0 Views

บทที่ 58

 

_____“ลูกพี่…” ลูกน้องหมายเลขหนึ่งหันมาเอ่ยถามด้วยท่าทีเคารพ

 

_____ฉีซ่างไม่เอ่ยตอบอีกฝ่าย… เหตุการณ์เมื่อครู่คงทำให้ฉวีซื่อรู้สึกไม่ประทับใจในตัวเขาไปเสียแล้ว เขาเองไม่อยากเป็นนักเรียนที่ถูกอาจารย์ที่ปรึกษาของตนเหม็นขี้หน้าหรอกนะ

 

_____“ตามมา” ฉีซ่างพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

 

_____ลูกน้องทั้งสองคนรีบเดินตามอีกฝ่ายออกไปจากหอประชุมและพบว่า ฉวีซื่อกำลังยืนรอพวกเขาอยู่ที่ประตูรถยนต์ลอยฟ้าคันใหญ่…

 

_____“ขึ้นไปซะ” ฉวีซื่อบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

_____คนทั้งสามไม่พูดอะไรให้มากความ ยอมเดินขึ้นรถยนต์ลอยฟ้าอย่างว่าง่าย

 

_____เนื่องจากฉีหนานบังเอิญยืนอยู่แถวหน้าของขบวนแถว ฉะนั้นเมื่อถึงเวลาเดินขึ้นรถ เขาจึงนั่งลงที่เก้าอี้แถวแรก ซึ่งทันทีที่ฉีซ่างก้าวขึ้นมาบนรถก็พบกับฉีหนานพอดี ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า เจ้าหมอนี่คือคู่หมั้นของลั่วซิวเจ๋อในตำนานผู้นั้น สีหน้าพลันเย็นเยียบมากขึ้นหลายส่วน

 

_____ฉีหนานเองก็ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่า มีคนอาฆาตและหมายหัวตนเรียบร้อยแล้ว อันที่จริงตอนที่อยู่ในห้องแต่งตัว ทันทีที่เขากลับเข้าไปในห้องก็ถูกลั่วซิวเจ๋อกระแทกใส่กำแพงเลย หนำซ้ำยังถูกอีกฝ่ายลากออกมาจากห้องแต่งตัวโดยไม่ทันตั้งตัวอีก ฉะนั้นเขาจึงไม่รู้เลยว่า ในห้องแต่งตัวห้องนั้นไม่ได้มีแค่เขากับลั่วซิวเจ๋อเท่านั้น ยังมีพวกฉีซ่างที่นอนกองอยู่กับพื้นอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่รับรู้ถึงภัยคุกคามที่แสนอันตรายนี้เลย…

 

_____หลังจากการเดินทางด้วยรถยนต์ลอยฟ้าประมาณสิบห้านาที ในที่สุดรถยนต์คันนี้ก็หยุดลงบริเวณด้านนอกของโซนป่าเขตร้อนอย่างรวดเร็ว

 

_____ข้างใต้ของรถยนต์ลอยฟ้าคันนี้เป็นอาคารสามชั้น ซึ่งนอกจากอาคารหลังนี้แล้ว บริเวณโดยรอบมีเพียงป่ารกชัฏสีเขียวชอุ่มเท่านั้น

 

_____หลังจากที่ทุกคนก้าวลงมาจากรถยนต์ครบหมดแล้ว ฉวีซื่อพลันประกาศด้วยเสียงดังก้องกังวานว่า “ต่อไปจะเป็นประเพณีของพวกเราสาขาศาสตร์การต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์”

 

_____นักเรียนทุกคนพลันมีสีหน้าสิ้นหวังปานโลกถล่มก็ไม่ปาน โดยเฉพาะนักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บในการหลบหนีออกจากหอประชุมเหล่านั้นที่ทำหน้าเหมือนจะปล่อยโฮร่ำไห้ออกมาก็ไม่ปาน…

 

