0 Views

บทที่ 41 หรานชิงเหอ

แผนของนั่วนั่วนั้นเรียบง่ายอย่างยิ่ง: ใช้วิธีเกลือจิ้มเกลือ [1] อันที่จริงความคิดของบอสใหญ่เซียวไม่ได้ผิดอะไรหรอก

เพราะด้วยสถานะลักลั่นของนั่วนั่ว การออกจากบริษัท OWL Wing ด้วยเหตุผลส่วนตัวและด้านงานย่อมสมเหตุสมผล นั่วนั่วเองคิดว่าตัวเองเป็นคนมีเหตุผล และเชื่อฟังพอ หากบอสใหญ่เซียวยอมมาอธิบายกับเธอดีๆ เธอคงยอมรับฟัง

แต่นี่ใครบางคนกลับใช้วิธีผิดๆ ใช้กลยุทธ์ใต้โต๊ะ ดึงลุงไห่มาร่วมแผนหลอกลวงเธอ ถ้าเขาจะเล่นแบบนี้ นั่วนั่วจะใช้วิธีเดียวกันเอาชนะเขาให้ดู ไม่ใช่บอสใหญ่เซียวเตรียมงานใหม่ไว้ให้เธอแล้วเหรอ ถ้าบอสใหญ่เซียวจะให้ฉันไปสัมภาษณ์ที่ “หวงเหยียน” ฉันก็จะจัดให้ พอทุกคนคิดว่าเธอพร้อมอกพร้อมใจที่จะเปลี่ยนงานแล้ว เธอก็จะยืนกรานไม่ไปเด็ดขาด [2] เหอ เหอ เวลานั้น บอสใหญ่เซียวจะทำอะไรเธอได้

ในเทปนั่น ยังระบุว่ามีแผน B อีก ดีมาก นั่วนั่วแทบจะอดใจทนรอไม่ไหวทีเดียว อยากเห็นเหลือเกินว่าบอสใหญ่เซียวยังจะมีลูกเล่นอะไรอีก

ถึงแม้นั่วนั่วจะคำนวณไว้อย่างดี เธอก็ยังพลาดสิ่งสำคัญมากๆไปหนึ่งอย่าง การสัมภาษณ์ที่ “หวงเหยียน” นั้น เธอพบเจอบางสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

วันนั้น นั่วนั่วใช้คำแก้ตัวว่าเป็นหวัดเพื่อลาป่วยครึ่งวัน แล้วก็ไปสัมภาษณ์งานที่บริษัท “หวงเหยียน” ในตำแหน่งนักเขียนสคริป พอเธอหย่อนก้นลงนั่งตรงหน้าคนสัมภาษณ์ เธอก็ได้ยินหนึ่งในนั้นเอ่ย “นั่วนั่ว?”

เมื่อนั่วนั่วได้ยินใครคนหนึ่งเรียกชื่อ เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้างดงามเครื่องหน้าโดดเด่นที่หาคนเทียบได้ยากปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

วินาทีถัดมา นั่วนั่วปรับสีหน้า “เขินอาย”

นี่มัน……………. หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ

เธอไม่คิดว่าเธอจะได้พบเขาอีก จึงแปลกใจมาก

สีหน้านั่วนั่วค่อนข้างกระอักกระอ่วน แต่เพราะยังมีผู้สัมภาษณ์อีกสองท่าน เธอขยับปาก เอ่ย “หรานชิงเหอ(冉青河) ไม่พบกันตั้งนานนะคะ”

冉青河、染青河,青临云河。(หรานชิงเหอ, หรานชิงเหอ, ชิงหลินอวิ่นเหอ) [3]

ตอนที่นั่วนั่วเจอชื่อ ชิงหลินหยุนเหอ (青临云河)”, เธออดหัวเราะเยาะเสียงดังไม่ได้ “ ’ชิง’ หมายถึงสีเขียวในสายรุ้ง  ‘อวิ่นเหอ’ คือเมฆหนาทึบจนแทบจะเป็นสายธาร จนบดบังแสงอาทิตย์ เมฆแบบนี้แปลว่าฝนกำลังจะตกชัดๆ จะเอาสายรุ้งมาจากไหนกันน่ะ คนคนนี้ไม่แม่นวิชาภูมิศาสตร์แหงๆ ฮ่าๆๆๆ”

