0 Views

บทที่ 43 ชิงเหอผู้น่ารัก

ผิดพลาดครั้งเดียวอาจจะเสียใจไปชั่วชีวิต

หลังจากที่บอสใหญ่เซียวรู้ว่าหรานชิงเหอเป็นสัตว์ร้ายเพศชายนั้น… ชิ้นส่วนต่างๆเริ่มปะติดปะต่อเข้าด้วยกันช้าๆ

“วันนี้ชิงเหอบอกฉันว่า ตอน “หวงเหยียน” ถูกนำเข้าตลาดหลักทรัพย์ ก็มีคนซื้อหุ้นเยอะแยะเลย การบริหารงานที่นี่เยี่ยมมากเลยค่ะ”

“บอสใหญ่เซียวคะ คืนนี้ฉันจะไปทานมื้อค่ำกับชิงเหอและคนอื่นๆเลยไปกับคุณไม่ได้ค่ะ”

“เมื่อเช้าฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านเลยไม่ได้รับสายคุณน่ะค่ะ ชิงเหอน่ารักจริงๆ ตอนบ่ายเขาขับรถพาฉันไปเอาโทรศัพท์ที่บ้านด้วยแหละ”

“ชิงเหอบอกว่า………”

ชิงเหอนู้น ชิงเหอนั่น บอสใหญ่เซียวแปลกใจมากที่พักนี้นั่วนั่วเอาแต่พูดถึงชิงเหอตลอดเวลา ชิงเหอไปเล่นเกมส์ออนไลน์กับเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย ชิงเหอพาเจ้ากระต่ายน้อยไปกินข้าว ชิงเหอพาเจ้ากระต่ายน้อยไปรอบบริษัทเพื่อทำความคุ้นเคย ชิงเหอเล่าเรื่องซุบซิบนินทาเรื่องเสี่ยวเสี่ยวกับเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย ……

เพราะว่าเขาฝากรุ่นน้องดูแลจัดการเรื่องเธอเป็นพิเศษ บอสใหญ่เซียวจึงรู้สึกโง่มากๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่า น้องสาวที่แต่งงานแล้วที่แสนอ่อนโยนช่างนินทา หรานชิงเหอ คนนี้จะกลายเป็นผู้ชายไปได้!!

ใช่แล้ว เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยไม่เคยพูดถึงเลยว่า หรานชิงเหอนั้นทำงานอยู่แผนกไหน เธอเองก็ไม่เคยเล่าว่าทั้งสองสนิทกันได้ยังไงเช่นกัน

ด้วยความช่วยเหลือของเสี่ยวเสี่ยว บอสใหญ่เซียวจึงได้ข้อมูลของหรานชิงเหอมาในที่สุด:

ชี่อ: หรานชิงเหอ

อายุ: 24

อาชีพ:  ผู้จัดการแผนกบุคคลของบริษัทพัฒนาเกมส์ 《หวงเหยียน》

งานอดิเรก: เกมส์ อ่านหนังสือ เล่นเปียโน

ลักษณะนิสัย: สดใสราวกับดวงตะวัน พูดเก่ง อ่อนโยนและเอาใจใส่ และ ”ยอ” เก่ง

=__=

และที่สำคัญอย่างยิ่ง เป็นชายหนุ่มรูปหล่อมาก

เพื่อนเขาบอกว่าจากข่าวซุบซิบในบริษัท 《หวงเหยียน》เหมือนว่าผู้จัดการชิงกับนั่วนั่วรู้จักกันมาก่อน นั่วนั่วเริ่มมาทำงานได้แป็ปๆ ผู้จัดการชิงก็มักจะมาป้วนเปี้ยนที่แผนกธุรการอยู่เสมอ พานั่วนั่วไปทัวร์รอบบริษัท แนะนำผู้ร่วมงานต่างๆให้เธอรู้จัก และยังชวนนั่วนั่วไปทานข้าวกลางวันบ่อยๆอีกด้วย

