0 Views

บทที่ 97

_____“เอ๋?” แกลสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แล้ว?”

 

_____หลัวซีเซ่อพูดต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ก่อนหน้านี้ผมบอกพวกเขาว่า พื้นที่แถบนี้เป็นของคุณชายแกลส ให้พวกเขาถอนตัวออกไป… ทว่าไม่เพียงแต่พวกเขาจะดูถูกผม ยังหาว่าผู้ว่าจ้างของผมสติไม่ดีถึงคิดจะยึดพื้นที่แถบนี้เป็นของตน” กล่าวจบประโยค เขาก็ลอบเหลือบสายตามองคุณชายแกลสเล็กน้อย

 

_____“พูดต่อไป…” แกลสดูดเอาควัน ‘บุหรี่’ เข้าปอดอีกเฮือกใหญ่ด้วยสีหน้าที่คาดเดาความรู้สึกไม่ออก

 

_____หลัวซีเซ่อกัดฟันกรอด “ผมเตือนให้พวกเขาออกไปจากที่นี่โดยเร็ว แต่พวกเขากลับพูด…ว่า…”

 

_____“พูดว่าอะไร?”

 

_____“บอกว่า ท่านเป็นไอ้ขี้ขลาด… ถ้ากล้ามีเรื่องล่ะก็ พวกมันจะบดขยี้ท่านอย่างไม่ออมมือ”

 

_____“อืม บดขยี้ข้า? หึ…” แววตาเลื่อนลอยของเด็กหนุ่มค่อยๆกระจ่างใสขณะจับจ้องมองหลัวซีเซ่อ ก่อนจะตบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่ “หลัวซีเซ่อ เจ้าคิดจะเล่นตลกอันใดถึงกล้าตอแหลใส่ข้า?” เด็กหนุ่มฟาดมือใส่ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำของอีกฝ่ายซ้ำอีกครั้งด้วยสายตาเยียบเย็น “เจ้าโง่! คิดจะหลอกใช้ข้า ช่างไม่เจียมตัวเสียจริง”

 

_____หัวตาของหลัวซีเซ่อแดงก่ำ ความหวาดกลัวเข้ามาเกาะกุมหัวใจจนแทบสิ้น… ไม่นึกเลยว่า เด็กหนุ่มที่ดูเหลาะแหละผู้นี้จะฉลาดหลักแหลมไม่เบา มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังจะถูกเขาหลอกใช้อยู่…

 

_____เขาถึงกับตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างพร้อมกับก้มหน้าลงต่ำไม่กล้าสบสายตากับคุณชายแกลสอีก ทว่าคุณชายแกลสกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดว่า “ถึงเจ้าจะโง่เขลา แต่ก็เป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ตัวหนึ่ง… วางใจเถิด ข้าเมตตาต่อข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เสมอ”

 

_____เมื่อเด็กหนุ่มเอ่ยจบประโยค ก็จัดการดับบุหรี่ในมือและเดินลึกเข้าไปในหุบเขา

 

_____ระหว่างทางเด็กหนุ่มพลันดึงชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเข้ามาใกล้พลางกระซิบเสียงเบาว่า “ส่งคนออกไปฆ่าเจ้าพวกที่คิดจะเข้ามาในหุบเขาซะ… ที่นี่เป็นของกลุ่มโจรสลัดอวกาศเฮล ใครก็มาแย่งไปไม่ได้!”

 

_____“ขอรับ คุณชาย” ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับคำพลางส่งสายตาเยียบเย็นไปยังร่างของหลัวซีเซ่อกับทหารรับจ้างอีกหลายคน “คุณชาย แล้วพวกมันเล่า? ควรจะ…” เขาขยับมือสื่อความหมายบางอย่าง

 

_____แกลสส่ายหน้าไปมา แค่นเสียงหัวเราะเยียบเย็น “ก็แค่ไอ้พวกโง่กลุ่มหนึ่งที่ยังใช้เบิกทางได้ ถ้าเราไปถึงด้านในแล้วพวกมันยังรอดอยู่ ถึงตอนนั้นเราค่อยกำจัดพวกมันทิ้ง”

 

_____“ขอรับ คุณชาย” ชายวัยกลางคนรับคำเสียงเบา

 

_____ทันใดนั้นแกลสก็ตะปบมือของชายวัยกลางคนอย่างรวดเร็ว “จำเอาไว้ ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด แม้จะเป็นท่านพ่อของข้าก็ตาม” นิ้วเรียวของเขาเกลี่ยบนฝ่ามือของชายวัยกลางคนไปมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “อย่าลืมล่ะ… มีแต่เจ้าที่ข้าไว้ใจได้ อย่าทำให้ข้าผิดหวัง”

 

_____นัยน์ตาของชายวัยกลางคนฉายแววปลื้มปิติยินดีสุดขีด “วางใจเถิด คุณชาย ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเด็ดขาด!”

