0 Views

บทที่ 71

_____ “ถ้าเช่นนั้นคุณลองบอกผมมาอีกที… นักเรียนกลุ่มนั้นไม่ได้กระทำการใดๆที่ไม่เหมาะสม แล้วทำไมถึงอยากให้พาเขาไปด้วยเล่า? เพราะเขาคือชาวเงือก?” ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

 

_____ ชายวัยกลางคนหลั่งเหงื่ออันเย็นเยียบออกมาทั่วใบหน้า ก่อนจะทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ของตนอย่างเงียบงัน

 

_____ ชายชราร่างเล็กกวาดสายตาอันเฉียบคมมองทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้น จนทุกคนพลันรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนเก้าอี้ติดหนาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าอาจารย์ที่ปรึกษาที่เห็นด้วยกับการนำชาวเงือกเข้ามามีส่วนร่วมกับการซ้อมรบในครั้งนี้ต่างพากันนั่งยุกยิกไปมาราวกับบนเก้าอี้มีหนามอันแหลมคมงอกออกมาก็ไม่ปาน…

 

_____ ชายชราร่างเล็กเบนสายตากลับมาให้ความสนใจกับจอภาพที่กำลังแสดงภาพของนักเรียนกลุ่มหนึ่งอีกครั้ง… เขามั่นใจมากว่า โรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งที่อยู่ภายใต้การปกป้องคุ้มครองของเขานั้นแทบไม่ต่างจากป้อมปราการเหล็กแม้แต่น้อย ไม่มีทางที่พวกตระกูลใหญ่หรือนักการเมืองจะกล้ายื่นมือเข้ามาสอดได้อย่างแน่นอน

 

_____ ทว่าโรงเรียนการทหารแห่งนี้ไม่ใช่วิมานในความฝัน ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากร สวัสดิการทางทหาร และอีกหลายอย่างล้วนไม่อาจเสกขึ้นมาจากความว่างเปล่าได้ ซึ่งสำหรับเหล่าผู้สนับสนุนและช่วยเหลือทางโรงเรียนนั้น อธิการบดีฮัลด์เองก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยเปิดทางอำนวยความสะดวกให้อีกฝ่ายในระดับหนึ่ง… แน่นอนว่า ต้องไม่ขัดต่อกฎระเบียบของโรงเรียนแห่งนี้เท่านั้น

 

_____ ทว่าการเอาใจคนรักของตนเองโดยการปล่อยให้ชาวเงือกตนหนึ่งเข้าร่วมในการซ้อมรบเช่นนี้หรือ? มันออกจะมากเกินไปแล้ว

 

_____ กว่าฮัลด์จะทราบความจริงเรื่องนี้ เหล่าคณาจารย์ที่รับผิดชอบในงานนี้ก็ดำเนินการจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฮัลด์เองก็ไม่คิดจะฉีกหน้าพลเอกแคลร์ จึงต้องยอมปล่อยเลยตามเลยแต่โดยดี

 

_____ แต่… สำหรับเหล่าอาจารย์ที่เห็นชอบกับเรื่องนี้จะต้องถูกสั่งสอนสักครั้ง การยอมรับความช่วยเหลือเล็กน้อยที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้มิใช่ว่าทำไม่ได้ ทว่ากับเรื่องที่เห็นได้ชัดว่าจะส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจและคะแนนของนักเรียนเช่นนี้ไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้นอีกจะเป็นการดีที่สุด!

