0 Views

Facebook Fanpage กดเลย

กดติดตามเพจเพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ก่อนใคร

••••••••••••••••••••

เล่ม 3 ตอนที่ 8 : วีรบุรุษแห่งแจ๊คสัน (3)

‘นี่มันที่ไหนกันเนี่ย?’

อาร์คเริ่มหันศีรษะมองไปรอบด้านด้วยท่าทีแตกตื่น ทว่า เขากลับไม่อาจพบเห็นสิ่งใดอื่นได้ เป็นเพราะนายทหารที่หิ้วปีกเขามาได้คาดผ้าปิดตาเอาไว้อย่างแน่นหนา ทว่า ระยะที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้สมควรค่อนข้างใกล้ตัวเขามาก หากคาดเดาจากเสียงที่ดังอยู่ในตอนนี้ มันไม่เหมือนจะเป็นคุกหรือว่าศาล พิจารณาโดยสิ่งที่ได้ยิน มันมีกระทั่งเสียงนกร้อง อีกทั้งเขายังได้ยินเสียงลมที่พัดผ่าน จึงทำให้เขาคิดว่านี่สมควรเป็นที่ค่อนข้างกว้าง อาจจะเป็นที่กลางแจ้ง…

‘แล้วทำไมเราถึงโดนลากตัวมาที่แบบนี้ได้กันเนี่ย?’

ขณะนั้นเอง ฉับพลันเขาได้ยินเสียงที่หนักอึ้งจากเบื้องหน้า

“เจ้าคืออาร์ค?”

“ครับ ผมเอง แต่ว่า…”

“นับจากนี้ ให้ตอบเพียงแต่สิ่งที่ข้าถามเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าพูดกล่าวถึงสิ่งอื่นใด เอาล่ะ นี่คือคำถามแรก ข้านั้นได้ยินมาว่าเจ้าได้ใช้ความสัมพันธ์ที่มีกับท่านลอร์ดเพื่อรับมอบหมายหน้าที่ให้ไปคุ้มกันประตูทางด้านหลังร่วมกับกองทหารองครักษ์ แม้ว่าเจ้านั้นจะมายังแจ๊คสันในฐานะกองกำลังอาสาก็ตามที เจ้าคิดหรือไม่ว่ามันออกจะเป็นตำแหน่งที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง อีกทั้งจะยังเป็นการรับเอาความดีความชอบเอาเปรียบผู้อื่นที่เข้าร่วมกองกำลังอาสาสมัคร?”

“ไม่ มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะ!” อาร์คตะโกนออกด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว “สิ่งหนึ่งที่เป็นความจริงคือผมได้เข้าร่วมกองทหารองครักษ์เพราะอาศัยสัมพันธ์ที่มีกับท่านลอร์ด ทว่า ผมขอให้สัญญาตามคำกล่าวนี้ ผมไม่เคยคิดเห็นแก่ตัวเช่นนั้นอย่างแน่นอน ผมเพียงแค่อยากทำในสิ่งที่ควรทำเพื่อแจ๊คสันก็เพียงเท่านั้น อีกทั้งผมยังสู้กับศัตรูในแนวหน้าเสมอแม้กระทั่งตอนที่สู้ร่วมกับกองทหารองครักษ์ก็ตามที ท่านสามารถยืนยันเรื่องนี้ได้หากตรวจสอบเรื่องราวกับเซอร์ครอส กองทหารองครักษ์ และท่านลอร์ด”

“ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความเห็นแก่ตัวอันใดเลยรึ? แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องทำถึงเพียงนั้นโดยการเสี่ยงชีวิตเพื่อไปอยู่แนวหน้าของการต่อสู้ด้วยกันเล่า?”

“ผมมาก็เพื่อช่วยเหลือปราสาทแจ๊คสัน เหตุผลก็ง่ายดายยิ่ง เป็นเพราะมันคือหน้าที่ยังไงล่ะครับ”

“หน้าที่หรือ? กับคนต่างถิ่นเช่นเจ้า?”

