0 Views

บทที่ 17 งานใหม่

ถ้าคุณไม่พอใจการจัดการของเจ้านายคุณ คุณจะทำอย่างไร…

วิ่งเข้าไปในออฟฟิศเขา ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย หรือจะเล่นสงครามเย็น ไม่ให้ความร่วมมือกับเพื่อนร่วมงาน ไม่สนใจงานที่ถูกมอบหมายให้ นั่วนั่วประท้วงด้วย…การไม่ยอมเอามื้อกลางวันมาส่งให้ และไม่ยอมล้างจานด้วย

เมื่อวาน หลังจากถูกไล่ออกมาจากห้องทำงานของบอสใหญ่เซียว เจ้ากระต่ายน้อยที่เดือดปุดๆส่งข้อความไปให้หลินเอ็มเอ็มทันที “ขาฉันยังไม่คล่องตัวเท่าไร ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะไม่เอาข้าวกลางวันไปส่งให้เจ้านายแล้ว!!”

นี่เป้นครั้งแรกที่นั่วนั่วใช้โทนเสียงแข็งในการพูด เธอมั่นใจว่าข้อความนี้ต้องถูกส่งต่อไปให้บอสใหญ่เซียวแน่นอน เธอประท้วงเงียบๆในใจด้วยความโกรธ

มันเกิดอะไรขึ้น เธอเองจริงจังกับงานนี้มาก เธอบอกเหตุผลในการอยากอยู่กับทีมเก่ามากกว่าไปอย่างจริงจัง แต่กลับโดนเปลี่ยนเรื่อง เธอยังมึนตื้บอยู่เลยตอนโดนเขาบอกว่าเธอไม่อยากเปลี่ยนทีมเพราะไม่อยากห่างพี่ม่อน่ะ แล้วจู่ๆก็โดนไล่ออกมาจากห้องซะงั้น

นั่วนั่วเดือดปุดๆ หงุดหงิดสุดๆ

หลินเอ็มเอ็มตอบมาอย่งเร็ว แต่ครั้งนี้ไม่มีหน้ายิ้ม มีแค่คำสั้นๆ “จ้ะ” เมื่ออ่านข้อความแล้วนั่วนั่วรู้สึกผิดเล็กๆ เธอทำตัวเหมือนเด็กๆที่ไปเอาคืนกับผู้หญิงอ่อนแอตัวเล็กๆ เพื่อเล่นบท “ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ”

ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์ นั่วนั่วเอาหัวโขกโต๊ะ หัวใจร่ำร้อง “บอสใหญ่ คุณคิดอะไรกันแน่เนี่ย ฮือออออ”

ปัญหาใหญ่ที่ชวนปวดหัวคือ มีสัญญาณที่บอกว่าบอสใหญ่เซียวสนใจเธอ

การคาดเดานี้ทำให้นั่วนั่วรู้สึกตื้นตันใจกับน้ำใจที่ไม่คาดคิด แต่พฤติกรรมแปลกๆของเซียวอี้นั้นทำให้เธอสับสน ถึงแม้ว่าเซียวจวินจะบอกว่า การที่เซียวอี้มาเอาใจเธอนั้นคือการแสดงให้แพทย์หญิงคนนั้นดู ลูกโป่งแห่งความฝันสีชมพูหวานแหววของนั่วนั่วเหมือนถูกเจาะให้ระเบิด ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว จู่ๆบอสใหญ่เซียวก็พูดอะไรที่เหมือนจะหึงเธอซะงั้น กลิ่นน้ำส้มสายชูฟุ้งกระจาย นั่วนั่วไม่ใช่คนโง่พอที่จะไม่ได้กลิ่นนั้น แต่จะมีเหตุผลอะไรที่มาอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ล่ะ

หรือว่าจะเป็นแบบนิยายหวือหวาที่ฝ่ายศิลปะชอบเขียนกันนะ… บอสใหญ่เซียวชอบพี่ม่อ เพราะฉะนั้นเขาไม่ได้หึงเธอ แต่เขาหึงพี่ม่อ… ที่ย้ายเธอไปทีมอื่นเพราะไม่อยากให้เธอยุ่งกับพี่ม่อละมั้ง

แค่คิด…นั่วนั่วก็ขนลุกซู่ เธอควรไปคุยเล่นที่ชั้นสามให้น้อยลงซะแล้ว ไวรัสสายพันธ์ YY จากพี่สาวแผนกศิลปะน่ากลัวเกินไปแล้ว

