อดีของยานี้คือลดการตอบสนองเพียงเท่านั้น มิอาจบอกได้ว่าบุคคลนั้นถูกพิษ อีกทั้งตราบเท่าที่ไม่เคลื่อนไหว ตัวยาก็จะไปแสดงอาการออกมา แม้กระทั่งปรมาจารย์ด้านพิษยังไม่รับรู้ว่าพวกมันโดนพิษ ความสามารถที่ซ่อนอยู่นับว่ามีประสิทธิภาพสูงมาก ถึงกระนั้น เนื่องจากมันมีพิษอยู่ อาจจะเกิดผลข้างเคียงบางอย่างหลังจากที่ผลลัพธ์หลักหมดสิ้นไป คนที่ใช้มันจะพบว่ากำลังกายทั้งหมดลดลง

หากชิงเหอมิได้โกหก เห็นได้ชัดว่าผู้ใดจะเป็นคนได้ดื่มยาปิดกั้นการรับรู้นี้

ซูเฉินไม่ได้ปล่อยมือ มันเอ่ยถาม “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”

ชิงเหอรีบตอบทันควัน “มันส่งคนไปที่ตำหนักวายุเพื่อซื้อยาขอรับ ถึงกระนั้น มันไม่รู้ว่าตำหนักวายุอยู่ในความรับผิดชอบของตระกูลหลิวที่เป็นพันธมิตรกับตระกูลเหอมานานแล้ว”

“ตระกูลหลิว?” ซูเฉินงุนงง

ตระกูลหลิวเป็นตระกูลใหญ่ในตำหนักวิหคอมตะ แม้ว่าจะไม่แข็งแกร่งเท่าตระกูลกู้ของหลงซือ ทว่าก็ยังนับว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพล ผู้ใดเล่าจะรู้ว่าตระกูลเหอเป็นพันธมิตรกับพวกมัน?

นี่เป็นไพ่ที่ซ่อนอยู่ของตระกูลเหอใช่หรือไม่? หรือว่าการเคลื่อนไหวของตระกูลหลินถูกตระกูลอื่นตรวจพบแล้ว ด้วยเหตุนี้พวกมันจึงเริ่มทำการเคลื่อนไหวเช่นนั้นหรือ?

ซูเค่อจีต้องการซื้อยา ทว่ามันวิ่งไปหาตระกูลหลิว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ชิงเหอจะได้ยินเรื่องนี้

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่เล่า?” ซูเฉินถาม

ชิงเหอตอบ “กองกำลังภูเขาเงาเป็นสุนัขรับใช้ที่ตระกูลหลิวหนุนหลังอยู่ขอรับ มิเช่นนั้นแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งของพวกมัน ไหนเลยจะเทียบเคียงกับตำหนักวิหคอมตะได้? หลี่หมิงถางทำงานให้ตระกูลหลิว ด้วยเหตุนี้ตระกูลหลิวจึงนำมันไปไว้ใต้ปีกอย่างลับ ๆ ขอรับ ข้าน้อยถูกตระกูลเหอส่งมาที่นี่เพื่อคิดต่อกับตระกูลหลิว เพื่อลวงผู้คน ข้าจะถูกกองกำลังภูเขาเงาคุ้มครองทุกครั้ง เมื่อผู้อาวุโสของของตระกูลซูส่งคนมาซื้อยาพลังต้นกำเนิดและยาปิดกั้นการรับรู้ ตระกูลเหอได้คาดหวังว่าตระกูลหลิวจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับยาพลังต้นกำเนิดและทำลายซูเฉียน ถึงกระนั้น ตระกูลหลิวได้คำนวณว่าสิ่งที่ทำอาจมิได้ราบรื่น อาจส่งผลต่อชื่อเสียงของพวกมันได้ พวกมันจึงปฏิเสธไป ข้าเพียงกลับมาเพื่อมอบจดหมายปฏิเสธเหล่านี้ ทว่าด้วยท้องฟ้าในยามค่ำคืน ข้าน้อยวางแผนจะพักอยู่ที่นี่ก่อนแล้วค่อยออกเดินทางในรุ่งเช้า หากท่านไม่เชื่อข้า โปรดดูจดหมายที่ยังอยู่ในย่ามข้างเอวของข้าน้อยด้วย!”

