0 Views

บทที่ 59

 

_____ทันใดนั้นพลันเกิดเสียงปืนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ซึ่งคนที่สามารถใช้อาวุธปืนได้มีเพียงนักเรียนใหม่เท่านั้น ทว่าต่อให้เป็นนักเรียนใหม่ก็ควรทราบว่า การยิงปืนในสถานการณ์ที่เพิ่งเข้ามาในป่าแห่งนี้ได้ไม่นานช่างไม่ต่างอะไรกับการเผยตำแหน่งของตนให้ศัตรูรู้แม้แต่น้อย…

 

_____แม้ต้องการใช้วิธีนี้เรียกเพื่อนร่วมชั้นปีมาก็ตาม ทว่าหากพวกรุ่นพี่ไล่ตามเสียงนี้ไปเช่นกันล่ะก็ ย่อมไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายมิใช่หรือ?

 

_____ฉีหนานตัดสินใจควบคุมหุ่นยนต์เดินไปยังบริเวณที่เกิดเหตุอย่างระมัดระวัง ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือมิตร มีแต่ต้องไปดูให้เห็นกับตาของตัวเองเท่านั้น…

 

_____ระหว่างการเดินทางภายในป่านั้น ต้นไม้ขนาดใหญ่อันหนาทึบไม่เป็นอุปสรรคต่อการขับเคลื่อนหุ่นยนต์นัก กลับเป็นพวกเถาวัลย์ที่ห้อยระโยงระยางอยู่ในเรือนยอดซึ่งกำลังเกี่ยวพันไปทั่วตัวหุ่นยนต์ต่างหากที่เป็นสิ่งกีดขวางอันน่ารำคาญ

 

_____ทว่าฉีหนานไม่กล้าประมาทเถาวัลย์เหล่านี้แม้แต่น้อย เพราะลั่วซิวเจ๋อเคยวางแผนและเตรียมบทเรียนมากมายสำหรับการเรียนและการฝึกของเขาเพื่อสอบเข้าโรงเรียนแห่งนี้… นอกจากการฝึกซ้อมทางร่างกายอันโหดร้ายและบ้าระห่ำพวกนั้น การฝึกวิธีรับมือในทุกสภาพแวดล้อมเองก็ถูกจัดอยู่ในรายการเช่นกัน

 

_____ป่าถือว่า เป็นสภาพแวดล้อมที่พบบ่อยมากที่สุดและลั่วซิวเจ๋อเองก็ให้ความสำคัญเป็นพิเศษเช่นกัน… เขาเคยถูกลั่วซิวเจ๋อเล่นงานกลางป่าจำลองนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งๆที่อีกฝ่ายแค่ใช้พลังสมรรถภาพร่างกายระดับB หนำซ้ำยังไม่ใช้พลังจิตอีกด้วย แต่ยังสามารถอัดเขาจนปางตายได้อย่างง่ายดาย

 

_____ช่วงแรกเขารู้สึกไม่พอใจมาก เพราะตัวเขาเองก็มีประสบการณ์การฝึกในกองทัพ ต่อให้สถานที่ฝึกจะเป็นเพียงหน่วยลาดตระเวนเล็กๆบนดาวโลกและไม่มีอาจารย์ที่ดีเลิศ ทว่าก็ใช้บทเรียนเหมือนกันมิใช่หรือ… ไม่สมควรถูกเจ้าเงือกที่ใช้ชีวิตอยู่ใต้ท้องทะเลเล่นงานเยี่ยงสุนัขเช่นนี้! มันไม่สมเหตุสมผลเกินไปแล้ว!

 

_____จะว่าไป… เรื่องน่าเหลือเชื่อของเจ้าเงือกตนนั้นมีมากนัก เพิ่มมาอีกสักอย่างย่อมไม่แตกต่างอะไร…

 

_____จากการโดนเงือกตนนั้นทรมาน… ไม่สิ เคี่ยวเข็ญฝึกฝนเขาอย่างหนัก ฉีหนานจึงรอบตอบมากขึ้นกว่าแต่ก่อน และตระหนักดีว่า มีโอกาสสูงมากที่จะพบกับดักในป่าแห่งนี้ อย่างน้อยก็ไม่ควรเดินทะเล่อทะล่าเข้าไปติดกับดักของอีกฝ่าย…

 

_____เกิดเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งซึ่งอยู่ห่างจากฉีหนานไม่มากนัก ทว่าเสียงนั้นกลับใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ จนปรากฏจุดแสงสว่างขึ้นสองจุดบนหน้าจอเรดาร์ของฉีหนาน

