0 Views

Facebook Fanpage กดเลย

กดติดตามเพจเพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ก่อนใคร

••••••••••••••••••••

เล่ม 5 ตอนที่ 5 : อิกดราซิลที่โรยรา (4)

 

“ตอนนี้แหละ คมดาบวายุ!”

อาร์คนำเอาดาบออกมาขณะใช้ทักษะที่มี

ผลลัพธ์พิเศษของคมดาบวายุได้แสดงพลังอำนาจออกมา ตัวดาบเริ่มปริแตกออกเป็นหลายชิ้นขณะเริ่มหมุนวนจนเกิดขึ้นเป็นพายุหมุน กลุ่มเศษดาบในตอนนี้กำลังเคลื่อนเข้าหาลูกแก้วคริสตัล

ชิ้นส่วนดาบกว่าร้อยนั่น แต่ละชิ้นคือพลังโจมตีถึง 5 หน่วย!

ภายในลูกแก้วคริสตัล บางสิ่งกำลังตะเกียกตะกายก่อนที่จะส่งเสียงร้องออกมา

ออร่าสีดำหยุดพวยพุ่งออกจากลูกแก้วคริสตัลแล้ว ลูกแก้วคริสตัลในตอนนี้ได้สูญเสียพลังไปจนหลุดออกจากดอกไม้ตรงหน้า

 

=====

เลเวลของท่านเพิ่มขึ้น!

เลเวลของท่านเพิ่มขึ้น!

เลเวลของท่านเพิ่มขึ้น!

====

 

หน้าต่างข้อความถึงกับเด้งขึ้นมาพร้อมเพรียงกันหลายต่อหลายครั้ง

‘หนึ่ง สอง สาม… แปด นี่มันแปดครั้ง!’

หลังจัดการลูกปัดดวงใจวิญญาณที่ตื่นรู้ได้ เลเวลของเขาถึงกับเพิ่มไปอีก 8 ระดับด้วยกัน!

ที่อาร์คออกคำสั่งให้ถอยทัพในห้วงวินาทีสุดท้ายก็เพื่อได้รับมาซึ่งค่าประสบการณ์จำนวนมาก เป็นเพราะบอสมอนสเตอร์ตัวนี้เลเวลสูงล้ำถึง 400!

มันคือค่าประสบการณ์อันมหาศาล เขาคิดว่าหากต้องแบ่งปันค่าประสบการณ์นี้ให้กับชาวแรคคูน มันก็ออกจะน่าเสียดายเกินไป

นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง นิวเวิลด์มีข้อจำกัดเรื่องการได้รับค่าประสบการณ์อยู่ ถ้าหากเขาสำเร็จภารกิจและกำจัดบอสมอนสเตอร์ที่เหนือล้ำกว่ามากได้ เขาจะได้เพิ่มเลเวลก็จริง แต่ค่าประสบการณ์ที่ได้รับไม่ใช่ 100% เต็ม

สำหรับเลเวลแรกที่ได้รับ เขาจะได้รับมันถึง 100% แต่สำหรับเลเวลที่สองค่าประสบการณ์ที่ได้รับจะลดเหลือแค่ 90% และครั้งที่สามจะเหลือแค่ 80%… เป็นแบบนี้เรื่อยไป

นั่นหมายความว่า ไม่ว่าเขาจะได้รับค่าประสบการณ์มากมายมหาศาลเพียงใดกับการที่ทำภารกิจอันยากเย็นได้สำเร็จ ความเป็นไปได้สูงสุดคือเลเวลของเขาจะยกระดับขึ้นมาได้เพียงแค่ 10 ระดับในครั้งเดียวเป็นอย่างมาก

ทว่า กระทั่งว่ามีข้อจำกัดเช่นนั้น เขาก็ยังคงได้รับเลเวลมาถึง 8 ระดับ! นับเป็นค่าประสบการณ์จำนวนมหาศาลเลยทีเดียว

‘ฮ่าฮ่าฮ่า นี่เราถึงกับสามารถเพิ่มเลเวลได้ 8 ระดับในครั้งเดียว!’