ใช่แล้ว นั่วนั่วรู้จัก สุดหล่อตรงหน้า หรานชิงเหอ จากชื่อในเนตของเขา อะแฮ่ม… จะว่าไป… เขาคือแฟนคนแรกของนั่วนั่ว

ไม่ใช่เพื่อนสมัยเด็ก หรือเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งข้างๆกับในห้องเรียน รักแรกที่ไม่ชัดเจนแต่แสนหวานนี้ มาจากการคบกันออนไลน์ นั่วนั่วและหรานชิงเหอนั้นเป็นคู่รักในเนต

=__=

ตอนนั่วนั่วอยู่ปีหนึ่ง มีเกมส์ออนไลน์ 2D น่ารักๆอยู่เกมส์หนึ่งชื่อ – เกาะเห็ดมหัศจรรย์ เป็นเกมส์ที่ดังมากๆ เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยทนความน่ารักของเกมส์นี้ไม่ได้ จึงติดอินเตอร์เนตอย่างแรง เธอเข้ากลุ่ม “ผู้เล่นเกมส์นี้ในเมือง C” เลยรู้จัก ชิงหลินหยุนเหอ ทั้งคู่นั้นยังโสด ดังนั้นพอเกมส์มีกิจกรรมแต่งงาน พวกเขาก็แต่งงานกันแบบหรูหราสุดๆ

ตอนแรกนั่วนั่วก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก มันก็แค่เกมส์ จะแต่งหรือไม่แต่งก็ไม่ต่างอะไร ก็แค่ฉายาในเกมส์เท่านั้นเอง แต่หรานชิงเหอจู่โจมเธอด้วยคำหวานอย่างหนัก ไม่นาน นั่วนั่วก็หลงรักเขาหัวปักหัวปำ และที่นั่วนั่วยอมลดป้อมลงนั้น มีเหตุผลสำคัญอย่างยิ่ง:

หรานชิงเหอ หล่อสุดๆไปเลย

ครั้งแรกที่เธอเห็นหรานชิงเหอที่งานเลี้ยงผู้เล่นในเกมส์ นั่วนั่วก็สรุปว่า สามีในเกมส์ของเธอนั้น: หล่อระเบิดระเบ้อ มีเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้:

ตอนนั้น นั่วนั่วเป็นแค่เด็กสาวไร้เดียงสา เห็นรักเป็นเรื่องบริสุทธ์สวยงาม จึงไม่มีภูมิต้านทานใดๆต่อหนุ่มหล่อ แม้แต่ผู้เล่นคนอื่นๆที่เจอหรานชิงเหอมักจะล้อนั่วนั่วบ่อยๆ “อ้อ ถ้าฉันรู้ว่าหรานชิงเหอหล่อขนาดนี้นะ ฉันจะจับเขาทำสามีไปนานแล้วล่ะ”

ตอนนั้น นั่วนั่วได้แต่หน้าแดง แอบตัดสินใจว่า คนนี้แหละ “อนาคต” อีกครึ่งหนึ่งของชีวิต

คำกล่าวนั้นว่าไงนะ คนหล่อมักจะเชื่อถือไม่ได้ ผู้ชายปากหวานยิ่งแย่ใหญ่ หรานชิงเหอนั้นครอบครองคุณสมบัติทั้งสองไว้อย่างเต็มเปี่ยม สองสามเดือนถัดมา นั่วนั่วโดนจู่โจมจากหญิงสาวท่าทางดุร้ายคนหนึ่งกลางถนน เธอจึงรู้ว่าที่จริงน่ะเธอเป็นมือที่สามที่น่าขายหน้าและไร้เดียงสาที่สุด

หรานชิงเหอมีแฟนแล้ว และมีมาโดยตลอด

แฟนสาวที่คบมาเป็นระยะยาวนานถึงหกปีเต็ม

เธอคิดถึงการคุยกันครั้งแรกในเกมส์ หรานชิงเหอครวญครางอย่างโศกเศร้า: ทำไมพวกนายมีภรรยากันหมดแล้วฉันยังโสดอยู่คนเดียวล่ะ? การพบกันครั้งแรกหรานชิงเหอโชว์เขี้ยวยิ้มเจ้าเล่ห์ถาม “เป็นแฟนกับฉันจริงๆได้ไหม?”

