0 Views

DEM 60 : ข้าเพียงอยากมองเจ้า !

 

          หลังออกมาจากตำราลับทางการแพทย์  หยุนลั่วเฟิงก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้งและพบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอน นางรู้สึกว่ามีมือหนึ่งกำลังลูบไล้แก้มของตัวเองอยู่ปลายนิ้วนั้นทำให้นางรีบลืมตาขึ้นทันทีและเอื้อมมือไปคว้ามือของคนๆนั้นไว้และหรี่ตามอง

 

          “หยุนเซี่ยว เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”

 

          ถ้าหากคนๆนี้ไม่ใช่หยุนเซี่ยวแต่เป็นคนอื่น นางคงจะจับเขาโยนออกมานอกห้องแล้ว!

 

          “ข้าเพียงแค่อยากมองเจ้า”

 

          ดวงตาของชายหนุ่มจ้องหน้าหยุนลั่วเฟิงโดยตรงสายตาที่เขามองมาราวกับมีคลื่นไฟฟ้าช็อตอย่างรุนแรงเข้าไปในหัวใจของหยุนลั่วเฟิง

 

          ชายคนนี้ไม่ได้รู้อะไรเลยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของชายหญิงแล้วเขาจะมีความคิดเรื่องความใคร่ได้ยังไง?

 

          เห็นได้ชัดว่านางกำลังคิดมากจนเกินไป

 

          “หยุนเซี่ยว” ท่าทางของนางกลับมาเป็นปกติและส่งยิ้มอ่อนๆให้เขา “เจ้าลักลอบเข้ามาที่นี่งั้นข้าจะคิดซะว่าเจ้าอยากจะมาอุ่นเตียงให้ข้าแล้วกันนะ”

 

          สายตาของชายหนุ่มยังคงจ้องหยุนลั่วเฟิงด้วยความหนักแน่นและมั่นคง “ถ้าเจ้ากลัวความหนาวเย็นข้าจะเป็นคนอุ่นเตียงให้เจ้าทุกวัน”

 

          “…”

 

          หยุนลั่วเฟิงแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทาง “หยุนเซี่ยว เจ้าเคยแตะต้องผู้หญิงบ้างหรือไม่?”

 

          ชายหนุ่มส่ายหน้าด้วยความซื่อสัตย์

 

          “ไม่”

 

          “เจ้าต้องอ่านชู่เก้อถู่ซะบ้างนะ เข้าใจมั้ย?”

 

          “ชู่เก้อถู่? คืออะไร?”

 

          ชายหนุ่มขมวดคิ้วจนเป็นรอยย่นเห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ว่าหยุนลั่วเฟิงกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

 

          หยุนลั่วเฟิงตบหน้าผากของตัวเอง “นอกจากฝึกฝนจิตวิญญาณแล้วเจ้าทำอะไรได้อีกบ้างเนี่ย?”

 

          “ฆ่าคน !”

 

          น้ำเสียงของเขาเฉยเมยมากราวกับว่าสำหรับเขาแล้วการฆ่าคนเป็นแค่เรื่องง่ายๆราวกับการกินอาหารและเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตของเขา

 

          “…”

 

          หยุนลั่วเฟิงถึงกับพูดไม่ออก นางไม่คิดว่าในทวีปนี้จะยังมีคนที่ไม่เคยสัมผัสหญิงสาวเลยมาตลอดทั้งชีวิต! ในหลายปีที่ผ่านนี้เขาไปอาศัยอยู่ที่ไหนกัน?

 

          แต่ที่นี่คือทวีปหลงเซียไม่ใช่ฮวาเซี่ยในฮวาเซี่ยแม้ว่าคุณจะอยู่แต่ในบ้านแต่คุณก็สามารถเข้าใจโลกทั้งใบได้

 

          “หยุนเซี่ยว” หยุนลั่วเฟิงค่อยๆเผยรรอยยิ้มที่น่าหลงใหลออกมา “เมื่อคนที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงเช่นเจ้าออกไปข้างนอก ร่างกายและหัวใจของเจ้าจะรู้มันมารยาของหญิงสาวได้ยังไง?”

 

          หญิงสาวค่อนข้างจะประหลาดใจกับหยุนเซี่ยวนางอยากจะรู้ว่าทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ อะไรที่ทำให้เขาเป็นคนที่…ไร้เดียงสาแบบนี้?

 

          ชายหนุ่มยังคงขมวดคิ้ว “ผู้หญิงคนไหนที่เข้ามาใกล้ข้า ข้าจะฆ่าพวกนางทั้งหมด!”

 

          เขาเกลียดกลิ่นร่างกายของผู้หญิงเมื่อไรก็ตามที่พวกนางเข้ามาใกล้ เขาก็แทบจะโยนพวกนางทั้งหมดให้เป็นอาหารของหมาป่าซะโดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาของหญิงสาวเหล่านั้นที่มองมาที่เขามันทำให้เขารู้สึกรังเกียจอย่างไม่มีเหตุผล

 

          ยกเว้นเพียงแค่หยุนลั่วเฟิง

 

          เมื่ออยู่ใกล้ๆนางไม่เพียงแต่เขาจะไม่รู้สึกรังเกียจเท่านั้น แต่เขากลับอยากจะเข้าใกล้นางมากขึ้นไปอีก!

 

          “คุณหนู”

 

          ในขณะนั้นเองชิงเหยินก็รีบวิ่งเข้ามาด้านในบ้านและพูดขณะที่ยังคงหอบหายใจ “องค์ชายรัชทายาทส่งคนมาที่นี่ และบอกว่าเขาอยากจะพบคุณหนู”

 

          นับตั้งแต่ที่หยุนลั่วเฟิงมาอาศัยอยู่ที่นี่ มีเพียงแค่ชิงเหยินและหยุนเซี่ยวสองคนเท่านั้นที่สามารถมาที่ภูเขานี้ได้! อย่างไรก็ตามแม้ว่าจะเป็นสองคนนี้นางก็ยังไม่ได้เปิดเผยเรื่องของท่านลุงให้พวกเขารับรู้…

 

          “องค์ชายรัชทายาท?” หยุนลั่วเฟิงขยับตัวและก้าวลงจากเตียงอย่างเกียจคร้าน “ข้าอยากรู้จริงๆว่าองค์ชายรัชทายาทจะมาหาข้าเพื่ออะไร”

 

          “เชิญค่ะคุณหนู”

 

          ชิงเหยิน เดินตามหลังหยุนลั่วเฟิงออกไปด้านนอกอย่างมีความสุข

 

          หลังจากทั้งสองร่างลับสายตาไปแล้วหยุนเซี่ยวก็ขมวดคิ้วและเรียกข้ารับใช้ด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก “หลิงเฉวียว !”

 

ติดตามตอนต่อไป………. https://www.facebook.com/Tran.xend.vis/ ในกลุ่มถึงตอนที่ 368 แล้วนะครับ สามารถขอเข้ากลุ่มพิเศษได้เลยครับ ในกลุ่มสามารถอ่านได้ล่วงหน้า + อ่านได้จุใจเลยนะ ^^