ตอนนี้ เมื่อพวกเขาเข้าใจเรื่องราวขึ้นมา กองกำลังชาวแรคคูนถึงกับเผยสีหน้าขื่นขมออก

“สกปรกยิ่งนัก…”

“ชั่วร้ายยิ่ง…”

ทว่า พวกเขาก็ไม่กล้าพอที่จะพูดเสียงดังออกมาต่อหน้าอาร์ค

อย่างไรแล้ว การที่โลกบาดาลกลับคืนสู่ความปลอดภัยอีกครั้งก็ทำให้ชาวแรคคูนพึงพอใจแล้ว

“ทำได้แล้ว! พี่ชายทำสำเร็จแล้ว! สุบารูทาร์ปปลอดภัยแล้ว!”

โปโป้หลั่งน้ำตาออกขณะกระโดดโลดเต้นไปทั่ว

“ใช่ ฉันสัญญาเอาไว้แล้วนี่ พี่ชายคนนี้ไม่คิดผิดคำสัญญาอยู่แล้ว”

อาร์คลูบหัวโปโป้ขณะหันไปมองของที่ดร็อปออกมา

 

=====

ลูกปัดดวงใจวิญญาณ

การจับต้องมันต้องทำอย่างระมัดระวัง! ลูกปัดดวงใจวิญญาณนี้เป็นลูกแก้วคริสตัลที่เปี่ยมไปด้วยเวทมนตร์โบราณและคำสาป บุคคลทั่วไปหากจับต้องลูกปัดดวงใจวิญญาณจะต้องสูญเสียดวงวิญญาณให้ปีศาจร้าย ทว่า ตอนนี้มันได้สูญเสียพลังทั้งหมดจนกลายเป็นลูกปัดธรรมดาไป

=====

 

‘เหมือนที่คิดไว้ เป็นลูกปัดดวงใจวิญญาณจริงด้วย!’

อาร์คหยิบมันขึ้นมาพร้อมถอนหายใจ มันเกิดเรื่องมากมายจนกว่าจะมาถึงสถานที่แห่งนี้ ในที่สุดทุกอย่างก็คลี่คลายเสียที

“เอาล่ะ จบเรื่องราวแล้ว พวกเราทุกคนก็ผ่านเรื่องราวมามากเช่นกัน”

ครืน ครืน!

ขณะที่อาร์คเตรียมเอ่ยปากปราศรัยเพื่อเชิดชูเหล่าทหารกล้าชาวแรคคูน

ฉับพลันนั้นถึงกับมีเสียงคำรามดังลั่นจนทั่วทั้งสถานที่สั่นสะเทือน ขณะนั้นเอง โปโป้ได้พบว่าดอกไม้ทั้งหลายบนต้นไม้เริ่มแตกออกขณะร่วงหล่นลงใส่ร่างของอาร์ค

“พี่ชาย! อันตราย… อั่ก!”

อาร์คโดนโปโป้ผลักล้มไปกองกับพื้น ขณะเงยหน้าขึ้นมาเขาแทบมึนงง

“โปโป้!”

รอยแยกเริ่มแตกกระจายออกทั่วบริเวณพื้นคล้ายใยแมงมุมจากแรงปะทะของดอกไม้ยักษ์ และตรงกลางระหว่างนั้นเอง มีอะไรสักอย่างที่รูปร่างสีดำได้แทงเข้าใส่โปโป้ โปโป้สูญพลังชีวิตกว่า 90% จนร่างกายทอแสงสีแดงออกมาโดยทันที

อาร์คเร่งร้อนวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย

ฮูมมม!

ขณะนั้น เสียงคำรามที่น่าสะพรึงถึงกับดังลั่นออกมาภายใต้รอยแยก

ใบหน้าของอาร์คกลับกลายเป็นหนักอึ้งขณะหันกลับไปมอง

ภายใต้รอยแยกนั่น มันคือถ้ำอันมืดมิดที่ไม่อาจมองเห็นจุดสิ้นสุด ก้อนหินเริ่มร่วงหล่นลงไปขณะที่มีร่างสีดำร่างหนึ่งเริ่มโผล่ขึ้น มันเป็นมอนสเตอร์ที่ทั้งร่างปกคลุมไปด้วยความร้อนจากการเผาไหม้ ทว่า ความน่ากลัวของมันยิ่งเท่าทวีเพราะขนาดตัวอันมหึมาที่ปรากฏชัดอยู่ภายในหลุมอันมืดมิด

ดวงตาสีทับทิมลึกล้ำของมังกรได้เผยขึ้นพร้อมร่างที่สะบักสะบอม ลึกลงไปหลายสิบเมตร ร่างมหึมาของมันกำลังปีนป่ายขึ้นมา

ภาพฉากดังกล่าวคล้ายปีศาจกำลังปีนขึ้นจากขุมนรกก็ไม่ปาน

ภาพลักษณ์มันน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง แต่ทว่า หลังได้รับชมข้อมูลของมังกรตัวนี้แล้วเขากลับยิ่งหวาดกลัวกว่า

แม่ทัพอมตะนิดฮอกก์ เลเวล 500!

ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นตัวตนผู้นำพาฝันร้ายมาสู่ทวีปทางเหนือและถูกผู้กล้าทั้งเจ็ดผนึกเอาไว้!

อาร์คแทบอ้าปากกรามค้าง

‘เรื่องบ้าอะไรกัน!’

“นี่เกิดขึ้นได้ยังไง? ลูกปัดดวงใจวิญญาณโดนทำลายไปแล้ว ทำไมนิดฮอกก์ถึงยังฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้?”

“ไม่คาดคิดเลย!”

เหล่าผู้อาวุโสต่างก็ตกอยู่ในสภาวะแตกตื่นเช่นเดียวกัน

“ว่าอะไร? พวกท่านหมายความว่ายังไง?”

“นิดฮอกก์โดนผนึกเอาไว้โดยใช้พลังอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์แห่งอิกดราซิล… ทว่า ในช่วงที่ทำลายลูกปัดดวงใจวิญญาณระหว่างการศึก… อิกดราซิลก็ได้รับความเสียหายมากมายมหาศาล… นั่นจึงทำให้พลังอำนาจที่คอยค้ำจุนผนึก…”

“บ้าไปแล้ว!”

ฮูม ฮูม!

เป็นอีกครั้งที่เสียงคำรามดังผ่านรอยแยกที่เริ่มเบิกออกกว้างกว่าเดิม อุปกรณ์ของผู้ที่เสียชีวิตไปบางคนเริ่มร่วงหล่นไปในรอยแยกดังกล่าว

“กองทหารชาวแรคคูนเตรียมพร้อมรบ! บุกเข้าโจมตี!”

ชาวแรคคูนที่แตกตื่นเริ่มโจมตีออกอย่างร้อนรน การโจมตีอย่างรุนแรงทั้งหมดทั้งมวลล้วนระดมโจมตีเข้าใส่รอยแยก แต่แล้ว มันก็ทำได้เพียงแค่ยืดเวลาออกไปเล็กน้อย

ดวงวิญญาณผู้ตายนับพันจากนิฟล์ไฮม์! นิดฮอกก์ได้เรียกพวกมันออกมาผ่านความสามารถขณะเริ่มปีนป่ายออกมาจากรอยแยก…

‘ไม่มีทาง เรามาไกลขนาดนี้แล้ว จะจบเห่ที่ตรงนี้ไม่ได้!’

อาร์คเริ่มก่นด่าสาปแช่ง ตอนนี้ สิ่งเดียวที่พอจะเป็นไปได้คือกาวเชื่อมร่างวิญญาณ! อาร์คเริ่มถมรอยแยกดังกล่าวด้วยกาว หลังดำเนินการไปพักหนึ่ง รอยแยกได้เงียบสงบลงครู่หนึ่ง ทว่า มันก็เป็นเพียงแค่ชั่วคราว แรงสั่นสะเทือนบังเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่งขณะที่รอยแยกแห่งใหม่เริ่มเปิดออก

รอยแยกแห่งใหม่ถึงกับโผล่ขึ้นด้านข้างรอยแยกเดิมที่เพิ่งถูกอุด

ท้ายที่สุด กระทั่งอาร์คยังต้องร้องออกเสียงหลง

“ไม่จริง! ถึงจะพยายามปิดรอยแยกไปก็ไม่ได้! นี่เรา… ต้องจบลงแบบนี้งั้นเหรอ?”

“จบแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นแล้ว!”

กองกำลังชาวแรคคูนต่างทิ้งรูปขบวนการรบขณะล้มลงกับพื้นส่งเสียงคร่ำครวญออกมา ขณะนั้นเอง ร่างของโปโป้ที่ตกอยู่ในสภาวะวิกฤตจึงส่งเสียงดังขึ้นมา

“อึก… พี่ชาย…!”

“โปโป้!”

อาร์คเข้าไปกอดโปโป้เอาไว้

บางสิ่งที่เป็นสีเขียวกำลังทอประกายฉายผ่านดวงตาของโปโป้

 

=====

สถานภาพผนึกที่กำลังโดนทำลาย : 97%

=====

 

ตึง!