 

_____หนึ่งจุดสีแดงและอีกจุดสีเขียวแสดงถึงสถานะของทั้งสองฝ่าย ซึ่งทั้งสองจุดตวัดไปมาอยู่ด้วยกันหลายครั้งพร้อมกับเริ่มขยับออกห่างไปจากบริเวณนี้เรื่อยๆ…

 

_____ฉีหนานเพิ่มความเร็วในการเดินทางมากขึ้น ก่อนจะได้ยินเสียงการต่อสู้ของหุ่นยนต์ดังอยู่แว่วๆ…. สามารถต้านการโจมตีของรุ่นพี่คนหนึ่งได้นานถึงขนาดนี้ นักเรียนใหม่คนนี้แข็งแกร่งไม่เบาเลย หากได้รวมกลุ่มกับอีกฝ่ายคงมีประโยชน์ต่อตัวเขาไม่น้อย

 

_____หุ่นยนต์สีเทาอมฟ้ากำลังวิ่งลัดเลาะไปในป่า แม้ฉีหนานจะวิ่งเร็วมาก แต่ก็ไม่ลืมที่จะสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอยู่ตลอดเวลา…

 

_____เมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่ขนาดสิบกว่าคนโอบต้นหนึ่ง เขาพลันผ่อนความเร็วลงเล็กน้อย… ลำต้นของต้นไม้ต้นนี้หนามาก แถมยังมีเรือนยอดอันหนาทึบจนบดบังท้องฟ้าครามที่อยู่เบื้องบนจนมิดหนำซ้ำยังมีเถาวัลย์ใหญ่ห้อยระโยงระยางลงมาเป็นสีเทาโลหะมันวาวและงอกหนามอันแหลมคมพร้อมกับส่องประกายแวววาวดุจโลหะจำนวนมากไปทั้งเถา

 

_____“เถาวัลย์เหล็ก?” ทันทีที่เห็นเถาวัลย์พวกนั้น ฉีหนานพลันหยุดฝีเท้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะควบคุมหุ่นยนต์ให้ถลาตัวหนีไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านข้างต้นหนึ่ง พลางพลิกตัวไปแอบอยู่ด้านหลังต้นไม้ต้นนั้นอย่างคล่องแคล่ว

 

_____รุ่นพี่ผู้แอบดักซุ่มเตรียมลอบโจมตีอยู่บนต้นไม้ “….”

 

_____เมื่อสามารถหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้อย่างปลอดภัยแล้ว ฉีหนานรีบปรับหน้าจอเรดาร์เพื่อซูมภาพเข้าไปทันที เผยให้เห็นแสงสว่างอีกจุดหนึ่งที่เคยซ้อนทับกับจุดของเขาค่อยๆขยับห่างออกไปจนเห็นได้ชัด สุดท้ายเมื่อเขาซูมภาพบนหน้าจอเรดาร์เข้าไปใกล้จนสุด จึงเห็นจุดแสงสีแดงจุดหนึ่งเปล่งประกายวิบวับอยู่ใกล้กับจุดตรงกลางของเรดาร์หรือตัวเขามาก

 

_____อันที่จริงแสงสว่างจุดนี้รออยู่ตรงนั้นมาตลอด ทว่าเป็นเพราะปัญหาจากการปรับระดับภาพบนเรดาร์ แถมยังมีแสงสว่างอีกสองจุดเบี่ยงเบนความสนใจและกลบเกลื่อนอีก… หากฉีหนานไม่ได้ถูกลั่วซิวเจ๋อฝึกหนักจนรอบคอบมากขึ้นล่ะก็ ไม่แน่ตัวเขาอาจจะติดกับไปแล้ว…

 

_____“หึหึ รุ่นพี่! ออกมาเถิด ผมเจอพี่แล้ว!” ฉีหนานตะโกนทักทายอีกฝ่ายเสียงดัง ขณะหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้…

 

_____บัดนี้มาคิดดูอีกที เสียงปืนก่อนหน้านี้ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดมาก… อีกฝ่ายไม่อาจซ่อนเร้นเครื่องหมายของตนบนหน้าจอเรดาร์ แต่กลับมีความสามารถปลอมแปลงเครื่องหมายของตนเป็นของอีกฝ่ายได้

 

_____แสดงว่า เสียงปืนกับเสียงการต่อสู้ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นฝีมือของพวกรุ่นพี่จัดฉากขึ้นมาทั้งนั้น แม้พวกเขาจะไม่มีปืนเลเซอร์ ทว่าหากใช้แค่เสียงปืนก็สามารถเปิดจากควอนตัมคอมพิวเตอร์ได้ไม่ยาก…