“ครับ สถานที่แห่งนี้พิเศษยิ่งสำหรับผม ผมมีทั้งสหายที่เป็นประชากรในเมืองแห่งนี้ รวมถึงทหารที่รักษาการณ์อยู่ในที่แห่งนี้ด้วย และแน่นอนว่ายังมีท่านลอร์ดคนปัจจุบัน กระทั่งว่าท่านลอร์ดคนก่อนก็ด้วย สำหรับคนต่างถิ่นเช่นผมแล้ว พวกเขาล้วนนับผมเป็นสหาย ผมให้ความจริงใจกับทั้งท่านลอร์ดและประชากรในแจ๊คสันมาโดยตลอด เพราะทั้งหมดที่ผมรู้สึกมันคือความเป็นมิตรสหาย นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึกครับ และกระทั่งตอนนี้ ความรู้สึกนั้นก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง”

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงเข้าและออกค่ายผู้อพยพเพื่อรักษาพวกผู้ป่วยกัน?”

“ถะ-ถึงกับรู้เรื่องนี้…?”

ขณะที่อาร์คพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นในบริเวณใกล้เคียง จากนั้นเขาจึงได้ยินเสียงอันคุ้นเคยของท่านลอร์ดหนุ่มดังขึ้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า เลิกเล่นได้แล้ว เซอร์ครอส ปลดผ้าปิดตาออกเสีย”

เมื่อผ้าปิดตาถูกปลดออก อาร์คก็แทบไม่อาจลืมตาได้เป็นเพราะแสงตะวันที่ร้อนแรงสาดเข้าใส่ ขณะที่เขากำลังใช้มือปัดป้องแสงที่ส่องมา ก็ต้องกระพริบตาอยู่หลายครั้งกว่าจะมองเห็นได้ แต่แล้วใบหน้าของอาร์คก็กลับกลายเป็นว่างเปล่าโดยทันที

มันคือลานกว้างที่มุมหนึ่งของปราสาทแจ๊คสัน ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ท่านลอร์ดหนุ่ม ครอส กระทั่งอัศวินซิลฟีด กองทหารองครักษ์ ประชากร และพวกผู้ป่วยที่เคยอยู่ในค่ายผู้อพยพ…

เอ็นพีซีทุกคนในแจ๊คสันต่างมารวมตัวกันอยู่ในที่แห่งนี้และกำลังจ้องมองอาร์คอยู่ พวกเขาไม่ได้มีท่าทีเย็นชืดดังเช่นที่เขาเคยได้รับเมื่อก่อนหน้านี้แม้เลยสักนิด

สายตาของพวกเขาล้วนเปี่ยมไปด้วยความปลาบปลื้มจนยากจะกล่าวคำออกมา

“อะ-อะไรกันล่ะเนี่ย…”

“อาร์ค พวกเราขอขอบคุณจากใจจริง” ท่านลอร์ดหนุ่มพูดกล่าวขึ้นขณะที่คว้ามือของอาร์คไปกุมเอาไว้

“ครับ? นี่เรื่องอะไรกัน…?”

“ท่านนั้นได้เป็นผู้นำกองทหารองครักษ์และกองกำลังเสริมจำนวนเพียงแค่ห้าสิบนาย และกระทั่งสามารถทำภารกิจยึดครองปืนใหญ่มอดไหม้ได้สำเร็จ นอกจากนี้ บุคคลที่ไล่ต้อนวาลเดอลาสในศึกสุดท้ายจนถึงกับจนมุมนั่นก็เป็นท่าน หรือไม่ใช่? พวกเราทุกคนต่างได้ยินเรื่องราวจากเรย์มอนด์ที่ควบคุมปืนใหญ่มอดไหม้อยู่ในขณะนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ลำพังเพียงแค่เรื่องราวนี้ท่านก็ได้รับความดีความชอบอย่างใหญ่หลวงแล้ว มันไม่เป็นรองจากสิบนักรบ… ไม่สิ มันยอดเยี่ยมเหนือล้ำเสียยิ่งกว่าพวกเขามากมายนัก กล่าวตามตรง มันยังมีเรื่องที่ข้ายังไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดท่านจึงยอมปล่อยมือจากรายชื่อผู้มีความดีความชอบสูงสุดกัน?”

