0 Views

DEM 21 : การเผชิญหน้า !

 

          “นายกรัฐมนตรีมู่ ลูกชายของท่านไปทำตัวหยาบคายกับหลานสาวของข้าเมื่อพวกเขาพบกันบนท้องถนน และยังพยายามจะกระทำชำเลาเธอต่อหน้าผู้คนมากมาย พวกข้าได้รับคำสั่งมาจากท่านนายพลเพื่อปกป้องเธอ ดังนั้นโดยปกติแล้วพวกข้าคงไม่มีทางปล่อยให้ใครๆเข้ามาทำร้ายเธอได้! แต่ทำไมคุณหนูของเราถึงยังมาพบเจอกับเรื่องแบบนี้ได้? ในขณะนี้จิตใจของคุณหนูได้รับผลกระทบอย่างหนัก ดังนั้นทางเราจึงอยากจะเรียนให้ท่านนายกรัฐมนตรีทราบว่าท่านนายพลจะเดินทางมาที่นี่เพื่อหารือเกี่ยวกับการจ่ายเงินชดใช้ค่าเสียหายในภายหลัง”

 

          มู่ซิงเสี่ยวโกรธจนเลือดขึ้นหน้า และเขาเซไปจนเกือบจะล้มแต่ก็ยังสามารถทรงตัวเอาไว้ได้

 

          เขาชี้มือไปที่กองกำลังคุ้มกันของตระกูลหยุนในขณะที่พูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “รอก่อนเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไว้แน่!”

 

          คนเหล่านี้จะไร้ยางอายเกินไปหรือเปล่า?

 

           ลูกชายของเขาโดนทำร้าย แล้วพวกเขายังต้องชดใช้ค่าเสียหายให้นางอีกงั้นหรอ?

 

          ยิ่งไปกว่านั้นแล้วเขาก็ไม่เชื่อว่าหยุนลั่วเฟิงจะหวาดกลัวจนขวัญเสีย ผู้หญิงคนนั้นกล้าหาญยิ่งกว่าพยามารเสียอีก ดังนั้นแล้วเรื่องแบบนี้จะทำให้เธอหวาดกลัวได้ยังไง?

 

          “พวกข้ามาเพื่อส่งข่าวให้ท่านรู้เท่านั้น และตอนนี้พวกข้าก็ต้องกลับไปรายงานท่านนายพลแล้ว ไม่ช้านี้ท่านนายพลจะมาที่นี่เพื่อทวงความยุติธรรมให้แก่คุณหนู!”

 

          คำพูดของผู้คุ้มกันเต็มไปด้วยความตรงไปตรงงมาจนเกือบจะทำให้มู่ซิงเสี่ยวหน้ามืดจากความโกรธ เขากัดฟันพูดอย่างเลือดเย็นว่า “ก็ดี หลังจากนั้นข้าจะได้ไปรายงงานเรื่องนี้กับองค์จักพรรดิ ปล่อยให้องค์จักพรรดิเป็นผู้ตัดสินว่าเรื่องนี้ใครจะเป็นคนถูกหรือผิด!”

 

          เมื่อพูดดังนั้นเขาก็สะบัดเสื้อคลุมไปด้านหลัง และเดินจากไปตอนนี้เขาต้องไปที่พระราชวังเพื่อพบองค์จักพรรดิ

 

          หลังจากที่พวกผู้คุ้มกันได้ส่งตัว มู่เฉินกลับไปยังคฤหาสน์นายกรัฐมนตรีแล้ว หนึ่งในพวกเขาก็ได้เร่งรีบกลับไปยังคฤหาสน์นายพลอย่างรวดเร็วเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อรายงานเรื่องที่เกิดขึ้น

 

          เมื่อได้ยินหยุนเหล่าได้ฟังรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชา เขาก็นิ่งไปชั่วขณะหนึ่งและเริ่มหัวเราะออกมาอย่างหนัก

 

          “ฮ่าๆๆ! ดี! นี่แหละหลานสาวของข้า! หลานของข้าควรจะต้องกล้าหาญเช่นนี้! ต้องไม่เกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น! แต่ด้วยอุปนิสัยของมู่ซิงเสี่ยวแล้วเขาไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไว้แน่! ช่วยข้าเตรียมการหน่อยเถอะ ข้าต้องไปที่พระราชวังเพื่อพบองค์จักพรรดิสักหน่อย!”

 

          แผ่นดินหลงเซียถือเป็นแผ่นดินที่ผู้คนมีชื่อเสียงทางด้านการแพทย์

 

          ว่ากันว่าทัพที่มีชื่อเสียงที่สุดคือหอสมานแพทย์ หอสมานแพทย์นี้ไม่เพียงแต่ขายสมุนไพรทางการแพทย์มากมายเท่านั้น แต่ยังมีหมอที่มีทักษะเก่งกาจอยู่ด้วย! แต่อย่างไรก็ตามแพทย์เหล่านี้จะไม่ได้ออกมาเพื่อช่วยดูแลผู้คน แม้ว่าจะเสนอเงินเป็นล้านก็ไม่สามารถดึงความสนใจจากพวกเขาได้

 

          หยุนลั่วเฟิงไม่ลังเลเลยที่จะเข้าร่วมกับหอสมานแพทย์…..

 

          โชคดีที่คนที่มาที่หอสมานแพทย์ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วๆไป ผู้คนเหล่านี้ต่างกำลังวุ่นวายอยู่กับแก้ปัญหาของตัวเอง ดังนั้นจึงไม่มีใครสนใจการมาถึงของเธอ

 

          “คุณหนู?”

 

          ขณะที่หยุนลั่วเฟิงกำลังมองไปรอบๆบริเวณที่มีชื่อเสียงแห่งนี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดเสื้อคลุมสีน้ำเงินก็เข้ามายืนข้างๆเธอและพูดอย่างสุภาพว่า “ขอโทษนะ ไม่ทราบว่าเจ้ามาที่หอสมานแพทย์ของเราเพื่อจะซื้อสมุนไพรหรือเปล่า?”

 

          หยุนลั่วเฟิงพยักหน้าเบาๆและหยิบกระดาษที่ถือมาด้วยขึ้นมา เขาหยิบกระดาษไปจากมือเธอ “ข้าต้องการสมุนไพรทั้งหมดในรายการนี้ ช่วยนำมันมาให้ข้าที”

 

          ชายหนุ่มในเสื้อคลุมสีน้ำเงินยังคงยิ้มในขณะที่เขาหยิบกระดาษไปจากมือหยุนลั่วเฟิงและพูดว่า “ได้ครับ กรุณารอสักครู่ แล้วข้าจะนำสมุนไพรมาให้เจ้าในไม่ช้า”

 

          เมื่อพูดดังนั้นชายหนุ่มในเสื้อคลุมสีน้ำเงินก็ไปนำสมุนไพรที่ระบุไว้ในกระดาษมาให้หยุนลั่วเฟิง

 

          หยุนลั่วเฟิงจึงใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ในการสำรวจหอสมานแพทย์แทบทุกตารางนิ้ว

 

          เนื่องจากมีแพทย์หลายคนอยู่ที่หอสมานแพทย์ ดังนั้นบนกำแพงของอาคารนี้จึงมีปัญหาบางอย่างที่แพทย์หลายๆคนไม่สามารถแก้ปัญหาเองได้และต้องอาศัยความช่วยเหลือจากคนอื่นๆเพื่อช่วยกันแก้ปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นกันอย่างโกลาหล  !

 

ติดตามตอนต่อไป…..