 

_____รุ่นพี่ผู้ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้จ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่หลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ด้วยสีหน้าโกรธจัดพลางนึกสบถด่าทออีกฝ่ายในใจ

 

_____เขาถึงกับยกมือขึ้นมาลูบใบหน้า… บัดซบ รุ่นน้องปีนี้เจ้าเล่ห์เสียจริง… นึกเปรียบเทียบกับตนที่ร่วมงานต้อนรับนักเรียนใหม่แล้วตกหลุมพรางนี้เข้าไปเต็มๆ… รุ่นน้องคนนี้รู้ตัวได้อย่างไรกัน? เขามั่นใจมากว่า ไม่ได้เผยไต๋อะไรออกไปมิใช่หรือ!

 

_____อันที่จริงกับดักชนิดนี้ง่ายดายนัก แค่อาศัยระยะห่างที่ใกล้มาก ทำให้เรดาร์ไม่อาจแยกทั้งสองจุดที่คาบเกี่ยวจนแทบจะซ้อนทับกันออกมาได้เท่านั้น

 

_____เขาให้หุ่นยนต์ตัวปลอมเตรียมตัวอยู่ด้านหน้าห่างออกไปไม่ไกลนัก… ตามทฤษฏี นอกจากคนผู้นี้จะเปิดระบบเรดาร์แบบซูมภาพใกล้ระดับสูงสุดตั้งแต่เริ่มแล้ว ยังไงก็มองไม่ออกแน่นอน

 

_____การล่าในครั้งนี้ สิ่งที่ได้เปรียบมากที่สุดของรุ่นน้องคือ การใช้ปืนเลเซอร์… ไม่ว่าใครย่อมเปิดระบบเรดาร์ระยะไกลและกว้างมากที่สุด เพื่อตามหาและใช้ปืนเลเซอร์ลอบโจมตีศัตรูจากระยะไกล… ใครจะไปรู้ว่า เขาจะเจอกับสิ่งมหัศจรรย์ที่ปรับภาพบนจอเรดาร์ในระยะใกล้ที่สุดเช่นนี้ เป็นเพราะอีกฝ่ายมั่นใจในพลังของตัวเองมากไรหรือ??

 

_____รุ่นพี่นึกหงุดหงิดในใจ แต่ก็ยังพยายามหวังพึ่งโชคพลางหมอบอยู่ในเรือนยอดอย่างสงบ

 

_____ฉีหนานจึงเอ่ยต่ออย่างจนใจว่า “รุ่นพี่ ถ้าเถาวัลย์เหล็กเข้าใกล้แหล่งพลังงาน มันจะงอกหนามออกมาเป็นจำนวนมาก พี่ก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรือ?”

 

_____รุ่นพี่คนนั้นพลันหนาวสะท้านไปทั้งตัว เพิ่งรู้สึกตัวว่า ขาทั้งสองข้างของหุ่นยนต์ถูกเถาวัลย์จำนวนมากเลื้อยพันเต็มไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หนำซ้ำยังเป็นอย่างที่ฉีหนานพูด เถาวัลย์ชนิดนี้มีหนามงอกออกมาไม่น้อย

 

_____รุ่นพี่แทบจะกระอักเลือดออกมา ป่าแห่งนี้ออกจะกว้างใหญ่ ทำไมเขาถึงซวยขนาดเลือกต้นไม้ที่มีเถาวัลย์เหล็กด้วยเล่า? รูปลักษณ์ภายนอกของมันแทบจะไม่ต่างไปจากเถาวัลย์ชนิดอื่นแม้แต่น้อย ฉะนั้นตอนที่เขาซ่อนตัวอยู่ถึงไม่รู้สึกตัว…

 

_____ทันใดนั้นรุ่นพี่คนนั้นก็ตัดสินใจบังคับหุ่นยนต์กระโจนลงมาจากต้นไม้ เพื่อจู่โจมไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ฉีหนานซ่อนตัวอยู่อย่างรวดเร็ว

 

_____ปัง!

 

_____เสียงคำรามจากปืนเลเซอร์บดขยี้ความคิดที่จะหวังพึ่งโชคของรุ่นพี่คนนั้นกระจุย เขารีบผุดขึ้นนั่งบนแคปซูลอย่างรวดเร็วพลางกุมหน้าอกขณะอ้าปากหอบหายใจอย่างรุนแรง

 

_____“เจ็บชะมัด…” รุ่นพี่ผู้นี้มีใบหน้าธรรมดามากขนาดที่มักพบคนมีใบหน้าลักษณะนี้ในทุกกลุ่มเสมอ

 

