0 Views

 

“เจ้าคิดอะไรอยู่รึเปล่า?” เสียงของกาตอนดังขึ้นทำให้ริชาร์ดที่กำลังอยู่ในภวังค์ความคิดถึงกับสะดุ้ง เขาตั้งสติทันทีและส่ายหัวเป็นการปฏิเสธ “ไม่มีอะไร”

 

กาตอนไม่ได้ถามอะไรต่อและเดินไปอีกสองสามก้าวก่อนจะนั่งลงบนป้ายจารึกหลุมศพป้ายหนึ่ง การกระทำของเขาดูเหมือนไม่มีความเคารพให้กับบรรพบุรุษของเขาเลย นั่นทำให้ริชาร์ดประหลาดใจอย่างมาก

 

จากสิ่งที่เขาเรียนรู้มาคือขุนนางของนัวแลนด์นั้นเคารพนับถือบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นอย่างมาก หลายตระกูลส่งต่อเวทมนตร์ลับ ๆ ให้กันรุ่นสู่รุ่นเพื่อรักษาส่วนของจิตวิญญาณของบรรพบุรุษไว้ โดยใช้ความรู้ที่สืบทอดมาเพื่อปลดปล่อยสกิลลับที่ทรงพลัง นอกเหนือจากเทพเจ้าต่าง ๆ และวิหารแห่งมังกรนิรันดรแล้ว การบูชาบรรพบุรุษก็เป็นส่วนสำคัญของความเชื่อของคนในทวีป แต่ในความเป็นจริงชาวบาร์บาเรียนของแคลนดอร์รวมถึงชนเผ่าทางทะเลต่างให้ความสำคัญกับบรรพบุรุษมากกว่าพวกเทพเจ้า เหล่าบรรพบุรุษเป็นจุดมุ่งหมายหลักที่พวกเขาศรัทธา

 

“เจ้าคิดว่ามันเหลือเชื่ออย่างนั้นหรือ ?” กาตอนยิ้มและมองริชาร์ด

 

นอกเหนือจากความรู้สึกที่เหมือนโดนทิ่มแทงหัวใจอยู่ตลอดเวลา ริชาร์ดยอมรับเลยว่าการกระทำของกาตอนนั้นไปในทางเดียวกับความคิดของเขา และรอยยิ้มของกาตอนนั้นก็เต็มไปด้วยเสน่ห์เหลือล้น

 

“พวกเราอาเครอนสนใจแต่ภาคปฏิบัติเท่านั้น หากว่าต้องการที่จะแสดงความเคารพต่อบรรพบุรุษ เราก็จะปลุกพลังในสายเลือดและแพร่พันธุ์ลูกหลานด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ มันมีประสิทธิภาพมากกว่าสิ่งอื่นใดและมันก็เป็นความเคารพแบบที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือดและจิตวิญญาณของพวกเรา ! เอาล่ะ เด็กน้อย มาดูกันซิว่าหลายปีมานี้เจ้าได้เรียนรู้อะไรมาบ้าง ส่วนเรื่องเวทมนตร์และรูนน่ะ ลืมไปได้เลยเพราะข้าไม่รู้เรื่องพวกนั้น ดูจากร่างกายและฝีเท้าของเจ้าแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้เรียนรู้เทคนิคบางอย่างมา แสดงให้ข้าดูหน่อยซิ !”

 

กาตอนกอดอกและนั่งลงโดยไม่มีแบบแผน สายตาของเขาเริ่มกวาดไปทั่วร่างกายของริชาร์ด ทุก ๆ ครั้งที่เขามองมา ริชาร์ดจะรู้สึกราวกับชายคนนั้นกำลังมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขา

 