 

_____แกลสคลี่ยิ้มหวานหยดย้อยให้กับอีกฝ่าย “งั้นก็ดี ไปเถิด” จากนั้นเขาก็จุมพิตลงที่มุมปากของชายวัยกลางคน เรียกความสนใจของผู้คนรอบตัวทันที

 

_____เพียงแค่พวกเขาเห็นบรรยากาศหวานซึ้งของคุณชาย พวกเขาก็ทราบทันทีถึงความสำคัญของชายวัยกลางคนที่มีต่อคุณชายตรงหน้า

 

_____หลังจากที่คณะเดินทางของคุณชายแกลสเดินหายเข้าไปในหุบเขาแล้ว ทันใดนั้นพุ่มไม้บริเวณปากทางเข้าพลันสั่นไหวและแหวกออกอย่างรวดเร็วราวกับว่า มีอะไรบางอย่างพุ่งผ่านพุ่มไม้เหล่านั้นไป ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

 

_____***

 

_____ความพิศวงของหุบเขาก่อนหน้านี้ทำให้คณะเดินทางของลั่วซิวเจ๋อระมัดระวังตัวมากขึ้น… ภายในหุบเขาอันกว้างใหญ่ช่างเงียบสงัดยิ่งนัก

 

_____“บรื๋อ… ที่นี่มันน่าขนลุกจริงๆ” ชายผู้มีใบหน้าตกกระกระชับปืนประจำตัวของตนเอาไว้แน่นด้วยอาการขนลุกซู่

 

_____แม้ระหว่างทางชายสวมหน้ากากจะไม่พูดอันใด แต่ดูจากดวงตาลึกล้ำคู่นั้นแล้ว เขาเองก็หวาดระแวงสถานที่แห่งนี้เช่นกัน

 

_____“หืม? ผมคิดไปเองหรือเปล่า? ผมรู้สึกเหมือนผนังหินตรงนั้นมัน…กำลังสั่นอยู่?” ฉีหนานคลึงดวงตาของเขาเล็กน้อยพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ

 

_____ลั่วซิวเจ๋อหรี่ตาลง… สถานที่แห่งนี้กดดันพลังจิตของเขามาก แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เขาตรวจพบจากระยะไกลนัก… อย่างเช่นตอนนี้เขาตรวจพบแค่ว่าผนังหินตรงหน้าเป็นเพียงผนังหินธรรมดาๆเท่านั้น ทว่าพอลองเดินเข้าไปใกล้ พลังจิตของเขากลับสัมผัสได้ว่า เบื้องหลังของผนังหินบริเวณนั้นว่างเปล่าคล้ายกับเป็นโพรงถ้ำ…

 

_____“เหมือนจะ… กำลังสั่นอยู่จริงๆ?” ชายผู้กระบนใบหน้าพยายามสังเกตอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของฉีหนาน

 

_____“หึหึ… เมี๊ยว! ขอบคุณข้าเสียด้วยล่ะ… คลื่นพลังที่นี่รุนแรงกว่าด้านนอกมากนัก แถมยังเป็นคลื่นอำพรางแบบดั้งเดิมอีกด้วย… ข้ามั่นใจว่า ด้านหลังนี้จะต้องมีของดีอย่างแน่นอน แต่พวกเจ้าระวังตัวหน่อยก็ดี ระบบของที่นี่ชวนให้ข้านึกถึงสถาบันวิจัยบัดซบนั่น…  ถ้าเรื่องในครั้งนี้เกี่ยวข้องกับสถาบันวิจัยจริงๆล่ะก็ สิ่งที่รอพวกเจ้าอยู่ข้างในจะต้อง ‘เซอร์ไพร์ส’ มากแน่นอน” เสียงเย่อหยิ่งของเสี่ยวเคดังขึ้นที่ข้างหูของฉีหนาน “เอาล่ะ ปล่อยให้ท่านแมวจัดการขั้นสุดท้ายเถอะ!”

