0 Views

DEM 73 : ไม่อยากทำเช่นนี้ !

 

          หัวใจของเกาหลิงรู้สึกเจ็บปวด “หวู่ซาง ไม่ต้องเป็นห่วงความอัปยศอดสูที่พวกเราได้รับในวันนี้ ในภายภาคหน้าข้าจะคืนมันกลับไปให้นางเป็นร้อยเท่าพันเท่า”

 

          มู่หวู่ซางยิ้ม รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความเศร้าและความเจ็บปวด และมันทำให้หัวใจของเกาหลิงเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น ในขณะเดียวกันความเกลียดชังในใจของเขาที่มีต่อหยุนลั่วเฟิงก็ยิ่งมากขึ้นด้วยเช่นเดียวกัน

 

          เพี๊ยะ !

 

          เกาหลิงยกมือที่สั่นเทาของตัวเองตบลงไปบนใบหน้าของมู่หวู่ซางอย่างเบามือ ราวกับการใช้แปรงปัดฝุ่นออกไปให้พ้นทาง มันยังแรงไม่เพียงพอ

 

          “ถ้าเจ้ายังตบนางด้วยแรงเช่นนี้ ข้าคิดว่าคืนนี้ทั้งคืนเจ้าคงไม่ได้หยุดแน่” หยุนลั่วเฟิงเอ่ยเตือนเขา

 

          หลังจากได้ยินคำพูดของหยุนลั่วเฟิง มู่หวู่ซางก็กัดริมฝีปากแน่น “องค์ชายรัชทายาทท่านไม่จำเป็นต้องเห็นใจข้า หวู่ซางคนนี้ไม่เกรงกลัวต่อความเจ็บปวดหรือความอับอายใดๆทั้งสิ้น”

 

          หัวใจของเกาหลิงสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญกับใบหน้างดงามนี้เขาก็ไม่สามารถทำใจที่จะตบตีนางได้

 

          “หวู่ซาง ข้าขอโทษ”

 

          เกาหลิงค่อยๆหลับตาลงช้าๆ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกผิดในแววตาก็เด่นชัดขี้น เขาเงื้อมือขึ้นและตบลงไปบนใบหน้าของ มู่หวู่ซาง อย่างรุนแรง

 

        เพี๊ยะ !

 

          เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นในห้องโดยสารที่เงียบสงัดแห่งนี้

 

          แก้มซ้ายของมู่หวู่ซางเปลี่ยนเป็นสีแดงและบวมเป่งขึ้นในทันที มันเจ็บมากจนทำให้นางน้ำตาคลอแต่นางก็พยายามกลั้นไว้ไม่ให้มันไหลออกมา

 

          ในฐานะลูกสาวสุดที่รักของนายกรัฐมนตรีแม้แต่เส้นผมเส้นเดียวก็ไม่อาจทำอันตรายใดๆแก่นางได้ เรื่องถูกคนตบตียิ่งไม่ต้องพูดถึงแต่ตอนนี้เป็นเพราะหยุนลั่วเฟิงทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสต่อหน้าผู้คนมากมาย นางจะจดจำความแค้นในครั้งนี้เอาไว้!

 

          อันที่จริงแล้วมู่หวู่ซางเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก หากองค์ชายรัชทายาทรักนางมากกว่ารักตัวเองต่อให้เขาจะต้องกลายเป็นคนที่ร้ายกาจในสายตาคนทั้งโลก เขาก็จะไม่มีวันทำร้ายนาง! แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะปกป้องตัวเอง!

          เพี๊ยะ !

 

          เพี๊ยะ ! เพี๊ยะ ! เพี๊ยะ !       

