0 Views

บทที่ 73

_____เขาแอบมองนาฬิกาบนควอนตัมคอมพิวเตอร์ของตน… เหลือเวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก่อนที่กำลังเสริมของพวกโจรสลัดอวกาศจะมาถึง

 

_____ทว่าสำหรับดีเจย์ผู้ที่กำลังเร่งรีบมาที่นี่นั้น เกรงว่าคงไม่ใช้เวลานานถึงเพียงนั้นเป็นแน่

 

_____โชคดีที่ลั่วซิวเจ๋อร้ายกาจนัก… ตอนที่พวกเขาช่วยเหลือตัวประกันทั้งสี่คนออกมาจากศูนย์การค้าแห่งนั้น ลั่วซิวเจ๋อได้แอบวางกับดักเอาไว้ส่วนหนึ่ง คาดว่า ขณะนี้ดีเจย์น่าจะกำลังยุ่งวุ่นวายกับทางนั้นอยู่กระมัง…

 

_____หลี่ซือเฉิงกำลัง ‘เจรจาต่อรอง’ กับหัวหน้าหน่วยของกลุ่มโจรสลัดอวกาศถึงวิธีแลกตัวประกันที่ยุติธรรมต่อทั้งสองฝ่ายมากที่สุด

 

_____แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นหลี่ซือเฉิงหรือหัวหน้าหน่วยโจรสลัดล้วนทราบดีว่า การแลกตัวประกันในครั้งนี้คือการปล้นดีๆนั่นเอง สุดท้ายก็ต้องวัดกันว่า ใครจะวางหมากนำหน้าอยู่ก้าวหนึ่งกันแน่!

 

_____“สถานการณ์ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าหัวหน้ากลุ่มโจรสลัดคนนั้นจะให้ความสำคัญกับเงือกตนนี้มากจริงๆ” หลี่ซือเฉิงรายงานต่อลั่วซิวเจ๋อถึงสิ่งที่ตนสังเกตเห็น

 

_____ลั่วซิวเจ๋อพยักหน้ารับ การซ้อมรบของโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งนั้นสมจริงมาก เห็นได้ชัดว่า เงือกตนนี้เป็นกุญแจสำคัญสู่ชัยชนะของพวกเขา

 

_____เขาจึงสั่งให้หลี่ซือเฉิงพาสมาชิกบางส่วนล่วงหน้าไปสำรวจภูมิประเทศโดยรอบของสวนสาธารณะและประจำตำแหน่งที่จุดซุ่มยิงเรียบร้อยแล้ว

 

_____จะหวังให้พวกโจรสลัดอวกาศยอมแลกตัวประกันตามกติกานั้นคงเป็นไปไม่ได้ เราควรจะเตรียมการป้องกันเอาไว้เพื่อความปลอดภัยของฝ่ายเราเองดีกว่า

 

_____“พวกเราจะแลกตัวประกัน?” ฉีหนานรู้สึกข้องใจนัก เขาคิดว่า ลั่วซิวเจ๋อไม่น่าจะใช้สันติวิธีอย่างการแลกตัวประกันเช่นนี้ได้

 

_____ลั่วซิวเจ๋อเลิกคิ้วสูง “ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น?”

 

_____สีหน้าของฉีหนานตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาทราบดีว่า การแลกตัวประกันในครั้งนี้ไม่มีทางเรียบง่ายปานนั้นแน่นอน!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อกวักมือเรียกสมาชิกในหน่วยคนหนึ่ง ซึ่งเจ้าตัวเผลอยืนอึ้งตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกุลีกุจอวิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “หัวหน้า มีอะไรให้ผมทำหรือ?”

 

_____“อืม…” ลั่วซิวเจ๋อพยักหน้ารับพลางสั่งให้อีกฝ่ายทำบางอย่าง…

 

_____สมาชิกคนนั้นเดินจากไปด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเหมือนโลกกำลังจะถล่มทลายลงต่อหน้าก็ไม่ปาน

 

_____ฉีหนานที่ยืนฟังการสนทนาอยู่ด้านข้างมาตลอดเองก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน แม้เขาจะคาดเดาออกว่า แผนการนี้ไม่มีทางเรียบง่ายเช่นนั้นแน่นอน แต่… แผนการของลั่วซิวเจ๋อช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก!