 

_____มุมปากของฉีหนานพลันกระตุกวูบ… หลังจากที่แมวของตนพูดได้ รู้สึกมันชักจะทำตัวน่าตบมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว…

 

_____บุ๋ม!

 

_____ภาพผนังหินค่อยๆกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นราวกับผืนน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป เผยให้ภาพที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังคลื่นอำพราง…

 

_____“ไปต่อหรือ?” ชายผู้มีใบหน้าตกกระจ้องเขม็งไปยังโพรงถ้ำอันมืดสนิท แม้เขาจะไม่อยากเข้าไปเลย แต่เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะตัดสินใจได้ เขาจึงต้องหันไปถามลั่วซิวเจ๋อ

 

_____“ไปสิ อุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้วจะยอมให้เสียเปล่าไม่ได้” ลั่วซิวเจ๋อคลี่ยิ้มบางเบาและเตรียมจะเดินนำกลุ่มของตนเข้าไปในถ้ำ

 

_____ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวขาออกไป ชายสวมหน้ากากก็ชิงตัดหน้าเดินเข้าไปก่อนอย่างเงียบงัน

 

_____ชายผู้มีใบหน้าตกกระหัวเราะแห้งๆ “ถึงฉันจะรู้สึกได้ถึงอันตรายที่รออยู่ด้านใน แต่ทหารรับจ้างอย่างพวกเรายึดมั่นในกฎที่จะไม่ยอมปล่อยให้ผู้ว่าจ้างต้องเสี่ยงอันตรายโดยเด็ดขาด”

 

_____ลั่วซิวเจ๋อโค้งมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะเดินตามหลังอีกฝ่ายเข้าไป ซึ่งฉีหนานเองก็ตามเข้าไปติดๆ ทว่าชายผู้มีใบหน้าตกกระยังไม่ทันจะเดินเข้าไป จู่ๆเงาดำสายหนึ่งพลันกระโจนเข้าใส่ฉีหนานอย่างรวดเร็ว

 

_____“อะไรน่ะ!” ปฏิกิริยาของชายผู้มีใบหน้าตกกระฉับไวยิ่งนัก เขายกเท้าขึ้นเตรียมเตะใส่เงาสีดำนั่น แต่นึกไม่ถึงว่า เงาสีดำสายนั้นจะเปลี่ยนทิศทางอย่างฉับพลัน ทั้งหลบการโจมตีของตนและยังดีดตัวเข้ากับผนังหินเพื่อเพิ่มแรงส่งที่ใช้ทะยานร่างไปหาฉีหนานอีกด้วย

 

_____เมื่อเห็นเงาสีดำพุ่งทะยานไปทางฉีหนาน สีหน้าของชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าตกกระพลันเปลี่ยนสี ขณะที่กำลังจะวิ่งไปบังร่างของฉีหนาน เขากลับพบว่า ลั่วซิวเจ๋อผู้โผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้พลันฟาดฝ่ามือใส่เต็มแรง…

 

_____พลั่ก!

 

_____ร่างสีดำถึงกับลอยละลิ่วไปชนผนังหินเต็มแรงเหมือนโคลนสีดำก้อนหนึ่งแปะผนังถ้ำก็ไม่ปาน…

 

_____มุมปากของชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าตกกระถึงกับกระตุกวูบ… เยี่ยม นักเรียนจากโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งกลุ่มนี้โหดร้ายป่าเถื่อนอย่างที่คิดจริงๆ กับแค่… อืม แมวราตรีตัวหนึ่ง? แมวราตรีสิ่งมีชีวิตระดับต่ำที่แสนอ่อนแอ? ช้าก่อน… มีสัตว์อยู่ดาวเคราะห์ดวงนี้ด้วยหรือ?

 

_____ชายหนุ่มผู้มีกระบนใบหน้ารู้สึกสับสนงุนงงไปหมด… ทุกคนคิดมาตลอดว่า ไม่มีสัตว์อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ ทว่าพวกเขากลับเจอสิ่งมีชีวิตถึงสองชนิดภายในวันเดียว ชนิดแรกย่อมเป็นแมลงอัญมณีที่สามารถกลายร่างเหล่านั้น… ชนิดที่สองคือ แมวราตรีตัวนี้ แท้ที่จริงแล้ว… มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้หรือไม่กันแน่?