เรื่องนั้น ย่อมแน่นอนว่าเป็นเพราะอาร์คปฏิเสธการลงทะเบียนไป แต่ปัญหานี้มันเกี่ยวข้องกับระบบจึงเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายให้เอ็นพีซีได้เข้าใจ

“ทว่า มันก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่ข้าคิดขอบคุณจากใจจริง ข้ารู้มาจากบรรดาผู้อพยพทั้งหลาย พวกเขาได้หนีภัยมายังปราสาท อีกทั้งยังประสบกับโรคที่ไม่มีทางรักษาได้ และนั่น ก็เป็นสิ่งที่ข้าไม่อาจช่วยเหลืออะไรได้มากนัก อีกทั้ง กองกำลังอาสาทั้งหลายยังคงเมินเฉยต่อพวกเขาอีก กระนั้นแล้ว ข้ากลับได้ยินมาว่าท่านคือผู้ที่เข้าไปเยี่ยมเยือนพวกเขาทุกวี่วัน แม้กระทั่งจะเป็นช่วงที่เพิ่งเสร็จการศึกมาก็ตาม อีกทั้งยังช่วยรักษาพยาบาลพวกเขาจากใจจริง ถึงจะมีเรื่องราวเช่นนั้น แต่ท่านกลับไม่เคยคิดพูดกล่าวขอรับความดีความชอบตรงนี้เลยแม้สักนิด”

ขณะที่กองทหารองครักษ์ต่างหลับเพราะความเหนื่อยล้า เขาที่ไม่มีทางเลือกอื่นให้ไปทำเพื่อยกระดับแต้มสะสมให้มากขึ้น อีกทั้งในเมื่อแต้มสะสมยังสามารถได้รับเพราะการรักษาพยาบาล มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เขาจะต้องไปป่าวประกาศเรียกร้องความสนใจจากผู้เล่นคนอื่นถึงเรื่องนี้ ทว่า ท่านลอร์ดหนุ่มกลับเชื่อว่าเป็นเพราะอาร์คคือผู้มีจิตวิญญาณแห่งการเสียสละ ดังนั้นแล้วสีหน้าของอีกฝ่ายในตอนนี้จึงปราศจากซึ่งความสงสัยใด

“ต้องขอขอบคุณ ผู้ป่วยจำนวนมากตอนนี้ได้รับสุขภาพที่แข็งแรงสมบูรณ์กลับคืนแล้ว อีกทั้งพวกเขายังมาร้องขอต่อข้า พวกเขาได้กล่าวว่าแม้จะเป็นผู้อพยพจึงไม่มีสิ่งใดจะมอบให้ แต่พวกเขาก็ยังอยากตอบแทนเท่าที่กระทำได้ อีกทั้งท่านยังเป็นผู้ที่ไม่ได้เรียกร้องสิ่งใดในเรื่องราวความดีนี้ ดังนั้นแล้วท่านจึงไม่อาจได้รับรางวัลจากผู้บัญชาการของกองกำลังเสริมอย่างท่านเคานต์จวนได้ ในเมื่อมันเป็นเรื่องยากลำบากที่จะหารางวัลที่เหมาะสม มันจึงเป็นเรื่องน่าอับอายเป็นอย่างยิ่งหากต้องลาจากท่าน ผู้ซึ่งเป็นคนที่รักแจ๊คสันยิ่งกว่าใคร อีกทั้งยังไม่เคยคิดทวงบุญคุณที่ได้กระทำเอาไว้ให้กลับไปโดยมือเปล่าได้ ดังนั้นแล้ว พวกเราจึงร่วมมือกันกับประชากรจัดเตรียมสิ่งเล็กน้อยให้”

ทั้งครอสและนายทหารต่างฉีกยิ้มขณะยืนอยู่ข้างเขา “ที่ข้าเข้าไปและพูดกล่าวโดยไร้มารยาทเช่นนั้นเป็นเพราะต้องการเก็บเป็นความลับจากเจ้า ต้องขออภัย หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”

“…!”