 

_____“ทำไม? เจ้าไม่พอใจแผนของข้าหรือ?” ลั่วซิวเจ๋อขยับสองมือขึ้นมากอดอกพลางจ้องมองฉีหนานด้วยแววตาเรียบเฉย

 

_____ฉีหนานมุมปากกระตุกวูบ “เปล่า… ก็แค่คิดว่าคุณมันไม่รู้จักคำว่า ‘ทะนุถนอมบุปผางาม’ เอาเสียเลย”

 

_____ลั่วซิวเจ๋อกลับมองสบสายตาเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง “จะทะนุถนอมสิ่งใดก็ต้องขึ้นอยู่กับสิ่งนั้นด้วย… จะงดงามก็ดี หรือเป็นบุปผาก็ช่าง ตราบใดที่ได้อยู่กับคนที่รู้ถึงคุณค่า มันย่อมกลายเป็นสมบัติแสนล้ำค่าน่าทะนุถนอม แม้ว่าในสายตาของผู้อื่น มันจะเป็นเพียงสิ่งของอันไร้ค่าก็ตาม”

 

_____คำพูดและแววตาลึกล้ำแฝงความนัยบางอย่างของลั่วซิวเจ๋อทำให้ฉีหนานถึงกับขนลุกซู่พลางรีบเบนสายตามองไปทางอื่นทันที “แล้วแต่คุณเถิด… ถึงอย่างไรคุณก็คงไม่ชอบหน้าพวกเขาภายในวันสองวันนี้อยู่แล้ว”

 

_____ลั่วซิวเจ๋อกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ก่อนจะฉวยโอกาสที่ไม่มีใครสนใจนี้ ตวัดมือตบบั้นท้ายของฉีหนานอย่างรวดเร็ว… อืม ยังรู้สึกดีเหมือนเดิม…

 

_____ใบหน้าของฉีหนานพลันขึ้นสีแดงก่ำและร้อนผ่าวจนแทบระเบิดไปทั้งหน้า เขารีบหันไปมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ทุกคนกำลังยุ่งมากจนไม่มีใครสนใจมองมาทางนี้แม้แต่คนเดียว

 

_____เขามองค้อนใส่ลั่วซิวเจ๋อด้วยสายตาขุ่นเคือง… บ้าฉิบ! ทำเรื่องพรรค์นี้โดยไม่ดูสถานที่เลย! ถ้ามีใครเห็นเข้าแล้วจะทำอย่างไร!

 

_____ความคิดนี้ผุดแว่บขึ้นมาในหัวทันที ทว่าอยู่ๆฉีหนานกลับยืนนิ่งอย่างเหม่อลอย… เมื่อครู่… รู้สึกเหมือนจะมีบางอย่างไม่ถูกต้องนะ?

 

_____เขารีบปรับสีหน้ากลับเป็นปกติพลางลอบมองลั่วซิวเจ๋อที่กำลังสั่งคนอื่นอยู่ ก่อนจะเผลอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เอาเถิด… ใครสนเล่า!

 

_____การแลกตัวประกันย่อมจัดขึ้นในลานกว้างของสวนสาธารณะ ซึ่งเป็นสถานที่เปิดโล่งและเหมาะกับการต่อสู้มากที่สุด

 

_____ฝ่ายโจรสลัดอวกาศมีทั้งหมดสิบคน นอกจากหัวหน้ากลุ่มโจรสลัดอวกาศกับผู้คุ้มกันอีกสองคนแล้ว ที่เหลืออีกเจ็ดคนล้วนมีหน้าที่คุมตัวประกันกว่าสิบคนเอาไว้ ถ้าหากมีคนคุมตัวประกันน้อยเกินไปจนทำให้ตัวประกันหนีออกไปร่วมมือกับอีกฝ่ายล่ะก็ พวกเขาย่อมลำบากแน่

 

_____ในทางกลับกัน ฝ่ายลั่วซิวเจ๋อกลับมีเพียงสามคนเท่านั้น…

 

_____ลั่วซิวเจ๋อผู้รับหน้าที่ดูแลการแลกตัวประกัน… ฉีหนานผู้ถือปืนชนิดอาวุธหนักคอยคุ้มกันอยู่ข้างกาย และ… วิลสันผู้ถูกใช้แรงงานอย่างน่าสงสาร

 

_____แน่นอนว่า วิลสันย่อมมีท่าทีไม่พอใจกับหน้าที่ที่ตนได้รับมากจนเอ่ยปากคัดค้านทันที… ตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกันสี่คนนั้น เป็นเพราะเขามีรูปร่างสูงใหญ่กำยำมากที่สุดจึงพอจะยอมรับหน้าที่นี้ได้ ทว่าตอนนี้ ทั้งที่มีเพื่อนคนอื่นที่มีรูปร่างสูงใหญ่ใกล้เคียงกับเขาอยู่ตั้งมากมาย แล้วทำไมยังต้องเป็นเขาอีกเล่า?

