0 Views

บทที่ 91

_____โรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งเองก็เคยเจอเรื่องแบบนี้เช่นกัน ถ้าไม่ใช่เพราะนักเรียนของพวกเขาแข็งแกร่งมากจนน่ากลัวแล้วล่ะก็ เกรงว่าคงตกอยู่ในกำมือของพวกมันอย่างแน่นอน!

 

_____อาจารย์โจวช่วยนำทางและจัดการเรื่องที่พักให้กับพวกเขาอย่างรวดเร็ว

 

_____ตลอดทางที่เดินมา พวกเขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอ้างว้างเงียบเหงาภายในวิทยาลัยแห่งนี้  นานๆครั้งถึงจะมองเห็นอาจารย์หรือนักเรียนสักคนรีบร้อนเดินผ่านไปด้วยสีหน้าที่ฉายชัดถึงความวิตกกังวลปนกระวนกระวาย

 

_____“ดูเหมือนว่า จะถูกคนของวิทยาลัยกองทหารรับจ้างยืมตัวไปไม่น้อย” หลินหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่กับภาพที่เห็น

 

_____อาจารย์โจวได้ยินคำพูดนี้พลันมีสีหน้าหม่นหมองมากขึ้น เขาถอนหายใจด้วยความกังวล “ทุกๆท่าน เกรงว่าการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของเราคงต้องขอยกเลิก เนื่องจาก… นักเรียนที่ทางเราคัดเลือกไว้ถูกพาตัวไปหมดทุกคน ซึ่งจากข้อตกลงของทางวิทยาลัยกองทหารรับจ้าง กว่าทางนั้นจะยอมคืนตัวพวกเขามาก็ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองเดือน… พวกท่านย่อมไม่อาจรอนานถึงเพียงนั้นได้เป็นแน่ สิ่งที่ผมพอจะช่วยพวกคุณได้คงเป็นหาซื้อตั๋วสำหรับเดินทางกลับดาวของพวกท่านโดยเร็วที่สุด”

 

_____หลินหลินนิ่งคิดครู่ใหญ่ “พวกเราจัดการเรื่องตั๋วได้ ถ้ามีอะไรให้ช่วย เราจะติดต่อไปหาคุณเอง”

 

_____อาจารย์โจวพยักหน้ารับ “เชิญพักผ่อนตามอัธยาศัย” เขาหันไปมองเวลาเล็กน้อย “อีกสามชั่วโมง ผมจะพาพวกคุณไปทานอาหารเย็น”

 

_____“ขอบคุณ” หลินหลินพยักหน้าให้กับอีกฝ่าย

 

_____คล้อยหลังอาจารย์โจวเดินจากไป หลินหลินรีบติดต่อไปหาอธิการบดีฮัลด์เพื่อรายงานเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับฟังอย่างเงียบงัน

 

_____จากนั้นอยู่ๆอีกฝ่ายก็เอ่ยถึงเรื่องที่หลินหลินคาดไม่ถึงมาก่อน “คุณรู้เรื่องที่มีการค้นพบดาวเคราะห์ที่เต็มไปด้วยพืชพลังงานดวงใหม่หรือไม่?”

 

_____หลินหลินตะลึงงันอยู่ครู่ใหญ่ “ไม่รู้”

 

_____ฮัลด์เคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ “ข่าวนี้มาจากพวกโจรสลัดอวกาศ… มันบอกว่า ดาวเคราะห์ดวงนั้นมีทั้งทรัพยากรแร่ธาตุและพืชพลังงานสายพันธุ์ใหม่มากมาย… คุณน่าจะทราบดีว่า ก่อนหน้าที่ดาวเคราะห์ดวงนั้นจะตกอยู่ในมือของรัฐบาล ไม่ว่าใครก็สามารถเข้าไปกอบโกยได้ตามใจชอบ”

 

_____หลินหลินดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว “ท่านจะบอกว่า คนของวิทยาลัยพฤกษศาสตร์ถูกพวกมันพาตัวไปที่ดาวเคราะห์ดวงนั้นหรือ?”

 

_____อธิการบดีฮัลด์พยักหน้ารับ สีหน้าของหลินหลินพลันแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นยินดีสุดขีด “ท่านอธิการบดี… โอกาสดีขนาดนี้ โปรดอนุญาตให้พวกเราเดินทางไปที่นั่นเถิด!”