อาร์คจ้องมองไปรอบด้านราวคนโง่งม เอ็นพีซีในแจ๊คสันล้วนแล้วแต่จ้องมองสบตาเขาด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นอย่างถึงที่สุด สงครามที่ได้พัดพาเข้าใส่ปราสาทแจ๊คสัน จนนำพามาซึ่งความโหดร้ายและความเจ็บปวดเกินจะทน ขณะนั้นเอง อีกด้านหนึ่งได้มีโต๊ะที่เริ่มจัดตั้งขึ้นเป็นแถวโดยไม่ทราบว่าเอาพวกมันออกมาจากไหนกันแน่ อีกทั้งยังมีอาหารที่พวกผู้อพยพร่วมกันทำวางเอาไว้บนโต๊ะดังกล่าว

“ด้วยความขอบคุณจากใจจริง อาหารเหล่านี้ล้วนเป็นผู้อพยพลงมือทำด้วยตนเอง ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะชอบกว่าอาหารที่ข้าเป็นคนเตรียมการทำให้นะ ดังนั้นแล้วหวังว่าเจ้าคงจะชอบมันนะ?”

“ผมจะไม่ชอบได้ยังไงกัน…”

ปลายจมูกของเขาตอนนี้กำลังสูดดมกลิ่นหอมที่กำลังลอยลิ่วมา

เอ็นพีซีคือผู้ที่อยู่อาศัยในเกมอย่างแท้จริง พวกเขาต้องอดทนต่อสงครามที่เกิดขึ้นในที่แห่งนี้ นั่นทำให้อาหารนับเป็นสิ่งล้ำค่าที่พวกเขาจะได้ใช้ดำเนินชีวิตต่อไป แต่แล้วพวกเขากลับนำเสนอสิ่งเหล่านี้ให้อาร์คโดยไม่คิดเสียดาย แม้มันจะเป็นเพียงแค่ขนมปังธรรมดา เนื้อชิ้นเล็กน้อย หรือกระทั่งแอลกอฮอร์ผสมก็ตาม แต่เขาจะคิดได้เช่นไรว่าสิ่งพวกนี้มันไร้ซึ่งความหมายและไร้ค่า? นอกจากนี้ ตลอดช่วงเวลาห้าปีมานี้ อาร์คไม่เคยได้กินอาหารที่ผู้อื่นจัดเตรียมให้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ ทว่า ภายในเกมเขากลับได้รับการจัดเตรียมอาหารให้โดยเอ็นพีซีจำนวนมากมายหลายคน ทั้งหมดนี่ก็เพื่ออาร์คเพียงผู้เดียว…

ขณะที่เขามองออกไปยังผู้คนที่อยู่ในที่แห่งนี้ทุกคน ความรู้สึกโศกเศร้าที่เคยมีท่วมท้นก่อนหน้านี้มันเริ่มจางหายไปทีละนิดราวกับหิมะที่เริ่มละลาย ในสถานที่แห่งนี้ เขาได้รู้สึกได้เลยว่ามันคืองานเฉลิมฉลองอันไร้ที่ติที่จัดเตรียมเอาไว้ให้กับเขา

“นี่มันล้ำค่ายิ่งกว่าของขวัญใดที่ผมเคยได้รับมาเลยครับ”

“คิดแล้วว่าท่านต้องพูดแบบนี้” ท่านลอร์ดหนุ่มพูดกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

ขณะที่ดวงตาของอาร์คเปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตา ความรู้สึกนี้จึงทำให้เกิดความเงียบงันขึ้น หลายผู้คนต่างก็เริ่มน้ำตาไหลออกมาตามอาร์ค เมื่อมองไปยังดวงตาของอาร์คที่มีน้ำตารื้นขึ้น ทอมจึงเช็ดน้ำตาของตนเองขณะกล่าวขึ้นกับเรย์มอนด์

“พ่อครับ”

“อา ใช่แล้ว นี่ทุกคน ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้พวกเรามาสูดน้ำมูกกับเช็ดน้ำตากันหรอกนะใช่ไหม? ที่นี่คือสถานที่ที่เราจัดเตรียมให้กับวีรบุรุษที่แท้จริงของพวกเรา เอ้าชน ขอดื่มอวยพรแด่วีรบุรุษของพวกเรา อาร์ค!”

