0 Views

บทที่ 58 ปัญหา

ยิ่งคิดนั่วนั่วก็ยิ่งโมโห สาวน้อยเดือดปุดๆ ผลักบอสใหญ่เซียวออกพลางตะโกน “ฉันไม่ใช่ทาสคุณนะ จะมาคุยอะไรกัน ฉันแต่งงานกับคุณนะ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณ ต้องรายงานเวลาฉันจะไปหาเพื่อนด้วยเหรอไง”

บอสใหญ่เซียวที่ได้ยินไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน อารมณ์โมโหที่สงบลงค่อยๆ เพิ่มขึ้น นั่วนั่วหมายความว่าอย่างไง การที่เธอไปออกรายการหาคู่มันเป็นความผิดเขาเหรอ

“การที่เธอจะไปหาเพื่อน ไม่จำเป็นต้องรายงานฉันหรอก แต่พวกเราเป็นสามีภรรยากัน มีบางเรื่องที่เธอควรจะบอกฉัน ฉันพูดผิดหรือเปล่า”

“ฮึ” นั่วนั่วที่เห็นบอสใหญ่เซียวถลึงตามองเธอ ก็คิดถึงบางเรื่องขึ้นมาได้ หน้าอกก็อึดอัดขึ้นมา เย้ย “ถ้ามีบางเรื่องที่ฉันควรบอกคุณ แล้วคุณล่ะ คุณไม่เห็นเคยบอกอะไรฉันสักเรื่อง สองมาตรฐานชัดๆ”

พอได้ยินแบบนี้เซียวอี้ก็หรี่ตา “เธอหมายความว่าไง”

“หมายความว่าไงน่ะเหรอ” นั่วนั่วส่ายหัว “คุณไม่ใช่เคยบอกฉันว่าในเกม <หวงเหยียน> น่ะ หวงเหยียนเก้าวันคือรุ่นน้องของคุณน่ะ แต่บังเอิ๊ญบังเอิญ เมื่อวานฉันออนไลน์อยู่ดีๆ ก็เจอหวงเหยียนเก้าวัน เธอบอกว่าเธอคืออิงอวี้ ไหนลองอธิบายมา ใครควรจะสำนึกผิดกันแน่ เรื่องมันออกจะชัดเจนแจ่มแจ้ง”

เซียวอี้พูดไม่ออก ได้แต่กำหมัดแล้วคลายซ้ำๆก่อนที่จะสงบลง “นั่วนั่ว
เธอไปเข้าร่วมรายการทีวีหาคู่นั่นเพราะจะแก้แค้นฉันงั้นเหรอ กินน้ำส้มอิงอวี้เข้าไป?”

นั่วนั่วหันหน้าหนี ความเสียใจที่เก็บไว้ในใจระเบิดออกมา “กินน้ำส้ม
บ้าบออะไร ฉันแค่คิดว่าถ้าการแต่งงานครั้งนี้ฉันต้องรายงานทุกอย่างให้เซียวซยงรู้ ถ้าการแต่งงานคือคือการสูญเสียอิสรภาพของตัวเองแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากแต่งแล้ว”

“……………”

เงียบ เงียบ มีแต่ความเงียบงันเท่านั้น

คำเพียงหนึ่งคำสามารถทำร้ายคนได้มากแค่ไหน เซียวอี้เองก็เพิ่งเข้าใจตอนนี้เอง เวลาผ่านไปนานแสนนานเมื่อเสียงปิดประตูหนักๆ ดังขึ้น
บอสใหญ่เซียวหันหลังจากไป

นั่วนั่วเข้าใจดีว่าเรื่องนี้มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ปัญหาข้อที่ 2: อารมณ์โมโหของเธอทำให้บอสใหญ่เซียวเจ็บปวด

บ่ายวันถัดมา นั่วนั่วมาถึงร้านกาแฟที่อิงอวี้และเธอนัดเจอกัน

ตอนแรกเธอคิดว่ามาถึงก่อนเวลา แต่อิงอวี้กลับมาเร็วกว่าเธอเสียอีก
ที่จริงเรื่องการเจออิงอวี้ในเกมนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ วันนั้นเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยเบื่อสุดๆ เลยไปเล่นเกมตามปกติ พอเข้าเกมไปได้ไม่นานก็เห็นช่องโลกนั้นถูกสแปมรัวๆ

หัวข้อที่ถูกพูดซ้ำไปซ้ำมาก็คือ การปรากฏตัวของผู้เล่น
“หวงเหยียนเก้าวัน” การกอดขาคนดัง การท้าสู้ มุขตลกอะไรพวกนั้น……….. ถึงหวงเหยียนเก้าวันจะไม่ตอบข้อความอะไร แต่นั่วนั่วกลับมีความคิดในหัว “อีกฝ่ายเป็นเพื่อนร่วมชั้นของบอสใหญ่เซียว ไหนๆ ก็เจอกันแล้ว ก็น่าจะทักทายเสียหน่อย” นั่วนั่วเลยกระซิบไปหาอีกฝ่ายด้วยมือสั่นระริก:

