0 Views

ยามราตรี ภายในห้องที่ดูหรูหราภายในพระราชวัง เลี่ยหลิ่งนอนอยู่บนเตียงๆนึงซึ่งดูใหญ่เล็กผ้าปูนั้นเป็นสีแดงสดใสสวยงาม เลี่ยหลิ่งค่อยๆลืมตาขึ้นเขาเห็นผนังหินด้านบนแต่ว่าหินนั้นกลับมีการตกแต่งอย่างสวยงามมีลวดลายของมังกร3ตัวแกะสลักอยู่2ตัวนั้นเป็นสีดำเข้มให้ความรู้สึกที่น่าเกรงขามเล็กน้อยกำลังอ้าปากคำรามไปทางมังกรอีกตัวนึงที่เกร็ดรอบตัวของมันเป็นสีเงินแวววาวคล้ายๆดาบ กำลังนอนอยู่ เลี่ยหลิ่งรู้สึกว่ามังกรตัวสีเงินนั้นช่างคล้ายกับเขานักแม้แต่จะมีใครมารบกวนเขาก็สามารถนอนได้ทุกสถานการณ์ !!

“รอยแกะสลักนั้นมีมาตั้งแต่สม้ยโบราณมาแล้ว” ก่อนจะมีเสียงที่ฟังดูไพเราะดังขึ้นด้านข้างเขา เขาหันไปเจอ หญิงสาวคนนึงใบหน้าเรียบเฉยดูเย็นชาเล็กน้อย แต่นั่นยิ่งทำให้นางดูงดงามและดูสูงส่งนางอยู่ในชุดนอน
 เป็นเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวสีแดงมีลวดลายบนเสื้อผ้าของนางเล็กน้อยหน้าอกทั้ง2ของนางยื่นออกมาด้านหน้าเล็กน้อยขนาดมันพอๆกับ ศรีษะของทารกแรกเกิด นี่ทำให้เลี่ยหลิ่งจ้องไปที่หน้าอกของนางชั่วครู่ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองมังกรสีเงินด้านบนเช่นเดิม
 “ข้าหลับไปนานแค่ไหนลี่เอ๋อ” นี่ทำให้องค์หญิงเฉินลี่ตกใจเล็กน้อย เขาพึ่งเจอกันวันนี้ และนี้เป็นครั้งแรกที่เขาคุยกันแต่กลับเรียกนางว่าลี่เอ๋อ ? ตั้งแต่นางเกิดมามีเพียงบิดาของนางเท่านั้นที่เรียกนางเช่นนี้แม้แต่พี่ชายแท้ๆของนางยังไม่เรียกนางยังงี้เลยด้วยซ้ำ.. เมื่อเห็นว่านางไม่ตอบเลี่ยหลิ่งจึงหันไปมองที่นางอีกครั้ง “เจ้าเป็นอะไร” เฉินลี่ได้สติก่อนจะมองไปที่เลี่ยหลิ่งด้วยสายตาเย็นชา “เพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น” เลี่ยหลิ่งตกใจเล็กน้อย ‘ทำไมเขาถึงหลับไปแค่แปปเดียว ? ปรกติต่อให้เขาสบายดีเขายังต้องหลับวันนึงอย่างน้อยต้องมากกว่า6ชั่วยาม ! “บิดาเจ้าสั่งให้มาเฝ้าข้า ? ” เฉินลี่ไม่ได้ตอบแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน เลี่ยหลิ่งมองไปรอบๆ
“นี่คือห้องของเจ้า ? ” เลี่ยหลิ่งได้กลิ่นหอมจากในห้องกลิ่นนั้นคล้ายๆกับตัวนางเขาจึงคิดว่าเป็นห้องของนาง “อืม” นางเพียงตอบสั้นๆ นี่ทำให้เลี่ยหลิ่งหงุดหงิดเล็กน้อย “เจ้าออกไปได้แล้วข้าจะนอนต่อ” เลี่ยหลิ่งกล่าวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะหันหลังให้นาง เฉินลี่ตกตะลึง นี่ห้องของนาง ? แต่นางกลับโดนไล่ออกจากห้องของตัวเอง นางอยากจะไล่เขาออกไปแต่ว่าที่ให้เขามานอนที่นี่เป็นคำสั่งของบิดานาง….นางมองไปที่เลี่ยหลิ่งที่นอนหันหลังให้นางอยู่ชั่วครู่ก่อนที่นางจะลุกและหันหลังเดินไปในตอนนั้นเองที่มีมือมาจับแขนนางไว้ก่อนจะดึงนางมาที่เตียงนางสะดุ้งแต่ว่าก็ไม่ได้กรี้ดร้องออกมาในตอนนี้นางนอนอยู่กลางเตียงและ…
