0 Views

บทที่ 1

_____ลั่วซิวเจ๋อตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกใจมาก เพราะเปลือกหอยขนาดใหญ่ที่ตนนอนอยู่นั้นถูกเขย่าอย่างรุนแรง…

 

_____ควรทราบก่อนว่า ในเผ่าพันธุ์เงือกนั้น ระยะนอนหลับในวัยผู้ใหญ่นั้นเป็นช่วงปกป้องตัวเองเพื่อเจริญเติบโตต่อไป เงือกทุกตนที่หลับใหลนั้นจะได้รับการคุ้มครองจากเยื่อที่ห่อหุ้มตัวเองเป็นชั้นๆ ทำให้ไม่มีการโจมตีใดส่งผลต่อเงือกเหล่านั้นได้…

 

_____เปรี้ยง!

 

_____เสียงนั้นดังอีกครั้ง ลั่วซิวเจ๋อผู้เอนกายอยู่ในเปลือกหอยที่ถูกกระแทกจนแตกร้าว น้ำทะเลแสนหวานทะลักเข้ามาภายในเปลือกหอยที่เคยปิดสนิท… ลั่วซิวเจ๋อขยับซวนเซครู่หนึ่ง ดื่มน้ำไปอึก ก่อนจะต้องตกใจสุดขีด…

 

_____เพราะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมีการพัฒนาเจริญก้าวหน้าไปมากและนำมาซึ่งมลภาวะมหาศาล… ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ในมหาสมุทรนั้น แม้แต่ในใต้ทะเลลึกก็ไม่ได้มีน้ำทะเลที่ใสบริสุทธิ์เช่นนี้…

 

_____“หรือว่าช่วงที่ข้าหลับไป 1 ปี เทคโนโลยีด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมจะพัฒนาอย่างก้าวกระโดดไปถึงระดับไหนกัน?” เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แม้การที่มีสภาพแวดล้อมดี จะเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับเผ่าพันธุ์เงือก แต่ไม่ทราบว่า เพราะเหตุใดในใจของเขากลับรู้สึกกังวลอย่างประหลาด…

 

_____เปรี้ยง!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อไม่มีเวลาคิด… แรงสั่นเทือนอย่างรุนแรงกระแทกเปลือกหอย ทำให้เขารู้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว เปลือกหอยที่เขานอนเป็นเหมือนกับแหล่งเพาะตัวที่จะปกป้องชาวเงือกเท่านั้น ในด้านการป้องกันนั้นไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่  ผลกระทบจากการระเบิดเมื่อสักครู่ทำให้เปลือกหอยพังไปแล้ว เขาอยากรออีกสักครู่ บางทีเงือกทุกตนที่รับผิดชอบเรื่องนี้อาจจะจัดการให้เรียบร้อยได้

 

_____การที่เงือกในวัยผู้ใหญ่กำลังหลับใหลโดนโจมตีนั้น ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร  ชาวเงือกที่อยู่ข้างนอกต้องตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายแน่นอน… ในฐานะที่เป็นเชื้อพระวงศ์ เขามีหน้าที่ต้องปกป้องเผ่าพันธุ์ของตนเอง เพียงแต่ก่อนอื่นเขาต้องลองดูว่าเป็นพวกไหนที่สามารถต้านแรงดันน้ำใต้ทะเลลึกมาโจมตีที่ซ่อนตัวของเผ่าเงือกได้!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อหลับตาลงอย่างช้าๆ เพื่อเริ่มใช้พลังจิตของตนเอง

 

_____คลื่นที่มองไม่เห็นค่อยๆกระจายออกมาอย่างช้าๆโดยมีร่างของลั่วซิวเจ๋อเป็นศูนย์กลาง… ต้นไม้ ต้นหญ้าแต่ละต้นฉายชัดในสมองของเขากลายเป็นรูปร่างสามมิติ…

 

_____“นี่มัน…” ลั่วซิวเจ๋อลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน ไม่รู้ว่า ค้นพบอะไร สิ่งที่เห็นในสมองไม่ชัดเจนนัก…

