0 Views

Facebook Fanpage กดเลย

กดติดตามเพจเพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ก่อนใคร

••••••••••••••••••••

เล่ม 4 ตอนที่ 6 : เมืองไร้กฎเกณฑ์ ไคโร้ท (4)

 

ด้วยระบบของนิวเวิลด์ มันจึงทำให้มีผู้เล่นฆาตกรเพียงน้อยนิดที่จะมีเลเวลสูงได้

เนื่องด้วยมันต้องใช้ทั้งเวลาและเงินทองมากมายถึงจะสามารถปลดสถานะฆาตกรออกไปได้ อีกทั้งหากพวกเขาตายยังต้องสูญเสียครั้งใหญ่

ที่ระดับเลเวลต่ำ การได้รับสถานะฆาตกรนั้นสามารถฉกฉวยอะไรได้บ้าง แต่เมื่อเลเวลเพิ่มขึ้น ความเสี่ยงมันก็จะสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว

เป็นเพราะสิ่งนี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่ในไคโร้ทจึงเลเวลอยู่ที่ 30~40 พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะโจมตีเข้าใส่อาร์คผู้ซึ่งมีเลเวลสูงถึง 100 เพราะม้วนคัมภีร์ [ลวง]

‘จุดแรกผ่านไปได้แล้ว’

ท้ายที่สุดอาร์คจึงผ่อนคลายได้เมื่อเข้ามายังบริเวณการค้า

ในไคโร้ทมันไม่มีกำแพงรอบนอก ส่วนใหญ่อาคารทั้งหลายจะโดนปกคลุมเอาไว้ด้วยเถาวัลย์ ด้วยสิ่งนี้มันจึงทำให้อาคารบ้านเรือนต่าง ๆ ไม่เหมือนกับเมืองแห่งอื่น แถมพวกมันยังมีลักษณะบิดเบี้ยวเสียอีก นอกจากนี้ เมืองแห่งนี้มีเส้นทางค่อนข้างซับซ้อนแถมยังยากจะหาว่าปลายทางอยู่ทางไหน เขาต้องเดินอีกไกลแค่ไหนกัน? ไม่ช้า ในที่สุดอาร์คก็ได้พบกับสถานที่ประหลาดเข้า

ที่บริเวณกึ่งกลางของเมือง มันเป็นหลุมกว้างที่มีรัศมีน่าจะไม่ต่ำกว่าสิบเมตรได้

 

=====

ระวังการเข้าถึง!

เมื่อนานมาแล้วช่วงครั้งสงครามยังคงมีอยู่ ทางราชวงศ์ได้สั่งการให้ขุดหลุมแห่งนี้ขึ้นเป็นเวลานานถึงหนึ่งปี ในตอนนั้น ผู้ปกครองของเมืองแห่งนี้ปรารถนาจะอุดหลุมนี้ลงด้วยร่างศพของผู้บุกรุกทั้งหลาย ทำให้มันถูกขนานนามว่า ‘นรก’

แต่ไม่ช้าหลังจากนั้น สงครามได้จบสิ้นลง ทำให้หลุมแห่งนี้ไม่อาจถูกเติมเต็มได้ ในตอนนั้น ไม่มีเอกสารบันทึกเอาไว้ว่าหลุมแห่งนี้มันลึกมากเพียงใด ทว่า ด้วยความที่ขุดเป็นเวลายาวนานถึงหนึ่งปีโดยคำสั่งของทางราชวงศ์ย่อมสมควรมีความลึกหลายร้อยเมตร หากท่านตกลงไปมีโอกาส 100% ที่จะเสียชีวิตลง หากท่านต้องการฆ่าตัวตายนี่นับเป็นสถานที่อันดี

=====

 

ถึงกับมีหลุมเอาไว้โยนศพที่ใจกลางเมืองเนี่ยนะ…

ประวัติของมันก็โชกเลือดเอาเรื่อง สมกับเป็นเมืองไร้กฎเกณฑ์อย่างแท้จริง

‘ไม่สิ นี่ไม่ใช่เวลามาทำอะไรแบบนี้’