 

_____“เมี้ยว! เมี้ยวๆ!” แมวราตรีแงะตัวเองลงมาจากผนังถ้ำอย่างทุลักทุเล ก่อนจะโวยวายใส่ลั่วซิวเจ๋อด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดขีด

 

_____“โทษที ไม่ทันมองว่าเป็นเจ้า” ลั่วซิวเจ๋อโค้งมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพลางพูดคุยกับแมวราตรีด้วยพลังจิต

 

_____เสี่ยวเค “…” บัดซบ! เจ้าเป็นถึงยอดฝีมือที่มีสมรรถภาพร่างกายและพลังจิตระดับ S ยังกล้าพูดว่า ไม่ทันมองว่าเป็นข้า… ใครจะไปเชื่อเล่า!!!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อคลี่ยิ้มบางๆคล้ายต้องการขอโทษอีกฝ่าย ตั้งท่าจะเดินเข้าไปหิ้วแมวราตรีขึ้นมา

 

_____“ช้าก่อน อย่าเพิ่งเข้าไป” ชายผู้มีใบหน้าตกกระร้องเตือนขึ้นมาเสียก่อน… การที่เรายังไม่รู้ว่าแมวราตรีตัวนี้มาจากที่ไหนย่อมเป็นเรื่องอันตรายมากมิใช่หรือ? แล้วเขาจะยอมปล่อยผู้ว่าจ้างเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปใกล้ได้อย่างไร?

 

_____ลั่วซิวเจ๋อกลับส่งยิ้มให้กับเขา “ไม่เป็นไร มันเป็นแมวของฉีหนาน… ไม่รู้ว่าแอบตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน”

 

_____ชายผู้มีใบหน้าตกกระจ้องมองลั่วซิวเจ๋อด้วยสีหน้าตะลึงงัน…. รอยยิ้มที่เขาได้รับจากลั่วซิวเจ๋อช่างอ่อนหวานยิ่งนักจนเขาต้องเบนหน้าหนีไปอีกทาง… เอาเถิด หากผู้ว่าจ้างมีความสุขก็ดีแล้ว… ถึงอย่างไรมันก็ไม่ได้มีผลกระทบต่อภารกิจของพวกเขานัก แม้จะไม่รู้วิธีที่แมวราตรีใช้ซ่อนตัวจากสายตาของทุกคนบนยานอวกาศมาได้เนิ่นนาน… แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขามิใช่หรือ?

 

_____ทหารรับจ้างไม่ควรสอดรู้เรื่องของคนอื่นนัก… ‘การสอดรู้สอดเห็นเป็นสิ่งอันตราย’ คือสัจธรรมในโลกของทหารรับจ้างอยู่แล้ว!

 

_____เมื่อจัดการเรื่องแมวราตรีเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็วางกับดักที่ด้านนอกถ้ำหลายจุดแถมยังจัดการอำพรางทางเข้าถ้ำแห่งนี้เป็นอย่างดี

 

_____แม้จะไม่แนบเนียนเท่าคลื่นพลังก่อนหน้านี้ แต่ก็กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบมาก… ทำให้การค้นหาสถานที่แห่งนี้มิใช่เรื่องง่ายดายนัก

 

_____ชายหนุ่มค่อนข้างมั่นใจในฝีมือการอำพรางร่องรอยของตนมาก แม้ว่าหลังจากนั้น… มันจะไม่ได้ผลเลยก็ตาม…

 

_____ครึ่งชั่วโมงต่อมา คณะเดินทางของคุณชายแกลสและทหารรับจ้างได้เดินทางมาถึงที่แห่งนี้ พวกเขาสามารถทำลายกับดักเหล่านั้นและเดินเข้ามาในถ้ำได้อย่างง่ายดายราวกับรู้ล่วงหน้าว่า บริเวณนี้มีถ้ำซ่อนอยู่…

 

_____“ทำไมอยู่ๆนายถึงโผล่มาแบบนี้เล่า?” ฉีหนานถามพลางเกาใบหูของเสี่ยวเคเล่น

 