 

_____ทันใดนั้นเขาก็เปิดฝาเปลือกหอยเพื่อลอบออกไป ทว่าสิ่งที่มองเห็นนั้นมีเพียงก้นทะเลที่ว่างเปล่า…

 

_____แล้วเงือกตนอื่นที่หลับใหลอยู่ล่ะ? ท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ชายของเขาเล่า? ที่นี่มันที่ไหนกัน? เขาเพียงหลับไป 1 ปี เหตุใดสภาพแวดล้อมที่ก้นทะเลถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้!!!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อรู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาพยายามตั้งสติและขับไล่ความกังวลลึกๆในใจออกไป… พยายามมองค้นหาสภาพใต้ทะเลที่เคยประทับอยู่ในสมอง…

 

_____นี่มัน… ไม่ถูกต้อง!

 

_____ไม่ว่าจะเป็นพืชพันธุ์ที่ปกคลุมหรือปลาตัวน้อยที่ว่ายไปมาพวกนั้นล้วนสามารถดูออกว่าเป็นก้นทะเลบริเวณที่ใกล้ชายฝั่ง กับชาวเงือกที่ใช้ชีวิตอยู่ใต้ทะเลลึกนั้นจะมีสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง…

 

_____เขามองไปรอบด้วยความงุนงง การใช้พลังจิตออกไปก็เหมือนกับการรับคลื่นกระตุ้นบางอย่างและสามารถขยายกว้างออกไปในท้องทะเล…

 

_____พลังจิตจะขยายเป็นเครือข่ายกว้างขึ้นเรื่อยๆ และทัศนียภาพบริเวณใกล้เคียงจะถูกจำลองเข้ามาภายใน…

 

_____ทัศนียภาพที่เขาเห็นก่อนหลับใหลนั้นล้วนแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ทั้งท้องฟ้าสีคราม ปุยเมฆสีขาว สภาพแวดล้อมโดยรอบที่ดีอย่างไม่น่าเชื่อ… ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขา!

 

_____ขณะนี้ ลั่วซิวเจ๋อคิดว่าตัวเองโดนลักพาตัวมาเสียแล้ว

 

_____ถูกต้อง… โดน ‘ลักพาตัว’ แล้ว…  ที่จริงแล้วเขาควรจะนอนสบายอยู่ในเปลือกหอยใหญ่มาก ถ้าหากความจริงแล้วเป็นเพราะเขาถูกมนุษย์พบเข้าโดยบังเอิญ บางทีพวกเขาอาจจะคิดว่าด้านในมีไข่มุกลูกใหญ่อยู่ก็ได้…

 

_____วินาทีถัดมา เขาก็โยนความคิดไร้สาระนี้ออกไปจากหัว… ระยะหลับใหลของชาวเงือกนั้นจะได้รับการคุ้มครองเป็นอย่างดี นอกจากชาวเงือกจะโดนสังหารเกือบหมดแล้ว มิฉะนั้นก็ไม่มีทางที่จะมีมนุษย์มารบกวนชาวเงือกที่หลับใหลได้…

 

_____เขานวดขมับอย่างกระวนกระวายใจ… ได้… ไม่ว่าเขาจะโดนลักพาตัวมาหรือเป็นอย่างไร ในเมื่อตอนนี้เขาตื่นขึ้นมาแล้ว จะมาสืบหาความจริงก็คงไม่มีประโยชน์ สู้มาคิดหาที่อยู่ของตัวเองให้ชัดเจนดีกว่า…  ขอเพียงรู้ว่า เขาอยู่ที่ไหนก็สามารถหาทางกลับบ้านได้ไม่ยาก…

 

_____เขาหันกลับไปมองเปลือกหอยที่ตนเองหลับใหลแล้วต้องถอนหายใจโดยไร้เสียง… เปลือกหอยอันนี้เป็นเปลือกหอยที่ภายในนอนหลับได้สบายที่สุด ไม่รู้ว่ามันโอบอุ้มชาวเงือกวัยผู้ใหญ่มาเท่าไหร่… น่าเสียดายนัก ตอนนี้มันพังยับเยินไปหมดแล้ว ไม่สามารถใช้พลังสนับสนุนชาวเงือกได้อีก…