อาร์คที่กำลังจ้องมองหลุมพร้อมปากที่เหวอออกจึงหันกลับและจากไป

ถ้าหากเป็นไปได้ เขาก็อยากที่จะสำรวจไคโร้ทให้มากขึ้น แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ที่เขาเป็นกังวลคือซิดกำลังรอคอยอยู่ด้านนอก แถมม้วนคัมภีร์ [ลวง] ยังมีเวลาการใช้งานที่จำกัด

ความสำคัญอันดับแรกของเขาคือต้องเร่งมองหาร้านค้าก่อน

อาร์คกำลังวิ่งไปทั่วตามตรอกซอยอย่างเร่งด่วนขณะมองหาร้านค้า ทว่า ในขณะที่เท้าของเขากำลังจะก้าวเข้าไปในร้านค้านั้น ฉับพลันเขาจึงตระหนักได้ว่ามีบางสิ่งที่ผิดแผกไป

‘นี่… นี่ไม่ใช่ว่า… มันเป็นเวลากลางคืนหรอกหรือไร?’

กระทั่งเรื่องนี้เขายังทำผิดพลาด

ที่อาร์คเลือกเข้ามายังไคโร้ทในเวลากลางคืนก็เพราะเขาจะได้รับโบนัสจากธาตุความมืด แต่เขากลับลืมจุดประสงค์แรกเริ่มไป ในนิวเวิลด์ เอ็นพีซีจะปิดร้านค้าในช่วงเวลากลางคืนเพื่อไปหลับนอนพักผ่อน และตอนนี้ แน่นอน ทุกร้านค้าย่อมต้องปิดตัวลงเพราะมันคือเวลากลางคืน

‘บ้าจริง! ในนิวเวิลด์เวลาตอนนี้คือตีห้า ร้านค้ากว่าจะเปิดก็แปดโมง นี่เราต้องรออีกตั้งสามชั่วโมงเลยเหรอเนี่ย?’

ช่วงเวลาเหล่านั้นเองม้วนคัมภีร์ที่เขาใช้งานก็จะถึงขีดจำกัดด้วย

แน่นอนว่าระยะเวลาส่งผลของมันย่อมต้องจบลงก่อนที่ประตูร้านค้าจะเปิดเสียอีก

และนั่น จะทำให้เขาโดนเอ็นพีซีทหารยามเข้าโจมตีหากถูกพบเจอ

มีเพียงเท่านั้นหรือ? เมื่อเอ็นพีซีทหารยามปรากฏตัวขึ้น ผู้เล่นฆาตกรอื่นก็ย่อมต้องเข้าร่วมด้วย! ถ้าหากเขาใช้ ‘ลอบเร้น’ มันก็เป็นไปได้ที่จะหลบหนี แต่หากไม่มีม้วนคัมภีร์ให้ใช้งานได้อีก เขาก็จะไม่สามารถซื้อหาไอเทมภายในร้านค้าได้  แถมเขายังจะไม่สามารถรวบรวมข้อมูลของชายผมแดงได้อีก

‘ท้ายที่สุดแล้วเราต้องมาจบลงเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วเท่านี้เนี่ยนะ?’

แน่นอนว่า เขาสามารถกลายเป็นผู้เล่นฆาตกรได้ แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เขาคิดหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด

หากกลายเป็นฆาตกรไป ทั้งค่าแนวโน้มและชื่อเสียงจะถูกลดทอนไปถึง 30% แต่มันมีแค่นั้นเสียเมื่อไหร่? ด้วยเลเวล 90 หากต้องการปลดสถานะฆาตกรออกมันก็จำเป็นต้องไปยอมจำนนต่อทหารยามในเมืองหลัก แถมยังต้องถูกขังคุกอีกเป็นเวลาถึงเก้าวันในโลกความเป็นจริง แถมยังต้องจ่ายเงินอีกตั้ง 90 เหรียญทอง

มันเป็นบทลงโทษอันเหี้ยมโหด!