“โอ้ อาร์ค!”

“วีรบุรุษของพวกเรา!”

ทุกคนที่รวมตัวกันอยู่ต่างส่งเสียงโห่ร้องขณะชูแก้วของตนขึ้น

ท่านลอร์ดหนุ่มเองก็ชูแก้วขึ้นด้วยสีหน้าอบอุ่นขณะส่งมันให้กับอาร์ค “ท่านไม่ใช่คนที่จะเรียกร้องหาความดีความชอบให้ตนเอง กระนั้นแล้วท่านก็ยังทำความดีอย่างถึงที่สุด มีเพียงไม่กี่คนที่จะได้รับรู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ แต่ดูสิ ความดีของผู้ที่กล้าหาญนั้นไม่อาจปิดซ่อนแม้จะพยายามปกปิดก็ตามที นอกจากนี้ ยิ่งปิดซ่อนมันเพียงใด มันก็จะยิ่งส่องประกายมากขึ้นเท่านั้น พวกเราจึงเรียกพวกเขาเหล่านี้ว่าวีรบุรุษ ไม่ว่าจะผู้อื่นจะพูดกล่าวเช่นไร แต่สำหรับทุกคนที่ชนแก้วกัน ณ ที่แห่งนี้ต่างก็เห็นท่านเป็นวีรบุรุษของพวกเขา เป็นวีรบุรุษที่เจิดจรัสและถูกยกย่อง ข้าภาคภูมิใจยิ่งนักที่ได้รู้จักกับวีรบุรุษที่วิเศษถึงเพียงนี้”

ขณะนั้นเอง หน้าต่างข้อความพลันเด้งขึ้นพร้อมเสียงแสดงความยินดี

 

=====

ท่านได้รับฉายา ‘วีรบุรุษแห่งแจ๊คสัน’ จากประชากรชาวแจ๊คสัน

บุคคลผู้ซึ่งได้รับทั้งการยกย่องและเป็นที่ได้รับความสนใจของผู้คนไม่ใช่เพียงผู้เดียวที่จะได้เป็นวีรบุรุษ กลับกัน วีรบุรุษที่แท้จริงคือผู้ที่ไม่คิดกล่าวถึงสิ่งที่ตนเองได้กระทำลงไป ขณะที่ท่านไม่คิดป่าวประกาศความดีความชอบของท่าน แต่นั่นก็ไม่ใช่ทุกคนในโลกใบนี้จะลืมเลือนท่าน และความกล้าหาญที่ท่านทำจะกลายเป็นรางวัลสู่ตัวท่านเอง เมื่อพวกเขาได้รับทราบถึงสิ่งที่ถูกปิดซ่อน มันก็จะยิ่งทำให้พวกเขาประทับใจมากยิ่งขึ้น

=====

วีรบุรุษแห่งแจ๊คสันเป็นหนึ่งในฉายา ‘ความดีของผู้ไร้นาม’ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะได้รับรู้ แต่ด้วยคุณสมบัติของ ‘ผู้ไม่เปิดเผยความดี’ จะทำให้หลายผู้คนต่างเข้าหาท่านด้วยความเป็นมิตร ด้วยตัวตนนี้จะทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมายต่อความก้าวหน้าของภารกิจและการจ้างวาน

*โบนัสจากฉายา ทุกค่าสถานะเพิ่มขึ้น 2

*ค่าความสัมพันธ์กับประชากรทุกคนในแจ๊คสันได้เพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุด

*ชื่อเสียงเพิ่มขึ้น 50

*ด้วยผลของ ‘ผู้ไม่เปิดเผยความดี’ จะทำให้มีข้อจำกัดค่าชื่อเสียงจากทุกภารกิจลดลง 30% นับจากนี้ และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ท่านจะได้รับค่าโบนัสความสัมพันธ์ที่มีต่อเอ็นพีซีเพิ่มขึ้น 30%

=====

 

‘แม้จะไม่ได้ลงทะเบียนกับหอแห่งเกียรติยศ แต่ก็ยังคงได้รับฉายา…!’

