0 Views

DEM 5 : หลานสาวคนโตของตระกูลหยุน (5)

 

          “ทวีปนี้ถูกเรียกว่า หลงเซีย ซึ่งเป็นทวีปที่ให้เกียรติศิลปะการต่อสู้ และผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้จะถูกเรียกว่าผู้ฝึกจิตวิญญาณ ซึ่งจะถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับคือ ระดับแรกเริ่ม ระดับสามัญ ระดับเทวะ ระดับปฐพี ระดับนภา ระดับมหาเทวะ และ ระดับปราญช์ ซึ่งแต่ละระดับจะแบ่งออกเป็น ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง และระดับสูงสุด! อย่างไรก็ตามในอาณาจักรหลงเซียมีผู้ฝึกจิตวิญญาณระดับเทวะเพียงสองคนเท่านั้น หนึ่งคือปู่ของข้า และอีกคนคือผู้เชี่ยวชาญในราชวงศ์

 

          บนเตียงนอนมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอค่อยๆลืมตาและเริ่มแยกแยะข้อมูลที่เก็บมาได้ เธอถอนหายใจเบาๆ “โชคไม่ดีเลยที่ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเกินไป ไม่มีทางที่ข้าจะเป็นผู้ฝึกตนได้ ในทวีปที่เคารพศิลปะการต่อสู้แบบนี้ คนที่ไม่สามารถเป็นผู้ฝึกตนได้จะถูกเรียกว่าพวกสวะ !”

 

          ไม่ใช่ว่าเจ้าของเดิมของร่างกายนี้จะไม่เคยฝึกฝนมาก่อน แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามจะดูดซับพลังงานรอบตัว ร่างกายของเธอจะเริ่มรู้สึกเจ็บแสบและมีเหงื่อเย็นไหลออกมา ดังนั้นเธอจึงต้องยอมแพ้ที่จะฝึกฝนไป…………

 

          แต่สิ่งที่ดีก็คือ ก่อนหน้านี้หยุนลั่วเฟิงได้ศึกษาเทคนิคการฝึกฝนจำนวนมากและตอนนี้มันก็เป็นประโยชน์สำหรับเธอ

 

          เมื่อหยุนลั่วเฟิงพยายามจะดูดซับพลังงานรอบตัวอีกครั้ง ร่างกายของเธอก็เริ่มเจ็บปวดราวกับจะระเบิดออกมาทันที ความเจ็บปวดทำให้ร่างกายของเธอสั่นเครือและเหงื่อเย็นๆไหลท่วมตัวในทันที !

 

          “ไม่ ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้! ถ้าข้าเป็นผู้ฝึกตนในทวีปที่เคารพความแข็งแกร่งแบบนี้ไม่ได้ ข้าก็ต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างอัปยศอดสู เพื่อรอความตายเท่านั้น! ไม่มีทางที่ข้าจะยอมเป็นพวกเศษสวะหรอก!”

 

          ที่ประตูห้อง ขณะที่นายพลหยุนเหล่า กำลังคิดจะผลักประตูเปิดเข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง มือที่จับประตูหยุดลง ทันใดนั้นเสียงที่ดังสนั่นของหญิงสาวก็พุ่งเข้าใส่เต็มๆหูของเขา

 

          “อ๊า !”

 

          หยุนเหล่าดึงมือของตัวเองกลับมา ในสายตาของเขานอกจากความรู้สึกผิดแล้วก็ยังมีความทุกข์ใจเพิ่มเข้าไปด้วย………

 

          เด็กสาวคนนี้ได้ใช้ความพยายามอย่างมากที่จะฝึกตน แต่เขาเองก็ยังหลงเชื่อข่าวลือบ้าๆนั่นและเข้าใจเธอผิด ไม่ใช่แค่เขาไม่ได้กลับมาดูแลเธอเท่านั้น แต่แทนที่เขาจะสอบถามเรื่องราวจากเธอ เขากลับทำให้เธอเจ็บช้ำใจเพิ่มเข้าไปอีก

 

          “ท่านนายพล !”

 

          ขณะที่หยุนเหล่ากำลังรู้สึกผิด แม่บ้านก็เร่งรีบเดินมาจากด้านหลัง เธอโค้งคำนับเขาและพูดว่า “เป็นเกียรติของพวกเรามากที่องค์ชายรัชทายาททรงเสด็จมาเยี่ยมเยียน ตอนนี้เขากำลังรอท่านนายพลอยู่ในห้องโถงใหญ่”

 

          “องค์ชายรัชทายาทมาเยี่ยม?” หยุนเหล่าครุ่นคิดอยู่หน้าประตูห้องที่ปิดสนิทครู่หนึ่ง เขาสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ไป และสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้ามารบกวนหลานสาวคนโตของข้าอีก !”

 

          “ได้ค่ะท่านนายพล”

 

            ตอนที่หยุนเหล่ามาถึง หยุนลั่วเฟิงรู้สึกตัวแล้ว แต่ในขณะนั้นเธอเจ็บปวดจนพูดไม่ออก เธอจะมีอารมณ์ไปสนใจเขาได้ยังไง ?

 

          ถ้ามีใครอยู่ที่นี่ หยุนลั่วเฟิงจะต้องทำให้พวกเขาหวาดกลัวอย่างแน่นอน

 

          เพราะว่าพวกเขาจะเห็นเพียงแค่หญิงสาวในชุดสีขาวที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือด รูขุมขนของเธอเปิดออกและยังคงมีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ดูราวกับว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่ในบ่อน้ำสีเลือด มันเป็นภาพที่ดูน่าหวาดกลัวมาก !

 

          “อั๊กก!”

 

          หยุนลั่วเฟิงเกิดอาการหน้ามืดจากการเสียเลือดมากเกินไป มีเสียงระเบิดดังขึ้นในหัว และสติของเธอก็กลับมาเป็นปกติในทันที ………..

 

          ติดตามตอนต่อไป…………