_____ควรทราบก่อนว่า ประเพณีทั้งหมดของโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งไม่เคยมีครั้งใดที่ไม่ต้องใช้กำลังเลย แตกต่างเพียงวิธีการและระดับความโหดร้ายเท่านั้น…

 

_____“อะแฮ่ม… ทุกคนไม่ต้องตื่นเต้นไป ครั้งนี้เป็นงานต้อนรับนักเรียนใหม่ของสาขาเราเท่านั้น” ฉวีซื่อกระแอมไอเล็กน้อย น่าเสียดายที่คำอธิบายของเขาไม่ช่วยให้สีหน้าของนักเรียนทุกคนดีขึ้นแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังมีนักเรียนหลายคนถึงกับหน้าซีดเผือด เมื่อได้ยินคำว่า ‘งานต้อนรับนักเรียนใหม่’ นี้…

 

_____ฉวีซื่ออดนึกฉงนสงสัยในใจไม่ได้ ประเพณีงานต้อนรับนักเรียนใหม่ของสาขาเราโหดร้ายป่าเถื่อนถึงเพียงนั้นเลยหรือ? ทำไมเจ้าเด็กพวกนี้แต่ละคนถึงทำหน้าเหมือนจะช็อกตายกันหมดเล่า?

 

_____เหล่านักเรียนแทบจะหลั่งน้ำตาอาบหน้า… หากพูดถึงงานต้อนรับนักเรียนใหม่แล้ว ต้องถือว่าสาขาศาสตร์การต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์นั้นโหดร้ายป่าเถื่อนที่สุด เพราะงานต้อนรับนักเรียนใหม่ของพวกเขาจะใช้หุ่นยนต์ในการต่อสู้จริงๆ แม้เจ้าตัวจะไม่ต้องลงสนามต่อสู้ ทว่าพวกเขาจะต้องเชื่อมต่อระบบประสาทเข้ากับหุ่นยนต์ของตน ฉะนั้นความเจ็บปวดและความเสียหายทั้งหมดที่หุ่นยนต์ได้รับจะถูกส่งมายังตัวนักเรียนด้วย…

 

_____ว่ากันว่า เคยมีนักเรียนคนหนึ่งถูกรุ่นพี่ที่เป็นคู่ต่อสู้ตัดแขนของหุ่นยนต์ขาดระหว่างงานต้อนรับนักเรียนใหม่ จนทำให้นักเรียนคนนั้นไม่สามารถขยับแขนข้างนั้นนานถึงครึ่งปีเต็มและต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูสภาพจิตใจอีกพักใหญ่กว่าจะกลับเป็นปกติอีกครั้ง…

 

_____“อืม ดูจากท่าทางของพวกเธอคงรู้กันหมดแล้วว่า งานต้อนรับนักเรียนใหม่คืออะไร แต่ฉันจะอธิบายอีกครั้ง เผื่อมีคนที่ยังไม่รู้อยู่อีก” ฉวีซื่อพูดอธิบายกฎกติกาของงานต้อนรับนักเรียนใหม่ให้กับพวกเขาอย่างชัดถ้อยชัดคำตามหน้าที่…

 

_____ถัดลงไปหนึ่งชั้นของอาคารที่อยู่ข้างใต้ของพวกเขานั้นเป็นห้องฝึกหุ่นยนต์ขนาดมหึมา ซึ่งภายในบรรจุแคปซูลมากกว่าหนึ่งร้อยเครื่อง ซึ่งแคปซูลเหล่านี้ล้วนติดตั้งเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดที่ใช้ในการเชื่อมต่อระบบประสาทของตนเข้ากับหุ่นยนต์หลายร้อยตัวที่ถูกเก็บรักษาไว้ในป่า…

 

_____อันที่จริงแค่คุณนอนลงไปในแคปซูลก็จะสามารถควบคุมหุ่นยนต์ตัวนั้นได้อย่างอิสระ หากเป็นเช่นนี้ แม้หุ่นยนต์จะได้รับความเสียหาย ย่อมไม่ทำให้ผู้ควบคุมได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน

 

_____น่าเศร้านักที่อาจารย์ที่ปรึกษาของสาขาศาสตร์การต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์ไม่เห็นด้วยกับการใช้วิธีฝึกอันแสนปลอดภัยเช่นนี้ ฉะนั้นพวกเขาจึงสั่งซื้อแคปซูลที่ผ่านการดัดแปลงแบบพิเศษ ซึ่งแคปซูลรุ่นนี้สามารถเปิดใช้ระบบนรกแตกหรือก็คือ ความเสียหายทั้งหมดที่หุ่นยนต์ได้รับล้วนถูกส่งมายังร่างกายของผู้ควบคุมผ่านทางกระแสไฟฟ้าของแคปซูลนี้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย… อันที่จริงเป็นเพราะอาจารย์ที่ปรึกษาผู้ริเริ่มระบบดัดแปลงนี้ในสมัยก่อนเป็นคนที่ขี้เหนียวมาก เขาไม่อาจทนเห็นนักเรียนของตนฉวยโอกาสที่ตนไม่มีทางได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้และจงใจใช้หุ่นยนต์ต่อสู้อย่างบ้าระห่ำตามอำเภอใจจนชำรุดเสียหายอย่างหนัก

 

_____การซ่อมแซมปรับปรุงหุ่นยนต์ก็ต้องใช้เงิน! ต่อให้สาขาศาสตร์การต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์จะมีงบประมาณไม่น้อย แต่ก็ไม่อาจใช้จ่ายอย่างสิ้นเปลืองถึงเพียงนี้ได้!

 

_____ฉะนั้นด้วยคำสั่งของอาจารย์ที่ปรึกษาท่านนั้น ทำให้เกิดการปฏิรูปสาขาขึ้นใหม่ ตั้งแต่นั้นมานักเรียนทุกคนก็ให้ความสำคัญกับหุ่นยนต์มากขึ้นจนทำให้อัตราการซ่อมแซมของสาขาลดลงมากจนน่าตกใจ…

 

_____ทว่า… ก็เป็นสาขาที่ต้องจัดเตรียมจิตแพทย์ไว้รองรับมากที่สุดในโรงเรียนเช่นกัน… เรียกได้ว่า จำนวนของจิตแพทย์เหล่านี้แปรผกผันกับอัตราการซ่อมแซมหุ่นยนต์ก็ว่าได้

 

_____“อืม พวกเธอไปรักษาอาการบาดเจ็บที่ห้องพยาบาลก่อนเถิด” ฉวีซื่อตบไหล่ของฉีหนานเล็กน้อย จากนั้น… จึงพบว่า ร่างกายของเจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายเส้นผม

 

_____เมื่อนึกถึงลั่วซิวเจ๋อผู้อยู่ข้างกายของอีกฝ่ายไม่เคยห่างแล้ว ฉวีซื่อต้องลอบเบ้ปากอยู่ในใจ…ยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น เจ้านั่นคอยดูแลปกป้องอย่างดีราวกับไข่ในหินก็ไม่ปาน ถ้าเช่นนั้นตอนลงมือฝึกซ้อมกับคู่หมั้นก็อย่าโหดร้ายนักสิ! อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นสภาพหลังการฝึกของฉีหนานที่ถูกนายลากกลับห้องทุกวันนะ ยอดฝีมือระดับSช่างน่าพิศวงเสียจริง!