ริมฝีปากของอาร์คตอนนี้เริ่มยิ้มกว้างออกมา

วีรบุรุษแห่งแจ๊คสัน ช่างเป็นฉายาที่วิเศษ! อีกทั้งยังเป็นฉายาชั้นเลิศที่เพิ่มทุกค่าสถานะถึง 2 หน่วย! มันเป็นโบนัสที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

แต่สิ่งหนึ่งที่มันรบกวนใจของเขาคือข้อจำกัดเรื่องค่าชื่อเสียงจากฉายา แต่สำหรับอาร์คที่มีอาชีพผู้เดินทางแห่งความมืดที่ซึ่งต้องคอยใช้ชีวิตและดำเนินชีวิตอยู่ในความมืด การมีชื่อเสียงที่มากเกินไปจะเป็นโทษ แต่มันก็จะช่วยให้เขาได้รับผลกำไรมากยิ่งขึ้นเพราะการลดค่าชื่อเสียงที่ไม่จำเป็นนี้จะไปเพิ่มค่าความสัมพันธ์แทน

‘ถ้าขุดบ่อน้ำแล้ว มันก็ต้องขุดลงไปให้ลึกจนกว่าจะเจอ’

ในตอนที่ได้ยินได้ฟังว่าอลันได้รับฉายาก็ทำเอาเขาแทบเป็นโรคเครียดลงกระเพาะโดยทันทีทันใด ทว่าตอนนี้ มันกลับหายวับไปแล้ว

ไม่ช้าหลังจากนั้น เทศกาลงานรื่นเริงก็เริ่มขึ้น บางผู้คนต่างก็ออกมาขณะพยายามร้องเพลงและละเล่น บางคนก็ปีนขึ้นไปบนโต๊ะเพื่อเต้นไปมา ท่านลอร์ดหนุ่มและพวกทหารเองก็ร่วมกับพวกเขาด้วยเช่นเดียวกัน เสียงร้องเพลงพร้อมเสียงปรบมือดังอย่างสนุกสนานไปทั่วทั้งงาน นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่หมอกมืดจางหายไป ที่ผู้คนทั้งหลายต่างยิ้มอย่างสดใสและเผยความเบิกบานผ่านเสียงหัวเราะออกมาได้

“นั่นไม่ใช่เสียงเพลงเหรอน่ะ?”

“ได้ยินมาจากแถวโน้นนะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

“นั่นสิ ร้านค้าทุกร้านเองก็ปิดทำการด้วยเหมือนกัน… อีกทั้งพวกทหารรักษาการณ์ก็ไม่เห็นจะอยู่ด้วยนี่?”

พวกผู้เล่นในแจ๊คสันต่างเผยความสนใจขณะไปรวมตัวกันที่ทางด้านนั้น ทว่าพวกเขาไม่อาจเข้าไปได้เพราะมีทหารยามเฝ้ารักษาการณ์ปิดกั้นพื้นที่เอาไว้อยู่เป็นจำนวนมาก เพราะอาร์คคือ ‘ผู้ไม่เปิดเผยความดี’ ดังนั้นแล้วจึงส่งผลให้ท่านลอร์ดหนุ่มออกคำสั่งการให้ปิดกั้นทางเข้ากับผู้เล่นทุกคน เหตุการณ์ในครั้งนี้จัดขึ้นเพียงเพื่ออาร์คแต่เพียงผู้เดียว… มันคืองานเฉลิมฉลอง