 

_____ลั่วซิวเจ๋อคิดแล้วคิดอีกก็ทนไม่ได้ที่เชื้อพระวงศ์แห่งเผ่าเงือกคนนี้มาโดนทิ้งไว้ที่ก้นทะเลเช่นนี้ เขาว่ายวนรอบเปลือกหอยรอบหนึ่ง ก่อนจะแปลกใจเมื่อพบว่า ด้านหลังของเปลือกหอยเป็นปากปล่องภูเขาไฟขนาดใหญ่…

 

_____“นี่มัน…” สีหน้าของลั่วซิวเจ๋อแปรเปลี่ยนเป็นฉงนสงสัยอย่างหนัก… เขาเปรียบเทียบขนาดของเปลือกหอยกับปากปล่องภูเขาไฟ พบว่า เปลือกหอยอันนี้เดิมทีคงอยู่ในปล่องภูเขาไฟ ถ้าไม่ใช่เพราะแรงสั่นสะเทือนพวกนั้น เป็นไปได้ว่าเปลือกหอยคงยังไม่ลอยออกมา…

 

_____เปลือกหอยที่ถูกฝังอยู่ก้นทะเลลึก… หรือว่า…

 

_____ลั่วซิวเจ๋อรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี บริเวณเหนือศีรษะเกิดเสียงระเบิดรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

 

_____คลื่นน้ำพุ่งขึ้นมาอัดใส่เปลือกหอยจนพลิกคว่ำและร่วงลงไปในปากปล่องภูเขาไฟพอดิบพอดี…

 

_____สีหน้าของลั่วซิวเจ๋อแปรเปลี่ยนไปมาพลางแกว่งหางเรียวยาว ก่อนจะกระโจนว่ายไปทางทะเลอย่างรวดเร็ว เมื่อมองสูงขึ้นไป แสงสว่างใต้ท้องทะเลยิ่งสว่างไสวแวววาว… เขาหลบการโจมตีลูกหลงด้วยกระสุนปืนได้หลายครั้ง นึกขึ้นได้ว่า ระเบิดนั่นเพิ่งจะพังเปลือกหอยของเขาไป สีหน้ายิ่งดูไม่ได้ขึ้นมาทันใด…

 

_____เขาไม่ได้ว่ายน้ำออกมหาสมุทรไปโดยตรง หากเป็นแต่ก่อนเขาคงไม่ต้องกังวลแบบนี้ อันที่จริงพลังจิตและสมรรถภาพทางร่างกายของชาวเงือกนั้นเหนือกว่าระดับของมนุษย์มาก ถ้าไม่ระวังแล้วถูกเห็นเข้าล่ะก็ คงต้องใช้พลังจิตในการปรับเปลี่ยนความทรงจำของอีกฝ่ายอย่างหนัก ซึ่งจะแตกต่างจากในอดีต… ประสบการณ์จากเปลือกหอยเมื่อสักครู่ทำให้ความระมัดระวังของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุดทันที… แม้ว่าก่อนที่เขาจะหลับใหล มนุษย์จะคิดค้นอาวุธเลเซอร์และเตรียมแจกจ่ายให้เป็นอาวุธธรรมดาแล้ว แต่อาวุธเลเซอร์ที่เพิ่งเกือบโจมตีเขาเมื่อสักครู่นั้นไม่ใช่อาวุธเลเซอร์ธรรมดาแน่นอน น่าจะใกล้เคียงกับอนุภาคแสง…

 

_____อาวุธระดับอนุภาคเคยมีอยู่เพียงในความคิดของมนุษย์เท่านั้น มนุษย์ไม่มีวิธีที่จะทำให้มันเป็นรูปธรรมได้ แต่เขาเพิ่งเห็นอะไรเล่า? เขาเกือบโดนอาวุธระดับอนุภาคโจมตี! สำหรับชาวเงือกแล้วนี่ไม่ใช่ข่าวดีเลยสักนิดเดียว!