 

_____ หลังจากสั่งสอนอีกฝ่ายแล้ว ฮัลด์ก็กลับมาให้ความสนใจกับนักเรียนผู้ครอบครองพลังระดับ S คู่คนนั้นอีกครั้ง… บุคลากรชั้นยอดเช่นนี้ ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ใช่มหันตภัยที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า อนาคตของอีกฝ่ายแทบจะถูกกำหนดให้กลายเป็นอีกหนึ่งเสาหลักของรัฐบาลไปเรียบร้อยแล้ว

 

_____ ทว่าในสายตาของฮัลด์นั้น ลั่วซิวเจ๋อในตอนนี้ยังไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกมาก… อายุยี่สิบปียังเด็กเกินไปนัก แม้ว่าขณะนี้เขาจะครอบครองพลังระดับ S คู่ ทว่าการขาดประสบการณ์ชีวิตและประสบการณ์ในสนามรบล้วนเป็นเรื่องที่อันตรายต่อชีวิตของอีกฝ่ายในสนามรบ

 

_____ ฮัลด์จะไม่ยอมเสียนักเรียนอนาคตไกลเช่นนี้อย่างเด็ดขาด ตราบใดที่เขายังไม่เห็นด้วย เขาไม่มีทางยอมส่งตัวนักเรียนคนนี้เข้าสู่สนามรบอย่างแน่นอน ต่อให้พลเอกแห่งกองทัพทั้งห้ามาไล่บี้ถามไถ่เขาเกี่ยวกับลั่วซิวเจ๋อ แต่ตราบใดที่เขาไม่เอ่ยปาก ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถพาตัวเขาออกไปจากโรงเรียนแห่งนี้ได้!

 

_____ ฮัลด์จ้องเขม็งไปยังจอภาพด้วยสายตาเคร่งเครียด ทว่าในหัวกลับเริ่มครุ่นคิดถึงวิธีดูแลช่วยเหลือลั่วซิวเจ๋อ… การปล่อยให้ลั่วซิวเจ๋อเข้าเรียนร่วมกับนักเรียนคนอื่นดูจะเป็นเรื่องที่น่าเสียดายความสามารถของเขามากเกินไป ทว่าถ้าหากสั่งสอนอีกฝ่ายเป็นการส่วนตัวล่ะก็ เขาเกรงว่า มันจะทำลายมิตรภาพระหว่างลั่วซิวเจ๋อกับนักเรียนคนอื่นเสีย

 

_____ หึหึ เพื่อลั่วซิวเจ๋อแล้ว ต่อให้ฮัลด์ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจมากแค่ไหน แต่เมื่อนึกถึงอัจฉริยภาพผู้ไร้เทียมทานที่ครั้งหนึ่งตนเป็นคนดูแลสั่งสอนในอนาคตอีกสี่ปีให้หลังแล้ว ฮัลด์ก็รู้สึกว่า ทุกอย่างมันช่างคุ้มค่า!

 

_____ ในจอภาพขนาดใหญ่ได้ฉายภาพของพวกลั่วซิวเจ๋อที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

 

_____ อืม… อันที่จริงพวกเขาแทบจะไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย ยาถ่ายที่เท็ดดี้ปรุงออกมาช่วยกำจัดศัตรูทุกคนได้อย่างง่ายดาย

 

_____ ตอนที่พวกเขาเห็นเหล่าโจรสลัดอวกาศยืนหน้าเขียวและเบียดเสียดกันอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เหล่าสมาชิกในหน่วยของลั่วซิวเจ๋อต่างพร้อมใจกันไว้อาลัยให้กับอีกฝ่าย โดยไม่ลืมเตือนตัวเองว่า ห้ามไปมีเรื่องกับพวกป่าเถื่อนแห่งสาขาแพทยศาสตร์เด็ดขาด! ดูจากเท็ดดี้ก็ทราบแล้ว เทวดาผู้ใสซื่ออะไรกัน เหลวไหลทั้งเพ! เรียกพวกเขาว่า ซาตานผู้ใสซื่อยังดีเสียกว่า!

