0 Views

บทที่ 38 ว่าด้วยจดหมายรัก…

เหตุการณ์คู่มือจีบสาวทำให้บอสใหญ่เซียวรู้สึกหดหู่ กังวลใจ และอับอายอย่างยิ่ง เป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดมากที่สุดสำหรับเขา แต่นั่วนั่วกลับมีความสุขมาก เธอยึดหนังสือ “36 วิธี เพื่อจุมพิตเจ้าหญิง” เพื่อซ่อนไว้ให้ลูกชายในอนาคต โดยการขู่แบบหน้าไม่อายว่า จะเปิดเผยความจริงให้ทุกคนรู้

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยเข้าใจว่า เพื่อเธอแล้ว บอสใหญ่เซียวยอมทิ้งภาพพจน์ทุกอย่าง เพื่ออ่านหนังสือความรักบ้าบอๆ ที่เขาได้ทดลองทำตามที่หนังสือบอกอีกด้วย เธอเห็นความจริงใจในความรู้สึกของเขาที่มีให้เธอแล้ว

ไม่ว่าจะมองอย่างไร นั่วนั่วก็คิดว่า บอสใหญ่เซียวของเธอน่ารักสุดๆ หลังจากกล่อมเขาด้วยคำหวานอยู่นานว่าจะไม่เปิดเผยความจริงของเหตุการณ์นี้ เธอโอบไหล่เขาก่อนสาบานด้วยท่าทีเคร่งขรึม “ที่รัก คนดี๊คนดี อย่าห่วงเลย ฉันจัดการเอง”

เซียวอี้ที่โดนโจมตีจนพูดอะไรไม่ออก เงยหน้าขึ้น ถามเสียงสั่นระริก “จัดการยังไง” ด้วยไอคิวของนั่วนั่ว กับ อีคิวเขา…. เหมือนจะมีแต่ทำให้ทุกอย่างแย่ลง ภาพพจน์และชื่อเสียงที่สั่งสมมาตลอดยี่สิบปีถูกทำลายเพียงชั่ววินาทีเดียว

นั่วนั่วหย่อนก้นลงนั่งข้างๆบอสใหญ่เซียวคิด “ตอนนี้ ทั้งคุณลุงคุณป้า กับเซียวจวิน ยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ดี เพราะว่าหนังสือเล่มนี้ทำเอาทุกคนเป็นห่วงคุณไปหมด ถ้าพวกเราไม่พูดอะไรเลยก็คงไม่ดี งั้นเอาแบบนี้ไหม —-“ เจ้ากระต่ายน้อยกระซิบข้างหูบอสใหญ่เซียว บอกไอเดียของเธอเงียบๆ

ภายนอกหน้าต่าง แสงแดดฉายแสงแรงกล้าอย่างสดใส ราวกับจะยินดีกับ การคืนดีของคู่รักที่ทะเลาะกันด้วยหนังสือเล่มหนึ่งกับอุบัติเหตุ

หลังจากนั้นนั่วนั่วอธิบายกับพ่อแม่เซียวอี้อย่างอายๆ หนังสือนั้นเป็นหนังสือการเงินธรรมดา แต่จดหมายที่สอดไว้ในนั้นต่างหากที่สำคัญ

“จดหมาย?”  มะหม้าเซียวที่พึ่งกลับมาจากปักกิ่งทำหน้าบึ้ง “จดหมายอะไรกัน”

บอสใหญ่เซียวที่อาการดีขึ้นแล้วกระแอมเบาๆ หน้าเริ่มมีสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว หันหน้าไปทางหน้าต่าง นั่วนั่วที่แอบยินดีอยู่ลับๆ เอ่ยอย่างกระมิดกระเมี้ยน “คือ… มันเป็นจดหมายที่ฉันเขียนถึงบอสใหญ่เซียวน่ะค่ะ………”

สองผู้เฒ่าเหลือบมองกันและกัน ทุกอย่างชัดเจนอย่างยิ่ง

เป็นเรื่องราวกุ๊กกิ๊กของสองคนนี่เอง เด็กๆนี่ดีจังเลยนะ แต่…ยัย/ตาแก่ – คุณไม่เคยเขียนจดหมายรักให้ฉันสักฉบับเลยนะ