สองคนพูดคุยหัวเราะให้แก่กัน ไม่เหมือนกับเป็นเจ้านาย-ลูกน้อง คำจากปากของพวกเขาที่พูดกันบ่อยๆนั้น “หลายปีก่อนนั้น” หรือ “คิดถึงช่วงเวลานั้นจริงๆ” หรือประโยคที่คล้ายๆกัน ดังนั้นพนักงานของ《หวงเหยียน》แอบซุบซิบกันลับๆว่า ผู้หญิงคนนี้ใช้ความสัมพันธ์กับผู้จัดการหรานเพื่อมาทำงานที่นี่

เซียวอี้นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เห็นข้อมูลส่วนบุคคลและรูปถ่ายหล่อเหลาของหรานชิงเหอที่เสี่ยวเสี่ยวส่งมาให้ แทบจะคว่ำโต๊ะเลยที่เดียว ประมาทเกินไป เขาประมาทเกินไปแล้ว ตอนแรกเขาคิดว่าแผนกวางแผนของบริษัท Owl Wing นั้นอันตรายเกินไป จึงเต็มใจหาโพรงใหม่แสนสบายให้เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย วางแผนกับรุ่นน้องเพื่อให้นั่วนั่วอยู่ในออฟฟิศที่มีแต่ผู้หญิง แต่เขาไม่เคยรู้ว่า เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยของเขานั้นเสน่ห์แรงอย่างยิ่งจนสามารถดึงดูดเพื่อนร่วมงานหนุ่มจากแผนกอื่นมาจนได้

นอกจากนี้ หรานชิงเหอคนนี้มีใบหน้าดึงดูดใจอย่างไม่กังขา ดวงตาเรียวโค้งราวกับนัยน์ตาหงส์ ริมฝีปากบางที่โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ แค่แว๊บเดียวก็สามารถบอกได้เลยว่านี่คือ ปีศาจจอมเจ้าชู้ที่มีความเชี่ยวชาญในการ”จีบ”หญิง เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยจะหวั่นไหวหรือไม่…

บอสใหญ่เซียวกำลังกังวลในขณะที่ริงโทนของเจ้ากระต่ายน้อยดังขึ้น “รับสายหน่อย รับสายไวไว ถ้าคุณไม่รับสาย ฉันจะกินคุณ!”

ริงโทนนี้นั่วนั่วอัดเองเมื่อนานมาแล้วตอนเธอเบื่อๆ เธอแอบตั้งเสียงริงโทนนี้เพื่อเป็นการแสดงถึงอารมณ์แค้นที่บอสใหญ่เซียวละเลยเธอเพราะเรื่องงานจึงไม่รับสายหรือตอบข้อความเธอบ่อยๆ

เมื่อเซียวยี้คิดถึงใบหน้าบูดๆปากยื่นๆของนั่วนั่ว ก็อดยิ้มๆไม่ได้ เขารับโทรศัพท์ด้วยเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างไม่รู้ตัว “นั่วนั่ว”

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย “คุณยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ ตอนกลางวันทานข้าวหรือเปล่า”

หมาป่าสีเทาตัวโต “อ้อ ฉันทานข้าวกลางวันข้างนอกกับจื้อหยวนและเฟยหลงน่ะ”

“อื้อ” นั่วนั่วทอดเสียง “คุณยังยุ่งกับโปรเจคของรุ่นพี่ม่ออยู่เหรอคะ คืนนี้ทำโอทีอีกแล้วเหรอ”

“อืม คืนนี้ฉันทำโอทีน่ะ” เซียวอี้พูด เม้มปากเข้าหากัน เขายอมรับ เพราะว่างานยุ่งมากจึงละเลยนั่วนั่วไป เมื่อก่อนพวกเขามักจะไปเดทกันทุกๆสามวัน ตอนนี้พวกเขาเจอกันอาทิตย์ละครั้งเท่านั้น โชคดีจริงๆที่เจ้ากระต่ายน้อยเข้าใจเขา ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่มักจะร้องไห้และอาละวาด เธอมักจะใช้เทคนิคเล็กๆน้อยๆ เช่นการตั้งริงโทนบนมือถือเขา เพื่อเขาจะได้ถูกเตือนอยู่ตลอดเวลาว่า บอสใหญ่เซียว คุณกำลังไม่สนใจฉันอยู่นะ!

