0 Views

บทที่ 27 ดุเดือด

ประโยคเดียวของบอสใหญ่เซียวทำเอานั่วนั่วสำลักน้ำชาอย่างงดงาม

เธอไปทำให้เทพเจ้าองค์ไหนโกรธมาเนี่ย ทำไมเธอโชคร้ายได้ขนาดนี้ ตอนแรกบอสใหญ่เซียวกลับเร็ว จับชู้ได้บนเตียง และตอนนี้กลับเป็น พ่อแม่เซียว ซะงั้น

ถ้าจะบอกว่าเซียวจวินเด็ก และทั้งสองคนที่อยู่ด้วยกันลำพังในห้องโดยบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็คงไม่มีใครเชื่อ… แค่มองสภาพของเธอและบอสใหญ่เซียว ……. นั่วนั่วสำรวจเสื้อผ้าเขาอย่างละเอียด เพราะพวกเขาพึ่งจูบกัน เสื้อเขายับยู่ยี่ ริมฝีปากทั้งคู่บวมและดวงตาแดงก่ำ ดูอย่างไรก็ไม่ใช่อารมณ์สงบเรียบร้อย

แต่ที่สำคัญที่สุด นั่วนั่วยังสวมกระโปรงของคุณแม่เซียว… รองเท้าแตะของคุณแม่เซียว …ชุดชั้นใน… ทุกอย่างคือของคุณแม่เซียว

หัวใจนั่วนั่วหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คำอวยพรราวกับคำสาป คำสาปที่ไม่มีทางหนีพ้น วันนี้เป็นวันหายนะชัดๆ การที่จะสร้างความประทับใจแรกระดับติดลบให้กับ “ว่าที่”พ่อแม่สามีน่ะ นั่วนั่วที่นึกถึง “ว่าที่พ่อแม่สามี” ใบหน้าน่ารักของเธอก็แดงขึ้นเรื่อยๆ เธอกลายเป็นคนหน้าไม่อายขนาดนี้ได้ไง

ถ้าบอสใหญ่กับเซียวจวินรู้ พวกเขาต้องเกลียดเธอแน่ๆ นั่วนั่วกุมแก้ม หน้าร้อนผ่าว พ่อแม่ของเซียวอี้เข้าประตูมาแล้ว และเธอก็ได้ยินเสียงสวดผสมคำวิจารณ์ดังเข้ามาในห้อง

“ไม่ว่าอย่างไง ฉันก็จะหย่า!” คุณแม่เซียวเข้ามาในห้อง หย่อนกระเป๋าเดินทางลงบนโซฟา นั่วนั่วอายสุดๆ ยืนข้างๆคนงามราวกับปั้น รูปถ่ายคุณแม่เซียวนั้นอ่อนเยาว์และเป็นมิตร บอสใหญ่เซียวและเซียวจวินนั้นได้รอยยิ้มของคุณแม่เซียวมาอย่างชัดเจน

แต่ว่าที่คุณแม่สามีที่ดูเหมือนว่าแสนใจดีนั้นกำลังอารมณ์เสีย นั่วนั่วเหงื่อตก คิดไม่ออกว่าเธอจะสามารถเข้ากันได้กับคุณแม่เซียวหรือเปล่า

o (>﹏<) o

“หย่าก็หย่า!” เมื่อได้ยิน คุณพ่อเซียวที่เดินตามมา กระโดดมาตรงหน้าคุณแม่เซียว ชี้จมูกตัวเองก่อนพูด “เหอะ เธอไม่รู้หรอก ยัยแก่จอมขมขื่น ถ้าไม่เพราะลูกๆล่ะก็ ฉันทิ้งเธอไปนานแล้ว เธอมีหน้ามาบอกก่อนฉันเหรอ แต่ก็นะ”

นั่วนั่วเหงื่อออก กลืนน้ำลายอย่างระมัดระวัง นี่….นี่คือ ศาสตราจารย์เซียวในตำนานคนนั้น คนที่แสนอ่อนโยนและไม่เคยรุกรานใครงั้นเหรอ ถึงแม้ว่านั่วนั่วกับบอสใหญ่เซียวจะรู้จักกันไม่นาน แต่เธอก็รู้ว่า คุณพ่อเซียวนั้นเป็นหมอ.. ผู้บริหารของโรงพยาบาลของเมือง C และยังเป็นศาสตราจารย์ประจำคณะด้วย คำบรรยายพ่อเฒ่าจากเซียวจวินคือ สวมเสื้อเชิร์ตสีขาวตลอดเวลา สวมแว่นตาทรงกลมเชยๆ ไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้า ไม่สนใจไพ่นกกระจอก [1] ไม่หล่อ แต่ รายงานด้านการแพทย์นั้นเป็นความหวังของนศ.แพทย์รุ่นต่อไป