 

_____ฮัลด์สบสายตากับหลินหลิน ก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้า

 

_____หลินหลินพลันนิ่งอึ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า กลุ่มของตนส่วนใหญ่เป็นแค่เด็กนักเรียน และอาจารย์เพียงสามคนเท่านั้น… ถ้าหากเป็นดาวเคราะห์ธรรมดาทั่วไป คงพอจะใช้อิทธิพลทางกองทัพในการบุกเข้าไปโดยที่ไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามโจมตีพวกเขา ทว่ากับดาวเคราะห์ดวงใหม่ที่อำนาจของรัฐบาลและกองทัพยังครอบคลุมไม่ถึงนั้น อย่าว่าแต่จะให้พวกเขาสามคนปกป้องนักเรียนทุกคนเลย อาจจะเอาตัวไม่รอดเสียด้วยซ้ำ!

 

_____แม้พวกเขาสามคนจะเป็นอาจารย์ แต่ก็เป็นอาจารย์จากสาขาพฤกษศาสตร์ ฉะนั้นทักษะด้านการต่อสู้ของพวกเขาย่อมไม่อาจเทียบกับนักรบที่ใช้กล้ามเนื้อในการต่อสู้พวกนั้นแน่

 

_____หลินหลินลังเลครู่ใหญ่ สุดท้ายความกังวลต่อความปลอดภัยของเหล่านักเรียนก็เป็นฝ่ายมีชัย เขาถอนหายใจออกมาเสียงยาว “ถูกอย่างที่ท่านอธิการบดีว่า พวกผมสามคนปกป้องพวกเขาไม่ได้แน่ แต่จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย มันก็น่าเสียดายเกินไป… ยังไงท่านก็รีบส่งกำลังเสริมมาให้เร็วที่สุดเถิด”

 

_____ฮัลด์ครุ่นคิดบางอย่าง “หากพลาดโอกาสนี้ก็น่าเสียดายจริงๆ… เอาแบบนี้ล่ะกัน คุณลองถามลั่วซิวเจ๋อกับฉีหนานและหลานเจี๋ยดูว่า พวกเขาสามคนอยากไปหรือไม่… ถ้าหากพวกเขาอยากไปล่ะก็ หนึ่งในพวกคุณสามคนจะต้องไปกับพวกเขาด้วย ส่วนนักเรียนที่เหลือ… ระดับฝีมือของพวกเขา หากปล่อยให้ตามไปด้วย นอกจากจะไม่มีประโยชน์อันใดแล้วยังเสี่ยงอันตรายอย่างมาก”

 

_____หลินหลินรีบพยักหน้าหงึกหงักทันที หลังจากวางสายของท่านอธิการบดี เขาก็เรียกลั่วซิวเจ๋อ ฉีหนานและหลานเจี๋ยมาพบเป็นการส่วนตัว

 

_____“อาจารย์หลิน?” หลานเจี๋ยสบสายตามองหลินหลินด้วยความงุนงง

 

_____อันที่จริงหลินหลินเองก็งุนงงปนสงสัยมากเช่นกัน… เขาทราบดีถึงความสามารถของลั่วซิวเจ๋อกับหลานเจี๋ย ในกลุ่มนี้มีเพียงพวกเขาสองคนที่สามารถสกัดพลังงานจากพืชเหล่านั้นได้ภายในระยะเวลาอันสั้น ฉะนั้นการพาพวกเขาสองคนไปย่อมเป็นเรื่องปกติ ทว่า… ฉีหนานเกี่ยวอันใดด้วย? เจ้าหมอนี่อยู่สาขาศาสตร์การต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์มิใช่หรือ? แค่พาเขามาเข้าร่วมการแลกเปลี่ยนนักเรียนในครั้งนี้ก็เป็นเรื่องที่ผิดคาดมากพออยู่แล้ว ไม่นึกว่า จะต้องพาเขาไปที่ดาวเคราะห์ดวงนั้นอีก… ฉีหนานผู้นี้มีอะไรพิเศษหรือไร?

