0 Views

บทที่ 28 ข้อยุติ

ทันทีที่ได้ยินการขอความช่วยเหลือของกระต่ายน้อย บอสใหญ่เซียวตัดสินใจแบบสายฟ้าแลบ ใช้เพียงประโยคสองประโยคเพื่อจบสงคราม…

“แม่ครับ พ่อครับ ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว… นั่วนั่วกับผมจะมีลูกด้วยกันสองคน คนหนึ่งจะผ่าคลอดแบบซีซารเรี่ยน ส่วนอีกคนคลอดธรรมชาติ ตอนนั้นพวกเราจะได้รู้ว่าวิธีคลอดแบบไหนดีกว่ากัน”

o(╯□╰)o

ทำไมคำพูดของบอสใหญ่เซียวถึงฟังดูแล้ว… นั่วนั่วกลายเป็นหนูทดลองไปซะงั้น? แล้วเรื่องมีลูกสองคนอีกล่ะ นั่วนั่วอดหน้าแดงไม่ได้ เธอไปสัญญาว่าจะมีลูกให้ครอบครัวเซียวตั้งแต่เมื่อไรกันเนี่ย

เมื่อได้ยินคุณพ่อและแม่เซียวก็พอใจ พวกเขาดูสดใสและเลิกทะเลาะกันแล้ว ก่อนจะหันมาสนใจนั่วนั่วแทน

คุณแม่เซียวยิ้มให้นั่วนั่วก่อนดึงเธอมาใกล้ๆอย่างอ่อนโยน “เซียวอี้บอกว่าเธอชื่อนั่วนั่วใช่ไหม เด็กดี พวกเราล้อเล่นกันน่ะ ตาเฒ่าก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าไปถือสาเขาเลยนะ”

ศจ.เซียวกระแอมหนักๆ นั่วนั่วพยายามทำคะแนนกับ “ว่าที่” ก่อนจัดท่าทางแบบรีบๆ “เอ่อ ขอโทษค่ะที่มารบกวนกระทันหัน”

คุณแม่เซียวมองสำรวจนั่วนั่ว ก่อนยิ้มอย่างพอใจ ดี ดีมาก เธอไม่ต้องห่วงลูกชายคนโตแล้วสินะ แฟนสาวของเขาท่าทางดูดีทีเดียว คิ้วเข้ม ตาโต ท่าทางเป็นเด็กดีซื่อสัตย์คนหนึ่ง

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ชุดที่เธอสวมอยู่น่ะ เหมือนกับกระโปรงลายดอกตัวโปรดของเธอไม่มีผิด สมัยนี้ไม่มีเด็กสาวที่ตาแหลมพอที่เลือกทั้งชุดโปรดของเธอและยังเลือกลูกชายคนโตของเธอในเวลาเดียวกันได้… เด็กคนนี้…น่าสนใจจริงๆ

หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบ คุณแม่เซียวก็ชวนนั่วนั่วให้อยู่ทานข้าวเย็นด้วย นั่วนั่วไม่กล้าปฏิเสธความมีน้ำใจนั้นจึงตอบรับ ตอนแรกเธอคิดว่าพ่อแม่เขาอาจจะเข้าถึงยาก การอยู่ทานข้าวเย็นไม่น่าจะต่างอะไรกับการสอบสวน…และการสอบ และเธอได้ยินมาว่า แพทย์มักจะเคร่งครัดเรื่องความสะอาดเป็นพิเศษ ตั้งแต่ห้องนอน เปลี่ยนเสื้อผ้า จนถึงการใช้ตะเกียบ แต่ค่อนข้างน่าแปลกใจที่อาหารมื้อนี้เป็นไปอย่างสบายๆและร่าเริง ไม่ต่างอะไรกับการทานข้าวที่บ้านของเธอแม้แต่น้อย

ตั้งแต่ต้นจนจบ พ่อแม่เซียวอี้ถามแค่ชื่อนั่วนั่ว เรียนมหาวิทยาลัยที่ไหน และทำงานที่ไหนแบบกันเองแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขุดคุ้ยอะไรมากมาย แต่นั่วนั่วกลับรู้สึกอึดอัด จนเมื่อบอสใหญ่เซียวขับรถไปส่งเธอที่บ้าน ระหว่างทางนั่วนั่วรัวคำถามใส่เซียวอี้ ทำไม ทำไม ทำไม ไม่หยุดจนบอสใหญ่เซียวปวดหัวตุ๊บๆเลยที่เดียว

“คุณลุงคุณป้าดูแล้วเป็นคนอ่อนโยนมาก แต่ทำไมตอนกลับบ้านพวกเขาถึงน่ากลัวจัง”