ขณะเดียวกันนั้นเอง เสียงกรีดร้องหนึ่งถึงกับดังขึ้นในแผนกวางแผนของบริษัทโกลบอลเอ็กซอร์ท

“ระ-เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?”

คิมกวอนแทแทบจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์ด้วยดวงตาที่พร้อมหลั่งเลือด หน้าจอที่เมื่อครู่ยังดีอยู่ถึงกับหลุดการควบคุมจนเริ่มเผยขึ้นซึ่งข้อมูลมหาศาล มันเหมือนกับโดนอะไรสักอย่างเจาะระบบเข้ามาก่อกวน ทว่า เขาเคยมีประสบการณ์กับเรื่องราวเช่นนี้ครั้งหนึ่งแล้ว

“ภารกิจอีเวนท์?”

เมื่อภารกิจอีเวนท์ปรากฏขึ้นภายในนิวเวิลด์ มันเป็นธรรมดาที่ระบบหลักของเกมจะเกิดความเปลี่ยนแปลงจนแสดงผลข้อมูลมหาศาลขึ้นมา คิมกวอนแทที่กระโดดผึงขึ้นจนได้ยินเสียงดังไปทั่ว จึงเป็นผลให้ฮามย็องอูส่งเสียงเรียกถามไถ่จากอีกด้าน

“ภารกิจอีเวนท์? นายพูดถึงอะไรอยู่?”

“ข้อมูลจำนวนมหาศาลครับ! ไม่ต้องสงสัยเลย ต้องมีสถานที่สักแห่งที่เกิดภารกิจอีเวนท์ขึ้น ระดับเลเวลความปลอดภัย… เฮือก!”

หลังตรวจสอบข้อมูลผ่านทางคอมพิวเตอร์พกพา คิมกวอนแทถึงกับส่งเสียงกรีดร้องดังออกมา

เขาพึมพำออกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทิ้ม

“B… ภารกิจอีเวนท์ครั้งนี้ระดับความยากคือ B ครับ”

“นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน? หากความยากระดับ B จะโผล่ออกมา นั่นไม่ใช่หมายถึงตอนที่ผู้เล่นต้องมีเลเวลสูงถึง 300 เพื่อเริ่มภารกิจหรือยังไง? แต่เลเวลเฉลี่ยของผู้เล่นทั้งเกมตอนนี้ยังไม่ถึง 100 ด้วยซ้ำ”

“ครับ แต่นี่คือความจริงครับ ภารกิจอีเวนท์ครั้งนี้อยู่ที่ระดับ B ครับ!”

“เชี่ย! นี่ระบบหลักวิกลจริตถึงขนาดไหนถึงได้จัดระดับแบบนี้ออกมาได้?”

“มันเกิดขึ้นได้ยังไง…”

ฮามย็องอูกำลังคร่ำครวญอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

“เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ไหน?”

“สถานที่ที่ข้อมูลไปกระจุกรวมตัวกันอยู่ อยู่แถวบริเวณเทือกเขาแบรนท์ครับ แต่ว่าที่นั่นไม่มีเมืองอยู่… เพราะงั้นตอนนี้ผมไม่อาจรายงานได้ว่าอะไรกันที่ไปกระตุ้นให้เกิดภารกิจ”

“หยุดมือ! ทุกคนหยุดงานในมือให้หมด! พวกเราต้องหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดยั้งมัน! ถ้าหากภารกิจอีเวนท์ระดับ B โผล่ขึ้นมาในตอนนี้ สมดุลภายในเกมทุกสิ่งอย่างจะพังทลายจนหมดสิ้น! เข้าใจไหม? กระทั่งว่าต้องเอาขวานจามใส่เครื่องคอมก็ต้องหยุดมันให้ได้!”

คิมกวอนแทสั่นศีรษะอย่างอดไม่อยู่

“แต่ช่องทางการใช้โปรแกรมจากภายนอกถูกปิดตายไว้ทั้งหมดนะครับ”

“งั้นที่ทำได้ก็มีแต่นั่งมองโง่ ๆ เหมือนเดิมหรือไง?”

“เดี๋ยวนะ… โห?”