 

_____เขามองหาก้อนหินอย่างเงียบๆ… ค่อยๆใช้พลังจิตอย่างระมัดระวังเพื่อสำรวจการต่อสู้บนท้องทะเล… ไม่แน่ใจว่า มนุษย์คิดค้นวิธีใช้ประโยชน์จากพลังจิตได้แล้วหรือยัง ระวังไว้ก่อนดีกว่า…

 

_____โชคดีนักที่มีพลังจิตของเชื้อพระวงศ์เงือก… แม้แต่ในเผ่าพันธุ์เงือกก็มีกลุ่มหนึ่งที่สูงส่งที่สุด เท่าที่เขารู้ นอกจากท่านพ่อและพี่ชายของเขาแล้ว ชาวเงือกที่เหลือล้วนไม่มีใครมีพลังจิตที่สูงส่งกว่าเขาแล้ว…

 

_____ดังนั้นขอเพียงระวังให้มาก ก็จะไม่ถูกพบโดยง่าย…

 

_____ลั่วซิวเจ๋อหาตำแหน่งที่ดีได้แล้ว ก็ใช้พลังจิตจำลองภาพสถานการณ์การต่อสู้เหนือท้องทะเลไว้ในสมองของตน ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็กระตุกวูบ…

 

_____หุ่นยนต์!

 

_____แท้จริงแล้วการต่อสู้เหนือท้องทะเลไม่ใช่เครื่องบินรบอย่างที่เขาคิด แต่เป็นหุ่นยนต์ยักษ์หลายตัว!

 

_____ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เทคโนโลยีของมนุษย์เลือกสร้างหุ่นยนต์ออกมาเช่นนี้? ไม่ใช่เทคโนโลยีรูปแบบการบินที่พัฒนาหรอกหรือ!

 

_____นอกจากมีมนุษย์ต่างดาวบุกโลกกะทันหันและมีการแบ่งปันต้นไม้แห่งเทคโนโลยีกันแล้ว มนุษย์ไม่มีทางที่จะพัฒนาไปได้ไกลขนาดนี้ในชั่วเวลาสั้นๆได้!

 

_____“บ้าเอ๊ย! ช่วงที่ข้าหลับไปมันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่! เผ่าพันธุ์ข้าหายไปไหนหมด!!!” ลั่วซิวเจ๋อกัดฟันกรอดขณะพูดพลางทุบกำปั้นลงบนโขดหิน ทิ้งรอยร้าวคล้ายใยแมงมุมไว้…

 

_____ไม่ว่าลั่วซิวเจ๋อจะวิตกกังวลถึงความปลอดภัยของชาวเงือกแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาไม่มีช่องทางหาข่าวที่ไหนเลย…

 

_____เขาขมวดคิ้วพลางจ้องมองท้องฟ้า… หุ่นยนต์ที่ต่อสู้อยู่ด้านบนมีทั้งหมด 5 ตัว…  4 ตัวในนั้นมีรูปแบบที่เหมือนกันคือ หุ่นยนต์สีดำซึ่งมีสัญลักษณ์หัวกะโหลกสีแดงเลือดอย่างชัดเจน มองแวบเดียวก็รู้แน่ว่าไม่ใช่คนดี!