ตอนนั้น นั่วนั่วรู้สึกราวกับเธออยู่ในความฝัน……… แต่ที่จริงมันคือฝันร้าย

การอ่านนิยายรักมากเกินไปก็ใช่ว่าจะดี ความรักทางอินเตอร์เนตที่แสนจะบริสุทธ์ จริงใจ ผู้ชายรูปหล่อแสนดี ต่างก็เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งนั้น นั่วนั่วได้แต่ร้องไห้อย่างขมขื่นที่บ้านอยู่สามวันเต็ม ก่อนลบไอดีเกมส์ทิ้ง แถมยังเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ ตัดการติดต่อทุกทางกับคนโกหกคนนั้น “หรานชิงเหอ”

คิดว่ารักแรกแสนขมขื่นนี้จะทิ้งแผลในใจไว้ให้นั่วนั่วงั้นหรือ อันที่จริงหลังจากได้พบโลกภายนอกสองสามปี นั่วนั่วที่คิดถึงเรื่องนี้ที่ไร ก็มีเพียงความรู้สึกเดียวเท่านั้น “น่าหดหู่มาก”

ทำไมเธอโง่ได้ขนาดนั้นนะ จนโดนตาบ้าไม่มีสมองนี่หลอกเอาได้ นอกจากหน้าตาดีแล้ว เขาเรียนก็ไม่เก่ง รวยก็ไม่รวย โชคดีจริงๆที่ แฟนเขามาหาฉันได้จังหวะพอดี ถ้าเธอไม่เข้ามาปลุกฉันจากฝันและมอบบทเรียนล้ำค่าให้ฉัน ไม่รู้ตอนนี้ฉันจะน่าสมเพชแค่ไหน…

ดังนั้น เรื่องแต่งย่อมต่างกับชีวิตจริงเสมอ

ไม่มีฝันหวานที่แม้แต่ความตายมิอาจพราก เมื่อเพื่อนสนิทนั่วนั่วเอ่ยถึงเรื่องรักแสนเศร้าครั้งนี้ เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยมักจะพูดอย่างอายๆ “ทุกคนต่างก็มีอดีตที่ราวกับนิยายน้ำเน่ากันทั้งนั้น”

ดังนั้น หลังจากผ่านไปนานแสนนาน ตอนเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยพบหรานชิงเหอที่หล่อไม่บันยะบันยั้งขนาดนี้ มันก็น่าอึดอัดอยู่ดี แต่อีกฝ่ายกลับไม่คิดแบบเธอน่ะสิ

หลังจากสัมภาษณ์จบ หรานชิงเหอ กรรมการขั้นสูง พานั่วนั่วเดินลงไปชั้นล่างเป็นการส่วนตัว เรียกแท็กซี่ให้ก่อนสอบถามความเป็นอยู่ของนั่วนั่วอย่างเอาใจใส่ สร้างภาพลักษณ์ของเพื่อนเก่าที่อบอุ่นและแสนห่วงใย ถึงแม้นั่วนั่วจะรู้สึกขยะแขยงมากกว่าการกลืนแมลงวันลงท้อง แต่เพื่อรักษาสัมพันธ์ไมตรี เธอยังสนทนากับเขาอย่างเป็นการเป็นงาน

ในที่สุดแท็กซี่ก็มา ขณะที่แท็กซี่กำลังจะขับออกไปนั่นเอง หรานชิงเหอก็เคาะหน้าต่าง ทอดสายตามองเธออย่างรักใคร่ “นั่วนั่ว หลายปีมานี้…….ผมตามหาคุณมาโดยตลอด……..”

นั่วนั่วพูดไม่ออก ไม่แสดงสีหน้าอะไร นายคิดว่าพวกเราคือตัวเอกในละครฉุงเหยา [4] เหรอไง

ไม่กี่ปีมานี้ ทักษะการแสดงคุณพัฒนาขึ้นสุดๆ เจอหน้ากันอีกครั้งไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หรานชิงเหอก็เรียกชื่อเธออย่างดื้อดึงทั้งน้ำตาคลอเบ้าเสียแล้ว

เจ้ากระต่ายน้อยรู้สึกอายสุดๆ พระเจ้าช่วย หรานชิงเหอชะงัก คลี่ยิ้มบิดเบี้ยว “ก็ได้ อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย ยังมีโอกาสอีกมาก นั่วนั่ว ถ้าคุณเต็มใจ ผมสัญญาได้ว่าจะหาโอกาสให้คุณทำงานที่ “หวงเหยียน”