เซียวอี้หลับตาลง เหมือนจะเห็นใบหน้าบูดๆเงียบๆของนั่วนั่ว ขณะที่เขาครุ่นคิดว่าจะปลอบเธอว่า ‘รออีกสองวันนะ งานเสร็จก็หายยุ่งแล้วล่ะ’ หรือ ‘รอวันเกิดฉันก่อนนะ แล้วพวกเราไปเล่นกัน” หรือประโยคอะไรพวกนี้ เมื่อเขาได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากปลายสาย

“เยี่ยมไปเลย คืนนี้เพื่อนฉันชวนไปชอปปิ้งกับกินข้าวเย็นพอดี ฮิ ฮิ อื้อฮึ ดังนั้นคืนนี้คุณทานข้าวเย็นให้ตรงเวลาด้วยล่ะ!”

และก็วางสายไปทันทีโดยไม่ทันฟังคำตอบจากเซียวอี้

บอสใหญ่เซียวยืนอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างแบบฝรั่งเศสแผ่ไอเย็นยะเยือกสูดหายใจลึกช้าๆ

น้ำเสียงของเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย…ไม่มีแววของความผิดหวัง ไม่มีความหงุดหงิด แสดงความชัดเจนอย่างยิ่ง….ว่าโชคดีแค่ไหนที่เขาไม่มีเวลาคืนนี้ ใครคือคนที่น่าดึงดูดใจ ที่ชวนเธอออกไปกินข้าวเย็น ชอปปิ้ง จนเธอดีใจขนาดนี้กันนะ

คนที่ไม่มีเซนส์เรื่องทิศทางใดๆ และสามารถหลงทางได้ในถนนใหญ่ ขานั่วนั่วและซู่ซู่เกือบจะหลุดก่อนพวกเขาจะหาร้านที่บอสใหญ่เซียวลองเสื้อเชิ้ตวันก่อนพบ เพราะว่าความจำของพนักงานนั้นดีมาก เธอยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้อย่างแม่นยำ ดังนั้นพอนั่วนั่วบอกว่าเธออยากซื้อเสื้อเชิ้ตที่แฟนเธอลองเมื่อวันก่อน จึงอดแอบมองเจ้ากระต่ายน้อยไม่ได้

ภายในหัวของพนักงานสาว: คนคู่นี้แปลกจริงๆ วันนั้นคนนึงบ้าบอ คนหนึ่งหดหู่ คิดว่าพวกเขาไม่อยากได้เสื้อแล้ว แต่ตอนนี้เธอวิ่งกลับมาซื้อซะแบบนั้น

ซู่ซู่นั่งอยู่บนโซฟา นวดขาพลางกรอกตาไปด้วย “สมแล้วที่เธอจะโดนพวกเขาคิดว่าเธอแปลกๆน่ะ บอกมาสิว่าเธอกำลังให้บทเรียนกับบอสใหญ่เซียวของเธอหรือฉันกันแน่ พาฉันมาถึงนี่เพื่อมาซื้อเสื้อเนี่ย”

นั่วนั่วและพนักงานร้านยืนยันว่าเป็นเสื้อเชิ้ตวันนั้นจริงๆ และหลังจากที่ขอให้ห่อของขวัญให้แล้ว หันมาตอบคำถามเพื่อน “วันนั้นที่บอสใหญ่เซียวมาลอง เขาชอบมาก พอดีจะถึงวันเกิดเขาแล้วด้วย ฉันเลยมาซื้อให้เขาไง” ถึงแม้ว่าจะแพงไปหน่อย แต่ถ้าบอสใหญ่เซียวชอบ ก็โอเคแล้ว

คิดแบบนี้นั่วนั่วก็อดยิ้มไม่ได้ ช่วงนี้เธอทรมานบอสใหญ่เซียวจริงๆแหละ ต่อหน้าเขาเธอจงใจพูด “ชิงเหออย่างนั้น ชิงเหออย่างนี้” ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยไปกินข้าวหรือชอปปิ้งกับเขาจริงๆ แต่นั่วนั่วจงใจลากหรานชิงเหอมาเป็นเป้าหมายการหึงของบอสใหญ่เซียว

