0 Views

เวลา 07:30 เช้า วันที่ 20 มกราคม 2013

 

เสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์มือถือปลุกให้จางเชียวตื่นขึ้นมาและเขาได้เดินไปยังห้องนั่งเล่นอาหารที่ยังคงเหลือห้าวันที่ผ่านมาหลังจากการสู้ชีวิตของเขาตอนนี้ข้าวเหลือเพียง2กิโลกรัม บุหรี่ได้หมดไปตั้งแต่เมื่อวานเขาเป็นคนที่ติดบุหรี่เป็นอย่างมาก


“ตึ่งๆ”เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นจากด้านจากประตูหนีไฟ


ห้าวันก่อนหน้านีตอนที่เขาได้ต่อสู้กับซอมบี้ด้านนอกประตูรั้วเหล็กทำให้รั้วเหล็กเกิดความเสียหายทำให้เหล่าซอมบี้ต่างเฝ้ารอเขาอย่างกับผู้ที่หิวกระหายเนื้อและเลือดทำให้พวกมันเฝ้ารอเขาเหมือกับสุนัขที่ซื่อสัตย์เฝ้ารอเจานายของมัน

 

ด้านระเบียงมีศพมนุษยนอนโชคดีที่จิตใต้สำนึกของเขาเชื่อว่ามันเป็นแค่กลิ่นเหม็นปกตและมันก็กลายเป็นเรื่องปกติอย่างช้าๆเขาเหลือเพียงสัญชาตญาณที่อยากจะมีชีวิต

เขาเดินไปในครัวเพื่อเปิดหม้อที่หุ้งข้าวเอาไว้และเทเบคอนที่เหลือลงไปในหม้อและเพิ่มกะหล่ำปลีสับลงไปพร้อมกับน้ำอีกเล็กน้อยต้มจนน้ำเดือดตักข้าวแบ่งออกเป็นสองส่วนสำหรับกินตอนเช้าและแบ่งเก็บไว้กินตอนเย็น

 

หลังจากจางเชียวกินอาหารเช้าเสร็จตามปกติเขาเดินไปที่คอมพิวเตอร์และมองออกไปยังนอกหน้าต่างมองดูเหล่าซอมบี้บนถนนเขามองไปยังถนนสุดสายตาท้องฟ้ามืดคลายกับเวลาตอนเย็นเขาทำใจให้เย็นและทำให้ตัวเองรู้สึกง่วงนอน

ฉันหวังว่าในสุดปลายทางของถนนจะปรากฎทีมช่วยเหลือที่มากับรถทหารและนำประชาชนไปที่ปลอยภัยและระเบิดหัวซอมบี้ทุกตัวที่คว้างทางและนั่งกินเหล้ากันเหมือนกับในหนังแฟนตาซี

 

จางเชียวยังคงกังวลเกี่ยวกับเรื่องของอาหาร เขากับไปที่ห้องนั่งเล่นและเริ่มออกกำลังกายโดยการวิดพื้นเขาจะต้องออกกลังเพื่อพัฒนาร่างกายของตัวเองหลังจากที่เขากลายเป็นโอตาคุมานานเกินไปมันทำให้ร่างกายเขาอ่อนแอและอืดอาจทำอะไรช้าการที่เขาต้องการที่จะมีชีวิตอยเขาต้องพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นถึงแม้จะเล็กน้อยแต่นี้ก็เป็นสิ่งที่ดี


“46”.. “47”.. “48”.. “49”.. “50”

“อ่าา” จางเชียวหายใจออกมายาวๆหนึ่งครั้งและมือที่เรียบไปกับพื้นของห้องนั่งเล่นมันเป็นเรื่องที่เหนื่อยมากที่จะออกกำลังกายหลังจากที่ไม่ได้ออกกำลังกายเป็นเวลานานคิดถึงข้างนอกที่เต็มไปด้วยซอมบี้ที่รอจะกัดกินเขาเป็นอาหาร

เมื่อจางเชียวคิดถึงเรื่องนี้เขาก็เริ่มวิดพื้นด้วยนับจากหนึ่งใหม่อีกครั้ง

 

เขากระโดดตบอีกสองพันห้าร้อยครั้งและยกค้อนแปดปอนด์ขึ้นลงเป็นเวลานานเหงื่อออกเต็มตัวและเขาเริ่มจะหิวอีกครั้งจากเสียงท้องที่ดังขึ้น

 

จางเชียวนั่งคิดว่าจะจัดการกับเหล่าซอมบี้ที่เป็นปัญหาทั้งหกตัวอย่างไรดีเขาสูญเสียโล่ที่ประตูตอนที่เขาตกใจ