คำบรรยาย ลักษณะท่าทาง ผนวกกับรูปถ่ายครอบครัวที่นั่วนั่วเคยเห็น คุณพ่อแม่เซียวอาจจะดูชอบอวดภูมิไปบ้าง ตามสไตล์ศจ.ในมหาวิทยาลัยที่ไร้ซึ่งมุขตลกและความอดทน แต่ตอนนี้

คุณแม่เซียวกอดอก สูดน้ำมูก พูด “นี่ ดูสิ เซียวอี้ นี่พ่อของลูก ศจ. เซียว ที่ลูกนับถือและเคารพ ผอ.เซียว นี่คือที่เขาเป็น เชอะ ตาแก่เซียว หากคุณกล้าพูดก่อน งั้นพวกเราไปเซ็นต์ใบหย่ากันพรุ่งนี้เลย เรื่องทรัพย์สินไม่ต้องทะเลาะกัน ทิ้งไว้ให้ลูกชายเราละกัน”

“งั้นก็ได้ ก็ได้!” คุณพ่อเซียวถอดแว่นตาเก่าๆ ดวงตาจะถลนออกจากเบ้า “เธอคิดว่าฉันกลัวเธองั้นเหรอ”

“พอได้แล้ว!” บอสใหญ่เซียวที่ยืนตรงกลางกุมหัวตะโกนก้อง ทั้งพ่อและแม่ของเขาเงียบลง ก่อนเขาเงยหน้ามองทุกคน “ใครเป็นคนบอกผมว่า พ่อกับแม่จะไปทัวร์อบรมด้านการแพทย์ระดับชาติ และจะกลับมาเดือนหน้า”

คุณแม่เซียวที่ยังโกรธอยู่ เท้าสะเอว “กล้าดียังไง นี่เป็นบ้านคุณ ศจ.เซียว คุณทำลายเวทีของฉัน ทำลายชื่อเสียงของฉัน ต่อหน้าเด็กๆคุณทำให้ฉันเสียหน้า”

“ใครทำให้เธอเสียหน้า” คุณพ่อเซียวไม่ยอมรอให้ภรรยาพูดจบ ลำคอแดงยืดยาวจ้องมา “ฉันบอกว่าเป็นทุนการศึกษา! ทัศนคติในการศึกษาวิทยาศาสตร์…”

“เอาจริงงั้นเหรอ คุณเอาจริงเหรอ? ตาเฒ่าเอ้ย”

“เธอ เธอ เธอมันยัยแก่ ยัยป้าเสือ”

สถานการณ์จริงจัง.. บอสใหญ่เซียวติดอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อและแม่ เขาไม่สามารถเดินหน้าหรือถอยหลัง นวดขมับที่เต้นตุ๊บๆ บอสใหญ่เซียวคำรามลั่น “หยุดพูดได้แล้ว”

เซียวอี้แยกพ่อและแม่ ก่อนพูดกับเอ่ย “แม่ครับ แม่พูดก่อน นี่มันเรื่องอะไร”

คุณแม่เซียวที่ได้รับคำอนุญาตจากลูกชายคนโต ยืดอก พยายามจะอธิบาย ก่อนเหลือบไปเห็น ชุดลายดอกตัวโปรดยืนอยู่ตรงมุมห้องรับแขก คุณแม่เซียวคิดว่าเธอตาลาย ขยี้ตา ก่อนมองอีกครั้ง เป็นเด็กสาวน่ารักคนหนึ่ง

นั่วนั่วที่ยืนดูละครฉากใหญ่เพลินจนเกือบลืมสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของตัวเอง แค่สายตาเดียวของคุณแม่เซียว ทำเอาเธอขนหัวลุก ฟันกระทบกันจนพูดอะไรไม่ออก