‘ไม่ได้! มันต้องมีหนทางอื่นสิ?’

อาร์คที่แทบสิ้นท่าจึงวิ่งไปมาทั่วบริเวณการค้า

และขณะนั้นเอง เขาได้เห็นแสงที่ส่องออกมาจากร้านค้าแห่งหนึ่ง

แสงที่อ่อนจางกำลังส่องออกมาจากร้านขายของขนาดเล็กร้านหนึ่งในมุมหนึ่งของตรอก ประตูยังคงปิดอยู่ แต่ก็น่าจะมีความเป็นไปได้ที่จะมีเอ็นพีซีอยู่ข้างใน

เมื่อเคาะประตูไป อาร์คจึงเร่งร้อนส่งเสียงดังขึ้น

“มีคนอยู่ไหมครับ?”

“เวลาขนาดนี้เนี่ยนะ นี่เจ้ามันเป็นเด็กประสาอะไรกัน?”

“โอ๊ะ โชคดีที่ยังมีคนอยู่ ผมอยากซื้อหาสิ่งของน่ะครับ”

“ร้านของเราปิดแล้วเพราะมีปัญหาเกิดขึ้น ไปให้พ้น!”

“แต่ผมมีเรื่องเร่งด่วนนะครับ เพราะงั้นได้โปรดเปิดประตูร้านถือว่าช่วยกันหน่อยเถอะ!”

“บอกแล้วไงว่าไม่!”

ทว่า อาร์คกลับเชื่อมั่นว่าร้านยังคงมีทางที่จะเปิดได้อยู่

เขาไม่คิดหยุดที่จะเคาะอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งประตูเปิดออกมาพร้อมกับชายที่มีใบหน้าโกรธเกรี้ยวคนหนึ่ง

“เลิกวุ่นวายได้แล้ว! อย่าได้คิดทำบ้าอะไรก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นอีกเชียว!”

“ผมต้องขออภัยจริง ๆ ครับ ผมบอกแล้วว่ามีเรื่องเร่งด่วน โปรดขายของเล็กน้อยให้ผมก่อนเถอะ รบกวนเวลาแค่นิดเดียว นะครับ”

อาร์คโค้งศีรษะให้ขณะกล่าวขอร้อง ชายคนดังกล่าวจึงเริ่มเผยสีหน้าโอนอ่อนลง เขาเกาศีรษะขณะถอนหายใจออกมาแล้วค่อยส่ายศีรษะ

“ข้าก็ไม่อยากทำให้ผิดหวังหรอกนะ แน่นอน ข้าอยากขายของกับคนที่อยากซื้อเช่นกัน แต่มันไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะก้าวก่ายได้ ข้าไม่อาจทำตามที่เจ้าคาดหวังได้แม้ว่าข้าจะอยากก็ตามที”

“ครับ? ทำตามที่ผมขอไม่ได้? หมายความว่ายังไงกันครับ?”

“เอ้า เข้ามาในร้านก่อนแล้วกัน แค่ครั้งนี้นะ เข้าใจไหม?”

เจ้าของร้านยังคงเผยท่าทีหงุดหงิดออกมา

ภายในร้านค่อนข้างยุ่งเหยิง ทั้งชั้นวางและไอเทมมากมายต่างกระจัดกระจายอยู่ทั้งตามผนังและพื้นร้าน บ้างก็แตกหักเสียหาย พอได้เห็นสถานการณ์นี้แล้ว เขาถึงกับสามารถบอกได้เลยว่าปัญหามันค่อนข้างใหญ่เอาเรื่อง

“ให้ผมช่วยไหมครับ?”

“ว่าอะไร? เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”

“ผมถามว่าต้องการให้ช่วยไหมครับ?”