แต่อุปกรณ์ป้องกันซอมบี้เพื่อรักษาความปลอดภัยจากการเปิดประตูออกไปไม่สามารถใช้ได้ภายในบ้านเพราะมันจะเปิดช่องว่างและมันไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่ที่จะเอาฝาหม้ออันที่ใช้หุ้งข้าวมาทำเป็นโล่ถึงแม้ร่างกายเขาจะดูแข็งแรงขึ้นแล้วก็ตามแต่เขาก็ไม่สามารถจะสู้ 1ต่อ6ได้

 

จางเชียวใช้หัวคิดอย่างหนักและนำมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองเขามองไปยังก้นบุหรี่ที่เมื่อวานเขาไม่เขี่ยมันทิ้งเขาเกะก้นบุหรี่ออกมาเพื่อเอาเศษยาเส้นที่เหลืออยู่มารวมกันเขาหากระดาษบริสุทธิ์มาและเริ่มหมวนบุหรี่เขาจุดมันและดูดเข้าไปจนเต็มปอดขณะที่นั่งอยู่บนโซฟา

 

มองไปยังโทรศัพท์บ้านด้วยอาการงุนงงเขาคิดว่าตนเองไม่ได้จ่ายค่าโทรศัพท์กี่เดือนแล้สามเดือนหรือเปล่าหรือว่าจะเป็นสี่เดือน ธุรกิจโทรคมนาคม คอเซ็นเตอร์ สาวที่มากกว่า 80 คนคงกลายเป็นซอมบี้กันหมดแล้วเงินที่ใช้จ่ายไร้สาระนี้ทำให้นี้อาจทำให้ธุรกิจโทรคมนาคม เกิดการสูญเสียครั้งใหญ่

 

ในความคิดของเขาเต็มไปด้วยความคิดที่มากมายจางเชียวได้สติเขาชำเลืองมองไปยังสายโทรศัพท์




“จริงสิ”

สายโทรศัพท์จางเชียวมองไปยังสายโทรศัพท์ด้วยสายตาที่เป็นประกายระยิบระยับนอกจากบทบาทในการใช้ร่วมกับโทรศัพทมันยังนำมาทำเป็น? เชือก!!

 

ราวแขวนเสื้อผ้าที่เขาได้ผูกติดไว้กับประตูหนีไฟเขาลุกขึ้นและมองหาปลายเชือกที่ผูกติดอยู่กับประตูหนีไฟในส่วนอื่นๆ

เขาเปิดประตูหนีไฟออกด้วยไม่ได้แกรงกลัวเขาถีบซอมบี้ตัวหนึ่งออกไปจากประตูทำให้ซอมบี้ตัวนั้นกลิ้งลงบันไดไป

จางเชียวปิดประตูและเดินไปยังห้องเก็บของเขานำเชือกมาผูกตรงหน้าต่างและประตูแบบตาข่ายเขาหยิบเอาท่อสังกะสียาวประณ 1.5เมตรออกมาเพราะค้อนไม่สามารถที่จะใช้ได้ในพื้นที่แคบและไม่สามารถจะจัดการกับซอมบี้ได้

เขายังคงค้นของในกล่องเครื่องมือของพ่อต่อและเขาก็ต้องถอนหายใจ

โชคดีที่พ่อของเขาเคยทำงานในชนบทที่ทำการขุดคลอง70เมื่อผู้จัดการโรงงานมอเตอร์มอบเงินให้กับคนงานทั้งหลายเพื่อนของพ่อเขาแปดคนร่วมตัวกันตั้งกลุ่มขึ้นมาและเปิดร้านอาหารที่ได้รับ
พิจารณาว่าเป็นร้านเก่าแก่ที่สุดภายในเมืองเล็กๆแห่งหนึ่ง ร้านครัวเรือนอา!