ริชาร์ดสงบสติอารมณ์และหยิบกริชสีดำทื่อ ๆ ออกมาก่อนจะเริ่มแสดงเทคนิคการต่อสู้ของโลกมืดที่เขาได้เรียนรู้มาจากนายา คำสาปของใบมีดแห่งความพิบัตินั้นเป็นอบิลิตี้ทางสายเลือด เขาจึงไม่สามารถเรียนรู้มาได้ และต่อให้เขาเรียนรู้ได้ เขาก็จะยังคงเป็นรูนมาสเตอร์และเมจอยู่ดี เขาจึงไม่มีเวลาที่จะคิดถึงสิ่งรบกวนใจพวกนั้นและใส่มันเข้าไปในตารางเวลาประจำวันของเขาได้ ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่สามารถทำด้านไหนได้ดีเลย

 

เทคนิคเหล่านี้ไม่ซับซ้อนนัก ความยากลำบากก็คือความแม่นยำในการลงมือสังหาร เมื่อใบมีดแห่งความพิบัติจู่โจมเป้าหมาย เขาสามารถใช้มีดของเขาเพื่อตัดเส้นผมหนึ่งเส้นออกเป็นสามส่วนได้ พละกำลังของร่างกายถือเป็นข้อจำกัดของนายา ทว่าเขาก็ใช้แค่ความสามารถล้วน ๆ เพื่อกระโดดข้ามระดับในการต่อสู้ก่อนที่จะหายตัวไปจากหมู่อาชญากร นายาผู้ที่อยู่ในระดับ 16 มักจะพึ่งคำสาปและเทคนิคการต่อสู้ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อที่จะสังหารแม้กระทั่งเหล่าเซนต์ระดับสูง!

 

วิสัยทัศน์ที่เป็นตัวเลขของริชาร์ดทำให้เขาขยายขีดจำกัดเป็นตรรกะได้ เขาทำได้แม้กระทั่งระบุการเปลี่ยนตำแหน่งคมมีดของเขาในระยะมิลลิเมตร — หากเขาสูงขึ้น 5 มิลลิเมตร หรือต่ำลง 2 มิลลิเมตร เขาก็จะสามารถปรับปรุงการโจมตีครั้งต่อไปเพื่อแก้ไขความแตกต่างนั้นได้ แน่นอนว่าเขาไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ ตัวเขาจึงมีข้อกำจัดในการควบคุมร่างกายทั้งหมดของตนเอง เขาสามารถเลือกเครื่องมือและสถานที่ที่เหมาะสมในการสร้างรูนของเขาได้ เขาสามารถควบคุมพรีซิชั่นของเขาให้ความคาดเคลื่อนอยู่ภายใต้ 2 ใน 10 ส่วนของมิลลิเมตร — 1 ใน 10 คือขีดจำกัดของรูนมาสเตอร์ และการปรับปรุงเพิ่มเติมใด ๆ จะต้องมาจากความเข้าใจในเวทมนตร์และการเลือกใช้วัตถุดิบ  แต่ในการต่อสู้นั้นมันจะดีกว่าหากเขาสามารถดัดแปลงให้เป็น 1 มิลลิเมตร และเมื่อเขาใช้เออรัพชั่นด้วยมันก็จะทำให้ความแม่นยำของเขาลดลง เขาใช้เวลาเพียงไม่ถึง 3 นาทีในการแสดงเทคนิคการต่อสู้ชุดนี้ ในความเป็นจริงแล้ว เทคนิคการต่อสู้ทั้งชุดนี้ถูกสร้างขึ้นจากการนำท่าทางการเคลื่อนไหวที่แยกกันมารวมเข้าด้วยกัน ซึ่งบางท่านั้นอาจดูแปลกพิกล ตัวอย่างเช่นการเคลื่อนไหวที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยชีวิตริชาร์ดไว้นั่นก็คือ — ท่าจิ้งจกคลาน เทคนิคการต่อสู้ชุดนี้ถูกแสดงขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบจนแม้กระทั่งใบมีดแห่งความพิบัติยังต้องประทับใจหากเขาได้เห็นมัน แต่ก็น่าแปลกที่ริชาร์ดสามารถแสดงออกมาได้อย่างสุดความสามารถโดยอัตโนมัติก็ตอนที่กาตอนอยู่ด้วย