อาร์คที่มักต้องการสนิทสนมกับเอ็นพีซี นับได้ว่านี่เป็นคำตอบตามปกติที่ควรเป็น

หากทำความดี นั่นย่อมต้องได้รับคำขอบคุณ เป็นเพราะสิ่งนี้ไม่มากก็น้อย มันจึงเป็นสิ่งที่เขาทำจนติดเป็นนิสัย

เจ้าของร้านถึงกับมองหน้าเขาด้วยความมึนงง

“อะไรทำให้เจ้าคิดทำ? หรือข้าได้ยินอะไรผิด?”

“ไม่หรอกครับ”

เจ้าของร้านถึงกับเผยความประหลาดใจขณะส่ายศีรษะ

“มันเป็นเพราะข้าไม่เคยได้ยินคำพวกนี้มานานมากแล้ว เช่นกัน นี่เจ้าเป็นคนต่างถิ่นใช่ไหม? คนต่างถิ่นส่วนใหญ่ไม่มาร้านเพื่อรบกวนก็มักจะมาสร้างปัญหาให้ แน่นอน ส่วนใหญ่แล้วพวกนั้นก็เป็นพวกฆาตกรที่ก่ออาชญากรรมไปทั่ว…”

‘โอ๊ะ นึกขึ้นได้ นี่มันไคโร้ทนี่นะ’

ผู้เล่นฆาตกรส่วนใหญ่จะไม่ค่อยสนใจเรื่องความสัมพันธ์กับเอ็นพีซีตามอาคารบ้านเรือน เพราะอย่างไรแล้วพวกมันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับผู้เล่นฆาตกรสักเท่าไหร่

ปัญหาที่พวกเขาสนใจคือพวกเขาจะสามารถสังหารผู้เล่นได้เท่าไหร่ และจะได้รับไอเทมมามากขนาดไหนก่อนที่จะต้องเสียสถานภาพของฆาตกรไป ดังนั้นแล้ว ไม่มีใครในบรรดาพวกเขาคิดช่วยเหลือเอ็นพีซีอย่างแน่นอน

อาร์คที่พอจับเรื่องราวสถานการณ์ได้จึงตอบกลับไป

“มันก็ยากจะบอกเพราะสถานที่แห่งนี้มันเป็นเช่นนี้ แต่ผมไม่เหมือนพวกเขาหรอกนะครับ เช่นกัน ผมไม่เคยคิดอับอายกับสิ่งที่ต้องการทำด้วย นี่ก็เป็นเพราะสถานการณ์ไม่อาจหลีกเลี่ยงจนต้องก่ออาชญากรรมขึ้น และหลังผมเสร็จธุระที่นี่แล้วก็ว่าจะไปยอมจำนนกับทางการแล้วรับโทษตามกฎหมายน่ะครับ”

อาร์คถึงกับเผยความจริงใจ(?)ออกมา เจ้าของร้านจึงพยักหน้ารับ

“ข้าเข้าใจ ข้าก็มีเพื่อนคนหนึ่งที่เป็นเช่นนั้น”

“แล้วตอนนี้พอจะอธิบายสถานการณ์ให้ผมฟังได้ไหมครับ? ผมคิดว่าการที่จะได้แก้ไขปัญหาอันยากลำบากให้ผู้อื่นก็เป็นชะตาเหมือนกัน สภาพตอนนี้ผมเป็นอาชญากรก็จริง แต่ผมก็ไม่อาจปล่อยคนที่เดือดร้อนไปได้หรอกนะครับ”

“อืม ก็นะ…”

เจ้าของร้านที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลจึงอธิเรื่องราวอวอกมาอย่างเคร่งเครียด

“แค่ดูเจ้าก็คงเข้าใจมั้ง เมื่อคืนมีโจรบุกเข้ามาในร้าน”

“โจร?”