ซูเฉินพยักหน้า ภูผาเหล็กดึงจดหมายจากเอวของชิงเหอ

ภูฟาเหล็กอ่านไม่ออก ซูเฉินจึงเอ่ยขึ้น “ขออภัยด้วยท่านบารอน ข้าคงต้องขอรบกวนให้ทุกท่านคุ้มครองข้าออกไปจากที่นี่”

บารอนรับจัดหมายแล้วอ่านมัน จากนั้นก็พยักหน้าแล้วเอ่ย “ที่มันกล่าวคือความจริง นี่คือจดหมายปฏิเสธของตระกูลหลิว”

“ฟู่!” ซูเฉินพ่นลมหายใจออก

ซูเค่อจีเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

ครานี้ มิเพียงมันต้องการเพิ่มพลังให้แก่บุตรชายเท่านั้น ทว่ามันยังต้องการที่จะใช้ยาพิษเพื่อจัดการกับซูเฉิน

มันช่วงเป็นคนที่โหดเหี้ยมนัก

หลังจากที่ต้องประสบกับความล้มเหลวมาเนิ่นนานหลายปี ในที่สุดมันก็มิอาจอดทนได้อีกต่อไป

การแข่งขันครั้งสุดท้ายก่อนการต่อสู้มังกรซ่อนได้หายไปจากความคติดของมันแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือการแก้แค้น!

นี่มิใช่การแข่งขัน ทว่ามันคือการแก้แค้น!

ซูเฉินสามารถเข้าใจความคิดเช่นนั้นได้

“นายน้อยซู ข้าน้อยได้บอกกล่าวทุกสิ่งที่ข้ารู้ให้แก่ท่านแล้ว บัดนี้ท่านจะปล่อยตัวข้าไปได้หรือไม่ขอรับ?” ชิงเหอร่ำไห้

“คำถามสุดท้าย ผู้ใดเป็นผู้รับผิดชอบการซื้อยาและพวกมันจะแล้วเสร็จเมื่อใด?”

“ผู้ที่มาซื้อยาเป็นผู้ติดตามของซูเฉียนนามจางซงขอรับ ตระกูลหลิวจะเตรียมยาในเช้าวันพรุ่งนี้เพื่อส่งมอบให้แก่มัน” ชิงเหอตอบ

ซูเฉินพยักหน้า “ข้าจะให้โอกาสแก่เจ้า หลังจากที่ออกจากภูเขาให้มุ่งหน้าไปอาศัยอยู่ทางใต้ ยิ่งห่างไกลจากที่นี่มากยิ่งดี ต่อจากนี้ไปอย่าได้ปรากฎตัวที่นี่อีก หากเจ้ามิอาจทำได้ เช่นนั้นก็ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสีย”

ชิงเหอหมอบราวกับกระเทียมโดนทุบ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ ข้าจะไม่กลับมาที่นี่อีกเด็ดขาด และข้าจะไม่บอกผู้ใดด้วย ข้าจะไม่เอ่ยปากบอกผู้ใดขอรับ!!”

ซูเฉินโบกมือ “ไปได้”

ชิงเหอคลานออกไปก่อนที่จะลุกขึ้นวิ่งออกไป คนอื่น ๆ ได้แต่ดูมันวิ่งหนีไปและหัวเราะอย่างเย็นขา

เมื่อเห็นว่าชิงเหอวิ่งหนีออกไปจากห้องและออกจากประตูภูเขาไป อารอนก็เอ่ยว่า “ข้าว่า ท่านคงไม่ได้วางแผนที่จะปล่อยสารเลวนั่นไปจริง ๆ ใช่หรือไม่? บารอน”

บารอนมองไปที่ซูเฉิน “ข้าเชื่อว่านายน้อยสี่แห่งตระกูลซูรู้ตัวดีว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่”

ซูเฉินเอ่ยอย่างช้า ๆ “ปีศาจราตรี ข้าคงต้องรบกวนเจ้าในการเดินทางเสียแล้ว”

“เจ้าอยากให้ข้าไปสังหารมันหรือ?”

“มิใช่ ข้าเพียงต้องการขอให้เจ้าติดตามดูเส้นทางที่มันไปหลังจากที่ออกจากภูเขา หากมันมุ่งหน้าไปทางใต้ก็ปล่อยมันไป ถึงกระนั้น หากมันมุ่งหน้าไปที่ตำหนักวิหคอมตะหรือเมืองหลินเป่ย…… สังหารมันทันที”

อารอนหัวเราะอย่างเลือดเย็น “อาจไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น”

ซูเฉินตอบอย่างไม่แยแส “ข้ามีขีดจำกัดของข้า”

ปีศาจราตรีมองที่บารอน

บารอนพยักหน้าแล้วหัวเราะออกมา “การมีขีดจำกัด ย่อมดีกว่าไม่มีเลย”

ปีศาจราตรีเข้าใจและหันไปรอบ ๆ ก่อนจะจากไป

ไม่นานหลังจากนั้นนางก็กลับมา

นางถือศีรษะของชิงเหอใว้ในมือ

“มันทรยศความเชื่อใจของเจ้า” ปีศาจราตรีเอ่ย

ซูเฉินตอบ “มันมิได้ทรยศข้า มันเพียงทรยศตัวเอง”