เซียวอี้มองตรงไปข้างหน้าระหว่างขับรถ ตอบคำถามนั่วนั่ว “อันที่จริง ทั้งคู่ ถ้าไม่เกี่ยวกับปัญหาด้านวิชาการแล้ว ไปกันได้ดีมากๆ เธอต้องจำไว้นะ เวลาคุยกับพวกเขาห้ามพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับยาและการแพทย์เด็ดขาด”

หลังจากหยุดคิดชั่วครู่บอสใหญ่เซียวก็เพิ่ม “รวมถึงการดูแลหลังยุงกัดด้วย อย่าถามว่าจะใช้น้ำก๊อกหรือน้ำมันหอม”

นั่วนั่วที่วิตกพยักหน้า เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเซียวจวินถึงไม่อยากเรียนแพทย์… มีระเบิดเดินได้อยู่สองลูกที่บ้านนี่เอง การพูดถึงปัญหาด้านการแพทย์ที่บ้านสามารถเป็นชนวนของสงครามโลกได้ทุกเวลา… แล้วใครจะกล้าเรียนแพทย์กัน

เธอเข้าใจปัญหาของเซียวจวินแล้ว แค่เลือกว่าจะเรียนแพทย์ด้านไหนก็จะทำให้สองผู้เฒ่าทะเลาะกันแล้ว…

พอนึกได้ กระต่ายขาวตัวน้อยก็คิดอะไรออก… ปิดปากก่อนตะโกน “เอ๊ะ เซียวจวิน? เซียวจวินออกไปซื้อโค๊กแล้วยังไม่กลับเลยนี่น่า”

เธอลืมได้อย่างไรกัน เฮ้อ เธอนี่มันไม่รอบคอบเลยจริงๆ เพราะว่าพ่อแม่เซียวอี้กลับมาแบบไม่ทันตั้งใจ นั่วนั่วอยู่ในสถานะที่สับสนวุ่นวายไปหมด เธอกังวลว่าคุณแม่เซียวจะถามเรื่องกระโปรง และยังกลัวว่าสองผู้เฒ่าจะไม่พอใจกับใบประกาศนียบัตรของเธอ ทั้งบ่ายเธอตัวสั่นไปหมด และการที่เธอตกอยู่ในภวังค์สับสน เธอลืมเซียวจวินไปโดยสิ้นเชิง

นั่วนั่วดึงเข็มขัด ก่อนกัดปาก “ถ้าเกิดอะไรกับเซียวจวินล่ะ ไปหาตำรวจกันเถอะ”

ได้ยินนั่วนั่วพูด คิ้วบอสใหญ่เซียวไม่แม้จะกระตุก “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“หือ?” บอสใหญ่เซียวไม่รู้ข่าวอะไรจากน้องชายแท้ๆทั้งบ่าย แล้วเขากลับพูดง่ายๆว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง” เนี่ยนะ

“ขากลับ เซียวจวินเห็นแม่กับพ่อกลับบ้านพร้อมกระเป๋าเดินทางแน่ๆ”

สีหน้าบอสใหญ่เซียวคล้ำขึ้นก่อนเอ่ย “ดังนั้นเขาเลยย่องหนีไปแล้ว”

หัวใจนั่วนั่วเต้นระริก… ก่อนจะคิดว่าการใช้คำของเซียวอี้ “ย่องหนี” สถานการณ์ “การหย่า” ของพ่อแม่เซียวน่าจะเกิดขึ้นไม่ใช่ครั้งสองครั้งแน่ๆ ดังนั้นเซียวจวินที่ฉลาดหลักแหลม ในมือถือโค๊ก เดินผ่านมุมถนน เห็นพ่อแม่กลับมาจากดาวอังคาร ทอดทิ้งเธอและบอสใหญ่เซียว และหายไปทั้งๆแบบนั้น…

มีภาพนั้นในหัว นั่วนั่วหัวเราะเยาะตัวเอง เธอทำตัวเหมือนขโมย จิ้มแขนบอสใหญ่เซียวก่อนพูด “ทำไมคุณไม่บอกว่าคุณลุงคุณป้าน่ารักแบบนี้ล่ะคะ”

เซียวอี้ได้ยินความเห็น แก้มสองข้างเขาก็แดงระเรื่อก่อนทำเป็นไอ “ไม่มีคำบรรยายใดๆ”

นั่วนั่วเท้าคางก่อนจ้องเซียวอี้ที่ขับรถอย่างจริงใจ เธออดยิ้มไม่ได้ บอสใหญ่เซียวของเธอน่ารัก และขี้อายขึ้นทุกวัน

กระต่ายขาวตัวน้อยยื่นอุ้งเท้าไปก่อนหยอก “ตอนคุณคลอด นี่คลอดธรรมชาติหรือผ่าคลอดคะ”