“ใช่ ที่จริง มันไม่ใช่ครั้งแรก น่าแปลกใจที่ร้านนี้กลับโดนย่องเบาถึงสามครั้งคราในช่วงไม่กี่คืนที่ผ่านมา ขนาดเปลี่ยนกุญแจแล้วก็ยังไม่ได้ผล พวกมันไม่ได้ขโมยอะไรไป แต่พวกมันทำได้เลวร้ายเสียยิ่งกว่า ทุกครั้งที่มา พวกมันจะทำลายร้านจนเละ ตอนนี้ข้าเริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว จนกระทั่งถึงตอนนี้ ข้าก็คิดอยากจะทนอยู่ต่อหรอกนะ… แต่คิดว่าคงต้องพอแล้ว ข้าหมายถึง… ว่าจะเก็บกวาดร้านแล้วออกไปจากเมืองนี้เสียน่าจะดีกว่า”

“ไม่ใช่ว่ามีทหารยามเหรอครับ? ไม่ลองบอกพวกเขาดูล่ะ?”

อาร์คพยายามเอนหัวไปยังทิศทางหนึ่ง

ผู้เล่นไม่อาจให้เอ็นพีซีทหารยามเข้ามาพัวพันกับปัญหาของตนเองได้ แต่เจ้าของร้านก็เป็นเอ็นพีซี ด้วยความที่เป็นเอ็นพีซีด้วยกันไม่ใช่ว่าพวกเขาควรช่วยเหลือกันหรือไร? ถ้าหากพวกเขาไม่คิดเช่นนั้น งั้นมันก็มีความเป็นไปได้ว่าผู้เล่นฆาตกรคิดอยากทำอะไรกับร้านค้าก็ได้หรอกหรือไงกัน?

“เรื่องนั้น… เฮ้อ นี่มันออกจะไร้สาระ มันเป็นปัญหาของข้าเอง ข้าไม่อยากให้คนอื่นเข้ามาช่วยเหลือ เอาละ มีอะไรอีกไหม? ก็อย่างที่เห็น ข้าไม่อาจค้าขายได้ เพราะงั้นทำเป็นลืมแล้วจากไปเสีย”

“ครับ แต่ว่า…”

“เดี๋ยว!”

เจ้าของร้านถึงกับมีท่าทีเปลี่ยนไป เขาก้าวเข้ามาใกล้อาร์คพร้อมกับมองด้วยสายตาต้องสงสัย

“นี่เจ้า…?”

“ครับ?”

“เหลือเชื่อ! กลิ่นเลือดหายไปจากร่างของเจ้า? นี่เจ้าใช้ [ลวง]!”

‘แย่แล้ว!’

หัวใจของอาร์คพลันดิ่งฮวบ

ระยะเวลาที่ม้วนคัมภีร์จะส่งผลได้หมดสิ้นลง เป็นเพราะเขามัวแต่เสียเวลาวิ่งไปมาในไคโร้ท แถมยังเป็นต่อหน้าเอ็นพีซีอีก ในไคโร้ทแห่งนี้ กระทั่งเอ็นพีซีก็ยังเป็นอาชญากรเช่นเดียวกัน

มันก็เหมือนกับพวกโจรในกิรันที่เขาไปออกล่า

ถ้าหากเจ้าของร้านไปแจ้งเอ็นพีซีทหารยามให้รับรู้ เขาคงจบเห่แน่

ทว่า เขาก็ไม่อาจสังหารเอ็นพีซีได้ ถ้าหากเขาสังหารเอ็นพีซีในไคโร้ทไป นั่นหมายความว่าภารกิจที่เขาได้รับจากสมาคมเวทมนตร์ก็จะจบสิ้นลงไปด้วยเช่นเดียวกัน

“ผม คือผม…”

อาร์คกำลังคิดหาหนทางว่าจะอธิบายและทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี

ฉับพลัน เจ้าของร้านพลันคว้าแขนของอาร์คเอาไว้ เขาเดินออกไปปิดประตู ก่อนจะปิดเขายังส่องมองด้านนอกผ่านทางช่องมองขนาดเล็กด้วยซ้ำ หลังยืนยันได้แล้วว่าบริเวณนี้ไม่มีผู้อื่นอยู่อีก เจ้าของร้านจึงเป่าปากถอนหายใจออกด้วยความโล่งอก

“นั่นเกือบไปแล้ว ถ้ามีคนเจอเข้าล่ะก็…”

“ไม่ขับไล่ผมเหรอครับ?”