“……”

คนที่ไร้ยางอายนี่ฆ่าไม่ตายจริงๆ

นั่วนั่วนั่งอยู่ในแท็กซี่ มองตรงไปด้านหน้าอย่างสงบ เอ่ยเรียบๆ “คุณคะ ออกรถค่ะ”

คืนนั้น นั่วนั่วไปทานข้าวเย็นที่บ้านบอสใหญ่เซียว หลังจากทานเสร็จ พ่อแม่เซียวอี้ออกไปเดินเล่นอย่างใจกว้าง

เซียวอี้ที่เห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงมีความปรารถนาทางเพศมากขึ้น ใช้ข้ออ้าง “กินข้าวเสร็จต้องพักผ่อนดีๆ จะได้ช่วยย่อยอาหาร” อุ้มเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยกลับห้องนอน ซึ่ง “การพักผ่อนดีๆ” คือการพักผ่อนบนเตียง

หลังจากจู๋จี๋กันครู่ใหญ่ บอสใหญ่เซียวหายใจไม่ทันตอนปล่อยเจ้ากระต่ายน้อย “เรื่องที่ฉันบอกไปครั้งก่อน เธอตัดสินใจหรือยัง”

นั่วนั่งแสร้งทำเป็นงง “เรื่องอะไรเหรอคะ”

บอสใหญ่เซียวขบหูนั่วนั่ว เลิกคิ้วสูง “เธอคิดว่าอะไรล่ะ”

ในฐานะผู้ชายธรรมดา ที่อยู่กับคนที่เขารัก จะว่าเขาไม่อยากทำอะไรก็คงไม่จริง แต่ความคิดที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เขายังเด็กนั้นทำให้เขายั้งตัวเองไว้ได้ เขาอยากรอจนกว่าจะแต่งงานถึงจะใช้ช่วงเวลาที่งดงามร่วมกับนั่วนั่ว เขาถึงวางแผนให้เธอลาออก แต่งงาน ก่อนย้ายบ้านใหม่ แต่ถ้าคนบางคนไม่ให้ความร่วมมือ เหตุผลสุดท้ายของเขาอาจจะลอยหายไปก็ได้

ใบหน้านั่วนั่วแดงระเรื่อ หัวใจเต้นแรง เธอพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดบอสใหญ่เซียวก่อนแสร้งทำเป็นโมโห “คุณบอกว่าจะเชิญพ่อแม่ฉันมาเยี่ยมที่บ้านใหม่ แต่คุณยังไม่ยอมไปเชิญพวกเขาด้วยตัวเองด้วยซ้ำ ไม่มีความจริงใจสักนิด แล้วคุณก็ยังไม่เคย…”

ไม่เคยขอฉันแต่งงานแบบเป็นทางการเลยด้วย ประโยคนี้นั่วนั่วพูดแค่ครึ่งเดียว ก่อนหน้าแดงด้วยความเขินอาย ทำไงดี เธอซ้อมที่บ้านมาตั้งหลายหน ว่าจะพูดอะไร แต่พอต้องพูดขึ้นมาจริงๆ เธอกลับอยากยอมแพ้เสียแบบนั้น

นั่วนั่วกัดริมฝีปากล่าง ลังเล ก่อนบอสใหญ่เซียวจะสังเหตุเห็นนัยน์ตาเป็นประกายคู่นั้นกำลังมองเขา ริมฝีปากแดงราวกับลูกเชอรรี่เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูดอะไร ลำคอเขาแห้งผาก กระซิบเสียงพร่า “นั่วนั่ว” ไม่รอคำตอบ เขาบดริมฝีปากลงมาอย่างแรง

การจู่โจมที่ริมฝีปากนี้ทำให้นั่วนั่วตกใจเช่นกัน พอเธอพยายามหายใจ ปากน้อยๆก็ครางแผ่วๆ บอสใหญ่เซียวที่คุมตัวเองแทบไม่ไหว พอได้ยินเสียงนี้ เหมือนอะไรระเบิดในหัวทันที ตอนนี้เหตุผลทุกอย่างปลิวหายไปหมดแล้ว