 

ริชาร์ดไม่ใช่วอริเออร์ ถึงแม้การใช้ชีวิตอยู่บนภูเขาจะทำให้เขามีพื้นฐานที่ดี เขายอมเสียสละความแข็งแกร่งบางอย่างไปเพื่อจะได้เป็นเมจ และถึงแม้เขาจะได้รับการดูแลอย่างดีจากชารอน แต่เขาก็ไม่ได้มีองค์ประกอบของการเป็นวอริเออร์ที่มีพรสรรค์อีกต่อไป ดังนั้น การเคลื่อนไหวที่เน้นความแม่นยำดูเหมือนจะเหมาะกับตัวเขามากกว่า

 

กาตอนไม่ได้มีท่าทียินดีหรือชื่นชมใด ๆ เมื่อได้เห็นเทคนิคเหล่านั้น ทว่าเขากลับส่ายหน้าและพูดขึ้น “เฮ้ เอาเศษเหล็กในมือเจ้ามาให้ข้าดูซิ !”

 

ริชาร์ดส่งกริชในมือให้กับกาตอนโดยดี กริชเล่มนี้ทำมาจากเหล็กกล้าบริสุทธิ์ มันมีน้ำหนักมากกว่าเหล็กทั่วไปถึง 6 เท่าและลงอาคมด้วยออปสคูริตีั(ความมืดมัว)และชาร์ปเพน(ความคม) ออปสคูริตีันั้นทำให้กริชเล่มนี้มีสีดำทึบจนแทบไม่สามารถสะท้อนแสงได้ มันจึงใช้ซ่อนไว้ในที่มืดได้ และชาร์ปเพนนั้นทำให้มันมีประสิทธิภาพมากกว่ากริชเหล็กกล้าทั่วไปถึง 20 % หากกริชเล่มนี้อยู่ในมือของแอสซาซินที่เหมาะสม มันจะเป็นอาวุธสังหารที่ยอดเยี่ยมได้เลย

 

คุณภาพทั้งหมดของมันทำให้มันมีราคาแพงมาก มันสามารถมีมูลค่าได้มากกว่า 8,000 เหรียญอย่างง่ายดาย แน่นอนว่านี่เทียบกับอะไรในดีพบลูไม่ได้เลย แต่ทว่ามันเป็นกริชที่นายามอบให้ริชาร์ดเป็นของขวัญจากของสะสมของเขา เพียงแค่นี้ก็เน้นยำถึงความแตกต่างอย่า’มากระหว่างชนชั้นสูงปกติและคนที่เป็นเลเจนดารี่แล้ว

 

กาตอนพ่นลมหายใจทางจมูกเสียงดังก่อนจะกระแทกกริชเล่มนั้นให้เป็นเหมือนลูกบอลและโยนเข้าไปในปากปล่องภูเขาไฟ “นั่นมันอาวุธของพวกตุ๊ดชัด ๆ ! เจ้าเป็นลูกชายของข้า และเป็นลูกชายของเอเลน่า ! เจ้าเป็นถึงรูนมาสเตอร์และเมจ ไม่ใช่หนูตัวเล็ก ๆ ที่คอยแอบอยู่ตามโลกของพวกนักเลง !  แน่นอนว่าเจ้าอาจจะเป็นเลเจนดารี่ได้โดยการฟันแทงผู้คน แต่นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรจะเป็น ! เจ้าไม่มีคุณสมบัตินั้นเลยสักนิด ! โชคดีนะที่คนที่สอนเทคนิคพวกนี้ให้กับเจ้าเขาสอนมาแค่พื้นฐานเท่านั้น มันแทบจะเรียกว่าเทคนิคการต่อสู้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ และมันจะไม่กระทบถึงอนาคตของเจ้าด้วย ถ้าไม่งั้นล่ะก็ หืมมม ข้าคงจะต้องเดินทางไปถึงดีพบลูแล้วสับเขาเป็นชิ้น ๆ !”