“ขับไล่? ฮ่าฮ่า วิเศษ ทำแบบนั้นกับเจ้าไปแล้วข้าจะได้อะไรกัน? อีกทั้ง เจ้าสมควรมีเหตุผลจึงต้องใช้มัวนคัมภีร์เพื่อมาที่นี่”

“ขอบคุณครับ”

เจ้าของร้านมองอาร์คคล้ายพิจารณาบางสิ่งก่อนจะเปิดปากพูดกล่าวออกมา

“มันก็ยากจะพูดกล่าว แต่บางทีเจ้าน่าจะช่วยข้าได้ละมั้ง?”

“แน่นอนว่าผมอยากช่วยเหลือครับ เหมือนที่พูดไปก่อนหน้า…”

“ประเด็นคือข้าไม่อยากไปขอร้องอาชญากรพวกนั้น แต่ถ้าหากเจ้าไม่ใช่อาชญากรแล้วล่ะก็ งั้นมันก็จะเป็นสถานการณ์ที่แตกต่างออกไป และถ้าหากเจ้ามาถึงที่นี่ได้ด้วยพละกำลังของตนเองด้วยแล้ว นั่นก็หมายความว่าเจ้าต้องมีฝีมือพอตัวเลยทีเดียว นั่นก็สมควรเพียงพอแล้วที่ข้าจะขอให้เจ้าช่วยเหลือ”

ดวงตาของอาร์คลุกโชนเป็นประกาย

ภารกิจจากเอ็นพีซี! แถมยังเป็นภารกิจที่จะมอบให้กับผู้เล่นที่ไม่ได้เป็นฆาตกรที่มายังไคโร้ทได้เสียด้วย นี่ย่อมเป็นอะไรที่ไม่มีใครคาดคิดอย่างแน่นอน

“ความจริงก็คือ ข้าทราบว่าคนร้ายที่เข้ามาในร้านนั้นเป็นใคร ถ้าหากเจ้าออกไปจากเมืองและขึ้นไปยังเนินเขาทางด้านทิศใต้ เจ้าจะพบคนที่ชื่อว่าลอเร็นโซ่อาศัยอยู่ในกระท่อม”

เจ้าของร้านอธิบายเรื่องราวต่อ

“หากเจ้าลงโทษมันได้และนำเอาสิ่งของที่โดนขโมยไปกลับคืน เช่นนั้นเจ้าก็จะได้รับสิ่งที่เหมาะสมกับการกระทำ นั่นเป็นแค่ส่วนหนึ่ง… แต่ข้ายังมีสิ่งที่จะเพิ่มเติมให้ หากเจ้าสามารถเก็บกู้ไอเทมกลับคืนมาได้ ข้าจะเสนอส่วนลดราคาถึง 40% ให้กับเจ้า อย่างไรแล้วข้าก็เตรียมปล่อยวางทุกสิ่งเพื่อที่จะได้จากไปอยู่แล้ว จะได้เป็นการลดน้ำหนักสัมภาระไปด้วยในตัว คิดว่าเป็นยังไง?”

‘โอ้!’

ดวงตาของอาร์คแทบมีประกายออกเป็นเหรียญทอง

เขาไม่ทราบว่าสิ่งของที่โดนขโมยไปมีมากมายเพียงใด แต่ในเมื่อมันถูกขโมยไปถึงห้าครั้ง จำนวนก็คงไม่อาจนับว่าน้อยได้ แน่นอนว่าถ้าหากเขาสามารถขายไอเทมที่ได้รับมาระหว่างทาง แถมยังได้รับส่วนลดอีก 40% กับเมืองต่างถิ่นเช่นนี้อีก นับได้ว่าเขาได้รับกำไรพอตัวเลยทีเดียว

ซิดก็มายังไคโร้ทเพราะมีจุดประสงค์ที่คล้ายกันนี้

“มันอยู่กันเป็นกลุ่มหรือเปล่าครับ?”