นั่วนั่วคิดทบทวนไปมา ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องทำงานต่อ ‘พิงค์เบบี้’ แตกต่างกับ ทีมเฟยหลงและ ‘ศาลาต้นไผ่’ ของรุ่นพี่ม่อ โดยสิ้นเชิง ทีมนี้เป็นทีมโปรดักชั่นใหม่ ผู้จัดการโปรเจค หลี่ชูอธิบายว่า ทีมพิงค์เบบี้ถูกตั้งขึ้นใหม่เพื่อพัฒนา ‘เป็นเกมส์จีบสาวสำหรับสาววัยรุ่น’ โดยดึงตัวผู้เชี่ยวชาญด้านการทำเกมส์จีบสาวจากบริษัทคู่แข่งมามาเป็นผู้จัดการทีม เขาชื่อว่าหลันจุงเหยียน นั่วนั่วจับมือทักทาย เธอจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆจากการพัฒนาเกมส์นี้ ทางบริษัทเองให้ความสำคัญกับเกมส์นี้มาก ดังนั้นจึงคาดหวังกับนั่วนั่วไว้มากเช่นกัน

ก่อนการเข้าร่วมทีม ชื่อเสียงของนั่วนั่วในฐานะน้องสะใภ้ล้างจานดังกระฉ่อนไปทั่วบริษัท ทำให้เธอสนิทกับสมาชิกทีม ‘พิงค์เบบี้’ อย่างรวดเร็ว และได้ข่าวเกี่ยวกับโปรดิวเซอร์หลันจุงเหยียน เป็นไปอย่างที่หลี่ชูพูดไม่มีผิด หลันจุงเหยียนประวัติอลังการ ตอนที่นั่วนั่วยังเด็กเล่นคลุกดินคลุกทรายอยู่นั้น คนอื่นก็เริ่มทำเกมส์กันแล้ว

แต่ความถนัดของหลันจุงเหยียนนั้นอยู่ที่การพัฒนาเกมส์สำหรับผู้หญิง บอสใหญ่เซียวดึงตัวคนมา เพื่อทำความคิด ที่จะผสานภาพวาดพู่กันจีนเข้ากับบริษัทโปรดักชั่น ‘Owl Wing’ เพื่อสร้างเกมส์สาวย้อนยุคที่แปลกใหม่และเท่ไม่เหมือนใคร ที่มีระบบสัตว์เลี้ยงและตกแต่งบ้านด้วย

นั่วนั่วเริ่มรู้สึกผิด บอสใหญ่เซียวอาจจะไม่มีความหมายแอบแฝง แต่ดูแลเธอในฐานะพนักงานคนหนึ่ง และเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในแผนกวางแผน จึงดึงตัวเธอมาร่วมทีม เพื่ออยากให้เธอพัฒนาตัวเองก็เป็นได้

นั่วนั่วจมอยู่ในโหมดรู้สึกผิดจนกระทั่งโปรดิวเซอร์ หลันจุงเหยียนเข้ามาในห้องประชุม…ก่อนที่ความรู้สึกแย่ๆนั้นจะจางหายไปราวกับควัน

ทันทีที่หลันจุงเหยียนเข้ามาในห้อง นั่วนั่วอึ้งกิมกี่ หัวหน้าทีม…ชื่อหลันจุงเหยียน ชื่อที่สื่อถึงเทพเจ้าผู้ซึ่งเป็นอิสระ แต่ตรงหน้าทุกคนคือ… ลุงหัวล้านคนหนึ่ง

OTZ อ๊ากซ์

จ้าวหมิงเกอที่นั่งอยู่ข้างๆนั่วนั่วที่ตัวแข็งไปแล้วกระซิบ “นั่วนั่วน้อย ฉันลืมบอกไป หลันจุงเหยียนคนนี้มีชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไร เธอก็เห็นนี่ อ้อ การที่เธอเป็นผู้หญิงหนึ่งเดียวในทีมน่ะ ต้องระวังตัวด้วยนะ คนนี้เทียบรุ่นพี่ม่อสุดหล่อของเธอไม่ติดเลย”

นั่วนั่วน้ำตาซึม เจตนาของบอสใหญ่เซียวนี่รอบคอบจริงๆ ถึงแม้ว่าควรแยกความรู้สึกส่วนตัวออกจากงาน การเห็นหน้าที่อ่านอารมณ์ไม่ออกของรุ่นพี่ม่อทุกวัน แต่เขาก็ยังหล่อจนทำให้อารมณ์การทำงานพุ่งปรี๊ด

แต่………..นี่………….