บอสใหญ่เซียวจ้องนั่วนั่วอย่างอาฆาต เขาเลี้ยวรถก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ “ก่อนตอบคำถาม นั่วนั่วบอกผมหน่อย กระโปรงตัวนี้มาอยู่นี่ได้ไง”

o(>__<)o

นั่วนั่วตะลึง นี่มันช่วงเอาคืนเหรอไง เธอไม่น่าลืมตัวเลยจริงๆ บอสใหญ่เซียวจำเดรสตัวนี้ได้… มีปัญหาแล้ว…

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยรู้ว่าเธอไม่สามารถหนีดวงตาโตๆชั่วร้ายนั้นได้ ก่อนตัดสินใจสารภาพทุกอย่างหมดเปลือก ตั้งแต่ทำไมเธอลางานมาที่บ้านเซียว ก๊อกระเบิดเป็นน้ำพุอย่างไร และกระต่ายน้อยนั้นเปียกโชกอย่างไร และกลายเป็นกระต่ายน้อยที่ต้องขโมยเสื้อผ้าคนอื่นมาใส่อย่างไร เธอนึกว่าบอสใหญ่เซียวจะหัวเราะจนปวดท้องเสียอีก แต่ยิ่งอธิบาย ร่างของบอสใหญ่เซียวก็ส่งไอสีดำน่ากลัว…

เซียวอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย ถาม “เธอบอกว่า เหตุผลที่เธอมาบ้านฉันนั้นคืออะไรนะ”

“ค่ะ มาช่วยเซียวจวินเลือกอันดับคณะมหาวิทยาลัยที่อยากเข้าไง” นั่วนั่วกัดฟัน บอสใหญ่เซียวหึงสุดๆเลยเหรอ มันไม่ใช่ว่าเธอมาหาเซียวจวินเพื่อมีความสัมพันธ์รักลับๆสักหน่อย เธอมีธุระจริงจังนะ นั่วนั่วจึงตัดสินใจโจมตีก่อน ทำเป็นโกรธก่อนพูด “คุณนี่ก็กล้าบอกว่าคุณเป็นผู้ปกครอง ไม่สนใจการตัดสินใจเรื่องใหญ่แบบการเลือกมหาวิทยาลัยของเซียวจวิน และยังออกไปติดต่อธุรกิจ ทั้งๆที่ใกล้เส้นตายสุดๆ ฮึ”

เซียวอี้ถอนหายใจก่อนประกาศอย่างจริงจัง “เธอโดนหลอกแล้ว”

“เอ๊ะ?” นั่วนั่วทำหน้าเอ๋อ งงๆ? อะไรน่ะ?

สายตาบอสใหญ่เซียวลึกล้ำราวกับทะเลที่ไร้ก้นบึงก่อนพูดช้าๆ “เซียวจวินน่ะเป็นนักเรียนโควต้า เมื่อสองวันก่อนจดหมายรับเข้าเรียนจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งก็ส่งมาถึงบ้าน  ทำไมเขาต้องไปกรอกใบนั่นด้วยล่ะ”

“……..” นั่วนั่วอยากเอาหน้ามุดดิน อะไรกันเนี่ย ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ พี่น้องหมาป่าใจดำชัดๆ

มือนั่วนั่วกุมแน่น “คืนนี้คุณกลับบ้าน สั่งสอนเขาสักยก เผื่อฉันด้วย”

เซียวอี้ยิ้มสดใส “รับบัญชา”

หลังจากทั้งคู่ปรึกษากัน พวกเขาตกลงว่าจะเอากระโปรงไปคืนก่อนคุณแม่เซียวจะรู้ว่ากระโปรงหายไป และทุกสิ่งก็จะจบลง นั่วนั่วหายใจโล่งอก เธอบอกว่าเพื่อเป็นการขอบคุณที่เขาเอากระโปรงไปคืน เธอจะเลี้ยงข้าวเขาหนึ่งมื้อตอนสุดสัปดาห์… การเดท… เธอคิดว่าเขาคงจะมาทำโอทีที่บริษัท…

=__=

ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่บอสใหญ่เซียวก็ไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้ เกมส์จะถูกปล่อยสู่ตลาดในวันจันทร์นี้ แต่จู่ๆก็มีปัญหาขึ้นมา ทั้งแผนกทดสอบ และแผนกดำเนินงานที่มีประสบการณ์กลับออกมาบอกว่า ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและไม่สามารถหาทางออกได้ ดังนั้นวันเสาร์ทั้งวันบอสใหญ่เซียวได้แต่เทสเกมส์และแก้บั๊กเป็นการส่วนตัว

ในฐานะพนักงานและแฟนสาว นั่วนั่วได้แต่ให้กำลังใจเซียวอี้เงียบๆ รอคอยบอสใหญ่เซียวอย่างเชื่อฟังที่บ้าน โดยการเล่นเกม 《Huang Yan》เธอเล่นๆแบบไม่ใส่ใจอะไร ก่อนโทรศัพท์ดัง นั่วนั่วคว้าโทรศัพท์มือถือ ชื่อคนที่โทรมาทำเอาเธออ้าปากค้าง…