เลี่ยหลิ่งกำลังค่อมตัวนางอยู่ !! นี่ทำให้ใบหน้านางแดงกล่ำด้วยความอับอายตั้งแต่นางโตมานางไม่เคยโดนตัวบุรุษเพศมาก่อนไม่แม้แต่บิดาของนาง ! “เจ้าา” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือในตอนนี้เลี่ยหลิ่งกำลังจ้องมาที่หน้าอกของนางที่กำลังกระเพื่อมจากแรงที่นางโดนดึงมาบนเตียงใบหน้าของนางยิ่งแดงกล่ำขึ้นไปอีก พอได้ยินเสียงของเฉินลี่เลี่ยหลิ่งพลันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาที่หน้านางในตอนนี่ใบหน้าของนางนั้นเป็นสีขาวอมชมพูจากความเขิลอายของนางนี่ยิ่งทำให้นางดูงดงามน่าหลงใหลไม่ใช่น้อย
 นางกำลังจะพยามลุกขึ้นแต่เลี่ยหลิ่งก็ใช้มือจับไปที่แขนทั้ง2ข้างของนาง ในตอนนี้แขนทั้ง2ข้างของนางถูกตรึงไว้เหนือหัวของนางด้วยมือของเลี่ยหลิ่ง นี่ทำให้หน้าอกของนางดูใหญ่ขึ้นเล็กเลี่ยหลิ่งอดไม่ได้ที่จะมองไปที่มันอีกครั้ง
 เอื้อก เสียงกลืนน้ำลายของเลี่ยหลิ่งดังขึ้น นั้นทำให้ใบหน้าของเฉินลี่เต็มไปด้วยความหวากกลัว “ถ้าเจ้าทำอะไรข้า..ข้าจะร้องให้คนมาช่วย” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ปรากฏรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเลี่ยหลิ่ง
 “แต่ถ้าหากข้าอุดปากเจ้าก่อนที่จะมีคนได้ยินเจ้าคงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…” เลี่ยหลิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม นี่ทำให้นางไม่กล้าจะตะโกน นางทำได้เพียงมองไปที่ใบหน้าของเลี่ยหลิ่งด้วยความอับอาย
 “เจ้าชอบงั้นเหรอที่เอาแต่ทำตามคำสั่งของบิดาเจ้า” นางดูตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดีดีเขาก็ถามอะไรแบบนี้ขึ้นมา “ข้าเป็นบุตรมีหน้าที่ที่ต้องทำตามคำสั่งของบิดา” นางตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ใครเป็นคนบอกเจ้าว่าบุตรต้องทำตามคำสั่งของบิดา ? ” นี่ทำให้นางดูสับสนเล็กน้อยผ่านไปชั่วครู่ก่อนจะกล่าว “ไม่มีใครบอกข้าแต่มันเป็นสิ่งที่ทุกคนควรจะรู้อยู่แล้ว” เลี่ยหลิ่งยังจ้องไปที่นาง
“ถ้าบิดาของเจ้าบอกให้เจ้าหลับนอนกับเขาเล่า ? ” นี่ทำให้นางดูโกรธไม่ใช่น้อย “ท่านพ่อไม่มีทางทำแบบนั้น” เลี่ยหลิ่งกล่าวต่อทันที “ถ้าอย่างนั้นถ้าบิดาเจ้าบอกให้หลับนอนกับข้าเล่า” เฉินลี่ ตะลึงเล็กน้อย “ถ้าบิดาข้ากล่า..”
เลี่ยหลิ่งพลันกล่าวแทรก “แล้วเจ้ามีความสุขงั้นเหรอ ข้าหมายถึงการที่เจ้าจะมานอนกับข้าไม่ใช่หมายความว่าเจ้ามีความสุขที่ได้ทำตามคำสั่งของบิดาเจ้า” นางพลันเงียบไปชั่วครู่เหมือนกับกำลิงคิดอะไรบางอย่าง “ไม่” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเล็กน้อย เลี่ยหลิ่งพลันยิ้มก่อนจะปล่อยมือนางแล้วนั่งลงข้างๆนาง
 “ถ้างั้นเจ้าคิดว่าบิดาของเจ้ารักและเป็นห่วงเจ้าหรือเปล่า” นางหันไปมองชายที่เมื่อกี้กำล้งจะขืนใจนางแต่ว่านางกลับไม่รู้สึกกลัวเขาแม้แต่น้อย นางยังคงนอนมองไปที่เลี่ยหลิ่ง นางกำลังจะกล่าว แต่เลี่ยหลิ่งพลันกล่าวต่อ “ข้ารู้ว่าบิดาเจ้ารักเจ้ามากแค่ไหน…ถ้างั้นเจ้าคิดว่าบิดาของเจ้าจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเขารู้ว่าเขาได้ทำให้บุตรคนที่เขารักไม่ได้พบความสุขเลย” ทันทีที่เลี่ยหลิ่งกล่าวจบนางพลันเงียบไปก่อนที่จะหลับตาลง…. ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะครับ ไม่ต้องเม้นก็ได้แค่ผมเห็นยอดวิวขึ้นก็ดีใจละครับ (สุขสันวันปีใหม่นะครับ ทุกๆคน)