“ไม่ เท่าที่รู้มันฉายเดี่ยว”

“วิเศษ! งั้นก่อนหน้านั้น… ก็เหมือนที่เห็นว่าผมมีความจำเป็นเร่งด่วนต้องใช้ม้วนคัมภีร์ [ลวง] พอจะเป็นไปได้ไหมครับที่จะหยิบยื่นให้ผมก่อน?”

“ไม่ต้องห่วง ม้วนคัมภีร์ [ลวง] ข้ามีติดตัวเสมอ”

จากนั้น เจ้าของร้านจึงนำเอาม้วนคัมภีร์ออกมาให้ทั้งสิ้นสามม้วน

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวไปเก็บกู้สิ่งของให้โดยทันทีเลยก็แล้วกัน”

“รอเดี๋ยวก่อน”

ในขณะนั้นเอง เจ้าของร้านเร่งร้อนคว้ามือของอาร์คเอาไว้

“อย่าได้เข้าใจผิดไป ข้าแค่ต้องการสั่งสอนเพียงเล็กน้อย อย่าได้กระทำอะไรเกินกว่าเหตุ”

“ครับ? แต่ว่าทำไม…?”

“ไม่ ข้าหมายถึง… อย่างไรแล้วของที่โดนขโมยไปนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ดีจริง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ข้าได้รับบาดเจ็บอะไร ถ้าหากอีกฝ่ายตายไปเพราะคนที่ข้าส่งไปแล้วล่ะก็ ข้าคงไม่อาจสงบใจได้จริงไหม? ข้าเพียงแค่ต้องการสิ่งของกลับคืน ดังนั้นแล้วจงจำเอาไว้ อย่าได้สังหารเขาโดยเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่? หากเจ้าไม่อาจรักษาสัญญาข้าจะไม่อภัยให้เด็ดขาด”

“…เข้าใจแล้วครับ”

แม้เขาจะไม่เข้าใจความต้องการนี้ของเจ้าของร้านก็ตาม แต่อาร์คก็ยังคงพยักหน้ารับ

เมื่อเขาตกปากรับคำ หน้าต่างภารกิจจึงเด้งขึ้นมา

 

=====

ความกังวลของเจ้าของร้านโวลโคซู

ท่านได้พบกับเจ้าของร้านโวลโคซูภายในไคโร้ท เขากำลังโกรธเกรี้ยวต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น เป็นเพราะมีหัวขโมยเข้ามาในร้านจนทำร้านของเขาเละเทะอยู่หลายค่ำคืน ด้วยความที่ไม่ชอบคนต่างถิ่นที่อยู่ภายในไคโร้ท เขาจึงขอร้องให้ท่านช่วยจัดการปัญหานี้ให้แทน ท่านต้องลงโทษหัวขโมยคนดังกล่าวและเก็บกู้สิ่งของกลับคืนมา

เงื่อนไข : หากหัวขโมยได้รับบาดเจ็บโดยอาวุธภารกิจจะถูกยกเลิกโดยทันที ถ้าหากภารกิจไม่อาจสำเร็จได้ภายในระยะเวลาสิ้นเดือน ด้วยความแค้นของเจ้าของร้านโวลโคซู เขาจะเชื่อว่าท่านไม่คิดรักษาสัญญาและจะแจ้งเรื่องต่อไปยังเอ็นพีซีเมืองให้รับทราบ

ระดับความยาก : E

=====

 

••••••••••••••••••••

Facebook Fanpage กดเลย

กดติดตามเพจเพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ก่อนใคร