พ่อแม่ของเขารู้ว่าลูกชายเขินจึงไม่พูดถึงอีก แต่เมื่อเซียวจวินที่อยู่ไกลรู้เรื่องได้แต่ถอนหายใจอย่างเศร้าๆ พี่ชายเขาจู่โจมไวเกินไปแล้ว นอกจากคำบ่นสองสามคำจากเซียวจวินเป็นพักๆแล้วทุกคนก็ลืมมันไปหมด

ความสัมพันธ์ระหว่างนั่วนั่วกับบอสใหญ่เซียวก็กลับสู่ปกติ เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยยังไปทำงานที่บริษัท OWL Wing เหมือนเดิม แต่ไม่กล้าลากิจอีกแล้ว

>__<

เจ้ากระต่ายน้อยแสนไร้เดียงสาคิดว่าเรื่องราวจบลงด้วยดี แต่เหมือนเทพเจ้าเล่นตลก…

หลังจากมื้อกลางวัน นั่วนั่วออกไปเดินเล่นที่สวน

ตามปกติแล้วหลังจากกินข้าวกลางวันแล้ว นั่วนั่วมักจะไปเม้าท์มอยกับสาวๆชั้นสามแผนกครีเอทีฟ หรือจะเล่นเกมส์ออนไลน์กับบอสใหญ่เซียวเพื่อทำภารกิจสามี-ภรรยา ไม่ถึงเดือนนั่วนั่วก็แทบจะกรี๊ดเมื่อเธอลองใส่กางเกงที่ซื้อมาปีที่แล้วแล้วดึงขึ้นมาไม่ได้ พอกระโดดขึ้นที่ชั่งน้ำหนัก เธอแทบจะช็อค เมื่อรู้ว่าน้ำหนักเธอขึ้นมาตั้งสองกิโล

นั่วนั่วโยนความผิดให้บอสใหญ่เซียวเต็มๆ เหตุผลแรก โรงอาหารนั้นทำอาหารอร่อยเกินไป ข้อที่สอง เขาให้เธอไปเล่นเกมส์ด้วยทุกวันหลังทานข้าวกลางวัน กินแล้วก็นั่ง ไม่แปลกเลยถ้าน้ำหนักเธอจะเพิ่ม

ดังนั้นเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยตัดสินใจว่า เธอต้องไปเดินเล่นทุกวันหลังอาหาร จึงทำให้เธอได้ยินบทสนทนาหลังสวนไม้เลื้อย

“จริงเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก อย่าพูดไร้สาระน่ะ”

“ทำไมฉันต้องโกหกเธอล่ะ หัวหน้าแผนกการค้าบอกฉันเองเลยนะ เกี่ยวกับซูนั่วน่ะ ฉันหลงคิดตั้งนานว่าที่เจ้านายชอบเธอก่อนเพราะว่าเธอไม่เหมือนใคร แต่ผู้จัดการหลี่บอกฉันว่าเธอเป็นคนอ่อยเจ้านายก่อน

“อย่ามาโม้น่ะ ฉันไม่เชื่อหรอก ที่บริษัทนี้มีตั้งหลายคนที่อยากจับเจ้านาย ซูนั่วออกจะเป็นเด็กสาวอ่อนหัดไร้ประสบการณ์ขนาดนั้น เธอจะจับเจ้านายอยู่หมัดได้ไง”

“เฮ้อ เธอไม่เข้าใจล่ะสิ เธอรู้จัก เสี่ยวชานจากแผนกการค้าไหม เธอทั้งสวยทั้งฉลาด แถมพ่อยังรับราชการ ปีที่แล้วเธอแสดงออกว่าเธอสนใจเจ้านายอย่างชัดเจนตั้งหลายหน แถมยังมาทำงานที่นี่เพราะเจ้านายด้วย แต่เจ้านายไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอสักครั้ง ทุกคนบอกว่ามาตรฐานของเจ้านายน่ะสูงมาก อา ใครจะคิดว่า รสนิยมเจ้านายจะเรียบง่ายขนาดนี้”

“อ๊ายย พี่สาวคนสวย ฉันขอร้อง บอกฉันเร็วๆ”

“โฮะ โฮะ ฉันบอกก็ได้ อันที่จริง เธอเขียนจดหมายรักให้บอสใหญ่เซียวน่ะ———”

“วิธีเชยๆเนี่ยนะ….. เหมือนว่างานอดิเรกบอสใหญ่เซียวออกจะ…….พิเศษไปหน่อย

(╯﹏╰)