ขณะที่งานเฉลิมฉลองยังคงดำเนินต่อไป อาร์คที่ได้กินอาหารจนอิ่ม ดื่มจนหนำใจ กระเพาะของเขาในตอนนี้มันโป่งพองจนแทบจะระเบิดออกมาได้แล้ว อีกทั้งเขายังโดนลากตัวไปโน่นมานี่ทั่วทั้งสถานที่จัดงานเสียอีก และในขณะที่ช่วงเวลาแห่งความสนุกพุ่งสูงถึงขีดสุดนั้นเอง อาร์คจึงนึกขึ้นมาได้ว่า จัสติสแมน โรโค่ และกองกำลังสำรองต่างเป็นผู้คนที่อยู่ร่วมกับเขาด้วยจนถึงที่สุด พวกเขาได้เข้าร่วมจนกระทั่งถึงการศึกครั้งสุดท้ายทั้งที่มีเลเวลเพียงน้อยนิด แต่พวกเขากลับไม่เสียดายที่ต้องตายไปแม้ไม่ได้รับรางวัลอะไรเลยแม้สักนิดเดียว

‘นี่เราไม่มีทางทำอะไรให้พวกเขาได้เลยหรือไงกันนะ?’

อาร์คเข้าไปใกล้ท่านลอร์ดหนุ่มขณะลิ้มรสน้ำที่ส่งมอบมาให้ “ผมรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่พื้นที่แจ๊คสันสามารถได้รับความสงบสุขกลับคืนได้”

“ที่จริงแล้ว ทั้งหมดต้องขอบคุณท่าน เซอร์อลัน และกองกำลังอาสาแหละนะ”

“ครับ แต่กองกำลังสำรองเองก็ช่วยเหลืออย่างใหญ่หลวงเช่นเดียวกัน”

“แน่นอน หากไม่มีพวกเขา แจ๊คสันย่อมต้องพังทลายลงก่อนที่กองกำลังอาสาจะมาเยือนด้วยซ้ำ”

ขณะจิบไวน์ ท่านลอร์ดหนุ่มจึงพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

“ในหมู่พวกเขา มีผู้เข้าร่วมจำนวนหนึ่งที่อยู่สู้จนศึกสุดท้ายและช่วยเหลืออย่างยิ่งใหญ่จนโค่นล้มวาลเดอลาสลงได้ ทว่าเป็นที่โชคร้าย พวกเขาทั้งหมดได้รับบาดเจ็บร้ายแรงจนไม่อาจเข้าร่วมการศึกจนจบสิ้นลงได้ กองกำลังอาสาทั้งหลายต่างได้รับรางวัลจากทั้งสามกิลด์ใหญ่ แต่ทว่าสำหรับกองกำลังสำรองไม่มีแม้เพียงสักคนที่ได้รับ พวกเขาคือผู้ที่รวมกำลังกันตามคำขอของท่านลอร์ดนับตั้งแต่เริ่ม และพวกเขาไม่คิดสงวนท่าทีที่จะกระทำเพื่อแจ๊คสัน พวกเขาเหล่านั้นล้วนแล้วแต่สมควรได้รับการยกย่อง เรื่องนี้เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเจ็บปวดหัวใจยิ่ง”

เอ็นพีซีจะเข้าใจว่า ผู้เล่นที่ตายในการศึกเป็นได้รับบาดเจ็บสาหัสแทน และดูเหมือนเอ็นพีซีจะตระหนักได้ว่ามันต้องใช้เวลาสามวันถึงจะฟื้นคืนสภาพขึ้นมาได้ แม้ว่าได้รับบาดเจ็บหนักจะหมายถึงการฟื้นตัวที่ช้าก็ตาม พวกเขาล้วนคิดว่ามันคือสิ่งที่แปลกอยู่บ้าง ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วมันก็ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย แต่สำหรับเอ็นพีซีที่ยอมรับว่านิวเวิลด์คือโลกแห่งความเป็นจริงของพวกเขา มันก็ไม่มีทางอื่นที่พวกเขาจะคิดว่าความตายของผู้เล่นจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้

“อืม ท่านพูดถึงเรื่องนี้ก็ดีแล้ว นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่รบกวนใจข้าเช่นกัน”