 

          เกาหลิงยังคงตบใบหน้าของมู่หวู่ซางครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่เขาลงมือมันรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาเองกำลังถูกทุบทีอย่างแสนสาหัสแต่เมื่อคิดถึงชื่อเสียงของตัวเอง เขาก็ยังตบใบหน้าของนางต่อไปด้วยความโหดเหี้ยม

 

          “การแสดงวันนี้เป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มาก” เกาฉ่าวเฉินยิ้มใบหน้าอ่อนโยนของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มของความขี้เล่น “ลั่วเฟิง ถ้าหากพวกเราทั้งสองคนต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นวันนี้ ข้าจะไม่มีวันตบหน้าเจ้าแม้ว่าข้าจะต้องผิดคำพูดของตัวเองก็ตาม”

 

          หยุนลั่วเฟิงกอดอกและเอนตัวพิงไปกับประตูห้องโดยสารเมื่อได้ยินคำพูดของ เกาฉ่าวเฉินนางก็ยักคิ้วขึ้นและส่งยิ้มให้เขา “ท่านคิดว่าเราทั้งสองคนรู้จักกันดีงั้นหรอ?”

 

          “โอ้” เกาฉ่าวเฉินลูบปลายคางของตัวเองและใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองไปยังหยุนลั่วเฟิง “ถ้าหากพวกเราได้ออกเดินทางไปด้วยกันและได้ช่วยกันปรุงอาหาร เจ้าคิดว่าพวกเราจะไม่สนิทสนมกันยิ่งขึ้นงั้นหรอ? วันพรุ่งนี้เจ้ามาข้าที่ตำหนักองค์ชายสี่เพื่อเที่ยวเล่นและปรุงอาหารกับข้าสักหน่อยดีไหมล่ะ?”

 

          “จากทางเข้าตำหนักองค์ชายให้เจ้าเลี้ยวขวาและเดินเข้าไปในซอย จากนั้นเจ้าจะพบกับซ่องโสเภณีที่มีชื่อเสียงที่สุดในหลงเหยียน ถ้าหากเจ้าไปที่นั่นเจ้าสามารถปรุงอาหารกับใครก็ได้ที่เจ้าต้องการ !” หยุนลั่วเฟิงมองเกาฉ่าวเฉินด้วยความเฉยเมย นางคิดไม่ถึงว่าชายที่สุภายอ่อนโยนราวกับหยกนี้จริงๆแล้วภายนอกของเขาจะเป็นคนที่เจ้าชู้เช่นนี้

 

          เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วนางสนใจเรื่องของหยุนเซี่ยวผู้ที่ไม่ได้รับการฝึกฝนมามากเพียงพอยิ่งกว่า

 

          เกาฉ่าวเฉินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “มันง่ายมากที่จะทำให้หญิงสาวเหล่านั้นปรุงอาหารได้อย่างเต็มที่ จริงๆแล้วข้าได้สูญเสียเงินให้แก่พวกนางไปมากมาย แต่พวกนางไม่ได้ดึงดูดข้าได้อย่างที่เจ้าทำ ลั่วเฟิง ! พวกนางต่ำต้อยมากเมื่อเทียบกับการที่จะได้ปรุงอาหารกับเจ้า กัดแทะและเคี้ยวคนแบบเจ้า”

 

          “ไม่เลวนี่” หยุนลั่วเฟิงพยักหน้ายอมรับข้อตกลง “สิ่งที่ท่านพูดมานั้นถูกต้อง บางอย่างนั้นก็สามารถนำมาปรุงได้ง่ายและตอนนี้ข้าก็กำลังสนใจคนๆหนึ่งอยู่ซะด้วยสิ แต่ข้าก็ยังค่อนข้างเป็นกังวล องค์ชายสี่กระดูกอ่อนของท่านสุกง่ายหรือเปล่านะ ?”

 

          ใบหน้าของเกาฉ่าวเฉินนิ่งค้างและเขาค้นพบว่าเขาได้ขุดหลุมฝังตัวเองซะแล้ว…

 

          ไม่มีใครรู้ว่าเกาหลิงตบหน้ามู่หวู่ซางไปกี่ครั้ง ตอนนี้แก้มทั้งสองข้างบวมเป่งราวกับหัวหมู ไร้ซึ่งความสวยและสง่างามอย่างสิ้นเชิง ดวงตางดงามของนางเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความเศร้าเสียใจ…………

 


ติดตามตอนต่อไป………. https://www.facebook.com/Tran.xend.vis/ ในกลุ่มถึงตอนที่ 456 แล้วนะครับ สามารถขอเข้ากลุ่มพิเศษได้เลยครับ ในกลุ่มสามารถอ่านได้ล่วงหน้า + อ่านได้จุใจเลยนะ ^^