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยแข็งทื่ออยู่กับที่ เพื่อนร่วมงานเธอเดินจากไปตั้งนานแล้วเธอถึงจะมีปฏิกิริยา

จดหมาย………….รัก เธอเขียนจดหมายรักให้บอสใหญ่เซียวเมื่อไหร่กัน แล้วพวกนั้นมีสิทธิ์อะไรที่จะมาบิดเบือนความจริงว่าเธอเป็นคนอ่อยบอสใหญ่เซียว ในเมื่อ…ทุกอย่างออกจะชัดเจน….ว่าบอสใหญ่เซียวน่ะเป็นคนตามจีบเธอที่ละขั้นที่ละขั้น.. ค่อยๆกินเธอที่ละคำๆ

เธอถูกกล่าวหาชัดๆ ฮือ ฮือ แง——-

ที่สำคัญที่สุด เรื่องจดหมายรักนี่ มันเป็นข้ออ้างที่เธอกับเซียวอี้ใช้เกลี้ยกล่อมครอบครัวเขา ทำไมคนในบริษัทถึงรู้เรื่องนี้ได้ล่ะ

ใครเป็นคนแพร่ข่าวลือบ้าบอเนี่ย

(╰_╯)

บ่ายวันนั้น หลังจากคิดอยู่นาน เจ้ากระต่ายน้อยตัดสินใจไปคุยกับหลินเอ็มเอ็มเพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอยังไม่ทันขยับเมื่อหลินเอ็มเอ็มเริ่มคุยเรื่องนี้

[ แผนกธุรการ หลินเอ็มเอ็ม ]: นั่วนั่ว, เอ่อ ฉันพึ่งได้ยินเรื่องซุบซิบของเธอ……

[ นั่วนั่ว จอมขี้เกียจ ]: อะไรนะ

[ แผนกธุรการ หลินเอ็มเอ็ม ]: ไม่ต้องมาแกล้งเป็นไม่รู้เรื่องเลย ทั้งบริษัทรู้กันหมดแล้วว่าเธอเขียนจดหมายรักให้บอสใหญ่เซียวน่ะ

นั่วนั่วเบิกตากว้าง จ้องจอคอมพิวเตอร์จนแทบจะทะลุ

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยกุมกำปั้นแน่น หัวสมองว่างเปล่า ตอนบ่ายที่เธอแอบได้ยินเขาคุยกันในสวน เธอนึกว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆ แต่หลังจากฟังหลินเอ็มเอ็มแล้ว…

สองสามเดือนที่ผ่านมา บอสใหญ่เซียวกับเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยพยายามระมัดระวังอย่างยิ่ง แต่การนำอาหารกลางวันมาให้จากที่บ้าน เล่นเกมส์ออนไลน์ในห้องทำงานของเขาทุกบ่าย การไปส่งเธอที่บ้านทุกคืน ถ้าไม่รู้คงตาบอดแล้วล่ะ พวกเขากำลังคบหากัน แค่ไม่ได้ประกาศต่อหน้าสาธารณชนเท่านั้น

แต่นี่มันอะไร เขียนจดหมายรักจีบหนุ่ม? บ้าบอคอแตกสิ้นดี!!! มันทำลายภาพพจน์แสนบริสุทธิ์ของเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยเสียยับเยิน เธอจะหน้าด้านเขียนจดหมายรักให้บอสใหญ่เซียวได้ยังไง แล้วตอนนี้ทั้งบริษัทก็รู้กันหมด……… มิน่าหลายวันมานี้บทที่เธอแวะไปเล่นที่ชั้นสาม สาวๆในแผนกธุรการมักจะมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

อ๊ายยยยย ……

นั่วนั่วอยากจะเป็นลม เธอเอาหัวโขกโต๊ะรัวๆ โดยไม่รู้สึกเจ็บ ก่อนเขียนตอบหลินเอ็มเอ็มไปหนึ่งประโยค

[ นั่วนั่ว จอมขี้เกียจ ]:ใครมันบังอาจปล่อยข่าวลือกัน?!?!?!?!?!?!?