 

_____ฉวีซื่อลอบวิจารณ์ถึงมารยาของลั่วซิวเจ๋อในใจอย่างดุเดือด ก่อนจะเอ่ยอธิบายต่อ “อีกหนึ่งชั่วโมงให้พวกเธอเข้าไปในแคปซูลเพื่อเริ่มงานต้อนรับนักเรียนใหม่ แต่ฉันขอเตือนพวกเธอก่อนว่า แคปซูลของที่นี่จะถูกเชื่อมต่อระบบประสาทเข้ากับหุ่นยนต์ ถ้าหุ่นยนต์ได้รับความเสียหาย พวกเธอย่อมรู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นเช่นกัน กรณีที่เลวร้ายกว่านั้นก็คือ มันอาจจะฝังใจพวกเธอไปอีกนาน”

 

_____แม้ฉวีซื่อกำลังเอ่ยเตือนถึงเรื่องอันโหดร้ายอยู่ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับเห็นได้ชัดถึงเจตนาร้ายที่แอบแฝงอยู่

 

_____นักเรียนทุกคนถึงกับตัวสั่นสะท้านอย่างรุนแรงพลางสวดภาวนาในใจ หวังว่าพวกรุ่นพี่จะยอมออมมือให้ แม้ว่าจะต้องเล่นงานพวกตนจริงๆก็อย่าได้โหดร้ายมากนักเลย…

 

_____หนึ่งชั่วโมงต่อมา นักเรียนทุกคนก้าวเข้าไปในห้องฝึกหุ่นยนต์ใต้ดินด้วยสีหน้าเยือกเย็นราวกับพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความตายก็ไม่ปาน…

 

_____ภายในห้องโถงใหญ่อันกว้างใหญ่ประมาณหลายร้อยตารางเมตรนั้นมีแคปซูลสีขาวนับร้อยเครื่องวางเรียงกันอยู่ทั่วทั้งบริเวณ ซึ่งแคปซูลส่วนใหญ่ปิดการใช้งานอยู่ มีเพียงแคปซูลประมาณสามสิบเครื่องเท่านั้นที่เปิดการใช้งานแล้ว…

 

_____บรรดานักเรียนใหม่ล้วนมีสีหน้าซีดเผือด… นักเรียนใหม่รุ่นนี้มีเพียงสามสิบคนเท่านั้น ทว่าพวกรุ่นพี่เองก็เตรียมคู่ต่อสู้ไว้สามสิบคนเช่นกัน แสดงว่า อัตราส่วนระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้องคือหนึ่งต่อหนึ่ง… นี่มันตั้งใจจะล่าพวกเขาชัดๆ!

 

_____ขณะนั้นเอง ก็มีรุ่นพี่หน้าตาหล่อเหลาและสวมเครื่องแบบทหารผู้หนึ่งกำลังล้มตัวลงนอนในแคปซูลเครื่องหนึ่ง บังเอิญหันมาเห็นเหล่าเด็กน้อยอ่อนประสบการณ์กลุ่มนี้พอดี จึงคลี่ยิ้มพลางโบกมือทักทายพวกเขาเล็กน้อย “อ้าว? มากันแล้วหรือ พวกพี่กำลังรอพวกเธออยู่พอดี… วางใจเถิด พวกเราไม่ลงมือรุนแรงเกินไปแน่นอน จุ๊บ!” พูดจบประโยคก็ล้มตัวนอนลงไปในแคปซูลพร้อมกับปิดฝาแคปซูลเรียบร้อย ปล่อยให้รุ่นน้องจ้องมองด้วยสีหน้าเหม่อลอย…

 

_____“ฉันดูไม่ผิดสินะ…. ตะกี๊มันวายร้ายคลิฟฟอร์ดไม่ใช่หรือ?” นักเรียนผู้มีใบหน้าและรูปร่างน่ารักราวกับตุ๊กตาคนหนึ่งเอ่ยพึมพำอย่างแผ่วเบา

 

_____“ไม่ผิดแน่… คลิฟฟอร์ดคนนั้นจริงๆ” นักเรียนอีกคนทำหน้าบิดเบี้ยวราวกับอยากจะร้องไห้ออกมาเพราะได้ยินข่าวร้ายก็ไม่ปาน

 

_____ฉีหนานกะพริบตาปริบๆ ดีเจย์ คลิฟฟอร์ด? ชื่อนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน…

 