_____ยามนี้เขายกมือขึ้นกุมหน้าอกพลางกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด… แคปซูลที่เชื่อมต่อระบบประสาทเช่นนี้ช่างสมเป็นเครื่องมือที่ใช้ทรมานคนเสียจริง แม้ว่าความเจ็บปวดนี้จะไม่ทำให้ร่างกายได้รับบาดเจ็บใดๆ ทว่าความรู้สึกที่ถูกคนเล่นงานกลับชัดเจนอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเหตุการณ์เมื่อครู่… ฉีหนานลงมือแม่นยำมาก กระสุนเพียงนัดเดียวทะลุผ่านแผงควบคุมของหุ่นยนต์จนพินาศ เจ็บแทบตาย…

 

_____“เอ๋? ไม่นึกเลยว่า จะเป็นเธอที่ออกมาก่อนนะ ไป๋หลาน” ฉวีซื่อที่เดิมทีนั่งพิงกำแพงรอคอยอย่างผ่อนคลาย เมื่อพบว่า ผู้เสียชีวิตคนแรกกลับเป็นนักเรียนปีสองก็ถึงกับสะดุ้งเฮือกและลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ

 

_____“อย่าพูดถึงเลยครับ ซวยฉิบหาย… เจอเด็กผีไม่รู้มาจากไหนดันเปิดระบบเรดาร์แบบซูมใกล้ที่สุด ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ” บุรุษเจ้าของนามไป๋หลานถอนหายใจออกมาเสียงยาว ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าหงุดหงิด

 

_____ฉวีซื่อแสยะยิ้มเย้ยหยันออกมาอย่างอดไม่ได้ “เข้าใจแล้วหรือยัง ฉันเคยบอกเธอแล้วว่า ลูกไม้เด็กๆของเธอมันไม่ได้ผล ถ้าเธอโดนพบตัวก่อน มันก็ไม่ต่างจากการไปตายเลย เห็นหรือยัง กรรมตามสนองแล้ว”

 

_____ไป๋หลานเดินคอตกมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉวีซื่อ ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยแววตาเคารพนับถืออย่างจริงใจ ซึ่งฉวีซื่อบุ้ยปากไปทางประตูใหญ่ “ไม่ต้องมามองฉัน มองไปก็ไม่มีประโยชน์… โน่น คลาวด์กำลังรออยู่ตรงนั้นแล้ว… เธอน่าจะรู้ว่า เขาคาดหวังกับงานต้อนรับนักเรียนใหม่ครั้งนี้มาก เวลานี้ใครกล้าขัดใจเขากันเล่า?”

 

_____ทันทีที่ไป๋หลานมองเห็นบุรุษผู้งดงามผู้ยืนพิงอยู่หน้าประตูใหญ่ สีหน้าของเขาพลันเหม่อลอยว่างเปล่า

 

_____“เอาล่ะ รีบไปเถิด หวังว่าเธอจะรอดชีวิตกลับมา” ฉวีซื่อตบไหล่ของไป๋หลาน เพื่อดันอีกฝ่ายให้เดินออกไปทางประตูใหญ่

 

_____ไป๋หลานไม่กล้าหันกลับไปมองฉวีซื่ออีก… บ้าฉิบ คุณเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของผมจริงหรือ? ช่างดูแลนักเรียนของตนเป็นอย่างดีเสียเหลือเกิน?

 

_____ฉวีซื่อคลี่ยิ้มอ่อนโยนจับใจให้ ก่อนจะยกเท้าขึ้น… ถีบบั้นท้ายของไป๋หลานเต็มแรง “แพ้แล้วก็ควรเจียมตัวหน่อย หรือจะให้คลาวด์มาดูแลเป็นการส่วนตัวหรือ?”

 

_____ไป๋หลานถูกถีบจนถลาไปล้มคว่ำลงบนพื้นแทบเท้าของคลาวด์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าที่ชวนให้ผู้คนตะลึงงันของคลาวด์…

 

_____ไป๋หลานตัวสั่นสะท้าย ก่อนจะรับรู้ได้ถึงแรงดึงที่ถูกคลาวด์ดึงคอเสื้อของเขาขึ้นมา…

 

_____ไป๋หลาน “…” บ้าฉิบ ไม่ว่าจะเจอกี่ครั้งก็รู้สึกว่า ผู้ชายร่างบางงดงามมักมีความแข็งแกร่งอันน่าประหลาดและไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!

