0 Views

 

DEM 102 : ข้าทำผิดตรงไหน ?

 

          ภายในห้องโถงใหญ่ที่เงียบสงบ ท่าทางของมู่หวู่เฉินทั้งเย็นชาและเคร่งขรึมท่าทางเย็นชาของเขาทำให้ข้ารับใช้ด้านหลังแทบจะไม่กล้าหายใจ

 

          “นายพลหยุน!” ในที่สุดมู่หวู่เฉินก็ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป เขาหันไปหาหยุนเหล่าด้วยใบหน้ามึนตึงน้ำเสียงของเขาแสดงให้เห็นถึงความโกรธอย่างชัดเจน “ข้ารอมาหลายช่วงเวลาแล้ว เจ้าช่วยไปเร่งนางให้มาพบข้าเร็วขึ้นได้หรือไม่?”

 

          พวกเขารออยู่ที่นี่ตั้งแต่เที่ยงและตอนนี้พระอาทิตย์ตกดินแล้วแต่หยุนลั่วเฟิงก็ยังไม่ปรากฏตัว สิ่งนี้ทำให้มู่หวู่เฉินค่อนข้างคลางแคลงใจว่าชายชราตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!

 

          ชายชรายกชาขึ้นจิบด้วยความพึงพอใจและเลิกคิ้วขึ้นมองมู่หวู่เฉิน ผู้ทึ่ค่อยๆร้อนใจจากการรอคอยจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆว่า “หลานสาวข้าไม่ได้ว่างงานเช่นเจ้า หากเจ้าอยากพบนางก็ต้องรอเท่านั้น”

 

          ใบหน้าของมู่หวู่เฉินโกรธจัด เขาไม่สามารถต้านทานความโกรธภายในใจได้อีกต่อไปและในขณะนั้นเองเขาก็ได้เหลือบไปเห็นร่างของหญิงงามที่เดินอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ ดังนั้นเขาจึงข่มความโกรธไว้ภายในใจอีกครั้ง

 

          “ท่านปู่” หยุนลั่วเฟิงไม่ได้หันไปมองมู่หวู่เฉินด้วยซ้ำ นางรีบเดินไปหาชายชราที่โต๊ะน้ำชาอย่างรวดเร็วท่าทางของนางเกียจคร้านและไม่สนใจสิ่งรอบตัวใดๆในขณะที่ใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มจางๆ

 

          “ท่านเรียกข้างั้นหรอ?”

 

          ชายชรากวาดตามองไปยังมู่หวู่เฉินที่ท่าทางของเขาค่อยๆขรึมลงทีละน้อยและพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า “ไม่ใช่ข้าหรอก แต่เป็นคนของตระกูลมู่ที่นำเรื่องวุ่นวายมาสร้างปัญหาให้เจ้า”

 

          หยุนลั่วเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทของนางหันไปมองมู่หวู่เฉินอย่างเย็นชา ริมฝีปากบางแย้มรอยยิ้มอย่างร้ายกาจ

 

 

          “สร้างปัญหาให้ข้า? นั่นมันก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้ามีความสามารถมากแค่ไหน! มีใครในหลงเหยียนบ้างที่ไม่รู้ว่าข้าหยุนลั่วเฟิงเป็นพวกอวดร่ำอวดรวย? ด้วยอำนาจของท่านนายพลแล้วข้าสามารถวางอำนาจไปได้ทั่วอาณาจักร? แต่พวกเจ้ากลับมาหาข้าถึงที่นี่เพื่อสร้างความวุ่นวายให้กับข้า ข้าเกรงว่าพวกเจ้าคงมาผิดที่ซะแล้ว! ข้าคงทำได้แค่ให้คนมาจับพวกเขาโยนออกไปเท่านั้น!”

 

          “แค่ก แค่ก”

 

          อาวุโสหลงที่ตามหลังนางมาอย่างใกล้ชิดได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็เกือบจะสำลักน้ำลาย เขาแทบไม่สามารถกลั่นหัวเราะเอาไว้ได้

 

          พวกอวดความร่ำรวย? วางอำนาจไปได้ทั่ว?

 

          นี่เป็นครั้งแรกที่ชายชราได้ยินคนใช้คำพูดเหล่านี้นิยามตัวเอง เขาไม่สามารถตัดสินหญิงสาวคนนี้ได้โดยใช้ตรรกะคนธรรมดาทั่วไป………

 

          มู่หวู่เฉินพูดน้ำเสียงเย็นชาด้วยความดูถูก “หยุนลั่วเฟิง ข้ามาที่นี่เพื่อประกาศราชโองการจากพระสนม! ทำไมเจ้ายังไม่รีบคุกเข่ารับราชโองการอีก!”

 

          หลังจากพูดเช่นนั้นแล้วมู่หวู่เฉินก็ยกมือขึ้นลูบคางเพื่อรอให้หญิงสาวผู้หยิ่งยโสคุกเข่าลงต่อหน้าเขา

 

          แต่หลังจากที่รอมานาน นางก็ยังไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ

 

          มู่หวู่เฉินขมวดคิ้วแน่นและมองไปที่หยุนลั่วเฟิงด้วยความไม่พอใจ

 

          “หยุนลั่วเฟิง ข้าบอกให้เจ้าคุกเข่า ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรอ?”

 

          หยุนลั่วเฟิงยกแขนขึ้นกอดอกและจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ จากนั้นท่าทางมีเสน่ห์ของนางก็เปลี่ยนไปเป็นบรรยากาศกดดัน ท่าทางของนางหยิ่งยโสในขณะที่เปล่งเสียงออกมาว่า “มู่หวู่เฉิน การกระทำผิดฐานลบหลู่ราชวงศ์ตามกฏหมายของอาณาจักรหลงเหยียนแล้ว เจ้าควรถูกลงโทษยังไง?”

 

          มู่หวู่เฉินจ้องมองหยุนลั่วเฟิงด้วยความไม่เข้าใจว่าเขากระทำผิดฐานลบหลู่ราชวงศ์ยังไง

 

          หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้สติกลับมาและท่าทางของเขาก็เปลี่ยนำไปเป็นเย็นชามากยิ่งขึ้น “หยุนลั่วเฟิง อย่าพยายามมาใส่ร้ายข้า! ข้าไปลบหลู่ราชวงศ์ตอนไหนกัน? บอกเหตุผลข้ามาถ้าหากว่าเจ้ายังมีสมอง!”

 

          เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น คิ้วของหยุนลั่วเฟิงก็เลิกขึ้น ดวงตาสีเข้มที่เย่อหยิ่งก็มองไปยังมู่หวู่เฉินอีกครั้ง

 

*** ตอนนี้มีโปรโมชั่นพิเศษเข้าอ่านได้ทั้ง 7 ตอน สามารถติดตามรายระเอียดการเข้าอ่านทั้ง 757 ได้จาก https://www.facebook.com/Tran.xend.vis/

 

ติดตามตอนต่อไป………. https://www.facebook.com/Tran.xend.vis/ ในกลุ่มถึงตอนที่ 11 แล้วนะครับ สามารถขอเข้ากลุ่มพิเศษได้เลยครับ ในกลุ่มสามารถอ่านได้ล่วงหน้า + อ่านได้จุใจเลยนะ ^^