_____เสี่ยวเคอ้าปากหาวอย่างสุขสบายในอ้อมแขนของฉีหนาน ก่อนจะบ่นพึมพำเสียงเบาว่า “เจ้าคิดว่าข้าอยากจะมาหรือ? ถ้าเจ้าไม่ใช่เจ้านายของข้าและข้าต้องพึ่งพาเจ้าในการตามหาแท่งพลังงานแล้วล่ะก็ ข้าไม่มีทางเข้ามาขุมนรกนี้เด็ดขาด”

 

_____ฉีหนานเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ “ขุมนรก?”

 

_____เสี่ยวเคทำจมูกฟุดฟิด “ใช่… ฐานทัพของเจ้าพวกนั้นล้วนถูกเรียกว่า ขุมนรก เพียงแต่… ดูจากโครงสร้างของที่นี่ มันน่าจะถูกสร้างมานานแล้ว ไม่แน่ฐานทัพนี้อาจจะถูกร้างไปแล้วก็ได้ แต่…” เสี่ยวเคทำหน้ารังเกียจปนขยะแขยง “แม้จะเป็นฐานทัพที่ถูกปล่อยร้าง แต่เจ้าบ้าพวกนั้นจะต้องทิ้งของพรรค์นั้นเอาไว้แน่”

 

_____“ของพรรค์นั้น? มันคืออะไร?” ฉีหนานถามด้วยความสงสัยระคนอยากรู้

 

_____สีหน้าของเสี่ยวเคดูพะอืดพะอมไม่น้อย “อย่าถามเลย… ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร แต่ส่วนใหญ่มักมีรูปร่างไม่ต่างกัน หากพวกเจ้าเห็นก็จะรู้เอง”

 

_____หลังจากนั้นมันก็ไม่พูดเรื่อง ‘ของพรรค์นั้น’ อีกและหันมานำทางให้กับทุกคนอย่างจริงจัง

 

_____ถ้ำแห่งนี้ช่างสลับซับซ้อนนัก… ชายผู้มีใบหน้าตกกระคาดว่า ถ้ำแห่งนี้น่าจะเกิดขึ้นตามธรรมชาติและมีมนุษย์เข้ามาดัดแปลงอีกที เพราะมีร่องรอยของกับดักจำนวนมากที่เคยถูกติดตั้งเอาไว้ และเป็นอย่างที่เสี่ยวเคคาดการณ์ ดูเหมือนว่าที่นี่จะร้างมานานแล้ว กับดักส่วนใหญ่จึงเสื่อมสภาพไปเกือบหมดและทำได้เพียงทำให้ทุกคนระวังตัวมากขึ้นเท่านั้น

 

_____“อา… โครงสร้างของที่นี่ชวนให้รู้สึกคุ้นเคยจริงๆ… ข้ารู้สึกเหมือนเคยมีความทรงจำเกี่ยวกับที่แห่งนี้อยู่ในหัว มิเช่นนั้นข้าคงไม่รู้สึกคุ้นเคยแบบนี้แน่” เสี่ยวเคกระซิบเสียงเบา “ไอ้หยา… กลิ่นอายที่น่าสะอิดสะเอียนแบบนี้ยิ่งรู้สึกคุ้นเข้าไปใหญ่ นี่มันรสนิยมของตาแก่โรคจิตนั่น…”

 

_____“ตาแก่โรคจิต?” ฉีหนานรู้สึกว่า ข้อมูลที่เสี่ยวเคเผยออกมาเริ่มแปลกประหลาดมากขึ้นทุกที

 


ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวเข้าสู่ฉากบู๊(+???)อีกครั้ง 🙂

พี่ลั่วโผล่มานิดนึงแต่แยกซีนสุดๆอ่ะ = ///// =

ให้อารมณ์แบบ เจ้าไม่ต้อง ว่าที่เมียข้า ข้าดูแลเอง 55555+

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์และทุกกำลังใจนะคะ ดีใจมากเลยๆ

ขอบคุณสำหรับแฟนอาร์ต คุณHasaki Zey ด้วยค่ะ ขอโทษด้วยค่ะที่หาวิธีแปะรูปในเว็บนี้ไม่เจอ = =’ ทุกคนไปดูรูปได้ที่เพจRear-Family ของเรย์นะคะ….. แหมๆ น้องฉี มีสามีเก่งเทพก็เอาเลยนะ (กระซิบๆกับพี่ลั่ว:  อย่าลืมคิดค่าจ้างกับฟักทองน้อยหนักๆเลยนะ =.,= )