_____อา! พี่ชายที่โรแลนด์พูดถึงมิใช่หรือ??

 

_____“จบกัน ครั้งนี้พวกเราจบสิ้นแน่ๆ… รุ่นพี่ดีเจย์เป็นรุ่นพี่ปีสี่แล้วแท้ๆ ทำไมต้องมาสนใจเข้าร่วมงานต้อนรับนักเรียนใหม่ครั้งนี้ด้วยเล่า…” ทันทีที่นักเรียนผู้มีสีหน้าซีดเซียวพูดจบก็ทำท่าเหมือนจะหน้ามืดเป็นลมเสียเดี๋ยวนี้

 

_____“ซวยแล้วๆ ฉันได้ยินมาว่า รุ่นพี่ดีเจย์คนนี้ชั่วร้ายมาก หนำซ้ำพวกคนที่เกลียดชังเขายังถึงกับรวมตัวกันตั้งกลุ่มขึ้นมาในโรงเรียนอีกด้วย….”

 

_____ฉีหนาน “….” เหอะๆ รุ่นพี่ดีเจย์คนนี้ช่างเป็นที่เกลียดชังของผู้คนจริงๆ…

 

_____“ทำไมพวกเธอยังไม่เข้าไปในแคปซูลอีก หรือจะรอฉันเชิญพวกเธอไปกินข้าวกัน?” เสียงเย็นเยียบของฉวีซื่อดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขาอย่างฉับพลัน

 

_____นักเรียนทุกคนถึงกับรีบออกวิ่งกระเจิดกระเจิงไปยังแคปซูลที่ตนหมายตาพลางล้มตัวลงนอนทันที

 

_____หลังจากที่ฉีหนานปิดฝาแคปซูลของตนแล้วก็จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดชั่วขณะ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบกับผืนป่าอันหนาทึบอยู่ตรงหน้า

 

_____เขาลองทดสอบขยับมือและเท้าอยู่ครู่ใหญ่… ดีมาก แคปซูลสามารถจำลองการเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์ได้สมจริงมากจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นแค่การจำลองเท่านั้น แม้กระทั่งพลังจิตของเขาก็ยังสามารถแผ่ออกจากร่างหุ่นยนต์ได้… ถึงจะมีระยะแค่ห้าสิบเซนติเมตรอย่างน่าอนาถมากขนาดที่สั้นกว่าฝ่าเท้าของหุ่นยนต์เสียอีก…

 

_____ฉีหนานนิ่งเงียบครู่ใหญ่… ไม่เป็นไร เขาไม่ใช่ลั่วซิวเจ๋อ… การใช้เทคนิคแผ่พลังจิตในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ไม่ค่อยจะมีประโยชน์เท่าไหร่ ไม่สู้ตั้งสมาธิอยู่กับการควบคุมหุ่นยนต์หรอกหรือ

 

_____หุ่นยนต์ทุกตัวจะถูกปล่อยทิ้งกระจายไว้ตามจุดต่างๆภายในป่า หรือก็คือหลังจากเชื่อมต่อกับหุ่นยนต์ สิ่งแรกที่นักเรียนทุกคนทำคือ รีบหาทางรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นให้เร็วที่สุด

 

_____ไม่ว่าจะเป็นพลังหรือเทคนิคในการต่อสู้ของรุ่นน้องล้วนไม่อาจเทียบกับรุ่นพี่ได้อย่างแน่นอน ฉะนั้นเพื่อความเป็นธรรมในงานต้อนรับนักเรียนใหม่นี้ รุ่นน้องจะใช้หุ่นยนต์แบบมาตรฐาน ส่วนรุ่นพี่ใช้เพียงอาวุธระยะประชิดจำพวกมีดดาบเท่านั้น

 

_____ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ น้อยครั้งในรอบหลายปีนักที่งานต้อนรับนักเรียนใหม่จบลงด้วยชัยชนะของรุ่นน้อง หนึ่งในนั้นคือ ปีที่ดีเจย์ คลิฟฟอร์ดเข้าเรียนที่นี่….