เธอต้องทำอะไรให้เซียวอี้โกรธแหงๆ ถึงทำกับเธอแบบนี้

นั่วนั่วกัดริมฝีปาก ปลอบตัวเอง “ถึงบอสหลันจุงเหยียนจะดูเรียบไปหน่อย แต่ไม่ใช่เฒ่าหัวงูใช่ไหม”

เมื่อได้ยิน จ้าวหมิงเกอส่ายหัวก่อนถอนหายใจ “นั่วนั่วน้อย ลองคิดดู ผู้ชายอายุสามสิบหก หัวเหม่ง ยังไม่แต่งงาน หาแฟนไม่ได้ และเป็นลุงประหลาดที่ชอบเล่นเกมส์จีบสาวแบบ “สุภาพสตรีแสนสวย” ไม่ให้เรียกเฒ่าหัวงู แล้วจะให้เรียกอะไร”

“………………….” นั่วนั่วกัดลิ้นตัวเองเพื่อไม่ให้เอ่ยชื่อเกมส์ เธออยากตะโกนดังๆ “สุภาพสตรีแสนสวย”

จากการข่มขู่และหลอกลวงของรุ่นพี่ นั่วนั่วพยายามเลี่ยงลุงประหลาดตลอด นอกจากเวลาทำงาน เธอไม่เข้าไปที่ออฟฟิศทีมโปรเจค ‘พิงค์เบบี้’ ด้วยซ้ำ และเมื่อลุงประหลาดขอให้นั่วนั่วย้ายเข้ามานั่งในห้องทำงานเล็กด้วยกัน เพื่อสะดวกต่อการปรึกษาหารือ เธอปฏิเสธอย่างแข็งขัน

สมาชิกทีมเฟยหลงยังล้อเลียนนั่วนั่วว่าเธอไม่อยากจากจื้อหยวนสุดหล่อไป เธอก็ได้แต่ให้มันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไป เธอออกมานั่งที่ล็อบบี้ปลอดภัยกว่านั่งกับลุงประหลาดในออฟฟิศเยอะ และทุกครั้งที่เธอเข้าไปปรึกษากับลุง ออฟฟิศเล็กมักจะมีเพื่อนร่วมงานจำนวนหนึ่งอยู่เสมอ ทำให้นั่วนั่วลดปราการป้องกันตัวลงในที่สุด

นอกจากการมีตุ๊กตาจำนวนมาก และโปสเตอร์ขนาดใหญ่ของ ‘ซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์’ แล้ว ลุงประหลาดก็ดูปกติดี พล็อตเรื่องก็ดำเนินไปด้วยดี แต่เมื่อนั่วนั่วคิดว่าทุกอย่างกำลังไปได้สวย… ลุงประหลาดนั้นไม่น่ากลัวอย่างที่หนุ่มๆบอก ในที่สุดสันดานของลุงลามกก็ถูกเปิดเผย

พักกลางวัน นั่วนั่วลงไปที่ชั้นสามที่แผนกครีเอทีฟเพื่อไปคุยเล่นกับกลุ่มเอ็มเอ็ม เฉินเซียวซีดึงออกมาบ่น “นั่วนั่ว ตาลุงบนชั้นสิบเจ็ดนั้นประหลาดจริงๆ ฉันโชคร้ายสุดๆเลย ต้องมารับผิดชอบภาพเซตอัพ[1] ของโปรเจคนี้น่ะ

นั่วนั่วฟังคำว่า ลุงประหลาดแล้วรู้สึกเจ็บปวดทันที “ทำไมเหรอ”

เซียวซีน้ำตาไหล “ความต้องการบ้าอะไรก็ไม่รู้ ที่ให้ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น สีก็ให้สดใสมากกว่านี้ แล้วก็ตัวละครก็ให้มีส่วนโค้งส่วนเว้ามากกว่านี้ด้วย แก้ๆๆๆ แก้เสื้อผ้าให้โป๊ขึ้นๆ กระโปรงที่ฉันวาดไป ยาวเกือบคลุมเข่า แต่ตอนนี้แม้แต่คุณป้าบนถนนยังไม่กล้าใส่เลย ฉันพูดไม่ออกเลย แล้วการเจาะตลาดโดยการเลือกสีแบบนี้มัน… แบบนี้ไม่ต้องวาดอะไรแล้ว ให้ตัวละครแก้ผ้าไปเลยดีกว่า”