 

_____และที่โดนพวกเขาไล่ฆ่าอยู่ก็คือ หุ่นยนต์สีเทาตัวหนึ่งซึ่งลั่วซิวเจ๋อไม่รู้ส่วนประกอบของมัน แต่จากสถานการณ์ที่เขาเห็นแล้ว เทคโนโลยีของหุ่นยนต์สีเทาไม่ได้ดีมาก…

 

_____ลั่วซิวเจ๋อแม้จะไม่เคยขับหุ่นยนต์ ทว่าจากท่าทางที่อีกฝ่ายหลบกระสุนก็พอดูออกว่า อีกฝ่ายมีการเคลื่อนไหวที่ไม่ยืดหยุ่นเอาเสียเลย…

 

_____แน่นอนว่า การที่หุ่นยนต์เคลื่อนที่ไม่ยืดหยุ่นอาจเป็นเพราะเครื่องยนต์เสียหาย แต่ในความรู้สึกของลั่วซิวเจ๋อกลับบอกว่า นักบินห่วยแตกยังมีความเป็นไปได้มากกว่าอีก…

 

_____เปรี้ยง!

 

_____อีกครั้งที่มีกระสุนปืนหลงมา ลั่วซิวเจ๋อรีบหลบหลังโขดหินแถวนั้นได้อย่างหวุดหวิด ทว่ามันก็สาดน้ำสาหร่ายใส่เต็มหน้า… ลั่วซิวเจ๋อเช็ดหน้าอย่างช้าๆ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาทอประกายอันตรายจับจ้องอยู่ที่หุ่นยนต์สีดำตัวหนึ่งซึ่งเพิ่งยิงกระสุนที่เกือบพรากชีวิตของเขา…

 

_____ถ้าเป็นคนที่คุ้นเคยกับลั่วซิวเจ๋อดี ย่อมรู้ทันทีว่า หุ่นยนต์สีดำตัวนั้นซวยหนักแล้ว… ทุกครั้งที่ลั่วซิวเจ๋อเผยสีหน้าจะยิ้มก็ไม่ยิ้มเช่นนี้คือ เวลาอันตรายที่สุด!!

 

_____อันที่จริงเขาเพียงแค่ระเบิดความโกรธออกมา

 

_____โดนปลุกให้ตื่นขณะหลับลึกด้วยวิธีเจอระเบิด… หลังจากตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆก็ไม่เจอชาวเงือกสักตน แถมตัวเองน่าจะเกือบโดนฝังไปอีกหลายปี… ไม่ง่ายเลยที่จะปลอบใจตัวเอง อยากหาทางกลับบ้าน แต่แค่โผล่พ้นน้ำได้ไม่นานก็เกือบถูกคนยิงตาย… แม้จะเป็นคนใจเย็นมาก เวลานี้ก็คงอยากระเบิดออกมาทั้งนั้น  ยิ่งลั่วซิวเจ๋อไม่ใช่คนใจเย็นด้วยแล้ว…

 

_____สภาพของหุ่นยนต์สีเทาตัวนั้นในเวลานี้นั้นอนาถจนทนดูไม่ได้เลยทีเดียว… โดนหุ่นยนต์ 4 ตัวล้อม แม้หุ่นยนต์ทั้ง 4 จะทำออกมาได้ห่วยแตกมาก แต่ก็ได้เปรียบในเรื่องจำนวนที่เพียงพอจะไล่ฆ่าอีกฝ่ายชนิดที่บนฟ้าหรือผืนดินก็ไม่รอด…

 

_____การต่อสู้บนท้องฟ้าใกล้มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว เพียงไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ที่เครื่องยนต์ของหุ่นยนต์สีเทาตัวนั้นโดนหุ่นยนต์สีดำโจมตีใส่  แม้จะไม่เกิดระเบิด แต่ก็เริ่มเสียการควบคุมทีละน้อย…

 

_____จากนั้นหุ่นยนต์สีเทาตัวนั้นก็เหมือนจะหลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่ายได้ดีขึ้น แต่สุดท้ายก็คงจะไร้ผล… ไม่ต้องสงสัยเลย ชะตากรรมของเขาคือ การรอให้อีกฝ่ายยิงเขาร่วงลงไปเท่านั้น…

 

_____แน่นอนว่า นั่นเป็นก่อนที่ลั่วซิวเจ๋อลงมือลอบโจมตีหุ่นยนต์สีดำที่เกือบคร่าชีวิตของเขา

 

——————–

เอาตอนแรกมาเสิร์ฟก่อนนะจ๊ะ