0 Views

 

DEM 83 : ความจริง ? 

 

          จิ้งหยินเรียกสติกลับคืนมาได้อย่างยากลำบากและเพิ่งรู้ว่าเขาถูกหยุนลั่วเฟิงตบหน้าหลายครั้งต่อหน้าผู้คนมากมาย! เขามีท่าทางโกรธขึ้นมาในทันที

 

 

          “หยุนลั่วเฟิง เจ้ากล้าอวดดีในสถานที่สำคัญอย่างหอสมานแพทย์งั้นหรอ! เจ้าจะต้องขอโทษข้าและยอมรับความผิดของตัวเองเดี๋ยวนี้! ไม่เช่นนั้นแล้วข้าจะไม่ยกโทษให้กับพฤติกรรมของเจ้าในวันนี้!”

 

          หยุนลั่วเฟิงรับผ้าเช็ดหน้าที่หยุนเซี่ยวส่งมาให้นางและใช้มันเช็ดมือข้างที่เพิ่งตบหน้าจิ้งหยินอย่างเบามือ นางทำราวกับว่านางกลัวเชื้อโรคบนใบหน้าของเขาจะเปื้อนมือของนาง

 

          “หยุนเหล่า…”

 

          จิ้งหยินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแต่ก่อนที่เขาจะได้พุ่งไปหานาง น้ำเสียงของ อาวุโสหลงก็ดังออกมาจากด้านใน

 

          “เจ้ายังทำอะไรอยู่ที่นี่? เจ้ากล้าสร้างความวุ่นวายขึ้นที่หอสมานแพทย์ของข้า ดังนั้นทำไมเจ้ายังไม่รีบไสหัวออกไปซะที!”

 

          จิ้งหยินรีบหลืนความโกรธแค้นที่เขากำลังจะพ่นออกมากลับเข้าไปในลำคอ เขาจ้องใบหน้าอวดดีของหยุนลั่วเฟิงและหัวเราะเยาะเย้ยนาง “ตอนนี้ใบหน้าของอาวุโสหลงแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาอยากให้เจ้าออกไปจากที่นี่เต็มทนแล้วอย่าบอกนะว่าเจ้าไม่ได้ยินที่เขาพูด? ออกไปซะ!”

 

          หลังจากได้ยินคำพูดนั้น หยุนลั่วเฟิงก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลยนางมองไปที่จิ้งหยิ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

          จิ้งหยิน รู้สึกรังเกียจนางมากยิ่งขึ้นเขาเคยพบเจอคนหน้าด้านหน้าทนมาก่อนแต่ไม่เคยพบเจอใครที่เป็นเหมือนนาง! คำพูดของอาวุโสหลงก็ชัดเจนแล้วแต่นางยังหน้าด้านจะอยู่ที่นี่ต่อไป! ไม่ต่างกับปู่ของนางเลยจริงๆแล้วที่สำคัญนางไม่สนใจสายตาใครทั้งนั้น

 

          ในขณะที่จิ้งหยินกำลังจะพูดดูถูกนางเสียงของอาวุโสหลงก็ดังขึ้นอีกครั้ง “จิ้งหยิน ข้าบอกให้เจ้าไสหัวออกไป ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรอ?”

 

          คำพูดของอาวุโสหลงทำให้เขาแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง ทันใดนั้นเขาก็แระแอมไอขึ้นมาสองครั้งใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายในขณะที่เขาจ้องไปยัง อาวุโสหลง

 

          “อาวุโสหลงคนที่ท่านกล่าวถึงคือข้างั้นหรอ?” เขาชี้ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อความจริง

 

          หลงพูดอย่างเฉยเมยว่า “นอกจากเจ้าแล้วยังมีใครอีกหรอ?ข้าไม่เคยเจอใครหน้าด้านหน้าทนเท่านี้มาก่อนในชีวิต ข้าบอกให้เจ้าออกไปถึงสองครั้งแต่เจ้าก็ยังคงดื้อด้านอยู่ในหอสมานแพทย์ของข้า!”

          คำพูดเหล่านี้คือสิ่งที่เขาเคยพูดกับหยุนลั่วเฟิงแต่ตอนนี้มันกลับย้อนมาหาตัวเขาเองด้วยคำพูดของอาวุโสหลง

 

          ร่างกายของจิ้งหยินแข็งทื่อใบหน้าซีดเผือดในขณะที่เขาพูดอย่างตะกุกตะกักว่า “อาวุโสหลงคนที่ทำให้หอสมานแพทย์เกิดความวุ่นวายขึ้นคือหยุนลั่วเฟิง”

 

          “ฮ่าๆ” หนิงหัวเราะเบาๆ ดวงตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขาจ้องไปยังจิ้งหยิน “ข้าสองคนเห็นเจ้ากำลังตัวน่าเกลียดใส่นาง เมื่อถึงคราวที่เจ้าโดนกระทำเองบ้างเจ้ายังคงขอให้ หอสมานแพทย์เข้าข้างเจ้าอีกงั้นหรอ? เมื่ออาวุโสหลงบอกให้เจ้าออกไป เจ้าก็ควรจะรีบออกไปจากที่นี่โดยทันที! ถ้าไม่อย่างงั้นล่ะก็ข้านี่ล่ะจะเป็นคนจัดการเจ้าเอง!”

 

          ใบหน้าของจิ้งหยินเปลี่ยนจากสีขาวซีดเป็นสีเขียว จากสีเขียวเป็นสีแดงอีกครั้ง เขาสูดลมหายใจเข้าและหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล “อาวุโสหลงท่านต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ข้าไม่ได้ข่มขู่นางราวกับยักษ์ข่มขู่มดเป็นนางต่างหากที่สั่งให้ผู้ติดตามของนางทำร้ายข้า! ดังนั้นคนที่ทำให้เกิดความวุ่นวายไม่ใช่ข้าแต่เป็นหญิงสาวคนนี้!”

 

          ขณะนี้จิ้งหยินยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริงดังนั้นเขาจึงเชื่อว่าเป็นเพราะหยุนลั่วเฟิงอายุยังน้อย จึงทำให้อาวุโสหลงเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนข่มขู่นาง!

 

          “อาวุโสหลงหญิงสาวคนนี้เหลี่ยมจัดและฉลาดแกมโกงยิ่งนัก เมื่อคืนก่อน นางจ้างชายชราคนหนึ่งมาแกล้งป่วยเพื่อที่จะพยายามหลอกลวงทุกๆคน! โชคดีที่ลูกศิษย์ของข้ามีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม เพียงไม่นานนางก็สามารถดูออกว่าชายชราคนนั้นแกล้งป่วย ลูกศิษย์ของข้าไมได้เปิดเผยเรื่องนี้ออกไปเพราะเห็นแก่มิตรภาพระหว่างพวกเขาทั้งสองคน”

 

*** ตอนนี้มีโปรโมชั่นพิเศษเข้าอ่านได้ทั้ง 555 ตอน สามารถติดตามรายระเอียดการเข้าอ่านทั้ง 555 ได้จาก https://www.facebook.com/Tran.xend.vis/

 

ติดตามตอนต่อไป………. https://www.facebook.com/Tran.xend.vis/ ในกลุ่มถึงตอนที่ 555 แล้วนะครับ สามารถขอเข้ากลุ่มพิเศษได้เลยครับ ในกลุ่มสามารถอ่านได้ล่วงหน้า + อ่านได้จุใจเลยนะ ^^