 

_____หลินหลินคงนึกไม่ถึงว่า เหตุผลที่อธิการบดีฮัลด์ต้องการให้พาฉีหนานไปด้วย… เป็นเพราะลั่วซิวเจ๋อเคยชินกับการมีฉีหนานอยู่ข้างกาย ฉะนั้นแม้เขาจะไม่อนุญาตให้ฉีหนานไปด้วย แต่ลั่วซิวเจ๋อย่อมคิดหาวิธีแอบพาฉีหนานไปด้วยแน่นอน หากเป็นเช่นนั้นจริง มิสู้อนุญาตให้เขาไปและเตรียมการป้องกันเอาไว้ล่วงหน้าหรือ…

 

_____แม้เขาจะรู้จักลั่วซิวเจ๋อได้ไม่นาน แต่ฮัลด์ก็ตระหนักถึงความสำคัญของฉีหนานที่มีต่อลั่วซิวเจ๋อได้อย่างกระจ่างแจ้งเลยทีเดียว!

 

_____ไม่แปลกใจเลยที่ทั้งสามคนตอบรับคำชวนนี้ทันที… หลินหลินมั่นใจมากว่า หากคนผู้นั้นมีความมุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นล่ะก็ ไม่มีใครยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาอย่างแน่นอน

 

_____สงครามระหว่างรัฐบาลกับชนเผ่าสแตนยาวนานมาหลายสิบปีแล้ว ทำให้ทหารส่วนใหญ่กดดันปนตึงเครียดมาก

 

_____พวกเขาย่อมต้องคว้าทุกโอกาสที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งมากขึ้น ยิ่งเป็นดาวเคราะห์ดวงใหม่ที่เต็มไปด้วยพืชพลังงานสายพันธุ์ใหม่เช่นนี้ มันอาจจะสามารถพลิกชีวิตของตัวเองเลยก็เป็นได้!

 

_____หลังจากที่ทั้งสามคนตอบรับคำชวน หลินหลินก็พูดคุยปรึกษากับอาจารย์อีกสองคนครู่ใหญ่ สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเป็นคนเดินทางไปยังดาวเคราะห์ดวงนั้นกับนักเรียนทั้งสามคนเอง มิใช่ว่าอาจารย์อีกสองท่านไม่อยากไป ทว่าการเดินทางครั้งนี้อันตรายยิ่งนัก และหลินหลินคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มพวกเขาสามคน ฉะนั้นจึงได้แต่ยอมให้เขาไป

 

_____หลังจากที่เขารายงานต่อท่านอธิการบดีแล้ว หลินหลินก็ใช้เวลาถึงหนึ่งสัปดาห์ในการซื้อของใช้จำเป็นต่อการเดินทางไปยังดาวเคราะห์ดวงนั้น ภารกิจในครั้งนี้คือ เก็บเกี่ยวพืชพลังงานและสกัดแท่งพลังงานให้มากที่สุด ดังนั้นหลินหลินจึงเช่าคลังเก็บของแบบพกพาสามอันให้กับพวกลั่วซิวเจ๋อ

 

_____เมื่อจัดการกับสัมภาระทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว หลินหลินครุ่นคิดไตร่ตรองอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ตัดสินใจไปยังกองทหารรับจ้างแห่งดาวเอิร์ล เพื่อว่าจ้างทหารรับจ้างจำนวนสามนายมาคุ้มกันพวกเขา

 

_____การที่เขาตัดสินใจจ้างทหารรับจ้างถือเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แม้ตัวเขาจะมีฝีมือแข็งแกร่งไม่น้อย แต่ใครรู้เล่าว่า จะมีอันตรายแบบไหนรออยู่บนดาวเคราะห์ที่ถูกเรียกว่า กรีนฟอเรส กัน?

 

_____เพิ่มมาอีกสามคนก็มีกำลังมากขึ้นอีกสามส่วน หากไม่ใช่เพราะกำลังเสริมของโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งมาช้าเกินไปล่ะก็ เขาย่อมไม่มีทางเสี่ยงจ้างทหารรับจ้างพวกนี้แน่

 

_____หลังจากที่พวกเขาเดินทางมาถึงดาวเอิร์ลได้สิบวัน ลั่วซิวเจ๋อกับเพื่อนก็ต้องขึ้นเรือรบอวกาศขนาดเล็ก เพื่อมุ่งหน้าไปยังกาแล็คซี่ที่ดาวกรีนฟอเรสอยู่อย่างรวดเร็ว…

 

_____หนึ่งอาทิตย์ต่อมา เรือรบอวกาศลำเล็กสีเงินพลันทะยานออกมาจากรูหนอนขนาดมหึมาและตรงไปยังดาวเคราะห์สีเขียวดวงหนึ่ง

 