 

_____ แน่นอนว่า ชัยชนะในศึกครั้งนี้จะต้องทำให้หน่วยของพวกเขาได้รับคะแนนเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล น่าเสียดายที่สมาชิกใหม่อีกสิบคนยังคงหมดสภาพจากยาถ่าย จึงทำได้เพียงป้องกันตัวเท่านั้น ต้องการให้พวกเขากลายเป็นกำลังรบของหน่วยดูจะไม่ไหวเสียแล้ว…

 

_____ แน่นอน… พวกเขาย่อมมองออกถึงสายตาไม่พอใจมากของเหล่าตัวประกันทั้งสิบคนที่อาการดีขึ้นบ้างแล้ว ดูเหมือนจะตัดสินใจแน่วแน่ว่า จะไม่ยอมช่วยเหลือพวกเขาเด็ดขาด…

 

_____ แม้จะไม่สามารถเป็นกำลังรบให้กับพวกเขา แต่อย่างน้อยก็ไม่มีทางกลายเป็นตัวถ่วงแน่นอน

 

_____ เมื่อลั่วซิวเจ๋อมองเห็นสภาพของเหล่าตัวประกันทั้งสิบคน เขาก็พาพวกตัวประกันเข้าไปหลบอยู่ในห้องที่มีตู้เย็นขนาดใหญ่เครื่องนั้นอยู่

 

_____ ก่อนจะฝังกับระเบิดหลายลูกไว้ที่บริเวณทางเข้าพร้อมมอบปืนเลเซอร์สองสามกระบอกให้กับพวกเขา นอกจากพวกเขาจะฆ่าตัวตายเองแล้ว ต่อให้บังเอิญมีโจรสลัดอวกาศหน่วยอื่นเดินลาดตระเวนมาพบเข้าพอดี ก็ไม่สามารถบุกโจมตีเข้าไปภายในระยะเวลาอันสั้นได้

 

_____ เมื่อจัดการหาที่หลบภัยชั่วคราวให้กับภาระอย่างตัวประกันเหล่านี้แล้ว ลั่วซิวเจ๋อก็ไม่ลืมที่จะฝากฝังให้พวกเขาดูแลชาวเงือกที่ยังคงหมดสติอยู่ในตู้เย็น ก่อนจะเดินจากไป

 

_____ ซึ่งทันทีที่เหล่าตัวประกันเห็นเงือกน้อยแสนงามที่นอนหมดสติอยู่ พวกเขาต่างพากันยืนนิ่งเงียบด้วยความตะลึงงัน… อีกฝ่ายกล้าลงมือกับชาวเงือกอย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ หัวหน้าของหน่วยนี้ช่างโหดร้ายป่าเถื่อนเหลือเกิน!

 

_____ “หึๆ… พวกเราควรดีใจที่พวกเขาใช้แค่ยาถ่ายหรือไม่?” รุ่นพี่ตัวประกันคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

 

_____ รุ่นพี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันกระตุกมุมปาก “ฉันไม่เห็นจะรู้สึกดีใจเลยสักนิด”

 

_____ รุ่นพี่เจ้าของประโยคเมื่อครู่อมยิ้มมุมปาก แม้ตัวประกันที่เหลือจะยังรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้อยู่ดี

 

_____ “อืม ถึงฉันจะยังโกรธมาก แต่ก็ต้องยอมรับว่า เจ้าหนุ่มคนนี้ช่างกล้าเสียจริง” รุ่นพี่ผู้มีร่างกายสูงใหญ่กำยำราวกับหมียักษ์ถึงกับยกนิ้วโป้งให้ด้วยความนับถือ

 

_____ “ถูกต้อง ฉันเองก็ฉุนมากเหมือนกัน แต่พอเห็นเจ้าเงือกดวงซวยตนนี้แล้ว… พรืด… อยู่ๆฉันก็หายโกรธเฉยเลย” รุ่นพี่คนนี้ถึงกับเปล่งเสียงหัวเราะออกมาไม่หยุด

 

_____ ความโกรธเคืองและไม่พอใจที่ถูกวางยาถ่ายค่อยๆเบาบางลง พวกรุ่นพี่กลุ่มนี้เริ่มพูดคุยถึงการต่อสู้ก่อนหน้านี้ด้วยความตื่นเต้น…

