0 Views

บทที่ 51 ของขวัญวันเกิด

ความแตกต่างระหว่างความเป็นจริงและนิยายนั้นก็คือ นิยายนั้นสวยงามเลิศเลอ ขณะที่ความเป็นจริงนั้นแสนจะโหดร้าย นี่คือเหตุผลว่าเรื่องที่เขียนไว้ในนิยายรักนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น และตอนนี้นั่วนั่วเองก็เพิ่งรู้ซึ้งแก่ใจ

ในห้องน้ำนั่วนั่วเบ้ปากอย่างเจ็บปวดขณะที่กลั้วคอ รู้สึกว่าข้างในว่างโหวง

เธอนั้นโตแล้ว ดังนั้นบางครั้งบางคราวเธอจึงจินตนาการเรื่องฉากการร่วมรักไว้บ้าง คืนก่อนพอบอสใหญ่เซียวกระโจนใส่เธอ นั่วนั่วเองก็ยอมรับว่าเธอค่อนข้างตื่นเต้น

>__<

แต่พอพวกเขาก้าวไปถึงขั้นสุดท้าย ความลึกลับนั้นจางหาย มีแค่ความว่างเปล่า หลังจากตื่นขึ้นมาตอนเช้า ความคิดเธอสับสนไปหมด จนไม่รู้ว่ารู้สึกยังไงกันแน่ แต่ที่เธอรู้สึกเจ็บใจมากที่สุดคือ มันเจ็บ…มาก  /(ㄒoㄒ)/~~  ตอนที่เธอเดินมาห้องน้ำเมื่อกี้ บอสใหญ่เซียวก็คงเห็นท่าเดินแปลกๆของเธอ แง แม่ขา มันน่าอายเกินไปแล้ว

พอเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยสำรวจร่องรอยสตอเบอรี่บนลำคอ ด้วยความคิดเพ้อเจ้อล่องลอย ก็ได้ยินเสียงเคาะบนประตู

“นั่วนั่ว?”

นั่วนั่วอุทาน เธอพึ่งรู้สึกตัวว่าใจลอยแค่ไหน ยึดครองห้องน้ำเป็นเวลานานมาก หลังจากรีบล้างหน้าก็เดินออกมาด้วยท่าแปลกๆ ก่อนลงนั่งข้างๆ บอสใหญ่เซียวอย่างเชื่อฟัง แต่เพราะไม่ทันระวังบางส่วนของร่างกายนั้น สีหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นเจ็บปวดอย่างยิ่ง

พอบอสใหญ่เซียวเห็นแบบนี้ก็รีบกอดเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยไว้ในอ้อมอก จูบหน้าผากเธอ เอ่ยเสียงเบา “ยังเจ็บอยู่เหรอ”

นัยน์ตาของเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยนั้นเป็นประกายด้วยน้ำตา ทำปากยื่น พยักหน้า ก่อนหยุดคิด เธอเข้าใจว่านี่คือเรื่องที่ผู้หญิงทุกคนต้องก้าวผ่าน ดังนั้นจึงโทษบอสใหญ่เซียวไม่ได้ เธอจึงเริ่มส่ายหัวไปมาอย่างหนักแน่น

บอสใหญ่เซียวที่เห็นเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยพยักหน้าก่อนส่ายหัว ก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ฉันยื่นใบลาให้เธอแล้ว วันนี้พักผ่อนให้ดีๆ พรุ่งนี้ก็น่าจะดีแล้วล่ะ”

นั่วนั่วนอนซบอ้อมอกเซียวอี้อย่างอายๆ ไม่กล้าเงยหน้า คืนก่อนเพราะใครบางคนที่ทั้งไม่มีประสบการณ์และความยับยั้งชั่งใจ หลังจากนั่วนั่วเลือดตกยางออกแล้ว เขากลับทำต่อรอบสอง ดังนั้นเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยจึงแทบไม่ได้นอน แค่หลับตาไปแป็ปเดียวก็สว่างเสียแล้ว

เซียวอี้กอดเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยที่แสนน่าสงสารไว้ รู้สึกผิด เขาคิดเสมอว่าเขาเป็นคนที่ควบคุมตัวเองได้ดี สงบนิ่งไม่หวั่นไหว  สามารถเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้ข้างใน แต่เขาเองก็ไม่คาดคิดว่า เมื่อคืน เขาจะสูญเสียการควบคุมทั้งหมด ——