“คุณคือเพื่อนร่วมชั้นของเซียวอี้ใช่ไหมคะ”

พอส่งข้อความไป นั่วนั่วก็รู้สึกงี่เง่าสุดๆ ขณะที่เธอกำลังจะส่งไปอีกข้อความหนึ่งบอกว่าเธอคือคู่หมั้นของบอสใหญ่เซียว ก็มีข้อความตอบมา “อ้อ ฉันเป็นรุ่นพี่ของเขา อิงอวี้”

แค่คำเดียวก็เหมือนนั่วนั่วหลุดไปอีกโลกหนึ่งทันที อิงอวี้…….
บอสใหญ่เซียวโกหกเธอมาตลอด……..

พอรู้แบบนี้ภาพเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว เวปบอร์ดของเกมบอกว่า
เฟิงเหยียนเก้าวัน กับ หวงเหยียนเก้าวันเป็นคู่รักกัน แต่งงานกันตั้งแต่เริ่มเกม เล่นเกมด้วยกันทุกวัน คนหนึ่งต่อสู้กับสัตว์ประหลาด ส่วนอีกฝ่ายก็ฮีลไม่หยุด เป็นคู่รักเทพเซียน

นั่วนั่วรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น พอเธอเปิดระบบจะออกจากเกม ก็เห็นข้อความที่สองของอิงอวี้

“เธอคือนั่วนั่วหรือเปล่า พวกเรามาเจอกันหน่อยไหม”

……………

และที่ก็เป็นที่มาของฉากในร้านกาแฟ นั่วนั่ววาดฉากการพบกันของเธอกับอิงอวี้อยู่หลายฉาก เช่นอีกฝ่ายถามเรื่องสถานะของบอสใหญ่เซียว
ว่าพัฒนาความสัมพันธ์ถึงไหนแล้ว หรืออีกฝ่ายจะบอกว่าพวกเขาสนิทกันแค่ไหน เกลี้ยกล่อมเธอให้เลิกกับเขา……… นั่วนั่วคิดถึงฉากเลือดท่วมน้ำตานองมากมาย แต่เธอไม่คิดว่าอิงอวี้จะเปิดเผยขนาดนี้

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยนั่งลง อิงอวี้ยิ้มก่อนหยิบกล่องของขวัญแสนปราณีตออกมา ก่อนดันมาทางนั่วนั่วพร้อมรอยยิ้ม “ของขวัญสำหรับเธอ”

นั่วนั่วดูดลิ้นตัวเอง พอเปิดกล่องก็พบกับ ว้าว ~ ~ ต่างหูมุกสุดหรูหรา
คู่หนึ่ง นี่มันหมายความว่ายังไง อิงอวี้นัดเธอออกมาเพราะจะให้ต่างหูคู่นี้กับเธองั้นเหรอ

พอเห็นแบบนี้อิงอวี้ก็หัวเราะด้วยเสียงใสกระจ่าง “ก่อนกลับจากเมืองนอก ฉันได้ยินจากเฟยหลงว่ารุ่นน้องเซียวเจอกระต่ายขาวตัวน้อยของตัวเองแล้ว ฉันเลยคิดว่า เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย ทั้งขาว ทั้งอ่อนโยน ใจดี ดังนั้นต่างหูมุกน่าจะเหมาะกับเธอมาก”

นั่วนั่วกระพริบตา ปิดกล่องแต่ก็ยังไม่เข้าใจความหมายของอิงอวี้อยู่ดี เธอเพ้อ “รุ่นพี่อิงอวี้ คุณชวนฉันมาดื่มกาแฟเพราะ…….เพราะ….”

พอเห็นนั่วนั่วติดอ่าง อิงอวี้ครุ่นคิดก่อนทำหน้าเศร้า “ไม่ใช่แน่นอน
ฉันแน่ใจว่าเธอมีอะไรอยากถามฉันเยอะแยะ ถามมาได้เลย”

พอเห็นอิงอวี้ใจกว้างแบบนี้ เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยก็อดอายไม่ได้ เธอไม่รู้จะพูดอะไร ใช่ เธอยอมรับว่าเธอกินน้ำส้มอิงอวี้เข้าไป ใครใช้ให้เธอสวย หุ่นดี แถมยังมีธุรกิจที่ไม่แพ้บอสใหญ่เซียวเลยล่ะ

>__<

ถึงเธอจะเชื่อว่าครอบครัวนั้นเกิดขึ้นจากการสร้างของคนสองคน แต่การที่เธอจะสามารถช่วยอะไรบอสใหญ่เซียวเรื่องธุรกิจได้นั้นแทบจะเป็นศูนย์ บอสใหญ่เซียวเลยไม่อยากบอกอะไรกับเธอใช่ไหม เฮ้อ เฮ้อ เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยหูตก หัวใจหนักอึ้ง อันที่จริงเธอเองรู้ดีกว่าใคร เรื่องที่ทะเลาะกันนะเพราะเธอรู้สึกต้อยต่ำมากกว่าหึงเสียอีก