สายตาแหลมคมของเซียวอี้สังเกตุว่าความสนใจของพ่อกับแม่ของเขาเบนไปที่ร่างแน่งน้อยของนั่วนั่ว กระแอมก่อนเดินอย่างรวดเร็วไปข้างๆตัวนั่วนั่ว ก่อนตบไหล่เธอเบาๆปลอบโยน “ขอแนะนำนะครับ นี่แฟนผม นั่วนั่ว”

นั่วนั่วที่กำลังฝันกลางวัน สีหน้า “คุณไม่เห็นฉัน คุณไม่เห็นฉัน” มือหนาที่วางลงบนไหล่เธอ ดึงสติที่หลุดไปกลับมา ริมฝีปากที่พยายามยิ้มที่ดูราวกับจะร้องไห้

“คุณลุงคุณป้า”

กระต่ายขาวตัวน้อยเข้าใจแล้วว่าทุกอย่างจบสิ้นลง…

ลูกชายคนโตที่หัวใจเย็นชา ชายหนุ่มเลือดเย็นที่พาสาวๆมาที่บ้าน แต่อาจจะยากเกินไปที่จะทำให้สองผู้เฒ่ายอมรับความจริง บางทีพ่อกับแม่ของเขาอาจจะไม่พร้อมที่จะพบลูกสะใภ้ อย่างไรก็ตาม การได้ยินคำว่า “แฟน” จากปากเซียวอี้ ทำเอา พ่อแม่เขาอึ้งไปเลย ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ

ไม่ ไม่ เธอดึงกระโปรงลง ก้มหน้า รู้สึกผิด ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี เธอดูน่ารำคาญหรือเปล่า พวกเขาไม่ชอบเธอเหรอ หรือว่าเพราะเสื้อของแม่ของเธอที่สวมอยู่นี่… พระเจ้า ช่วยฉันที

เจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยขายหน้าจนอยากเอาหัวโขกกำแพงตาย พ่อแม่เขามองหน้ากัน ชั่ววินาทีเดียวราวกับหายตัวมายืนข้างๆนั่วนั่ว เป็นช่วงเวลาที่น่ากังวล ไม่ทันรอปฏิกิริยาของนั่วนั่วและบอสใหญ่เซียว พ่อและแม่ดึงแขนนั่วนั่วคนละข้าง

นั่วนั่วกลายเป็นไส้แซนวิชไปเรียบร้อย

คุณพ่อเซียว “แฟนเซียวอี้? อีกหน่อยจะแต่งงานแล้วสิ”

คุณแม่เซียว: “หลังจากแต่งงาน ต้องมีลูกสินะ”

ชั่วขณะหนึ่ง กระต่ายขาวตัวน้อยและเซียวอี้คิดว่าสองผู้เฒ่าเพี้ยนจนบ้าไปแล้ว จากทะเลาะกันเสียงดัง และตอนนี้มาเป็นลูกคู่กันแบบนี้ มันเรื่องบ้าอะไรกัน

นั่วนั่วที่ยืนคั่นกลางสองเฒ่าที่ประกาศศึกด้วยสายตา ก่อนประสานเสียง “ถ้าเธอมีลูก เธอจะคลอดธรรมชาติหรือผ่าซีซาเรียน?”

“………………..” แม่คะ พ่อคะ… หนูอยากกลับบ้าน……..

หลายปีหลังจากนั้น บอสใหญ่เซียวและนั่วนั่วได้ฟังเรื่องเต็มๆ ทั้งพ่อและแม่ของเขามีอาชีพด้านแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ เข้าร่วมการอบรมที่จัดโดยสถาบัน เข้าพักที่ซีอัน ไปเยี่ยมนศ.คนหนึ่ง ตอนนั้นนศ.หญิงคนนั้นท้องโต เหลืออีกสองเดือนก็จะคลอด อาจารย์และลูกศิษย์เริ่มคุยกันเรื่องการผ่าคลอดซีซาเรี่ยน คุณพ่อเขาตั้งคำถามทันที คิดว่าการผ่านั้นไม่ดีสำหรับตัวอ่อนและยังไม่ดีสำหรับตัวมารดาอีกด้วย เขาคิดว่าเพราะเด็กยุคนี้กลัวความลำบาก กลัวความเจ็บปวดที่จะให้กำเนิด เป็นอาชญากรรมที่เลวร้ายที่สุดแบบหนึ่ง