 

ริชาร์ดไม่ใช่เด็กอายุ 15 ปีทั่วไป สติปัญญาของเขาพัฒนาขึ้นอย่างมากในช่วง 5 ปีของการทดสอบที่เข้มข้น เขามาถึงจุดที่สามารถซึมซับความรู้ได้มากกว่าคนทั่วไปถึง 4 เท่า ดังนั้น ความสามารถในการทำความเข้าใจโลกรอบ ๆ ตัวของเขาจึงเทียบได้กับคนวัย 30 ปี และความรู้ของเขานั้นก็เทียบเท่ากับคนที่อายุ 32 หรือ 33 ปีด้วย

 

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดที่รุนแรงของกาตอนมากนัก เขาตอบไปอย่างแผ่วเบาว่า “ข้าไม่คิดว่าท่านจะต้องเดินทางไปถึงดีพบลูเพียงเพื่อจัดการกับอาจารย์คนนี้ของข้า ส่วนมอร์เดร็ดน่ะก็ลืมไปได้เลย แค่คนใดคนหนึ่งใน 4 คนที่เราเห็นก่อนหน้านี้ก็เพียงพอแล้ว ทำไมท่านถึงจะต้องเดินทางไปด้วยตัวเองล่ะ ? ท่านกังวลเรื่องมาสเตอร์อย่างนั้นหรือ ?”

 

“ทำไมข้าจะต้องกังวลใจเรื่องนางด้วย ? ตลกสิ้นดี !” กาตอนยืดตัวขึ้นจากจารึกหลุมฝังศพและทำท่าทีโมโหทว่าใบหน้าซีดเผือด นี่เป็นการควบคุมตัวเองได้น้อยที่สุดของกาตอนที่ริชาร์ดเคยเห็นมา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะตระหนักได้เช่นกัน เขารีบหัวเราะออกมาอย่างฝืน ๆ และนั่งลงบนจารึกช้า ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

กว่าที่เขาจะเอ่ยปากออกมาอีกครั้ง พฤติกรรมแปลก ๆ ที่ดูไม่เอาจริงเอาจังของเขาก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมดูมีเกียรติเข้ามาแทนที่จนทำให้เขาดูเหมือนแบบอย่างของขุนนางชั้นสูง ทว่าริชาร์ดสัมผัสได้ว่าท่าทางของเขาที่แสดงออกมาในตอนนี้นั้นก็เพื่อปกปิดความกระอักกระอ่วนใจเท่านั้น

 

“หืมมม ชารอนคนนั้นน่ะ ทำไมข้าจะต้องกลัวนางด้วย ? แต่ว่าถ้าให้พูดตามตรง แม้ว่าพ่อของเจ้าจะเรียกได้ว่ามีฝีมือดี แต่เอาเข้าจริง ข้าก็ไม่สามารถเอาชนะมังกรดำ 3-5 ตัวได้ด้วยตัวคนเดียวหรอกนะ อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้ ดังนั้น การที่ข้าจะลุยเดี่ยวไปต่อสู้กับผู้หญิงที่หมกมุ่นแต่เรื่องเงินคนนั้นมันย่อมไม่ใช่เรื่องดีนัก แต่หากว่าข้าไปดีพบลูเพื่อสังหารคนตัวเล็ก ๆ สักคน นางคงไม่ถึงขั้นตอบโต้หรือฆ่าข้าหรอก และยิ่งไปกว่านั้น ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ข้าไม่สามารถทำอันตรายนางอย่างรุนแรงได้” เสียงของกาตอนนั้นเคร่งขรึม ทว่าท่าทางที่สง่าผ่าเผยนั้นแสดงออกมาไม่ถึงครึ่งของตอนแรกด้วยซ้ำ

 

 

ติดตามได้ที่เพจ : https://www.facebook.com/cityofsinnovel

ช่องทางการจัดจำหน่าย (ลงวันละ 3-4 ตอน) : https://novelrealm.com/detail.php?novel=51  <<< <<< (ถึงตอนที่ 287 แล้วครับ)