 

แต่น่สเสียดายที่พ่อของเขานั้นชอบที่จะตกปลาล่าไม่ได้สนใจในการดำเนินธุรกิจ

แต่น่าเสียดายที่พ่อของเขาชอบที่จะเล่นตกปลาล่าสัตว์ไม่ได้ใจในการดำเนินธุรกิจถ้าพ่อเขาทำธุรกิจเงินของเขาคงไม่กลายเป็นเบ็ดตกปลาและปืนทั้งหมดของพ่อเขารู้สึกเสียดายที่นำปืนของพ่อที่เก็บเป็นคอลเลกชันไปโยนแม่น้ำแยงซี แม้ว่าเบ็ดเหล่านี้จะไม่มีประโยชน์

 



“เชรดเด้พบแล้ว”
เขาหยิบตะไบสามเหลี่ยมขนาดหนึ่งฟุตขึ้นมาดูเป็นเวลานานตะไปมีสนิมเกาะติดเป็นจำนวนมากเขาแน่ใจว่าเครื่องมือยุด70ยังคงสามารถใช้งานได้อยู่

 

เขาตะไบท่อเหล็กให้แหลมคมเขาตอกตะปูลงไปด้วยที่เขาไม่กลัวว่าท่อเหล็กจะเสียหาย

เมื่อทุกอย่างพร้อมจางเชียวเดินไปที่ประตูหลังจากที่เขาตรวจสอบอาวุธยุทโธปกรณ์และเสื้อทหารที่ซักล้างจนสะอาดแต่มันจะสกปรกอีกครั้งในวันนีเขาไม่กลัวที่เสื้อผ้าจะสกปรกเพราะว่าน้ำนั้นยังไหลอยู่ตลอดเวลาเขาสามารถซักผ้าแต่เขาไม่กล้าที่จะนำน้ำมาดื่ม

 

ซ้ายขวาปลอดภัยจางเชียวจึงเปิดประตูออกไป


“อ่า”. . . . . . .

จางเชียวประตูเปิดและปิดกลิ่นเหม็นเหมือนกับวันอื่น ๆ

เขาฆ่าซอมบี้ทำให้กลิ่มเหม็นอย่างรุนแรง


ในบ้านของเขาไม่มีหน้ากากอนามัยจางเชียวจึงหาผ้าขนสัตว์ชุบน้ำมาพันรอบปากและจมูก

 

นี้เป็นอีกครั้งที่เขาออกห่างจากประตูเขาผูกสายรองเท้าให้รัดที่สุดและเดินออกไป

ในวันนี้เขาไม่ได้มีความกลัวอีกต่ออีกต่อไปเขามองอย่างระมัดระวังไปยังที่เหล่าซอมบี้

เขาผูกเชือกกับเหล็กที่เหมือนกับกรงเล็บของนกอินทรีและโยนมันออกไปและค่อยค่อยลงมาทางระเบียง

 

พลพรรคเหล่าซอมบี้ที่ยังคงพยายามที่จะเข้าไปในบ้านเมือกไหลออกจากแก้มที่กำลังถูไปถูมาตรงรั้วประตูเหล็กเหมือนทำลายมันลงด้วยการเอาแก้มถูไปมา

ในมือจางเชียวถือท่อเหล็กแหลมเขาแทงท่อเหล็กแหลมเขาใส่ซอมบี้ด้วยกำลังทั้งหมดที่มีด้วยที่เขาไม่มีอาการที่จะอาเจียนเหมือนกับครั้งอดีตที่ผ่านมา

 

เขารู้สึกได้ถึงอำนาจของท่อเหล็กแหลมเขารู้สึกตื่นเต้นและเลือดเดือดเหมือนกับน้ำต้มสุขและเขารู้สึกว่าซอมบี้ไม่ได้มีอันตรายอะไรอีกต่อไปเขาจะฆ่าพวกมันทั้งหมด


พวกซอมบี้เริ่มหันมามองเขาพวกมันเดินมาอย่างเงียบเชียบเขาส่ายหน้าหนึ่งครั้งก่อนจะดึกท่อเหล็กออกจากตัวที่ถูกแท่งของเหลวไหลออกมาตามท่อและแผลที่ถูกแทงลือดสีดำที่มีกลิ่นเน่าไหลออกมาและมันก็ล้มลง

 

เขามองไปยังซอมบี้นักศึกษาผิวขาวที่มีเลือดสีดำไหลออกมาตามแผลบนร่างกายเขาพยายามทำใจให้เย็น

“ยังเหลืออีกห้า”

เขากล่าวกับตัวเองโดยไม่สนใจอย่างอื่น

 

เขาไม่เคยใช้หอกเขาเลยไม่ค่อยชินกับการปราหอกที่ทำจากท่อเหล็กถ้าเขาชินเขาคิดว่าตอนเองได้ทำลายสถิตินักโอลิมปิกแน่นอน

 

ซอมบี้ที่เหลือทั้งห้าค่อยๆล้มลงบนพื้น

แกร่ง!!

เสียงเกิดจากจางเชียวทิ้งท่อเหล็กลง
{ผิดพลาดประการใดก็ขออภัย มา ณ ที่นี}