บอสใหญ่เซียวกัดฟัน ถอนหายใจ “ในอนาคต…….. เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก”

“หือ?” นั่วนั่วกระพริบตา เงยหน้ามองเซียวอี้ แต่กลับเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นหันหน้าไปอีกข้างอย่างเขินอายเสียแล้ว ใบหูเขาแดงราวกับเปลวไฟ “เมื่อคืน มันเกิดขึ้นอย่างกระทันหันเกินไป ดังนั้น……..เอ่อ…นั่วนั่ว ในอนาคตฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บอีก”

ริมฝีปากของเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยขยับยกขึ้นขณะที่นึกถึงความเก้งก้างของบอสใหญ่เซียวเมื่อคืน ก่อนรับรู้ว่า “อู้หู งั้นบอสใหญ่เซียวเองก็ไม่มีประสบการณ์เหมือนกันน่ะสิ งั้นก็หมายความว่าเขาก็ไม่ได้เรียนอะไร และก็ลงมือทำเลยเหรอเนี่ย ถ้าเขาไม่ได้ทั้งถามเพื่อนหรือดูวีดีโออะไร หรือว่าบอสใหญ่เซียวผู้แสนเย็นชาจะอายล่ะเนี่ย”

พอรู้นั่วนั่วก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที ขณะที่เธออยากล้อเขานั้นเซียวอี้จอมเจ้าเล่ห์ก็เปลี่ยนเรื่อง

นั่วนั่วมองตามสายตาบอสใหญ่เซียวไป เห็นเสื้อเชิ้ตที่เธอซื้อมาให้บอสใหญ่เซียวและ…..หมอนใบเล็ก

ที่จริงนอกจากเมื่อคืนจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขามีประสบการณ์พิเศษร่วมกันแล้ว ยังเป็นวันเกิดของบอสใหญ่เซียวอีกด้วย

และเพราะเรื่องวันเกิด นั่วนั่วทำเรื่องมากมายเพื่อเตรียมของขวัญให้แฟนหนุ่ม เมื่อคืนเธอก็เอาของขวัญมาให้เขาด้วย แต่ก่อนจะมีโอกาสมอบให้เขา เธอกลับกลายเป็นของขวัญที่โดนแกะห่อกลืนลงท้องเสียเอง

=__=

นั่วนั่วเอ่ย “ครั้งก่อนที่พวกเราไปซื้อของด้วยกัน ฉันเห็นว่าคุณชอบเสื้อเชิ้ตตัวนี้มาก เลยซื้อมาให้คุณ ส่วนหมอนใบนั้น…….” หมอนใบนั้นเป็นของขวัญวันเกิดที่แท้จริง ประโยคนี้ติดอยู่ในลำคอของเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย เธอหน้าแดงก่ำ รู้สึกเขินเกินกว่าจะพูด

หมอนใบนี้ไม่ใช่หมอนธรรมดาๆ เป็นหมอนที่ปักครอสติสไว้ ตุ๊กตาน่ารักสองตัวที่อยู่บนนั้น นั่วนั่ววาดเองกับมือ ก่อนจะปักที่ละเข็มๆ ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ที่บอสใหญ่เซียวที่โกรธเกรี้ยวโมโหหึง คิดว่านั่วนั่วออกไปเดทกับหรานชิงเหออยู่นั้น อันที่จริงเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยนั้นนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ใต้แสงไฟ ใช้เวลาจิ้มๆ แทงๆ อยู่ทุกคืน

นั่วนั่วแบมือออก “ดูนี่สิ ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ด้วย มีแต่รอยเข็มเต็มไปหมดเลย แง……. โชคดีที่เข็มปักครอสติสน่ะไม่ได้แหลมมาก ไม่งั้นมือฉันคงพรุนเป็นรังผึ้งไปหมดแล้ว”

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยพูดจบ บอสใหญ่เซียวก็คว้านิ้วนั่วนั่วไว้ ขมวดคิ้วเข้าด้วยกัน สีหน้าเคร่งขรึม เอ๋ นั่นไม่ใช่สีหน้าปวดใจนี่น่า เป็น…..สีหน้าอันตราย นั่วนั่วเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกหวาดๆ เล็กน้อย ไม่ใช่หรอกนะ เธอแค่อยากให้ของขวัญวันเกิดชิ้นแรกของบอสใหญ่เซียวเป็นของขวัญทำมือที่พิเศษสุดๆ เธอเลยหัดปักครอสติส เพื่อที่จะทำให้เซียวอี้ซาบซึ้งพร้อมๆ กับพยายามล้างสมองเขาไปด้วย เพื่อเซียวอี้จะได้กลายเป็นหมาป่าเชื่องๆ นั่นเอง