สาวเอ็มเอ็มอีกคนที่กำลังฟังเสี่ยวซี ก็น้ำตาซึมเช่นกัน เธอพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันต้องรับผิดชอบฉากต่อสู้ ลุงแกไม่ชอบแอนิเมชั่น(การเคลื่อนไหว) ในฉากต่อสู้เลย บอกว่ามันไม่สดใสพอ แถมยังยกตัวอย่างท่าต่อสู้มาให้…

ใช้พัดตีต้นขา สมาธิช่วงอกเด้งดึ๋ง… ท่าต่อสู้ที่ทำให้กระโปรงเปิด…

สองสาวที่เหมือนลงเรือลำเดียวกัน คุยกันอยู่นานจนรู้สึกว่านั่วนั่วไม่พูดอะไร เงยหน้าขึ้นเพื่อเห็นรอยขีดสามเส้นบนหน้าผากนั่วนั่ว (แบบเหงื่อตก) หลังจากเงียบอยู่นาน นั่วนั่วเอ่ยขึ้นในที่สุด “พวกเธอต้องเพิ่มแค่นั้นเอง ลุงน่ะอยากให้ฉันเปลี่ยนพล็อตใหม่ แถมให้เขียนฉากโรแมนซ์ชายหญิงเพิ่มอีกด้วย

ทุกคนเหมือนโดนหมัดน็อคเข้าอย่างจัง

สองสาวจากแผนกครีเอทีพไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ตบไหล่นั่วนั่วเบาๆ ก่อนคร่ำครวญ “ตาลุงนี่ มันเฒ่าหัวงูจริงๆ…”

เฉินเซียวซี่ “นั่วนั่ว อันที่จริง ในฐานะนักเขียน เธอสามารถยึดมั่นในหลักการของตัวเองได้นะ”

นั่วนั่วหน้าดำคล้ำทันทีที่ได้ยินคำพูด

เธอยืนยันไปหมดแล้ว เธอเถียงด้วยเหตุผลทั้งหลายทั้งปวงมาหมด รวมถึงข้อหลักการนั่นด้วย นั่วนั่วฉลาดพอที่จะใช้คำพูดสวยหรู “เจ้านายย้ายฉันมาทีมนี้ เพราะฉันให้เกียรติต่อผู้หญิง เกมส์จีบสาววัยรุ่นนี้ถูกพัฒนาเพื่อผู้เล่นที่เป็นหญิงสาว ดังนั้นการใช้สีสดใสและคำพูดแบบนี้จะทำให้ผู้เล่นไม่พอใจค่ะ”

แต่ลุงประหลาดนั้นผุดรอยยิ้มเยาะเย้ยขึ้นที่ริมฝีปาก “น่ารังเกียจ? ผู้เล่นหญิง? ใครบอกเธอกันน่ะว่าเกมส์นี้พัฒนาเพื่อให้ผู้หญิงเล่น? เธอในฐานะผู้หญิง เคยเล่นเกมส์จีบสาวด้วยเหรอ? ความจริงน่ะ เกมส์จีบสาวน่ะมีเป้าหมายอยู่ที่ผู้ชายต่างหาก นี่คือสิ่งที่พวกเขาชอบ”

“……”

นั่วนั่วกำลังจะบ้า เธอวางหัวไว้บนโต๊ะ รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

เซียวซีแตะหัวนั่วนั่วเบาๆ สำลัก “เธอไม่ได้เขียนให้มันเป็นแบบนั้นนี่”

นั่วนั่วพยายามหายใจ ก่อนกลืนคำพูดลงคอ โลกนี้ มันคือ “สุภาพสตรีแสนสวย” ที่น่าสะอิดน่าเอียนจริงๆ

[1]เซตอัพ คือ ภาพรวมของการออกแบบตัวละคร คนวาดต้องวางแผน การออกแบบเสื้อผ้าต่างๆ อาวุธเครื่องสวมใส่ หรือ อุปกรณ์พิเศษต่างๆ)