“ด้วยความพยายามอันยากลำบากของกองกำลังสำรอง มีหลายคนที่ไม่อาจอยู่ยืนหยัดจนถึงท้ายที่สุดได้ ดังนั้นแล้วพวกเขาจึงไม่มีทางได้รับรางวัล อย่างน้อยที่สุด ผมก็คิดว่าพวกเขาสมควรได้รับรางวัลให้สมกับที่พยายามไป”

“ข้าเองก็… ได้ยินมาว่ากองกำลังสำรองร่วมมือเป็นอย่างดีเช่นเดียวกัน อีกทั้งยังได้ยินว่าผู้นำกองกำลังสำรองยังเป็นคนที่โดดเด่นเหนือล้ำทางด้านกลยุทธ์และมีความยุติธรรมเป็นอย่างยิ่ง เซอร์ครอสได้กล่าวชมเขาออกจากปากอยู่หลายครั้งคราเลยทีเดียว ทว่า ข้อกำหนดได้กล่าวเอาไว้ว่ามีเพียงผู้อยู่รอดจนจบการศึกเท่านั้นถึงจะได้รับการยอมรับ…”

กระทั่งว่าเป็นอาร์คผู้ซึ่งมีค่าความสัมพันธ์มากถึง 100% ไม่สิ มากถึง 1000% พยายามเกลี้ยกล่อม ท่านลอร์ดหนุ่มก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจด้วยสีหน้าลำบากใจ

ดูเหมือนว่าเอ็นพีซีจะไม่สามารถละเมิดระบบของเกมได้อย่างแท้จริง อาร์คจึงจำเป็นต้องยอมรับที่จะร้องขอรางวัลให้ในท้ายที่สุด จากนั้นเขาจึงเริ่มเปลี่ยนเรื่องไปทีละน้อย

“แน่นอนครับ ผมทราบดีว่ามันออกจะเกินไปที่จะคาดหวังเป็นรางวัลที่เป็นรูปธรรม แต่ถ้าหากท่านลอร์ดจดจำความพยายามของพวกเขาได้ และให้ความช่วยเหลือดังเช่นที่พวกเขาช่วยเหลือแจ๊คสัน เพียงเท่านั้นก็สามารถช่วยพวกเขาได้เยอะมากแล้วครับ”

อาร์คเป็นคนที่มีประสบการณ์ส่วนตัวว่าผลกำไรที่ได้รับจากเอ็นพีซีระดับสูงอย่างท่านลอร์ดนั้นมากมายเพียงใดหากอีกฝ่ายให้ความสนใจ ในบางครั้ง การที่นามของพวกเขาถูกท่านลอร์ดจดจำได้นั้นมันสามารถได้รับผลกำไรอันยิ่งใหญ่สำหรับผู้มีเลเวลน้อยอย่างจัสติสแมนและโรโค่ บางทีมันอาจยิ่งใหญ่มากกว่าเหรียญทองจำนวนหนึ่งด้วยซ้ำ

ท่านลอร์ดจึงเผยท่าทีตอบสนองในทางเป็นไปได้กับคำแนะนำของอาร์คออกมา “บางทีเรื่องดังที่ท่านกล่าวอาจไม่ยากเกินไปนัก ดีล่ะ… ท่านพูดกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ที่จริงแล้วนั้น กองกำลังที่รักษาการณ์ในอาณาเขตแจ๊คสันถูกลดทอนลงไปมากจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ นั่นก็เป็นอีกเรื่องที่ข้ากำลังเป็นกังวลถึงการรักษาความปลอดภัยว่าอาจมีช่องโหว่ได้ อาร์ค บอกต่อพวกเขาให้มาพบข้ายามที่พวกเขาแข็งแรงดีแล้ว มันอาจไม่แย่อะไรที่จะพยายามปรึกษาหารือว่าพวกเขาสามารถทำอะไรได้ และข้าสามารถทำอะไรเพื่อพวกเขาได้เช่นเดียวกัน”

“ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยครับ”