0 Views

 

Chapter 150 – ความวุ่นวาย (6)


หยุดเลือดสีดำไหลลงมาจากมุมปากของเขา ซวนหยวนเฉิงจ้องมองหลังของหลิวเยว่ และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หลิวเยว่มีบางสิ่งที่เจ้านั้นไม่เคยได้รู้มาก่อน เช่อเองก็ยังไม่รู้เช่นกัน ด้วยรูปลักษณ์ของเจ้า เจ้าเหมือน.. อั๊ก..  ความล้มเหลวเป็นพื้นฐานของความสำเร็จ ความสำเร็จเองก็เป็นสถานที่ซุกซ่อนความล้มเหลวเช่นเดียวกัน…. เมื่อถึงจุดหนึงเจ้าทั้งสองจะต้องแยกจากกัน… ไม่มีทาง… เป็นไปได้…”


น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาจางหายไป ซวนหยวนเฉิงคอพับไป และปิดตาลง

ร่างกายของเขายังไม่ได้เคลื่อนย้ายไปไหน เขาขอที่จะนั่งบนบังลังก์

หลิวเยว่ขมวดคิ้ว ที่ซวนหยวนเฉิงพูดหมายความว่าอย่างไร? บ้าเอ๊ย เขาไม่เคยพูดอะไรให้จบประโยคเลย

“ชีวิตของข้า ข้าจัดการเองไม่มีใครสามารถเข้ามาก้าวก่ายได้ ข้าและซวนหยวนเช่อจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เพราะข้าเป็นคนพูดดังนั้นมันย่อมต้องเป็นเช่นนั้น” นางสบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไปจากตำหนักตะวันออก

ในโลกนี้ ไม่มีใครที่สามารถแยกข้าและซวนหยวนเช่อออกจากัน ไม่มี

คราบเลือดแฝงตัวอยู่ในความมืด เจตนาฆ่าเต็มไปทั่วบรรยากาศ

ยามราตรีที่มืดมิด

กลิ่นเลือดที่รุนแรง กระจายคละคลุ้มไปทั้งสี่ทิศ

ทั้งขุนนางและแม่ทัพของอาณาจักเทียนเจิ้น ต่างถูกจัดการอย่างเรียบร้อย

การสังหารหมู่ครั้งนี้ใช้เวลาตลอดทั้งคืน จนกระทั่งแสงสีทองปรากฎขึ้นตรงแนวเส้นขอบฟ้า บ่งบอกว่ารุ่งอรุณวันใหม่ได้มาถึงแล้ว ทุกๆ อย่างกลับคืนสู่ความสงบสุข

แสงแรกของรุ่งอรุณอาบไล้ไปทั่วทั้งพื้นดิน พื้นดินถูกทำความสะอาด ไม่มีอะไรอยู่ติด หรือค้างอยู่บนพื้น หลงเหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดที่ยังคงคละคลุ้งไปในบรรยากาศ

สัญญาณเวลาส่งเสียงดังขึ้น มันเป็นเวลาที่เหล่าขุนนางและแม่ทัพเริ่มทำงาน

วันนี้เป็นวันใหม่

อาณาจักรเทียนเจิ้นมีการเปลี่ยนแปลง แต่ไม่มีใครพูดคุยเรื่องการสังหารหมู่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ไม่มีใครพูดถึงขุนนางบางคนที่ได้หายไป ไม่มีใครพูดถึงรัชทายาทและมเหสีหลิวในเช้าวันนี้ ทุกคนต่างเงียบ

เสนาบดีขวาได้กลับมาครองอำนาจสูงสุด และอัครชายาเฉินได้กลายเป็นมเหสี ไม่มีใครสามารถต่อกรกับตำแหน่งรัชทายาทในมือซวนหยวนเช่อ

แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้อยู่ตอนนี้

ด้วยความวุ่นวายต่างๆ ที่เกิดขึ้นในอาณาจักรเทียนเจิ้น ทำให้เทียนเจิ้นหันกลับมาใส่ใจกับทั้งเจ็ดอาณาจักร

สายฝนที่ร่วงหล่นลงมา ในขณะที่สายลมที่พัดผ่านทุกมุมเมือง เมืองนี้เพิ่งเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ความสงบขอทั้งเจ็ดอาณาจักร ดำลังถูกสั่นคลอน

ตำหนักเทียนเจิ้น

“ทหารที่ประจำการอยู่ชชายแดนของอาณาจักรเทียนเจิ้นมีจำนวนหนึ่งหมื่น ของอาณาจักรจ้าวที่อยู่ใกล้เราที่สุดมีจำนวนสองหมื่นคน นี่ไม่ดีแน่” เสนาบดีขวาพูดกับซวนหยวนยี่ ที่กำข้อมูลในมือแน่น

 

🙂 เค้านี่อยากรู้ข้อมูลของหลิวเยว่ใจจะขาดรอนๆ อยากรู้ประวัติ ความเหี้ยมของนางที่จะทำ ทุกอย่างค่อยๆ หลุดออกมา เค้าสวมวิญญณโคนัน ไปหาคำตอบดีฟ่าาาาา กิกิ

นอกบท “หลิวเยว่ได้โปรดฆ่าข้าด้วยน้ำมือเจ้า!! ข้ายินดีจะตายภายในอ้อมอกน้อยๆ ของเจ้า นี่คือคำขอสุดท้ายของข้า” 55555+

บางทีกะอยากให้พี่รัชทายาทได้หลงรักหลิวเยว่แบบคลั่งบ้าง ในวาระสุดท้ายของชีวิต แล้วข้าจะคิดถึงท่าน รัชทายาท