เซียวอี้เลิกคิ้ว มองเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยที่ลังเลอยู่เบื้องล่าง เขาจะกินเธอทั้งคำ หรือจะค่อยๆใช้เวลาลิ้มรสเธอดีนะ ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าจะอดทนรอไหว แต่ตอนนี้เหมือนเขาจะรอไม่ไหวอีกแล้วแม้แต่วันเดียว

เซียวอี้จูบหน้าผากเรียบลื่นของเจ้ากระต่ายน้อยอย่างอ่อนโยน ถามด้วยน้ำเสียงจริงจังครึ่งหนึ่งและโน้มน้าวอีกครึ่ง “นั่วนั่ว ฉันทำได้ไหม?”

นั่วนั่วไม่ใช่คนโง่ เธอเข้าใจความหมายของเซียวอี้ เอียงคอไปข้างหนึ่ง เงียบไปแป็ปหนึ่งก่อนกระซิบ “คนบ้า”

แต่คำถามแบบนี้ เขาจะให้เธอตอบยังไงกัน

ไม่ค่ะ ทำไม่ได้ แต่เธอไม่ได้อยากพูดแบบนั้นนิ

>__<

ค่ะ คุณทำได้ – พูดแบบนี้เธอก็กลายเป็นคนใจง่ายไปน่ะสิ

เรื่องแบบนี้….ปกติจะเกิดตามธรรมชาติ ตามบรรยากาศที่ใช่และความรู้สึกที่รวมกันเป็นหนึ่ง ถ้าคุณจะทำ ก็ทำสิ จะถามทำไมกัน…?

>__<

ถ้อยคำเหล่านี้ นั่วนั่วไม่กล้าพูด แค่คิดเธอก็อายสุดๆไปหมดแล้ว ขณะเดียวกัน เซียวอี้ที่อ่านความคิดเธอได้ เหมือนยกภูเขาออกจากอก พอริมฝีปากทั้งคู่เข้ามาแนบชิด เสียง “ดา ดิ๊ ดิ๊ ดา ดิ๊ ดิ๊” เป็นจังหวะก็ดังขึ้น

o(╯□╰)o

พระเจ้า นั่วนั่วอายสุดๆ โทรศัพท์สายนี้เลือกเวลาได้เหมาะเหม็งจริงๆ คนที่โทรมาไม่รู้เหรอไงว่าถ้าขัดจังหวะดีๆคนอื่นจะถูกฟ้าผ่าใส่น่ะ อารมณ์หวาบหวามหายเกลี้ยง นั่วนั่วลุกขึ้นนั่งก่อนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนอยากอาเจียนเป็นเลือด

หน้าจอปรากฏชื่อสามตัว

“หรานชิงเหอ”.

+++++++++++++++++++++

[1] 以其人之人还治其人之道 Yi Qi Ren Zhi Ren Huan Zhi Qi Ren Zhi Dao: To give someone a taste of his own medicine.ให้ลิ้มรสยาขมของตนเอง หรือเกลือจิ้มเกลือนั่นเอง

[2] 稳坐泰山 Wen Zuo Tai Shan: It describes someone as being in a secure position, not easily destabilized.มั่นคงดั่งภูเขาไท่ซาน ในที่นี้น่าจะพร้อมรับมือน่ะค่ะ

[3] 冉青河、染青河,青临云河หรานชิงเหอ, หรานชิงเหอ, ชิงหยุนหลินเหอ: เป็นวิธีเล่นคำในภาษาจีน โดยใช้อักษรพ้องเสียง (冉 vs 染). 染หมายถึงการย้อมสี. 临หมายถึง “มาถึง”. นั่วนั่วแทนที่ หรานชิง染青ด้วยหรานชิง 青临เพื่อแซวชื่อเขา

[4] Qiong Yao: ฉุงเหยาคือนักเขียนนิยายโรแมนซ์ที่ถูกนำไปสร้างเป็นละครมากมาย โดยมักจะมีพล๊อตที่ค่อนข้างน้ำเน่า นิยายที่ถูกสร้างเป็นละครที่คนไทยรู้จักกันดีคือ องค์หญิงกำมะลอ ใช่แล้ว เรื่องที่ หลินซินหยู เจ้าของหัวใจฮั่วเจี้ยนฮวาเล่นเป็นนางเอกนั่นแหละค่ะ