แต่สีหน้าน่ากลัวทะมึนมืดของบอสใหญ่เซียวนี่มันคืออะไรกัน

อีกด้านหนึ่งใบหน้าเซียวอี้นั้นนิ่งเฉยซะเขาสำรวจนิ้วนั่วนั่วอย่างละเอียด ก่อนพูดด้วยเสียงจริงจัง “พวกเราควรจะทำยังไงดีล่ะ”

“คุณหมายความว่าอะไรคะ ที่ว่าพวกเราควรจะทำยังไงน่ะ” เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยตัวลีบ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมบอสใหญ่เซียวถึงทำท่าแปลกๆ นะ

เซียวอี้ดึงนั่วนั่วมากอดแน่นๆ ด้วยสีหน้านิ่งๆ จับนิ้วเธอ “นี่คือทรัพย์สินตระกูลเซียว ถ้าเธอทำมันเสียหาย เธอต้องชดใช้นะ”

นั่วนั่วอึ้งไปก่อนหัวเราะลั่น หัวใจเธออบอุ่นอย่างยิ่ง วางมือบนสะโพกตัวเองเอ่ย “หืมม์ เชื่อฉันแล้วหรือยังคะ ฉันไม่ได้เดทกับหรานชิงเหอสักหน่อย แค่พยายามทำให้คุณโกรธเฉยๆ เอง…… แล้วคืนนั้นตอนที่เกิดเรื่องกับพ่อน่ะ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ เขามาตามตื้อฉันอยู่ข้างล่าง ตอนที่พ่ออาเจียนเป็นเลือด สถานการณ์เร่งด่วนแบบนั้น ——”

เธอพูดไม่จบเพราะใครบางคนนั้นเอนตัวลงมาปิดปากเธอเสียแล้ว

………

ผ่านไปครู่ใหญ่ บอสใหญ่เซียวที่หอบน้อยๆ บังคับตัวเองให้ปล่อยเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยแสนอร่อย เลิกคิ้วขึ้น เอ่ย “ฉันเชื่อเธอเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาล แต่นั่วนั่ว มีบางอย่างที่เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยนะ”

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยนอนบนเตียงกลิ้งไปมา จนรู้สึกว่าเข้าสู่ระยะปลอดภัย ห่างจากเจ้าหมาป่าเซียวตัวโตแล้ว ก่อนเอ่ย “เรื่องอะไรเหรอคะ”

หมาป่าสีเทาตัวโตคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ตัวอย่างเช่น…… ว่าเธอรู้ว่าเซี่ยวเซียวน่ะเป็นรุ่นน้องฉันใช่ไหม”

นั่วนั่วเงียบ

เธอน่าจะรู้ ที่โรงพยาบาลสหายเฒ่าสวี่จอมเจ้าเล่ห์นั้นไม่ใช่คู่มือของบอสใหญ่เซียวแม้แต่น้อย แล้วเจ้าหมาป่าสีเทาตัวโตจะไม่รู้อะไรเลยได้ยังไง แสดงว่าเขาเองก็รู้ว่าเธอเองก็พยายามสยบเขาใช่ไหม

หรือว่าที่เขาไม่ได้ทำอะไรเพราะเขายอมรับกลยุทธ์ของเธอกัน

นั่วนั่วถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลังจากเหตุการณ์ที่ปะป๋าสวี่เข้าโรงพยาบาลแล้ว เธอรู้สึกเหนื่อยกับแผนการสยบหมาป่าอยู่เหมือนกัน เธอนอนพิงไปกับเตียง ประท้วงอย่างสะดีดสะดิ้ง “นี่เป็นเพราะคุณน่ะนิสัยไม่ดี คุณเองก็รู้ว่าฉันชอบงานที่บริษัท ‘เซียวอี’ แค่ไหน แต่คุณก็ยังไล่ฉันออกมา ฮึ! แต่คุณรู้ตัวตอนไหนว่าฉันหลอกคุณน่ะ”