 

_____คลาวด์คว้าร่างของไป๋หลานด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยพลางพยักหน้าให้ฉวีซื่ออย่างมีเลศนัย ก่อนจะลากไป๋หลานที่พยายามดิ้นรนจากไป…

 

_____หลังจากจัดการรุ่นพี่ผู้ไม่ทราบชื่อคนนั้นไปแล้ว ฉีหนานยิ่งอารมณ์ดีมาก ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาใช้สิ่งที่ลั่วซิวเจ๋อสั่งสอนในการต่อสู้ที่แท้จริง เวลานี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

 

_____เมื่อเทียบกับแต่ก่อน การยิงปืนของเขานับว่า ดีขึ้นมากไม่รู้ตั้งกี่เท่า แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังคาดไม่ถึงว่า ในช่วงเวลาสั้นๆเพียงสามเดือน เขาจะพัฒนามาถึงขั้นนี้ได้

 

_____เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับศัตรูคนอื่นที่อาจใกล้เข้ามา เขาจึงรีบออกไปจากที่นี่อย่างไร้ร่องรอย… ผ่านไปเพียงไม่นานก็มีหุ่นยนต์สองตัวมาถึงที่เกิดเหตุตามเสียงปืนที่ดังก้องและมองเห็นซากหุ่นยนต์ที่โดนจัดการตัวนั้นทันที ซึ่งผู้ควบคุมหุ่นยนต์คนหนึ่งถึงกับอุทานด้วยความประหลาดใจว่า “ถ้าฉันจำไม่ผิด หุ่นยนต์ตัวนี้เป็นของไป๋หลานมิใช่หรือ?”

 

_____“อืม เป็นเขา…” หุ่นยนต์อีกตัวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้

 

_____“เหอะ เจ้าไป๋หลานโดนเล่นงานเร็วถึงขนาดนี้เลยหรือ? ช่างซวยจริงๆ”

 

_____“ฉันบอกเขาแล้วว่า แผนนั้นมันไม่ได้ผล ถ้าพลาดขึ้นมาก็ตาย”

 

_____“หึหึ พวกเขาเป็นรุ่นน้อง แผนการและความคิดยังไม่รอบคอบนัก… เป็นธรรมดาที่จะติดกับ แต่ฉันรู้สึกสนใจเจ้าเด็กที่ไม่หลงกลคนนั้นมากกว่า ถ้ามีโอกาสก็อยากจะพบสักครั้ง”

 

_____“อืม”

 

_____เมื่อจบบทสนทนาในครั้งนี้ หุ่นยนต์ทั้งสองตัวก็ออกเดินไปยังเส้นทางเล็กๆอีกเส้นอย่างเงียบงัน… อีกไม่นานสนามรบตรงนี้จะถูกฝ่ายเก็บกวาดจัดการทำความสะอาดอย่างรวดเร็วจนไม่เหลือร่องรอยใดๆอีกต่อไป

 

_____ภายในป่าทึบแห่งนี้ หุ่นยนต์ทุกตัวล้วนถูกส่งตัวให้กระจายไปทั่วทั้งผืนป่า ฉะนั้นในบริเวณเขตเดียวกัน อย่างมากจะพบหุ่นยนต์เพียงสองตัวเท่านั้น ด้วยเหตุนี้นับจากเริ่มกิจกรรมมาในช่วงห้านาทีแรกนี้ นอกจากไป๋หลานผู้ดวงซวยคนนั้นแล้ว ยังไม่มีใครเริ่มเปิดฉากการต่อสู้แม้แต่คนเดียว

 

_____ห้านาทีผ่านพ้นไป พิกัดตำแหน่งของเหล่ารุ่นพี่พลันปรากฏบนหน้าจอเรดาร์ของรุ่นน้องทุกคนทันที

 

_____นักเรียนใหม่บางคนที่มั่นใจในความแข็งแกร่งของตนล้วนออกไปตามหารุ่นพี่ที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที ทว่าฉีหนานผู้กำลังก้มมองหน้าจอเรดาร์ซึ่งแสดงถึงแสงสว่างสีแดงจุดหนึ่งที่อยู่ใกล้ตัวเขามากจนแทบจะซ้อนทับเลยทีเดียว เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็พบกับหุ่นยนต์ตัวนั้นกำลังเดินผ่านจุดที่เขาซ่อนตัวอยู่ออกไปไม่ไกลนัก แถมยังไม่เห็นหุ่นยนต์ของเขาอีกด้วย… ฉีหนานถึงกับมุมปากกระตุก ครั้งนี้…ช่างโชคดีเสียจริง!

—————–