_____ประมาณสองชั่วโมงถัดมา เรือรบอวกาศลำเล็กกำลังลอยนิ่งอยู่ในชั้นบรรยากาศของดาวกรีนฟอเรส ผู้โดยสารทั้งเจ็ดคนบนเรือรบอวกาศต่างจับจ้องมองดาวเคราะห์ดวงนั้นด้วยแววตาตื่นเต้นยินดี หลินหลินผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มในครั้งนี้ถอนหายใจออกมาเสียงดัง  “ในที่สุดก็มาถึงซะที”

 

_____“เอาล่ะ” หลินหลินปรบมือหนึ่งครั้งเพื่อเรียกความสนใจของทุกคน เขาสบสายตากับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้ดูเงียบขรึมพูดน้อยและเป็นหัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างที่ตนจ้างมา… “ภารกิจของพวกคุณคือ ติดตามและปกป้องพวกเขาทั้งสามคนอย่างใกล้ชิด” หลินหลินชี้ไปทางลั่วซิวเจ๋อและเพื่อนๆ

 

_____“ย้ำอีกครั้ง ผมบอกว่า ‘อย่างใกล้ชิด’ หรือก็คือ ไม่ว่าตอนไหนก็อย่าปล่อยให้พวกเขาทั้งสามคนคลาดสายตาไปโดยเด็ดขาด… จุดประสงค์ที่พวกเราเดินทางมาถึงที่นี่คือ แท่งพลังงาน แต่ทั้งสามคนจะต้องอยู่รอดปลอดภัยเสียก่อน ถ้าหากเกิดเรื่องกับพวกเขาล่ะก็ อย่าหาว่าผมไม่เตือนพวกคุณนะ” หลินหลินเน้นย้ำเสียงหนักถึงความปลอดภัยของทั้งสามคน เขาไม่สนว่าทหารรับจ้างพวกนี้จะแอบหยิบอะไรนิดๆหน่อยๆกลับไป ทว่าหากเกิดเรื่องกับคนที่พวกเขาจะต้องปกป้องล่ะก็ อย่าหาว่าเขาโหดเหี้ยมก็แล้วกัน

 

_____ชายร่างสูงใหญ่ผู้เงียบขรึมหรือ ‘แฟรงค์’ พยักหน้ารับทราบคำสั่งของอีกฝ่าย เขาหาได้สนใจคำขู่ของหลินหลินแม้แต่น้อย ตั้งแต่ที่เขามาเป็นทหารรับจ้าง เขาเคยเจอผู้ว่าจ้างแทบทุกรูปแบบ… ผู้ว่าจ้างที่ให้ความสำคัญต่อภารกิจอย่างหลินหลินก็ถือว่าไม่เลวร้ายนัก… มีผู้ว่าจ้างจำนวนไม่น้อยที่ชอบชี้นิ้วสั่งทหารรับจ้างอย่างพวกเขาเหมือนคุณนายสูงศักดิ์ หากเจอผู้ว่าจ้างแบบนั้นต่างหากถึงจะเรียกว่าซวยบัดซบของจริง

 

_____แต่ตอนนี้อีกฝ่ายคือผู้ว่าจ้าง ซึ่งเรื่องที่อีกฝ่ายกล่าวมาย่อมเป็นหน้าที่ของพวกเขาอยู่แล้ว อีกทั้งผู้ว่าจ้างคนนี้ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แถมพวกเขายังสามารถเก็บวัตถุดิบแร่ธาตุได้ตามใจชอบอีกด้วย… พวกเขาไม่ได้เจอผู้ว่าจ้างที่ใจกว้างมากขนาดนี้มานานแล้ว

 

_____“ฮ่าๆ วางใจเถิด อาจารย์หลิน… พวกเราขอรับรองด้วยศักดิ์ศรีของทหารรับจ้างว่า จะต้องปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จลุล่วงอย่างแน่นอน”  ผู้เอ่ยประโยคนี้คือ เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาล อายุประมาณยี่สิบปี มีกระอยู่บนใบหน้าประปราย เป็นคนสดใสร่าเริงและดูมีเสน่ห์เล็กน้อย… ครั้งแรกที่เขาได้พบกับลั่วซิวเจ๋อก็นึกชมชอบในความงดงามของอีกฝ่ายมาก ฉะนั้นช่วงที่พวกเขาอยู่ในเรือรบอวกาศ เขาจึงลองตามจีบอีกฝ่ายดู แต่หลังจากโดนฉีหนานสั่งสอนไปหนึ่งรอบ เขาก็กลับมาเชื่อฟังว่านอนสอนง่ายทันทีและไม่กล้าไปยั่วโมโหอีกฝ่ายอีกเลย