บอสใหญ่เซียวคิดอย่างจริงจัง “ตอนฉันเห็นว่าที่แม่ยายดุพ่อตา ฉันก็รับรู้ได้” ลูกสาวย่อมเหมือนแม่ มะหม้าสวี่น่าเกรงขามขนาดนั้น จะฟูกฟักเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยแสนอ่อนโยนออกมาได้อย่างไร เขาดูผิดมาตั้งแต่แรก เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยน่ะไม่เคยเป็นเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย แต่เป็นแม่เสือสาวในคราบกระต่ายต่างหาก และเขาน่ะเป็นคนที่โดนกินไม่เหลือ

พอคิดแบบนั้นเซียวอี้ก็อดหัวเราะแห้งๆ อย่างหดหู่ไม่ได้ “งั้นฉันก็ยินดีรับของขวัญวันเกิดชิ้นนี้นะ” มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ได้แต่ยอมรับมันแล้ว

พอเธอได้ยิน ดวงตานั่วนั่วก็โค้งขึ้น กอดบอสใหญ่เซียวที่กำลังกอดหมอนอยู่ “ฉันปักสวยใช่ไหม”

“ที่จริง ฉันไม่ได้หมายถึงของขวัญชิ้นนี้หรอก”

นั่วนั่วรู้สึกแปลกๆ “งั้นอะไรล่ะคะ”

บอสใหญ่เซียวจงใจจ้องเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยอย่างจริงจัง “ก่อนที่จะมาที่โรงแรม ฉันลองตรวจสอบดูแล้ว พวกเขาไม่เคยมีกิจกรรมโปรโมตห้องสำหรับคู่รัก”

“…………” เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยพูดอะไรไม่ออก ก่อนที่เธอจะทันย่อยข้อความของเซียวอี้ ก็ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ย “ตอนแรก…ฉันอยากรอจนกว่าพวกเราแต่งงานกัน แต่ฉันรู้ว่าเธอน่ะรู้สึกไม่มั่นคงแค่ไหน เธอเลยกระตือรือร้นมาก——”

หลังจากชะงักไปชั่วครู่ เซียวอี้ก็พูดต่อ “นั่วนั่ว ฉันชอบของขวัญวันเกิดชิ้นนี้มากนะ”

=__=

-__-|||

o(>__<)o

นี่คือสีหน้าของนั่วนั่วที่เปลี่ยนไปมา

เธอเป็นคนที่โดนกินชัดๆ ทำไมตอนจบเธอถึงกลายเป็นสาวลามกไปได้เนี่ย——

บอสใหญ่เซียวน่ะเป็นหมาป่าตัวโตแสนชั่วร้ายชัดๆ แต่เขากลับสวมหน้ากากน่าสงสารเหมือนกับถูกกินเสียเอง——

ว่าแต่ใครช่วยบอกเธอทีได้ไหม ว่าเรื่องรางวัลจับฉลากที่เป็นห้องคู่รักนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ขณะเดียวกันมะหม้าและปะป๋าสวี่กำลังจิบชาอย่างผ่อนคลาย เล่นเกมส์บนโน๊ตบุ๊คอยู่ที่บ้าน

ปะป๋าสวี่ที่ทนไม่ไหว พูดแบบลังเล “เมียจ๋า ฉันว่าฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย”

มะหม้าสวี่กลอกตา “คุณจะไปรู้อะไร ด้านก้าวร้าวของนั่วนั่วน่ะถูกเปิดโปงหมดแล้ว ถ้าสัปปะรดเซียวน่ะกลัวจนหนีไป ไม่ยอมแต่งงานจะทำยังไง ดังนั้นกลยุทธ์ในการรุกเพื่อความได้เปรียบน่ะดีที่สุด…”

ปะป๋าสวี่ “แต่ถ้านั่วนั่วรู้ เธอจะไม่โกรธพวกเราหรอกเหรอ”

มะหม้าสวี่: “เธอไม่กล้าหรอก แต่ถ้าเธอโกรธจริงๆ ตาเฒ่า แกก็พ่นเลือดออกมาให้เธอเห็นอีกรอบก็หมดเรื่อง!”

ปะป๋าสวี่: “……”

นั่วนั่วและบอสใหญ่เซียวที่น่าสงสาร โดนกินไม่เหลือกซากเพราะแผนการของปะป๋าและมะหม้าสวี่แท้ๆ

>O<