 

_____ ***

 

_____ การต่อสู้ภายในโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ใช้เวลาประมาณสิบห้านาที ซึ่งขณะนี้รุ่นพี่ดีเจย์น่าจะพาหน่วยของตนไปถึงแหล่งกบดานที่หนึ่งของเหล่าโจรสลัดอวกาศแล้ว หรือก็คือ ศูนย์การค้าก่อนหน้านี้นั่นเอง

 

_____ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกดักฟังทางช่องทางสื่อสาร พวกเขาจึงพกแค่วิทยุสื่อสารสำหรับติดต่อภายในหน่วยตั้งแต่แรก ทว่าหากดีเจย์ต้องการจะติดต่อพวกเขายังพอจะมีวิธีอยู่… ซึ่งลั่วซิวเจ๋อจะต้องยอมเปิดรับสัญญาณติดต่อจากอีกฝ่ายเท่านั้น

 

_____ คำถามคือ… ลั่วซิวเจ๋อจะเปิดหรือไม่?

 

_____ คำตอบย่อมเป็น… ไม่มีทางเด็ดขาด!

 

_____ ในเมื่อเขาตั้งใจที่จะถอนฟืนใต้กระทะและทำลายความน่าเชื่อถือของดีเจย์ แล้วจะยอมเสี่ยงรับการติดต่อจากอีกฝ่ายได้อย่างไร?

 

_____ อย่าลืมว่า ตอนนี้ดีเจย์เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของพวกเขา ซึ่งลั่วซิวเจ๋อจะต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเขา ถ้าหากทั้งสองฝ่ายติดต่อพูดคุยกันแล้ว อีกฝ่ายสั่งให้ลั่วซิวเจ๋อถอนตัวกลับทันที แผนการของเขามิสูญเปล่าหรือ?

 

_____ “เร็ว! เร็วเข้า! ทุกคนต้องเร็วกว่านี้อีก!” ลั่วซิวเจ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

 

_____ พวกเขาจะต้องรีบเดินทางออกจากโรงพยาบาลร้างไปยังแหล่งกบดานแห่งที่สองของพวกโจรสลัดอวกาศให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

_____ หากกองทัพหลักของดีเจย์พบว่า ศูนย์การค้าแห่งนั้นถูกพวกเขาเก็บกวาดจนหมดสิ้นแล้ว พวกเขาจะต้องรีบมุ่งหน้าไปยังแหล่งกบดานแห่งที่สามทันทีอย่างแน่นอน… ถ้าหากพวกเขาพบว่า โรงพยาบาลร้างเองก็ถูกพวกเขากวาดล้างเรียบร้อยแล้วเช่นกัน ขอเพียงดีเจย์ไม่โง่ อีกฝ่ายย่อมรู้ตัวได้ในทันทีว่า ลั่วซิวเจ๋อตั้งใจจะทำอะไรกันแน่…

 

_____ สำหรับดีเจย์แล้ว การหาทางแสดงฝีมือของตนในการซ้อมรบครั้งนี้อาจไม่ใช่เรื่องสำคัญนัก ทว่ากับเหล่ารุ่นน้องในหน่วยของเขาย่อมตั้งอกตั้งใจมากอย่างแน่นอน ถ้าหากดีเจย์ไม่สามารถรับมือกับเรื่องนี้ได้ล่ะก็ เขาจะต้องถูกรุ่นน้องทุกคนคว่ำบาตรอย่างแน่นอน เพราะเขาเป็นคนสั่งให้ลั่วซิวเจ๋อล่วงหน้าไปก่อน จนทำให้ประวัติในการซ้อมรบของนักเรียนกลุ่มนี้ด่างพร้อย

 

_____ แม้เดิมทีดีเจย์จะเป็นที่ชิงชังของทุกคนอยู่แล้ว ทว่าเมื่อต้องเจอกับความโกรธแค้นของรุ่นน้องจำนวนมากถึงเพียงนี้จะไม่รู้สึกปวดหัวได้อย่างไร?