ศจ.เซียวเริ่มโมโหขึ้นเรื่อยๆ นศ.ท้องโตเลยไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่หัวเราะฮ่าๆอย่างขอโทษ เช็ดเหงื่อระหว่างได้รับการอบรม แต่พ่อเฒ่ากลับโดนคุณแม่เซียวที่กำลังหงุดหงิดหยิกอย่างแรง

ผ่าซีซาร์เรี่ยน? การผ่าตัดซีซาร์เรียนน่ะไม่แค่เป็นประโยชน์ต่อผู้หญิงที่ตั้งครรภ์นะ หัวของเด็กน่ะยังไม่ต้องถูกบีบ และเด็กที่คลอดโดยวิธีนี้ยังฉลาดกว่าเด็กที่คลอดด้วยวิธีธรรมชาติด้วย การคลอดลูกน่ะเป็นความเจ็บปวดเกินกว่าที่ผู้ชายจะสามารถจินตนาการได้ และมนุษย์คนหนึ่งสามารถทนเจ็บความปวดได้ระดับหนึ่งเท่านั้น บางคนความเจ็บปวดเล็กๆน้อยๆก็ทำให้เวียนหัว การคลอดลูก บางคนอาจจะต้องทนเจ็บปวดมากกว่าสามสี่วัน และการผ่าตัดส่วนล่างนั้นบางทีเป็นทางเดินแห่งความโหดร้าย…

คู่สามีภรรยาเถียงกันหน้าดำคร่ำเครียด ลานศ.คนนั้น ออกมาจากที่จัดงานด้านการแพทย์ บินตรงกลับบ้าน และกลายเป็นฉากตรงหน้า

คุณแม่เซียวคว้ามือขวานั่วนั่ว +1: “ซีซาร์เรี่ยนสิดี ตัวแม่จะได้เจ็บปวดน้อยลง และยังมีความเสี่ยงโรคด้านสูตินารีน้อยลงด้วย”

คุณพ่อเซียวไม่ยอมแพ้ ดึงแขนซ้าย +1 +2: “หลังจากคลอดตามธรราชาติแล้ว ใช้เวลาแค่เจ็ดวัน ตัวแม่ก็ลุกขึ้นได้ปกติ เด็กทารกเองก็หายใจเองได้ และยังมีชีวิตแต่งงานที่กลมเกลียวด้วย

คุณแม่เซียว +2+3: “กลมเกลียว? คุณน่ะดีแต่พูด อย่ามายัดเยียดความคิดผู้ชายมาใส่หัวผู้หญิงเลยน่ะ เวลาลูกๆบ่น ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด พวกผู้ชายน่ะทำอะไรกันอยู่”

คุณพ่อเซียว: “เธอน่ะกำลังทำลายสมดุลธรรมชาติ”

คุณแม่เซียว: “สมดุล? เหอ เหอ ตอนนี้มีวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เครื่องปรับอากาศ ทีวี เครื่องซักผ้า ทุกอย่างทำลายสมดุลทั้งนั้น… ลูกชายของคุณทำงานบริษัทซอฟท์แวร์… บริษัทอะไรที่ทำลายสมดุลน่ะ คุณไปพังมันให้หมดสิ ไปบ่นที่ดาวอังคารโน้น”

คุณพ่อเซียว: “ฉัน……. ฉัน…….. ฉัน………..จะไม่ทำลายล้างโลกใบนี้หรอก แต่นี่มันลูกสะใภ้ฉัน ฉันจะจัดการเอง!!”

คุณแม่เซียว: “เชอะ! คุณคลอดลูกสะใภ้ออกมาเหรอ? คุณคลอดเด็กได้เหรอไง? คุณจะตัดสินใจอะไร? เซียวอี้น่ะก็คลอดออกมาจากท้องฉันนี่!”

นั่วนั่วที่ถูกลากเข้ามาในวง เงยหน้าขึ้นก่อนพยายามแทรก, “บอสใหญ่เซียวช่วยฉันด้วยน้า แงๆๆๆๆ”

นั่วนั่วพึ่งรู้ความจริงอันน่าเศร้า.

พ่อกับแม่เซียวอี้ที่ให้กำเนิดอัจฉริยะอย่างเขา… แต่กรรมพันธ์นั้น…ไกลต้นนัก!

[1] Mahjong 麻将ไพ่นกกระจอก เป็นเกมส์ที่ถือกำเนิดขึ้นในประเทศจีน มักจะเล่นกันสี่คน