ไม่ใช่เพราะหึงหวง แต่เป็นความริษยาต่างหาก

ขณะที่นั่วนั่วรู้สึกหดหู่ เธอก็รู้สึกถึงมือร้อนๆ ข้างหนึ่ง อิงอวี้ยื่นมือมากุมมือเธอไว้ ลูบปลอบโยน “นั่วนั่ว มีใครบอกเธอไหมว่า คนใกล้ชิดมักจะมองอะไรไม่ชัดเจน”

นั่วนั่วกระพริบตา “คุณหมายความว่ายังไงคะ”

อิงอวี้จิบกาแฟเอ่ย “รุ่นน้องเซียวน่ะเป็นคนลึกลับยากจะเข้าใจ ทุกอย่างนั้นถูกเก็บซ่อนไว้ในหัวใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ใส่ใจ ไม่รัก
เช่นเรื่องเธอ การที่เขาไม่ได้บอกเธอเรื่องธุรกิจ ไม่ใช่เป็นเพราะเธอช่วยเขาไม่ได้ แต่เพราะเขาไม่อยากให้เธอต้องเป็นห่วงต่างหาก”

อิงอวี้ชะงัก นิ้วลูบขอบแก้วอย่างขี้เล่น

“รุ่นน้องเซียวอะไรก็ดี แต่เขาน่ะอีโก้สูงเกินไป ในหัวใจมีความแตกต่างระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง ดังนั้นเขาจึงเต็มใจจะคุยกับเธอเรื่องเลือกพื้นหรือ เลือกแชนเดอร์เลียร์แบบไหนในเรือนหอดี มากกว่าจะคุยเรื่องงาน
เขาไม่อยากเป็นภาระให้เธอ”

พอได้ยินดวงตานั่วนั่วก็แดงระเรื่อ หัวใจก็ร้อนระอุ จมูกก็แสบร้อน
เธอกุมมือขณะที่กระซิบ “แต่ถึงแบบนั้น เขาก็ไม่ควรหลอกฉันว่า
หวงเหยียนเก้าวันเป็นเพื่อนผู้ชาย——”

พอได้ยินอิงอวี้ก็หัวเราะลั่น นัยน์ตาส่องประกายขี้เล่น “ถ้าคนที่มาจิบกาแฟกับเธอวันนี้ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นแฟนเก่าของเธอ หรือคนที่เคยชอบเธอ พอเธอกลับไปจะอธิบายกับรุ่นน้องเซียวว่ายังไง”

นั่วนั่วนิ่วหน้า “ความหมายของคุณคือ ……”

อิงอวี้พยักหน้า “ความรักน่ะคือความเห็นแก่ตัว การที่ทรายเข้าตาสักนิดก็ทนไม่ไหว เขาก็กลัวเธอจะเข้าใจผิดเท่านั้น” อิงอวี้ยืดเส้นยืนสาย กระพริบตา “ของขวัญก็มอบไปแล้ว การที่ใครบางคนขอให้ฉันมาอธิบายทุกอย่าง ก็ทำไปแล้ว ฉันไปก่อนนะ”

และนั่วนั่วก็อุทาน “คำพูดเมื่อกี้คือ——”

“ที่จริง” อิงอวี้พยักหน้า “ตอนแรกฉันขอให้เธอออกมาเพราะเรื่องของขวัญ แต่บังเอิญว่าใครบางคนมาหาฉัน อ้อนวอนขอความกรุณา เพราะ
ข่าวลือในเกมน่ะ” พูดจบริมฝีปากอิงอวี้ก็โค้งขึ้นก่อนหันไป เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะหนึ่งก่อนจู่ๆจะลุกขึ้น

“พี่อิงอวี้คะ คำถามสุดท้าย”

อิงอวี้หันกลับมา เห็นดวงตาดำสนิทเป็นประกายของนั่วนั่ว “ทำไมเหรอ”

“พวกพี่ทั้งสองคนรู้และเข้าใจกันและกันดีขนาดนี้ ทำไมพวกพี่ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”

พอได้ยินอิงอวี้ก็เหมือนจะอึ้งไป ได้แต่ยิ้ม “รุ่นน้องเซียวรอคอยเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยของตัวเองมาโดยตลอด”

พูดไม่ทันจบ อิงอวี้ก็โบกมือลา นั่วนั่วยืนอยู่ตรงนั้นเข้าใจทุกสิ่งชัดเจนแจ่มแจ้ง อิงอวี้ไม่ใช่กระต่ายขาวตัวน้อยของบอสใหญ่เซียว และบอสใหญ่เซียวก็ไม่ใช่หมาป่าสีเทาที่อิงอวี้ตามหา

เวลานี้นั่วนั่วอยากรีบกลับบ้านไปหาเจ้าหมาป่าสีเทานามเซียวเหลือเกิน