ด้วยไอคิวล้ำเลิศของเซียวอี้ เขาต้องสงสัยหรานชิงเหอแน่ๆ ตอนนี้เขาอาจจะไปเค้นคอเสี่ยวเสี่ยวเพื่อล้วงข้อมูลหรานชิงเหอแล้วก็ได้ ดีมาก ดีจริงๆ ตอนนี้นั่วนั่วก็ได้แต่รอไหน้ำส้มเซียวอี้ระเบิดออกมา พอระเบิดแล้ว เธอก็จะแบไพ่ในมือและให้บอสใหญ่เซียวแสดงตัวตนที่แท้จริง

ใครกันที่ใช้กลยุทธ์ใต้โต๊ะเพื่อบังคับให้ฉันไปทำงานที่  《หวงเหยียน》 จนบังเอิญไปเจอรักแรกจนคุณหึงขนาดนี้  งี่เง่าจริงๆใช่ไหม

พอตอนนั้น ฉันก็จะใช้ความรักและเหตุผลของฉัน และใช้บรรยากาศอบอุ่นจากวันเกิดเซียวอี้ เพื่อเปลี่ยนทัศนคติช่างบังคับของเขาซะ

ซู่ซู่ถาม “เธอจะใช้วิธีนี้โต้กลับเขาอีกนานเท่าไรน่ะ”

นั่วนั่วทอดสายตาไปไกล “จนกว่าวันเกิดเขา ผู้ชายก็เหมือนเด็กๆนั่นแหละ ต้องมีปลอบกันบ้าง ฉันจะรอจนกว่าเรื่องเสี่ยวเสี่ยวจะจบ บอสใหญ่เซียวจะยอมรับผิด ก่อนให้อภัยเขาอย่างใจกว้าง ให้เขาสัมผัสความดีของฉันและยอมเป็นสุนัขที่เชื่อฟังของฉัน”

ซู่ซู่ยิ้มเยาะ “นั่วนั่ว เธออ่านนิยายมากไปหรือเปล่า เสือดาวลบลายจุดไม่ได้ [1] คนที่โตมาโดยสั่งคนโน้นคนนี้มาตลอดแบบเซียวอี้ เธอคิดว่าจะทำให้หมาป่าสีเทาเชื่องได้เหรอ” ซู่ซู่ชี้นิ้วไปที่กล่องของขวัญ “ด้วยของแบบนี้เนี่ยนะ”

นั่วนั่วส่ายหัว “นี่แค่ของหวานเท่านั้นแหละ ของขวัญวันเกิดเขาจริงๆจะเป็นของที่ฉันทำเอง” หน้าเล็กๆของเธอแดงระเรื่อ ซู่ซู่พยายามสอบสวนเธอต่อ แต่เจ้ากระต่ายน้อยไม่ยอมเปิดปาก

ขณะเดียวกัน พนักงานห้างยิ้มให้นั่วนั่วบทที่บอกราคาเสื้อ พอเธอบอกตัวเลข ขนเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยก็ตั้งขึ้นอย่างตกใจสุดขีด

“อะไรกันเนี่ย ตอนนี้ทั้งห้างลดราคา 50% อยู่ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมไม่มีส่วนลดล่ะ”

(นั่วนั่ว, เพราะเรื่องส่วนลดนี่ เธอถึงมาซื้อเสื้อเชิ้ตใช่ไหม =__=)

พนักงานร้านหยุดยิ้ม เอ่ยอย่างเย็นชา “ขอโทษด้วยนะคะ แต่แบรนด์ของเราไม่เคยเข้าร่วมในกิจกรรมของทางห้างค่ะ”

ข้อความแฝง: แบรนด์ชั้นนำแบบนี้จะลดราคาแบบนั้นได้ยังไงกัน

ซู่ซู่หัวเราะเมื่อเห็นทีท่ากระอักกระอ่วนของนั่วนั่ว “ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะปลอบยากเหมือนกันนะ อมยิ้มชิ้นนี้ราคาแพงเอาเรื่อง”

นั่วนั่ว: “O (>﹏<) o”

[1] 江山易改本性难移 Jiang shan yi gai ben xing nan yi: สามารถแปลได้อีกว่า แม่น้ำและภูเขาอาจจะเปลี่ยนแปรได้ง่าย แต่นิสัยของผู้ชายนั้นเปลี่ยนแปลงได้ยาก