 

_____ ลั่วซิวเจ๋อยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา… โทษฐานที่บังอาจมารังแกคนของเขา มันจะต้องชดใช้อย่างสาสม!

 

_____ นี่…เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยได้ยินว่า มีคนบังอาจมาตีท้ายครัวชาวเงือกเช่นนี้แล้วยังรอดชีวิตอยู่ได้!

 

_____ “ต่อจากนี้เจ้าต้องอยู่ให้ห่างจากเจ้าดีเจย์คนนั้น” อยู่ๆลั่วซิวเจ๋อก็หันมาพูดกับฉีหนานด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

 

_____ ฉีหนานพยักหน้ารับคำอย่างเงียบงัน จะว่าไปเขาเองก็ประหลาดใจมากจริงๆ… ที่ผ่านมาเขาคิดว่า ดีเจย์เข้ามาตีสนิทกับตนเพื่อหาทางผูกมิตรกับลั่วซิวเจ๋อ ใครจะไปรู้ว่า ไอ้โรคจิตนั่นกลับสนใจในตัวเขาอย่างจริงจังเล่า… ทั้งๆที่เขาไม่รู้จักรุ่นพี่ดีเจย์คนนั้นมาก่อนและไม่รู้ด้วยว่า อีกฝ่ายมีปัญหาอะไรถึงชอบมาตามตื้อเขาเหลือเกิน

 

_____ เนื่องจากฉีหนานไม่รู้ว่า ในงานต้อนรับนักเรียนใหม่ก่อนหน้านี้ หุ่นยนต์ที่เขาประมาทและเกือบจะเอาชนะได้ตัวนั้นเป็นของรุ่นพี่ดีเจย์นั่นเอง

 

_____ แม้ว่าสุดท้ายแล้วรุ่นพี่ดีเจย์จะเป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะ ทว่าความเก่งกาจของฉีหนานกลับประทับลงไปในหัวใจของเขาเสียแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาหาตัวอีกฝ่ายไม่เจอ จนกระทั่งพบตัวฉีหนานเมื่อไม่นานมานี้ จึงเริ่มเข้าไปทักทายและกลั่นแกล้งอีกฝ่าย ทว่าผลลัพธ์ของการแหย่ลูกแมวโดยไม่ทันระวัง กลับเป็นการถูกปีศาจเงือกเจ้าของแมวตัวนั้นเล่นงานจนสะบักสะบอม…

 

_____ “หัวหน้า ยืนยันเป้าหมาย!” เสียงของวิลสันดังลอดออกมาจากวิทยุสื่อสาร

 

_____ “ทุกคนประจำตำแหน่ง!” ลั่วซิวเจ๋อคำรามเสียงต่ำ ทำให้สมาชิกในหน่วยทุกคนต่างแยกย้ายกันกระโจนไปหลบอยู่ด้านหลังซากปรักหักพังรอบบริเวณทันที

 

_____ แหล่งกบดานแห่งที่สองของพวกโจรสลัดอวกาศคือ สวนสาธารณะ  ซึ่งเป็นสถานที่ที่โล่งกว้างมาก แทบจะไม่มีที่กำบังอยู่เลย ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงต้องหยุดลงที่รอบนอกของสวนสาธารณะแห่งนี้

 

_____ “สถานการณ์เป็นอย่างไร?” ลั่วซิวเจ๋อกระซิบถามเสียงแผ่วเบา

 