 

_____ลั่วซิวเจ๋อเอ่ยตอบสั้นๆเพียงสามคำ “มันชินแล้ว”

 

_____วิลสัน “…”

 

_____เพราะคำตอบสั้นๆเพียงสามคำของลั่วซิวเจ๋อ ทำให้วิลสันได้แต่กล้ำกลืนเดินลากรถยนต์สำหรับเงือกตามหลังลั่วซิวเจ๋ออย่างว่าง่าย

 

_____“หยุด!” เสียงประกาศจากหัวหน้ากลุ่มโจรสลัดดังขึ้น

 

_____ลั่วซิวเจ๋อยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้อีกสองคนหยุดเดินเช่นกันพลางจ้องมองหัวหน้ากลุ่มโจรสลัดผู้ยืนอยู่อีกฝั่งด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น ก่อนจะเบนสายตาไปยังเหล่าตัวประกันพร้อมกับกระซิบถามวิลสันเสียงต่ำว่า “รูปพรรณสัณฐานและจำนวนของตัวประกันถูกต้องหรือไม่?”

 

_____วิลสันเงยหน้าขึ้นมากวาดสายตามองใบหน้าของตัวประกันกลุ่มนั้นด้วยสายตาเฉียบคมราวกับนกอินทรี ก่อนจะกระซิบตอบอย่างแผ่วเบาว่า “มีสี่ห้าคนที่ไม่คุ้นหน้า”

 

_____ลั่วซิวเจ๋อพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ถ้าหากโจรสลัดพวกนั้นไม่เล่นลูกไม้สกปรกกับตัวประกันล่ะก็ เขาต่างหากที่จะรู้สึกตกใจมาก..

 

_____เขาหันไปพูดกับหัวหน้าโจรสลัดคนนั้นทันทีว่า “พวกเราพาเงือกตนนั้นมาแล้ว แต่ดูเหมือนว่า พวกนายจะไม่ได้พาตัวประกันทั้งหมดออกมาตามข้อตกลง… หากตัวประกันหายไปหนึ่งคน ฉันจะตัดนิ้วมือของเงือกตนนี้ออกไปหนึ่งนิ้วเช่นกัน ว่าอย่างไรล่ะ…”

 

_____เหล่าโจรสลัดอวกาศ “…” บ้าฉิบ! ตกลงใครเป็นโจรสลัดอวกาศกันแน่? อาจารย์ที่ปรึกษาของแกรู้ถึงความโหดร้ายป่าเถื่อนของแกหรือเปล่า!!

 

_____หัวหน้ากลุ่มโจรสลัดอวกาศถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ ทั้งๆที่เขามีตัวประกันอยู่ในมือแท้ๆ แต่กลับเป็นฝ่ายถูกข่มขู่เสียได้ นี่ยังเป็นการซ้อมรบอันแสนสุขของเขาอีกหรือ!

 

_____อีกอย่าง… ใครเป็นคนออกแบบการซ้อมรบบ้าๆในครั้งนี้กัน?? ทำไมถึงจงใจใช้เนื้อเรื่องที่เฮงซวยขนาดนี้? สุดที่รักของหัวหน้าใหญ่ของกลุ่มโจรสลัดเอย หากไม่มีชาวเงือกก็จะไม่ส่งกำลังเสริมมาเอย… คุณบอกว่า โจรสลัดอวกาศเป็นอาชีพที่มีอนาคตสดใส… ไยถึงไม่ใช้หญิงงามบอบบาง แต่กลับเป็นเงือกตนนี้เล่า?!!