หลินเอ็มเอ็มตระหนกอยู่ชั่วครู่ก่อนตอบ – เธออาจจะรู้สึกว่าเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยอยากฆ่าคนเต็มที

[ แผนกธุรการ หลินเอ็มเอ็ม ]: ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆสินะ ลุงไห่

[ นั่วนั่ว จอมขี้เกียจ ]:โฮ๊ะ โฮ๊ะ หลินเอ็มเอ็ม ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะไม่ทำอะไรคนปล่อยข่าวหรอก ไม่ต้องช่วยเขาหรอก บอกฉันมาซะดีดี ว่าตัวการคือใคร

[ แผนกธุรการ หลินเอ็มเอ็ม ]: คนปล่อยข่าวคือลุงไห่ จริงๆนะ!

[ นั่วนั่ว จอมขี้เกียจ ]: คนโกหก!  =__=

ลุงไห่ในฐานะผู้อาวุโส ไม่เคยแม้แต่ล้อเลียนกับใคร ไม่เคยนินทาใคร และเข้มงวดกับพี่น้องในบริษัทมาก

ถึงแม้นิสัยเขาจะค่อนข้างน่าเบื่อ แต่เพราะว่าเขาเป็นคนไม่ลำเอียงและซื่อตรงอย่างยิ่ง จึงจัดการพี่น้องในบริษัทได้อย่างอยู่หมัด ทุกคนในบริษัทนับถือลุงไห่เป็นอย่างยิ่ง ดังนั้น ต่อให้ทุบตีนั่วนั่วจนตาย เธอก็ไม่เชื่อว่าลุงไห่เป็นคนปล่อยข่าวลือบ้าๆแบบนั้น

หลินเอ็มเอ็มที่สังเกตเห็นท่าที่ไม่เชื่อของนั่วนั่วและก็ไม่อาจเก็บปากเก็บคำได้อีกต่อไป เปิดเผยความลับใหญ่หลวงกับเจ้ากระต่ายน้อย “นั่วนั่ว เธอไม่รู้จริงๆใช่ไหม ว่าลุงไห่น่ะเป็นญาติห่างๆของเจ้านาย นี่คือเหตุผลที่เจ้านายไว้ใจให้ตำแหน่งสำคัญในการบริหารกับเขา”

“เธอลองคิดดู ลุงไห่อายุขนาดนี้ ไม่เคยเล่นเกมส์ด้วยซ้ำ ไม่รู้จักว่า RPG [1]คืออะไร แต่กลับถูกจ้างให้เป็นผู้จัดการโปรเจค เธอไม่รู้สึกว่ามันแปลกบ้างเหรอไง? อ้อ…..ฉันบอกความลับกับเธอเพราะว่าเห็นเธอสนิทกับบอสใหญ่เซียวหรอก ห้ามทรยศฉันไปบอกเจ้านายเชียวนะ!”

นั่วนั่วกระพริบตา นิ้วเรียวสวยชะงักก่อนพิมพ์ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ลุงไห่เป็นคนปล่อยข่าวลือล่ะ”

หลินเอ็มเอ็ม: “ฉันได้ยินว่า คุณพ่อเจ้านายเป็นคนบอกลุงไห่ว่าเธอเขียนจดหมายรัก เขาเลยรู้เรื่องน่ะ เอ๊ะ เธอน่าจะรู้เรื่องดีกว่าฉันนิน่า”

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อย กัดริมฝีปากล่างก่อนเหม่อลอย

เรื่องจดหมายรักนั้น ที่จริงมีแต่พ่อแม่เจ้านายที่รู้เรื่อง พวกเขาคงไม่วิ่งวุ่นไปทั่วบริษัททำให้เธออับอายด้วยคำพูดพวกนี้หรอก ถ้าลุงไห่เป็นญาติห่างๆตามที่หลินเอ็มเอ็มบอกจริงๆ เขาก็น่าจะรู้จักลุงเซียว…..

ทั้งบริษัทนี้ มีแต่ลุงไห่ที่เกี่ยวข้องกับลุงเซียวจริงๆ ไม่มีคนอื่นอีก—-

เป็นลุงไห่จริงๆเหรอเนี่ย ?

[1] RPG ย่อมาจาก Role Playing Games: ที่ให้ผู้เล่นสวมบทเป็นตัวละครเอกในเกมส์ ดำเนินบทบาทไปตามเรื่องราวในโลกเกมส์ เช่น Zelda, Final Fantasy เป็นต้น หรือแม้แต่ เกมส์ออนไลน์หลายๆเกมส์ เช่น Ragnarok, ก็ถูกจัดให้อยู่ในหมวด MMORPG ที่มีชื่อเต็มว่า Massively Multi-Player Online Role Playing Games