_____ “ไม่ค่อยดี พวกโจรสลัดนำตัวประกันมาอยู่รวมกันที่ลานกว้าง ซึ่งไม่มีที่ที่จะให้พวกเราหลบซ่อนตัวได้เลย ถ้าพวกเราไม่สามารถกำจัดโจรสลัดอวกาศทั้งหมดในการโจมตีเพียงครั้งเดียวล่ะก็ ย่อมเสี่ยงต่อความปลอดภัยของตัวประกันเหล่านั้นมาก” น้ำเสียงของวิลสันฟังดูเคร่งเครียดปนหนักใจไม่น้อย

 

_____ ลั่วซิวเจ๋อนิ่งคิดครู่หนึ่ง “นายถอนตัวกลับมาก่อน พวกเราจะวางแผนกันใหม่”

 

_____ “รับทราบ”

 

_____ ไม่ถึงหนึ่งนาที เงาร่างของวิลสันพลันปรากฏขึ้นที่รอบนอกสวนสาธารณะอย่างเงียบงัน

 

_____ สมกับที่เป็นนักเรียนดีเด่นแห่งสาขาข่าวกรองทางการทหาร แม้วิลสันจะมีร่างกายสูงใหญ่กำยำ ทว่าการเคลื่อนไหวของเขากลับรวดเร็วว่องไวยิ่งนัก เห็นเขาพุ่งทะยานออกไปเพียงไม่กี่ครั้งก็สามารถซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของซากปรักหักพังได้อย่างแนบเนียน หากมิได้จับจ้องมองอีกฝ่ายตลอดเวลาแล้วล่ะก็ ไม่มีทางที่เหล่าโจรสลัดอวกาศผู้เฝ้าสังเกตการณ์อยู่จะพบร่องรอยของเขาได้อย่างแน่นอน

 

_____ “รวมพล” ลั่วซิวเจ๋อออกคำสั่งรวมพลทันที ทำให้เหล่าสมาชิกที่แยกย้ายกันออกไปเมื่อครู่ย้อนกลับมายังจุดรวมพลที่นัดแนะไว้ทันที

 

_____ ช่วงเวลาสั้นๆที่พวกเขาแยกย้ายกันออกไปนั้นย่อมไม่สูญเปล่า พวกเขาต่างเฝ้ามอง สังเกตและจดจำทุกสิ่งของสวนสาธารณะแห่งนี้จากมุมมองที่แตกต่างกันออกไป

 

_____ หลังจากที่ทุกคนกลับมารวมตัวกันครบแล้ว ทุกคนก็เริ่มรายงานสรุปข้อมูลที่ตนสังเกตเห็นออกมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ลั่วซิวเจ๋อสามารถสร้างแผนที่จำลองสถานที่แห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

 

_____ “จุดนี้… จุดนี้… และจุดนี้เหมาะต่อการดักซุ่มยิงมาก แต่อาวุธของพวกเรามีไม่พอ… หรือว่า ควรจะขอความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ดีเจย์” เมื่อลั่วซิวเจ๋อเอ่ยจบประโยค เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองสีหน้าของสมาชิกในหน่วยของตนทันที

 

_____ สมาชิกทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งขรึมพลางขมวดคิ้วแน่นราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ทว่าลั่วซิวเจ๋อย่อมมองออกว่า ขณะนี้ไม่มีใครคิดจะขอความช่วยเหลือจากดีเจย์อย่างแน่นอน

 

_____ “ดีมาก ดูเหมือนว่า เรื่องนี้ทุกคนจะสามัคคีกันเป็นอย่างดี ไม่มีใครอยากให้ดีเจย์เข้ามาแย่งผลงานของเราแม้แต่คนเดียว” ลั่วซิวเจ๋อโค้งมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

_____ ทุกคนต่างพร้อมใจกันฉีกยิ้มพลางเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้… เป็นอย่างที่ลั่วซิวเจ๋อพูด ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างแสดงฝีมือของตนออกมาเป็นอย่างดี ฉะนั้นไม่มีเหตุผลที่จะยอมปล่อยให้โอกาสที่อยู่ในมือหลุดลอยไปในช่วงเวลาสำคัญที่สุดเช่นนี้