 

_____หัวหน้ากลุ่มผู้นี้โกรธจัดจนหน้าขึ้นสีแดงก่ำ ทว่าก็ได้แต่กล้ำกลืนยอมทำตามคำข่มขู่ของลั่วซิวเจ๋อ… แท้ที่จริงทางโรงเรียนจงใจสร้าง ‘ทางลัด’ นี้ให้กับนักเรียน… หากสามารถคุมตัวเงือกตนนี้ได้ก็หมายความว่า ได้กำจุดอ่อนของโจรสลัดอวกาศเอาไว้ในมือแล้วนั่นเอง

 

_____เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ ก่อนจะพูดสั่งการสองสามประโยคออกไปทางวิทยุสื่อสารของตน… หลังจากนั้นไม่นานโจรสลัดอวกาศอีกห้าคนก็พาตัวประกันสี่คนเดินมารวมกลุ่มกับตัวประกันที่มาก่อนหน้านี้ ขณะเดียวกันโจรสลัดที่ปลอมเป็นตัวประกันต่างเดินแยกออกมาจากกลุ่มเช่นกัน

 

_____“ครั้งนี้เป็นอย่างไร?” ลั่วซิวเจ๋อหันมาถามวิลสันอีกครั้ง ซึ่งคนถูกถามก็จับจ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าอย่างละเอียดครู่ใหญ่ ถึงจะพยักหน้ายืนยัน “ไม่มีปัญหา”

 

_____ลั่วซิวเจ๋อคลี่ยิ้มบางๆให้กับหัวหน้ากลุ่มคนนั้น “ถึงเวลาแลกตัวประกันแล้ว”

 

_____การแลกตัวประกันผ่านไปได้ด้วยดี ท่ามกลางปากกระบอกปืนที่กำลังจ่อรอของทั้งสองฝ่าย ย่อมไม่มีใครกล้าทำอะไรวู่วามแน่นอน

 

_____ระหว่างการแลกตัวประกัน… เงือกผู้โชคร้ายตนนั้นส่งเสียงครางงึมงำในลำคอ ดูเหมือนว่าเจ้าตัวกำลังจะตื่นขึ้นมาในไม่ช้า ทว่ากลับถูกลั่วซิวเจ๋อฟาดฝ่ามือใส่จนสลบเหมือดอีกครั้ง

 

_____เหล่าโจรสลัดอวกาศต่างมีสีหน้าตื่นตกใจกับภาพที่เห็นพลางจ้องมองลั่วซิวเจ๋อตาค้างราวกับไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่อีกฝ่ายกระทำลงไปเมื่อสักครู่

 

_____ทว่าท่าทีที่ฉีหนานกับวิลสันผู้ยืนอยู่ข้างกายของลั่วซิวเจ๋อนั้นกลับเฉยเมยยิ่งนัก… หากนับครั้งนี้ด้วย ลั่วซิวเจ๋อได้ลงมือกับอีกฝ่ายถึงสามครั้ง… ซึ่งพวกเขาชินเสียแล้ว…

 

_____หลังจากการแลกตัวประกันเสร็จสิ้นลง  ลั่วซิวเจ๋อก็สั่งให้วิลสันพาตัวประกันทุกคนถอนตัวออกไปก่อน ส่วนเขากับฉีหนานจะรับมือกับพวกโจรสลัดอวกาศตรงหน้านี้เอง

 

_____ซึ่งหัวหน้ากลุ่มโจรสลัดเองก็สั่งการเช่นเดียวกับลั่วซิวเจ๋อ คือให้เพื่อนโจรสลัดคนอื่นพาเงือกตนนั้นหลบออกไปยังที่ปลอดภัยก่อน… อันที่จริงเงือกตนนี้เปรียบเสมือนโอกาสรอดชีวิตของพวกเขา ถ้าหากเกิดเรื่องกับเงือกตนนั้นล่ะก็ จะไม่มีกำลังเสริมมาช่วยพวกเขาอย่างแน่นอน

 

_____คนของทั้งสองฝ่ายเริ่มถอยห่างออกไปเรื่อยๆ… ลั่วซิวเจ๋อไม่ต้องมองก็ทราบได้ทันทีว่า บัดนี้อีกฝ่ายปลดเซฟปืนเลเซอร์เรียบร้อยแล้ว

 

_____“ยิงได้!”

 

_____ทันทีที่ทั้งสองฝ่ายรับรู้ได้ว่า คนของตัวเองถอนตัวออกไปจนถึงระยะปลอดภัยแล้ว ทั้งลั่วซิวเจ๋อและโจรสลัดคนนั้นแทบจะตะโกนคำสั่งนี้ออกมาพร้อมกัน

 

_____ปังๆๆ!

 

_____ตูม!

 

_____ปืนเลเซอร์ของทั้งสองฝ่ายถูกยิงออกมาแทบจะพร้อมกัน จนภายในสวนสาธารณะปรากฏลำแสงเลเซอร์หลากสีละลานตาระเบิดไปทั่วทั้งบริเวณทันที