ขณะที่รับชมข้อมูลที่เลื่อนไปมา ดวงตาของคิมกวอนแทจึงเริ่มหรี่เล็กลงคล้ายเหยี่ยวจับจ้องเป้าหมาย

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาขณะหันไปให้ฮามย็องอูรับชม

“นั่นอะไร?”

“ข้อมูลนี้มีบางสิ่งผิดปกติครับ”

“หมายความว่ายังไง?”

“เมื่อภารกิจอีเวนท์เปิดการทำงานขึ้น กลับมีข้อมูลอื่นแทรกเข้ามาครับ”

“ข้อมูลอื่น? อธิบายเป็นภาษาคนให้เข้าใจง่ายหน่อย!”

ฮามย็องอูปาโทรศัพท์ทิ้งขณะจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์

คิมกวอนแทเร่งร้อนอธิบายพร้อมชี้ไปยังข้อมูลที่กำลังปรากฏบนหน้าจอมอนิเตอร์

“ตรงนี้ ตรงนี้ และตรงนี้ครับ นี่ไม่ใช่ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับภารกิจ ข้อมูลพวกนี้คล้ายเกิดขึ้นมาเพราะแรงกระตุ้นของภารกิจอีเวนท์ หากตามที่เห็น… หากให้ผมเดา นี่คงเป็นอะไรที่เรียกว่าโปรแกรมต่อต้านไวรัสครับ”

“วัคซีน? โปรแกรมนี่จับไวรัสได้?”

“ครับ ถ้าหากคอมพิวเตอร์ตรวจพบไวรัส ตามปกติแล้วโปรแกรมวัคซีนก็จะทำงานโดยอัตโนมัติไม่ใช่หรือครับ? นี่ก็เป็นโปรแกรมที่คล้ายกัน ตอนนี้ข้อมูลกำลังวิ่งไหลไปโดยอัตโนมัติ และมีอีกโปรแกรมที่เข้าปิดกั้นภารกิจอีเวนท์ที่เกี่ยวข้องกันนี้โผล่ขึ้นมาด้วยครับ”

“นายหมายความว่าภารกิจอีเวนท์นี้จะไม่เกิดขึ้น?”

“ถ้าหากโปรแกรมมันสมบูรณ์แบบนะครับ”

“สมบูรณ์แบบ?”

ฮามย็องอูตบหน้าผากของตนขณะเริ่มขมวดคิ้ว

ทว่า คิมกวอนแทหันไปเปิดตำราเล่มหนาเตอะก่อนจะพบเจอสิ่งที่หาอยู่ เขาเปิดหน้าดังกล่าวพร้อมใช้เทียบกับข้อมูลที่เกิดขึ้นตรงหน้าจอมอนิเตอร์ ไม่นานเขาเริ่มพยักหน้า

“ใช่ครับ หากเงื่อนไขสมบูรณ์พร้อม ภารกิจอีเวนท์นี้จะไม่เกิดขึ้นครับ เดิมทีการแทรกแซงจากภายนอกได้ถูกปิดกั้นเอาไว้จนหมดสิ้น แต่โปรแกรมดังกล่าวนี่เกิดขึ้นจากภายใน นั่นทำให้มันไม่ได้รับผลกระทบในเรื่องนี้ แต่โปรแกรมนี้เหมือนจะขาดแคลนต้นตอที่สำคัญไป”

“อะไรกันล่ะ?”

คิมกวอนแทถอนหายใจออกขณะส่ายศีรษะ

“ผมไม่ทราบครับ ต่อให้ทราบ มันก็ไม่มีทางแทรกแซงอะไรได้จากภายนอกอยู่ดี สิ่งเดียวที่จะจบเรื่องราวได้คือต้องทำในเกม นั่นคือการล้มบอสให้ได้… อาจกล่าวได้ว่า… มนุษย์ไม่อาจทำอะไรได้ครับ มันคือสงครามระหว่างข้อมูลด้วยกัน”

ความเป็นจริงที่เกิดขึ้นตอนนี้ คือเทพปกรณัมและตำนานที่สูญหายไปจากโลกแห่งความเป็นจริง มันกำลังเกิดขึ้นและมีลมหายใจอยู่ภายในเกมเสมือนจริงที่เรียกขานกันว่า นิวเวิลด์

มันนับเป็นโลกที่ไม่มีผู้ใดรู้จัก กระทั่งผู้ที่ให้บริการเกมนี้ก็ตาม…

 

••••••••••••••••••••

Facebook Fanpage กดเลย

กดติดตามเพจเพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ก่อนใคร