 

_____หลังจากลองขยับหุ่นยนต์จนพอใจแล้ว ฉีหนานจัดการเปิดระบบเรดาห์ก่อนทันที การที่รุ่นน้องสามารถใช้อาวุธปืนต่อสู้กับรุ่นพี่นั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่าย ซึ่งจะเป็นตัวตัดสินผลแพ้ชนะ…

 

_____ขอเพียงไม่เข้าไปในระยะการโจมตีของอาวุธระยะประชิดเหล่านั้น รุ่นน้องก็สามารถใช้ความได้เปรียบนี้สังหารอีกฝ่ายจากระยะไกลได้ ทว่าหากปล่อยให้รุ่นพี่เข้าประชิดตัวล่ะก็ รุ่นน้องส่วนใหญ่แทบจะถูกฆ่าตายภายใต้คมดาบของอีกฝ่ายกันหมดเลยทีเดียว…

 

_____เนื่องจากพวกเขาเป็นศัตรูกันในงานต้อนรับนักเรียนใหม่ครั้งนี้ หรือก็คือ เมื่อทั้งสองฝ่ายเชื่อมต่อกับหุ่นยนต์แล้ว แต่ละฝ่ายจะได้รับบทบาทที่แตกต่างกันคือ เหล่านักเรียนใหม่จะรับบทเป็นนักล่า ซึ่งต้องตามล่าเหยื่อหรือพวกรุ่นพี่นั่นเอง โดยทุกห้านาที หน้าจอเรดาห์จะแสดงตำแหน่งของเหยื่อทุกคน หากฝ่ายใดถูกกำจัดจนหมด กิจกรรมครั้งนี้ก็จะสิ้นสุดลง…

 

_____ทันทีที่มีฝ่ายใดเหลือสมาชิกเพียงห้าคน ไม่ว่าจะเป็นนักล่าหรือเหยื่อก็ตาม พวกเขาจะถูกประกาศแจ้งถึงตำแหน่งพิกัดของพวกเขาทุกห้านาที เพื่อไม่ให้คนเหล่านั้นเอาแต่หลบซ่อนตัวจนกิจกรรมไม่อาจดำเนินต่อไปได้…

 

_____ฉีหนานบังคับหุ่นยนต์เดินลัดเลาะไปในป่าอย่างระมัดระวัง ทุกห้านาทีจะปรากฏพิกัดของเหยื่อขึ้นมาหนึ่งครั้ง ทว่าภายในห้านาทีนั้น ใครก็ไม่กล้ารับประกันว่า อีกฝ่ายจะไม่แฝงตัวเข้ามาใกล้จนประชิดตัว…

 

_____ฉีหนานระวังตัวเป็นอย่างมาก… ผืนป่าแห่งนี้หนาทึบมาก ต้นไม้เหล่านี้ทั้งมีลำต้นหนาและเรือนยอดที่แผ่กว้างจนหนาทึบช่างเหมาะกับการซ่อนตัวเหลือเกิน ไม่แน่ว่าอาจจะมีรุ่นพี่สักคนแอบดักซุ่มอยู่ที่นั่นพลางเฝ้ารอให้เขาบินเข้ามาใกล้ ก่อนจะพุ่งเข้าไปปาดคอเขาอย่างรวดเร็ว

 

_____“บรื๋อ” ฉีหนานถึงกับตัวสั่นสะท้านพลางก้าวเดินออกไปด้วยความเร็วมากขึ้น แม้ว่าบางบริเวณในป่าแห่งนี้จะมีต้นไม้ไม่หนาทึบมากนัก แต่เขาก็รู้สึกว่า ตำแหน่งที่ตนสังเกตเห็นเมื่อสักครู่ไม่ค่อยปลอดภัยนัก ควรรีบเผ่นหนีโดยเร็วจะเป็นการดีที่สุด…