 

_____ลั่วซิวเจ๋อกับฉีหนานต่างกลิ้งตัวหลบการโจมตีระลอกแรกของโจรสลัดอวกาศอย่างรวดเร็ว แถมยังยิงโต้กลับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว จนกระทั่งพวกเขาสามารถถอยออกไปยังจุดที่นัดแนะเอาไว้ได้อย่างปลอดภัยแล้ว

 

_____“เป็นอย่างไรบ้าง?” ทันทีที่หลบออกมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว ลั่วซิวเจ๋อรีบเรียกวิลสันมาถามก่อนเป็นอันดับแรก

 

_____“ไม่มีปัญหา พวกเขาสะอาดเรียบร้อยดี” วิลสันเองก็รีบวิ่งกุลีกุจอมารายงานต่อลั่วซิวเจ๋อเช่นกัน… แน่นอนว่า ไม่ได้หมายถึงเสื้อผ้าของพวกตัวประกันสะอาดไร้คราบฝุ่น แต่หมายถึงพวกเขาไม่มีวัตถุอันตรายใดๆติดตัวมาด้วยต่างหาก

 

_____“ดี… แค่นี้ฉันก็โล่งใจแล้ว” ลั่วซิวเจ๋อถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะหยิบรีโมทควบคุมอันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตน

 

_____วิลสันเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง “มันคืออะไร?”

 

_____ลั่วซิวเจ๋อคลี่ยิ้มด้วยท่าทีเหนียมอาย “รีโมทจุดชนวนระเบิดไง”

 

_____วิลสัน “…”

 

_____เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “คงไม่เป็นอย่างที่ฉันคิดกระมัง?”

 

_____ลั่วซิวเจ๋อกลับพยักหน้าให้กับอีกฝ่าย “ไม่ผิด… เป็นอย่างที่นายคิด”

 

_____วิลสันผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจนเกือบโดนลำแสงเลเซอร์สายหนึ่งเป่าหัว โชคดีที่ฉีหนานมือไวพอที่จะดึงอีกฝ่ายหมอบลงกับพื้นทัน จึงรักษาชีวิตน้อยๆของเขาเอาไว้ได้

 

_____วิลสันขมวดคิ้วแน่น “นายใช้เงือกในการแลกตัวประกัน ซึ่งแทบจะเป็นการบังคับเสียด้วยซ้ำ… แม้พวกเราจะต้องให้ความสำคัญต่อความปลอดภัยของตัวประกันเป็นหลัก แต่… จะว่าไป เงือกตนนั้นเองก็เป็นผู้บริสุทธิ์ นายไม่ควรทำแบบนี้!”

 

_____“โอ้?” ลั่วซิวเจ๋อมองหน้าวิลสันด้วยความสนใจ “นายคิดว่าฉันจะทำอะไรหรือ?”

 

_____วิลสันมีท่าทีตะลึงงันกับคำถามนี้ “หรือว่านายจะไม่คิดจะใช้ระเบิดเป่าคนพวกนั้นจนกระจุย?”

 

_____ฉีหนานที่มองอยู่ด้านข้างอดกลอกตาอย่างเหลืออดไม่ได้… ไอคิวระดับลั่วซิวเจ๋อจะใช้แผนเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า? ไม่มีทาง!

 

_____วิลสันหันมามองฉีหนานแทน “ถ้าไม่ใช่ล่ะก็ รีโมทจุดชนวนระเบิดอันนั้นเล่า?”

 

_____ฉีหนานรู้สึกอยากจะกลอกตาอีกรอบขึ้นมาเสียอย่างนั้น “ในหัวของคุณจะไม่เปลี่ยนความคิดนี้เลยหรือไร? ระเบิดมันมีแค่ชนิดเดียวเท่านั้นหรือ?”

 

_____ทันทีที่วิลสันได้ยินคำพูดเตือนสตินี้ ดวงตาคู่นั้นพลันเปล่งประกายแวววาวพลางจ้องมองลั่วซิวเจ๋อด้วยสายตาวาววับ “ระเบิดแสง?”

 

_____ลั่วซิวเจ๋อพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มบางเบา “ถูกต้อง ฉะนั้นรีบบอกให้ทุกคนเตรียมบุกได้แล้ว” เมื่อพูดจบประโยค เขาก็กดสวิตซ์รีโมทในมือของตนทันที…