 

_____ทหารรับจ้างคนสุดท้ายคือ บุรุษผู้สวมหน้ากาก เขาเป็นคนเงียบขรึมและพูดน้อยยิ่งกว่าแฟรงค์เสียอีก… ไม่สิ ควรพูดว่า เวลาที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ไม่เคยมีใครได้ยินพวกเขาพูดคุยกันเลย

 

_____ทว่าพวกเขาทั้งสามคนเป็นหน่วยทหารรับจ้างที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงบนดาวเอิร์ล สถิติการทำงานและเครดิตของพวกเขานับว่ายอดเยี่ยมมาก ซึ่งแน่นอนว่า หลินหลินไม่มีทางเสี่ยงพาทหารรับจ้างที่พร้อมจะหักหลังผู้ว่าจ้างได้ทุกเมื่อไปด้วยโดยเด็ดขาด

 

_____“ไปกันเถิด พวกเราเตรียมตัวลงจอดได้แล้ว ดาวเคราะห์ดวงนี้เป็นดาวที่ยังไม่มีใครรู้จัก แต่ถึงอย่างไรเจ้าพวกที่มาถึงที่นี่ก่อนคงทำการสำรวจเบื้องต้นล่วงหน้าไปหมดแล้ว ถ้าเจอกับคนอื่น พยายามอย่ามีเรื่องกับพวกเขาจะเป็นการดีที่สุด ทว่าหากอีกฝ่ายมีเจตนามาหาเรื่อง ก็ไม่ต้องไว้หน้าพวกมันเหมือนกัน” หลินหลินแค่นหัวเราะเสียงเย็น “พวกเราโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว!”

 

_____ในสถานที่ที่ไม่รู้จักเช่นนี้ ยิ่งมีเรื่องยุ่งยากน้อยเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องก้มหน้ากล้ำกลืนยอมถูกข่มเหงแต่โดยดี… จะกล่าวว่าโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งมีอิทธิพลต่อทุกฝ่ายในรัฐบาลก็ว่าได้  แม้จะดูเหมือนพวกเขาไม่มีอำนาจใดๆในรัฐบาล ทว่าเมื่อนึกถึงเหล่านักเรียนที่เรียนจบมาจากโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งและแยกย้ายกันไปเข้าทำงานในแต่ละฝ่ายจนกลายเป็นเครือข่ายที่มองไม่เห็นแล้ว คงไม่มีใครกล้าดูถูกสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาที่แอบซ่อนอยู่ใต้น้ำตนนี้เป็นแน่

 

_____“สบายใจได้ พวกผมจะใช้ธงของโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งอย่างเต็มที่แน่นอน” บุรุษผู้มีกระบนใบหน้าหัวเราะเสียงใสพลางแกล้งทำหน้าจริงจังขึงขัง

 

_____แฟรงค์ไม่เอื้อนเอ่ยอันใดพลางบังคับให้เรือรบอวกาศค่อยๆทะลวงผ่านชั้นบรรยากาศเข้าไปอย่างเชื่องช้า

 

_____ในขณะที่บุรุษผู้สวมหน้ากากหยิบมีดสั้นสีนิลของตนออกมาเช็ดถูอย่างทะนุถนอม ตั้งแต่ขึ้นมาบนเรือ เขามักจะทำเช่นนี้อยู่เสมอราวกับการทำความสะอาดมีดสั้นเล่มนั้นเป็นงานอดิเรกเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าตัวก็ไม่ปาน

 

 


555555555+ ขนาดอธิการยังรู้ว่า ไม่ควรแยกคู่นี้ออกจากกันเด็ดขาด 5555+

คนพร้อม สถานที่เกือบพร้อม เวลาเหลืออีกไม่เยอะแล้ว เตรียมพบกับ… ฉากลุย+บู๊ยาวๆเกือบสิบตอนจ้า งานนี้ไม่มีเบ๊ให้ชี้นิ้วสั่งรัวๆแล้ว หึหึหึ

อะแฮ่ม มาอัพช้าอีกแล้วเรา ขอโทษจริงๆค่ะ (สำนึกผิด อันนี้เรย์เผลอไปติดนิยายมา แหะๆ)

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและทุกคอมเม้นท์นะ (แอบเงียบเหงานิดๆแฮะ แต่ไม่เป็นไรจ้า)