0 Views

DEM 23 : องค์ชายสี่

 

          “นำเงินของท่านมาวางไว้ที่ผ้าของข้า”

 

          เมื่อหวู่ฉี่ทำให้หยุนลั่วเฟิงลำบาก เสียงที่อบอุ่นราวกับแสงแดดอ่อนๆก็ดังมาจากด้านหลัง

          ก่อนหน้านี้ใบหน้าของหวู่ฉี่ยังเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่เดินผ่านมาเธอก็ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าของเธอก็ดูน่าเกลียดราวกับกินอุจจาระเข้าไป และในตอนนี้เธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกมา…….

 

          ชายที่แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมปักทอง เขาดูสง่างามโดยที่ไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร เขาเปล่งประกายจนคนแบบหวู่ฉี่ไม่สามารถเปรียบเทียบได้ รอยยิ้มที่อบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาและดวงตาคู่นั้นก็มีประกายของความอ่อนโยนออกมา

 

          ความหล่อเหลาที่หาตัวจับได้ยากและอบอุ่นราวกับหยก!

 

          ทันใดนั้นคำพูดเหล่านี้ก็ได้เข้ามาในหัวของหยุนลั่วเฟิง ทำให้เธอหยุดจ้องมองไปยังชายคนนั้นไม่ได้

 

          เพียงแต่

 

          ชายคนนี้แม้ว่าใบหน้าของเขาจะมีรอยยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้ออกมาจากดวงตาของเขา ดวงตาของเขาปิดบังตัวตนที่มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนกับสุนัขจิ้งจอกอยู่ภายใน!

 

          “องค์ชายสี่”มู่หวู่ซางยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเอาไว้ได้ราวกับว่าก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สั่งให้หวู่ฉี่สร้างความอับอายให้กับหยุนลั่วเฟิง “ท่านมาที่นี่เพื่อเยี่ยมเยียน อาวุโสหลงงั้นหรือ?”

 

          เกาฉ่าวเฉินยิ้มและรวบพัดไว้ในมือของเขา ดวงตาที่อบอุ่นในตอนแรกกลายเป็นเย็นชา

 

          “ข้าไม่ได้มาเยี่ยมอาวุโสหลงข้ามาที่นี่เพื่อซื้อสมุนไพรแค่กำมือเดียวเท่านั้น และข้าก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะเห็นเจ้าทำให้หยุนลั่วเฟิงเกิดความอับอาย! เจ้าของร้านหลิง คิดเงินของหยุนลั่วเฟิงรวมไปกับเงินของข้า”

 

          “แม้ว่าบ้านของข้าจะยากจนแต่เราก็ยังสามารถจ่ายเงิน 5 ล้านได้” หยุนลั่วเฟิงชำเลืองตาไปยังเกาฉ่าวเฉินและหันไปหาชายชุดคลุมสีฟ้า “ข้าจะนำสมุนไพรเหล่านี้กลับไปก่อนแล้วหลังจากนั้นท่านก็ค่อยไปรับเงินที่คฤหาสน์นายพล อย่างไรก็ตาม สมุนไพรของท่านราคาแพงมาก จะว่าอย่างไรถ้าหากว่าข้าจะขอ…ขอให้ท่านมองไปยังสมุนไพรนั่น ท่านให้ข้าเพื่อเป็นของขวัญได้หรือไม่ ?”

 

          ดวงตาของหญิงสาวเปล่งประกายเพียงชั่วครู่ขณะที่ชี้ไปยังมุมที่มีสมุนไพรสีเขียววางอยู่ เธอพูดด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย

 

          ชายในชุดคลุมสีน้ำเงินตกตะลึงไปชั่วครู่ หลังจากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างสุภาพ “คุณหนู นี่เป็นเพียงหญ้าสมุนไพรที่พบมากที่สุดและมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย แต่ถ้าท่านชอบท่านก็สามารถนำสมุนไพรทั้งหมดนี้กลับไปได้”

 

          “ขอบคุณท่านมาก”

 

          หยุนลั่วเฟิงไม่ได้พยายามที่จะทำตัวสุภาพ เธอค่อยๆเก็บหญ้าสมุนไพรและเดินออกไปทางประตูโดยไม่ได้หันกลับมามองอีกเลย

 

          เกาฉ่าวเฉิน มองร่างของหญิงสาวที่เดินออกไปและฉับพลันนั้นก็หัวเราะออกมา “ข้าคิดว่าหยุนลั่วเฟิงคนนี้ช่างแตกต่างกับข่าวลือที่เขาพูดกันนัก บางทีพี่ชายของข้าอาจจะต้องสูญเสียสิ่งค้ำค่าซะแล้ว”

 

          มู่หวู่ซางยืนอยู่ข้างๆ เกาฉ่าวเฉินหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

 

          เขาหมายถึงอะไรที่บอกว่าองค์ชายรัชทายาทจะสูญเสียสิ่งล้ำค่า? มีเพียงแต่เธอเท่านั้นที่เหมาะสมจะเป็นสตรีขององค์ชายรัชทายาท เศษขยะไร้ค่าแบบหยุนลั่วเฟิงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นพระชายาขององค์ชายรัชทายาทได้!

 

          “ไปเถอะ”

 

          เนื่องจากได้รับการอบรบและการศึกษาที่ดีทำให้มู่หวู่ซางไม่ได้ระเบิดโทสะออกมา เธอเหลือบมองไปที่เกาฉ่าวเฉินอีกครั้งหนึ่งและพาผู้ติดตามออกมาจากหอสมานแพทย์และหายตัวไปท่ามกลางแสงแดดร้อนจัดในยามบ่าย

 

          “องค์ชายสี่ ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าท่านมาซื้อสมุนไพรอะไรที่นี่?” เมื่อชายชุดสีน้ำเงินเห็นว่าพวกเขาออกไปแล้ว เขาจึงยิ้มเล็กน้อยและถามอย่างสุภาพ

 

          ดวงตาของเกาฉ่าวเฉินกระพริบอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมราวกับดวงตาของสุนัขจิ้งจอก “สมุนไพรอะไรที่หยุนลั่วเฟิงเพิ่งจะซื้อไป? นำสิ่งนั้นมาให้ข้าหนึ่งชุด”

 

          “กรุณารอสักครู่ ข้าจะไปนำมาให้”

 

          ชายในชุดคลุมมีความสุขเป็นอย่างมากในตอนนี้ ภายในเวลาไม่กี่วันเขาสามารถขายสมุนไพรราคาแพงหมดได้ในวันเดียว ในขณะนี้รอยยิ้มของเขาไม่ได้เปนรอยยิ้มที่มีเสน่ห์แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจ……….

 

ติดตามตอนต่อไป…….